Yanko's Go-HomePage

Και ο κάθε πατριώτης θα μας φέρει την ...ενότης (αμέ!)

2012-02-01T19:34:00.002+02:00

Σοβαροί και καλοπροαίρετοι ξένοι εκπλήσσονται με το ότι, στις σημερινές δύσκολες συγκυρίες, φαίνεται να λείπει το πνεύμα της "συνεργασίας για το καλό του τόπου" και να υπερισχύει η επιθυμία "να σωθεί το τομάρι" ατόμων και ομάδων.

Τα παραδείγματα της νεοελληνικής ιστορίας είναι, όμως, αρκετά για να δείξουν πόσο μάταιες είναι οι προτροπές ή προσδοκίες για ενότητα.

Χαρακτηριστικά:

1. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας πολύ νωρίς σημαδεύτηκε από εμφύλιο (ποιος φυλάκισε τον Κολοκοτρώνη στο Παλαμίδι; Οι οθωμανοί;).

2. Στη διάρκεια του α' παγκοσμίου πολέμου η Ελλάδα χωρίστηκε σχεδόν επίσημα σε δύο κράτη, το βενιζελικό της Θεσσαλονίκης και το αντιβενιζελικό των Αθηνών.

3. Στη μικρασιατική καταστροφή (κι εδώ θα επεκταθώ λίγο), μια τετραήμερη επίθεση των κεμαλικών τούρκων ήταν αρκετή για να καταρρεύσει κοτζάμ μέτωπο (Εσκίσεχιρ-Αφιόν) αλλά και να χαθούν όλα τα πέραν του Έβρου και του Αιγαίου εδάφη μας. Κι αυτό γιατί ο στρατός μας δεν είχε γραμμές άμυνας/ανασύνταξης και δεν είχε καμία διάθεση (και κανένα σχέδιο) να κρατήσει τη Σμύρνη με νύχια και με δόντια. Υποχωρώντας παρέκαμψε επιδεικτικά την πόλη, ακολουθώντας τη χάραξη του σημερινού περιφερειακού αυτοκινητοδρόμου. Έφυγε από τον Τσεσμέ και λέγεται ότι, παρόλο που του ζητήθηκε, δεν άφησε όπλα στους ντόπιους για να αμυνθούν. Κι αυτό γιατί είχε άλλη, σοβαρή δουλειά να κάνει αμέσως μετά: να ανασυνταχθεί σε Χίο-Μυτιλήνη για να υποστηρίξει το βενιζελικό κίνημα.

4. Μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο, όταν οι άλλοι άρχισαν να ανασυγκροτούνται, εμείς αναλωθήκαμε σε πολυετή εμφύλιο.

5. Για την Κύπρο τι να πρωτοπεί κανείς;

Οι εμφύλιες διαμάχες δεν περιορίζονται στην Ελλάδα, αλλά νομίζω εδώ το παρακάνουμε.

Διορθώνεται αυτό; Μάλλον όχι - όχι τώρα. Η ηθικολογία, όπως λέγαμε, δεν πιάνει, "έμπνευση" δεν υπάρχει, η ανάγκη δεν οδηγεί απαραίτητα σε καρτερικότητα αλλά μάλλον σε "κοινωνικούς αυτοματισμούς" με την κακή τους έννοια.

Μακάρι να κάνω λάθος...

Τι τους θέ'με τους βενιζέλους...

"Κόκκινα Φανάρια Νο. 2"

2012-01-25T11:06:00.000+02:00

Ο μεγάλος σκηνοθέτης Αγγελόπουλος, όνομα γνωστό και σεβαστό και εκτός συνόρων (πράγμα δυσεύρετο για τη δεκαετία του 1980, που τον έμαθε όλος ο κόσμος, κι ας μην ήταν εύπεπτες οι ταινίες του), έχασε τη ζωή του στον "περιφερειακό του Πειραιά", τον (σχεδόν ελεύθερης ροής, με ελάχιστα φανάρια) δρόμο που σου επιτρέπει να πας δυτικά απ' το λιμάνι χωρίς να διασχίσεις (όπως χρειαζόταν παλιότερα) τα Ταμπούρια και τη βήτα Πειραιώς.

Διαβάζω ότι βρισκόταν εκεί για γύρισμα και διέσχιζε το δρόμο, αμέσως μετά από σήραγγα, αλλά τον παρέσυρε μοτοσικλέτα. Για το ποιος ακριβώς έφταιγε και πόσο, θα αποφασίσουν άλλοι. Ο άνθρωπος όμως δεν ζει πια. Και μάλιστα χάθηκε σε στιγμή δημιουργίας, στα εβδομήντα επτά του, ηλικία στην οποία πολλοί μετρούν ήδη είκοσι και πλέον χρόνια ως συνταξιούχοι.

Στη λάσπη, το 1995, είχαμε "συνδέσει" τον Αγγελόπουλο με τον Πειραιά, χωρίς να μπορούμε βέβαια να φανταστούμε ότι η πραγματικότητα θα γινόταν πιο κινηματογραφική από τις "χαζοεμπνεύσεις" μας. Γράφαμε συγκεκριμένα ότι μία από τις υποτιθέμενες "συμμορίες" του 2020 θα ήταν οι Rumba Kids:

Rumba Kids: Αναβιωτές της παλιάς παράδοσης της Τρούμπας (που μετονομάστηκε σε Ρούμπα κατ'εφαρμογή της Ευρωπαϊκής "ντιρεκτίβας" 2014/321 "Περί Επεμβάσεων Αισθητικής Αναβαθμίσεως"), οι προοπτικές τους όμως είναι αβέβαιες, μετά την δήλωση του υπέργηρου Θόδωρου Αγγελόπουλου ότι ενδιαφέρεται να εγκατασταθεί στην περιοχή με σκοπό να γυρίσει τα "Κόκκινα Φανάρια Νο. 2".

Χωρίς άλλα λόγια...

"Αρμεναίοι είστε και φαίνεστε" είπε ο Tayyip, κι ας έγραφαν άλλα τα πανώ

2012-01-23T15:21:00.000+02:00

Μακριά, όχι μόνο από τη Γαλλία, αλλά και από την ...αφαλοκρηπίδα μας, ΟΚ;

Taking on water,
Sailing a restless sea
From a memory,
A fantasy. [Ναι, να τις κόψεις τις φαντασιώσεις!]
The wind carries
Into white water,
Far from the islands. [Το καλό που σου θέλουμε]
Don't you know you're
Never going to get to France.
...

Βολικοί οι βρετανοί αλλά μην τους πολυσκοτίζετε

2012-01-23T12:22:00.000+02:00

"Αν με ξαναδείτε εμένα Χριστούγεννα στην Αθήνα, να μου γράψετε", είπε ο Sir Winston στις 25/12/1944.

"Πιο καλά στην Κόρινθο", συμπλήρωσε ο Δαμασκηνός.

The Beach Boys

2012-01-19T16:26:00.003+02:00

Μετά από δύο μήνες Λουκά Παπαδήμο, μας έχει φάει το τέλμα και η βαρεμάρα.

Απαιτούμε να γυρίσουν πίσω αυτοί που μας λείπουν.

Στον καθένα τους θέλουμε να φωνάξουμε ό,τι και ο ιταλός λιμενάρχης στον καπετάν Σκετίνο (με Ε γράφεται, ΟΚ;):

TORNA A BORDO!

Γύρνα πίσω στο καράβι!

Να το πούμε ολοκληρωμένα όμως, όπως παλιότερα ο Μαλεζάνι, αν θυμάστε.

Αφιερωμένο λοιπόν...

...στον έναν "παραλία"...

...και στον έτερο "παραλία"!

Τι πραγματικά σημαίνει το "κούρεμα"

2012-01-16T13:06:00.000+02:00

Για μια στιγμή νόμισα ότι το διάβασα λάθος...

"Greece's creditors seek end to dreadlock"...

...Και θυμήθηκα το Ruud Gullit...

Out, out, out!

2012-01-15T22:29:00.002+02:00

Εξυπακούεται ότι θεωρώ σκοτεινές και φασιστικές τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών με τον χυδαίο τρόπο που έχουν εκδηλωθεί ιδίως από την εμφάνιση των "αγανακτισμένων" και μετά. Χυδαία, βεβαίως, υπήρξε επί πολλά χρόνια η ίδια η πολιτική (όχι ως έννοια αλλά όπως εκφράστηκε και καθιερώθηκε) και τώρα πληρώνεται με όμοιο νόμισμα. Όσοι ήμασταν συστηματικά έξω από τις διεργασίες αυτής της κατ' όνομα πολιτικής, παραμένουμε και σήμερα ασυγκίνητοι από τη σκοτεινή πλευρά της. Θα θέλαμε να δούμε μια υγιή της μορφή ή και να συμμετάσχουμε σε αυτήν, ίσως μάλιστα και να συμμετέχουμε ήδη χωρίς να το ξέρουμε, συζητώντας και διαδίδοντας τις απόψεις μας με μέσα, μεθόδους και επίπεδο που δεν υπήρχαν παλιότερα. Σίγουρα δεν μας ενδιαφέρει το ψυχορράγημα των παλιών μορφών, που απεγνωσμένα προσπαθούν να διατηρηθούν στην επικαιρότητα. Ούτε όμως πιστεύουμε ότι είναι ποτέ δυνατόν το μέλλον της πολιτικής να είναι αυτό που πασάρεται τελευταία και ιδίως από το Νοέμβριο και μετά:

- Ο πρωθυπουργός που μπάη-δε-γουέη περνά και καμιά βόλτα από τη βουλή (χωρίς βέβαια να συγκρίνεται με εκείνους που την έκλειναν για καλοκαίρι από το ...Μάιο) ζητά χαμηλότερους μισθούς ώστε να αποφευχθεί η ανεργία. Μας κοροϊδεύει; Από τότε που διατυμπανίσαμε τα οικονομικά μας χάλια και μας την έπεσαν οι κερδοσκόποι, 400 χιλιάδες άνθρωποι έχουν προστεθεί στις επίσημες στατιστικές ανεργίας. Ωραία η τωρινή ευαισθησία, ολίγον εκβιαστική όμως και ολίγον υποκριτική. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα είναι ο εύκολος στόχος, η τροφή για τα κανόνια. Απολυμένο δημόσιο υπάλληλο, είδατε; Απλοϊκό και χιλιοειπωμένο, αλλά το ξαναλέω έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, μια και εξακολουθεί να γίνεται λόγος για μεταρρυθμίσεις χωρίς όμως να αγγίζονται ιερές αγελάδες.

- Η ηθικολογία (όχι μόνο την τελευταία διετία, δείτε εδώ, αλλά κυρίως από το 2010), από τους διάφορους παρατρεχάμενους (ή αγνά συμπαθούντες, καλοπροαίρετους εκσυγχρονιστές, "χρήσιμους ηλίθιους" κ.λπ.), έδωσε και πήρε. Δίνει και παίρνει, μάλλον, μια και ακόμη ακούμε και διαβάζουμε πάσης φύσεως προτροπές. Πολλές απ' αυτές - αν όχι όλες - αναφέρονται σε αλλαγές νοοτροπίας και δομών που θα ήταν αυτονόητες για ένα κράτος και μια κοινωνία, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε κρίση. Δεν μπορεί να γίνουν πειστικά τα παραδείγματα της Εσπερίας ή των υπερβορείων για το αυστηρό φορολογικό τους σύστημα (θυμήθηκα γελοιογραφία του τρομερού Ιωάννου, στο Ποντίκι του '85-'86, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να λέει στους ιθαγενείς, γεμάτος θαυμασμό, πόσο τοις εκατό του μισθού του δίνει ο σουηδός στην εφορία) όταν διατυπώνονται ακριβώς την εποχή που το κράτος θέλει να μας τα αρπάξει - κι όταν η απελπισία του είναι τόσο φανερή που κάθε τόσο, ειδικά πρόσφατα, εφευρίσκει νέα επιβάρυνση, αναστατώνοντας οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά και επιχειρηματικό κλίμα, ενώ σε όλες αυτές τις (ομολογουμένως πιο προηγμένες) χώρες βασικό γνώρισμα είναι (ή ήταν, συνήθως) η σχετική σταθερότητα του φορολογικού συστήματος.

- Μερικές ασθένειες, πάντως, είναι πανευρωπαϊκές. Τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη πράγματι ήταν πιο πειθαρχημένα, ήδη από παλιότερα. Κι σε αυτά, ωστόσο, τα τελευταία χρόνια που η ρευστότητα μειώνεται, αρχίζει να πιπιλίζεται η καραμέλα της φορολογικής συνείδησης, του πόσο κακό είναι να βγάζουμε τις καταθέσεις μας στο Λουξεμβούργο κ.λπ. Προσωπικά αυτή τη στιγμή δεν έχω κανένα λογαριασμό εκτός Ελλάδος, δεν έχω λοιπόν να υπερασπιστώ κάποια προσωπική στάση. Όσοι όμως έχουν, με γεια τους και χαρά τους. Όπως όσοι έχουν ιδιοκτησία, λεφτά, ανθούσες επιχειρήσεις, προοπτικές, παιδεία, καλλιέργεια, υγεία, ευτυχία. Δεν καταλαβαίνω βάσει ποιας λογικής όλοι αυτοί είναι εξ ορισμού κλέφτες, ...όφαρδοι, ευνοημένοι, εκμεταλλευτές ή ...πετσωμένοι. Το τεκμήριο αθωότητας, δηλαδή, ισχύει για τους κουφοντιναίους και τους τσοχατζοπουλαίους και δεν ισχύει για όλο τον κόσμο;

Δεν θα επαναλάβω κοινότοπες διαπιστώσεις που μπορεί να έχουν δόση αλήθειας και που όλοι μας χρησιμοποιούμε, για την καταπίεση της επιχειρηματικότητας που έχει μέσα του, υποτίθεται, ο έλληνας. Η κρατικοδίαιτη πολιτική κόπτεται για τον εκσυγχρονισμό του κράτους αλλά στην πραγματικότητα θα ήθελε να κρατήσει τα (κακώς) κείμενα και να συνεχίσει την πελατειακή σχέση με τους πολίτες, χωρίς σοβαρή μείωση του κράτους (θυμίζω και πάλι, του κράτους που όλοι ξέρουμε, αυτού με τον ελλιπέστατο έλεγχο των στοιχειωδών, όπου π.χ. το 8-με-2 θεωρείται "κανονικό ωράριο") αλλά με αύξηση της συνεισφοράς των συνήθων κορόιδων, και χωρίς να λερώσει κανείς τα χέρια του ώστε να ξεχωρίσει αυτούς που παίζουν ηλεκτρονική (ή ζωντανή) πασιέντζα απ' αυτούς που δουλεύουν. Ο σοβαρός και αξιοπρεπής άνθρωπος, έλληνας ή μη, πρέπει να συνεχίσει να αντιδρά απέναντι σε όσους θέλουν να του κόψουν τα φτερά, να τον κάνουν να αισθανθεί ένοχος για πράγματα που δεν προκάλεσε και να πουλήσει φτηνά το τομάρι του, τη δουλειά του και το βιός του. Και, εννοείται, δεν πρέπει να δώσει ούτε μία ψήφο στο μέλλον στα κόμματα, τους βο(υ)λευτές και τους άλλους "άρχοντες" της συμφοράς. Να κάνει, δηλαδή, αυτό που κάποιοι από εμάς (που σίγουρα δεν είμαστε το "99%" που διατείνονται οι Occupy) κάνουμε συστηματικά. Πιστέψτε με, θα νιώσετε υπέροχα!

Καιρός για μια επιχείρηση-σκούπα. Διώχτε τους, το συντομότερο.

Weekend (and bankruptcy) is coming: let's dance!

2012-01-13T18:48:00.001+02:00

Με φωνή Νταλάρα...

...και ρυθμό Latin!

2012: ψέμματα τέλος;

2012-01-12T18:33:00.000+02:00

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει πάρει αναστολή. Κι αυτό είναι πάρα πολύ κακό, διότι δε βοηθά στη διόρθωση του μεγάλου λάθους που έγινε το 2009 (και νωρίτερα), της υποκριτικής δηλαδή απόκρυψης της ζοφερής πραγματικότητας, τόσο απ' αυτούς που κυβερνούσαν (και ψέλλισαν μόλις τον τελευταίο μήνα ότι βουλιάζουμε) όσο κι απ' αυτούς που ανέρχονταν (και έταζαν τους συνήθεις λαγούς με πετραχήλια).

Η πολιτική έχει "φάει" αποβολή, διότι δεν μπορεί να θεωρείται πολιτική η διαδοχολογία του Πασόκ, ούτε οι κορώνες των συνδικαλιστικών οργανώσεων και οι συχνά ανούσιες κινητοποιήσεις. Και σίγουρα δεν είναι πολιτική η διαρκής αναβολή των εκλογών στις οποίες θα κληθούν όλοι να μιλήσουν πιο συγκεκριμένα από ποτέ. Ας αναμετρηθούν και ας κριθούν τόσο αυτοί που προσποιούνται ότι δεν είμαστε υπό χρεωκοπία και υπάρχει λύση (στις πολεμικές αποζημιώσεις που "μας χρωστούν", στον "αμύθητο" φυσικό πλούτο, στο δημόσιο χρήμα με "περικοπή σπατάλης", στο διαφορετικό "μίγμα") όσο κι αυτοί που θα αποδεχτούν αυτό που είχε πει ο Έκο στην Ιταλία - για άλλο θέμα βέβαια (ελεύθερη απόδοση): "Μάγκες, τη ...φάγαμε για μια δεκαετία" - και θα εκφραστούν στη γλώσσα της αλήθειας, προτείνοντας ο καθένας έναν (ή κάποιους) από τους διάφορους εφικτούς δρόμους:
- Του αυταρχισμού (πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, Notverordnung κ.ά.)
- Των θυλάκων (ΕΟΖ, όπου θα επωαστεί η επιχειρηματικότητα που δεν μπορεί πια να ευδοκιμήσει στην άρρωστη Ελλάδα)
- Της εξόδου από την ευρωζώνη ή/και άλλων ριζικών ανατροπών (με όσα αυτές συνεπάγονται)
- Της εκχώρησης περαιτέρω κυριαρχίας στην διαμορφούμενη Ευρωλάνδη (αν δεχτούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης όντως κυοφορούνται)
- Άλλων "οδικών χαρτών", που τώρα δεν μπορούμε να σκεφτούμε (ή εγώ τουλάχιστον αγνοώ)

Ας δοθεί η ευκαιρία να βγουν μπροστά και όσοι ασφυκτιούν από την έως τώρα "πολιτική" των φθαρμένων κομμάτων. Τώρα, όσο ακόμη κρατιούνται τα βασικά στοιχεία που συνδέουν την κοινωνία, όσο δεν έχουμε κλειστεί στα κάστρα μας και (έστω κι επειδή είμαστε εγκλωβισμένοι) δεν έχουμε ακόμη επιλέξει να ρίξουμε μαύρη πέτρα σε έναν τόπο που, με τη σημερινή του κοινωνικο-οικονομική εικόνα, δεν μπορεί να είναι ελκυστικός για κανένα σοβαρό άνθρωπο.

Να δούμε...

Enter Phoebos

2012-01-11T11:13:00.000+02:00

Αν πιστέψουμε τα όσα διαβάζουμε, ένας από τους "δίπλα", δηλ. τους φέλλοου-μπλόγκερζ που διαρκώς προτείνω (αν και τελευταία δεν γράφει τόσο συχνά), προορίζεται για υψηλό πόστο στην ΕΡΤ. Δεν τον ξέρω προσωπικά αλλά εκτιμούσα την "πένα" του και τον άκουγα για αρκετά χρόνια στους ραδιοφωνικούς σταθμούς που είχε εργαστεί (συμπεριλ. αυτού της Lady Gianna). Ελπίζω να το σκεφτεί καλά και του εύχομαι κι εκείνου - όπως σε όλους μας - kalo kouragio...

Υπέρ ημών κλώμενον

2012-01-08T21:19:00.000+02:00

Πολλά πράγματα στην Ελλάδα έχουν κυρίως κακό όνομα. Οι μελέτες δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση. Έχω δουλέψει σε αρκετές, για τα προς το ζην, αποκτώντας χρήσιμες εμπειρίες και γνωρίζοντας ενδιαφέροντες ανθρώπους και τόπους - όπως θυμήθηκα πρόσφατα σε μια σύντομη ιδιωτική μου επίσκεψη στη Θεσσαλία. Χαίρομαι όποτε βλέπω κάποια ψήγματα αυτών των μελετών να υλοποιούνται. Ψήγματα όμως μόνο - αυτός είναι ο κανόνας. Σαν να μην έφτανε το μπαταχτσίδικο ελληνικό κράτος που του καθυστερεί τις πληρωμές, ο μελετητής έχει να αντιμετωπίσει την υπονόμευση της ουσίας της δουλειάς του, που πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο προκηρύσσονται οι μελέτες. Υποτίθεται ότι αυτές, στον τομέα μεταφορών-συγκοινωνιών, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αλληλοσυνδεόμενων αντικειμένων: οδική κυκλοφορία, στάθμευση, μέσα μαζικής μεταφοράς, προσφορά/ζήτηση μετακινήσεων, εμπορευματικές μεταφορές, πεζοί και ποδήλατα. Ο φορέας που προκηρύσσει τη μελέτη, ακόμη και μετά τους σταδιακούς εξορθολογισμούς του θεσμικού πλαισίου, είναι υπεύθυνος για ένα μέρος μόνο απ' τα αντικείμενα αυτά. Επίσης, στις μελέτες συνήθως δεν γίνεται γνωστός εξαρχής κάποιος περιορισμός προϋπολογισμού, αντίθετα οι μελέτες καταλήγουν σε κάποια ποσά που χρηαιμοποιούνται ως εργαλεία διεκδίκησης (π.χ. του δήμου από την κεντρική εξουσία και την Ε.Ε.). Γι' αυτούς και για άλλους λόγους, αυτό που τελικά υλοποιείται είναι αγνώριστο. Τα παραδοτέα των μελετών χρησιμοποιούνται α-λα-καρτ για να "τεκμηριώσουν" επιλογές που γίνονται με μη τεχνοκρατικά κριτήρια. Η αποσπασματική εφαρμογή οδηγεί σε πάσης φύσεως αλαλούμ. Στο τέλος πολύς κόσμος πιστεύει άδικα ότι αυτό το αλαλούμ οφείλεται στο μελετητή και καταλήγει στο κακό όνομα που προείπα.

"Ευτυχώς ή δυστυχώς", στην πόλη που μένω η εφαρμογή κυκλοφοριακών-συγκοινωνιακών μέτρων γίνεται με τόσο άθλιο τρόπο (ανασφαλείς και λειτουργικά ανολοκλήρωτοι ποδηλατόδρομοι, κυκλικές πλατείες αντί για σηματοδοτούμενους κόμβους, "περιφράξεις" οριοθέτησης έργων με ράβδους που "βγάζουν μάτι" - κυριολεκτικά -, καμία μέριμνα για οργανωμένο χώρο στάθμευσης κ.ά.) που ο συνάδελφος μελετητής μάλλον καθαρή θα τη βγάλει, κρατώντας τις αποστάσεις. Τελευταίο κρούσμα, η ετσιθελική κατάργηση δρομολογίων του ΚΤΕΛ, στα οποία θα διατηρηθούν τρεις γραμμές - από τις έξι, κι ας είχε προτείνει ο μελετητής και μια πρόσθετη κυκλική. Το δε ωράριο; Κρατηθείτε! Επτά με τρεις, Δευτέρα έως Παρασκευή! Εξυπηρετικότατο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του επιβατικού κοινού, μέγιστη προσφορά στο κοινωνικό έργο όπως απολαυστικά διατείνεται (περίπου στο δεύτερο λεπτό του βίντεο) ο προέδρος του ΚΤΕΛ κ. Μάρκελλος.

Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα την αφήγηση του πατέρα μου από το στρατό του '65. Ένας φουκαράς φαντάρος γκρίνιαζε για τη φασολάδα. Η απάντηση ενός καραβανά ήταν: Αυτά έχει η πατρίδα, αυτά προσφέρει! Μια απάντηση γεμάτη υποκρισία, διότι η πατρίδα, τότε και τώρα, ήξερε να προσφέρει άλλα σε όσους την είχαν "πιασμένη-από" (τελίτσες), κι άλλα (δηλ. τίποτα) σε αυτούς που δεν μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν.

Όσοι ενδιαφέρονται για την υπόθεση της βιώσιμης κινητικότητας, αλλά και όσοι δεν βλέπουν το λόγο για να αναγκάζονται να παίρνουν αυτοκίνητο ή ταξί για να μετακινηθούν μέσα στην πόλη, οφείλουν με κάθε μέσο να αναγκάσουν την πατρίδα, όποια μάσκα κι αν φορά, να σοβαρευτεί λιγάκι.

Αγιοβασιλιάτικο γράμμα συγκοινωνιολόγου

2011-12-30T17:58:00.000+02:00

Άγιε από την Καισάρεια,

Δεν ξέρω αν από γεωγραφικής πλευράς έχεις την αρμοδιότητα να κάνεις υποδείξεις σε τοπικούς άρχοντες της κυρίως Ελλάδας.

Αν σου πέφτει λόγος, σε παρακαλώ ψιθύρισε σε αυτούς που πρέπει ότι, για να πάρουν το δώρο τους, πρέπει να βγάλουν από μέσα τους ό,τι τους βαραίνει την ψυχή.

Το τι είναι αυτό, δεν το ξέρω συνολικά. Απ' όσο καταλαβαίνω πάντως στον τομέα που με ενδιαφέρει, απασχολούνται απο το λάθος νταλγκά.

Δεν καταλαβαίνουν ότι με το να υλοποιούν ένα σωστό μέτρο (όπως είναι κατ' αρχήν, ως ιδέα, ο κυκλικός κόμβος), σε λάθος σημεία και με τον λάθος τρόπο, το χαντακώνουν;

Ποιος μπορεί να διώξει την κατάρα, εξαιτίας της οποίας δεν στεριώνει ούτε μία φωτεινή σηματοδότηση στην πόλη;

Ποιος μπορεί να φέρει το πράσινο κύμα (yeşil dalga που λένε κι από κει μεριά) συντονισμένης σηματοδότησης, ώστε το πλούσιο οδικό δίκτυο της πόλης (που αντέχει, ακόμη και τώρα που πεζοδρομήθηκε "η μάνα κι ο πατέρας του") να εξυπηρετήσει καλύτερα και ασφαλέστερα την κυκλοφορία;

Είσαι η τελευταία μας ελπίδα, ανατολίτη άγιε, σε περιμένουμε.

Αλλάζουν και δεν βουλιάζουν: Σαμόα (μέρος Β)

2011-12-30T10:40:00.002+02:00

Ο Φιλέας Φογκ κέρδισε το στοίχημα, στον Γύρο του Κόσμου σε 80 Ημέρες, επειδή διέσχισε τη γραμμή αλλαγής ημερομηνίας ταξιδεύοντας από τα δυτικά προς τα ανατολικά.

Κινήθηκε δηλαδή με την ίδια φορά που περιστρέφεται και η γη. Επέστρεψε λοιπόν στο Λονδίνο έχοντας ζήσει ενδιάμεσα 81 ηλιοβασιλέματα - αλλά μόνο 80 24ωρα.

Αυτό το "θαύμα" συνέβη, διότι κάπου στον Ειρηνικό υπάρχει μια γραμμή, που θεωρητικά συμπίπτει με τον μεσημβρινό των 180 μοιρών. Όσοι είναι ανατολικά της, ζουν στην "προηγούμενη" μέρα. Κάθε 15 μοίρες γεωγραφικού μήκους ανατολικότερα, αρχίζει μια νέα ωριαία άτρακτος (τάιμ ζόουν, βαρβαριστί), μέχρι να κλείσει ο κύκλος.

Η Σαμόα, για μια ακόμη φορά, πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Όπως πρόπερσι που άλλαξε τους κανόνες οδήγησης στο δρόμο, μεταθέτοντας την κυκλοφορία στα αριστερά για να μοιάσει στην Αυστραλία, έτσι και σήμερα, 30/12/2011, πράττει το αντίθετο από τον Φογκ και "κινείται" δυτικά.

Κανείς στο μέλλον δεν θα μπορέσει να θυμηθεί ή να ανακαλύψει, τι συνέβη στη Σαμόα αυτή την ημερομηνία. Διότι απλούστατα, η μέρα αυτή δεν υπάρχει για το νησιωτικό αυτό κράτος. Με κριτήριο και πάλι την πληρέστερη ένταξή της στον άμεσο περίγυρο, η Σαμόα αποφάσισε να αλλάξει άτρακτο και να μεταθέσει στα ανατολικά της τη γραμμή αλλαγής ημερομηνίας. Έτσι, από τις 29 Δεκεμβρίου "περνά" κατευθείαν στις 31.

Για όσους κατοικούν κοντά στη "μαγική γραμμή", είναι δυνατά τέτοια "παιχνίδια", που δίνουν την ευκαιρία να προσπεράσεις μία ολόκληρη μέρα. Ο υπόλοιπος κόσμος αρκείται στην ανοιξιάτικη και φθινοπωρινή αλλαγή μεταξύ θερινής και χειμερινής ώρας (όπου, τέλος πάντων, εφαρμόζεται αυτή). Μήπως άραγε στις 36 ώρες που απομένουν προλαβαίνουμε να βρούμε κάποιο τρόπο να προσπεράσουμε ολόκληρο το 2012, που ελάχιστοι πια το ατενίζουν με αισιοδοξία;

Time flies, Sir

Putin's fever

2011-12-29T17:55:00.002+02:00

Ερωτηματικά προκαλεί η ανεμπόδιστη διέλευση του οχήματος που "συνόδευε" τον (καθ)ηγούμενο Εφραίμ της μονής Βατοπεδίου από τους σταθμούς διοδίων της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθηνών.

Παρόλο που τα οχήματα μεταφοράς ιερωμένων, όπως το popemobile του πάπα, βάσει νόμου δεν απαλλάσσονται από την καταβολή διοδίων, εντούτοις έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι η συνοδεία του κυπρίου μοναχού δεν σταμάτησε σε κανέναν από τους πολυάριθμους σταθμούς κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου.

Ναι μεν με τον τρόπο αυτό η πομπή πραγματοποίησε ιστορικό ρεκόρ χρόνου διαδρομής, καταρρίπτοντας την επίδοση που έκανε (κατά λάθος) το 1999 αξιωματικός της KFOR όταν παρέλειψε να διαβάσει τις πινακίδες στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης και έσπευσε γκαζωμένος στην Αθήνα αντί για την Πρίστινα - πλην όμως προέβη σε ξεκάθαρη παραβίαση της νομοθεσίας, χωρίς μάλιστα να συντρέχουν οι ειδικοί λόγοι προστασίας των αδικημένων που επικαλείται το κίνημα Δεν Πληρώνω. Δεν είναι δυνατόν, με άλλα λόγια, να γίνεται τζαμπατζής για τέτοια μικροποσά ο επικεφαλής ενός ιδρύματος που μετέχει σε εννεαψήφιου ύψους αγοραπωλησίες ακινήτων, σε προνομιακή μάλιστα συνεργασία με το ελληνικό δημόσιο.

Από την πλευρά της ιεράς κοινότητος υποστηρίζεται ότι το όχημα πραγματοποίησε στάση σε όλα τα προβλεπόμενα σημεία, στα οποία όμως ήταν παρόντες καταληψίες που παρεμπόδισαν την καταβολή του αντιτίμου, με χυδαίες μάλιστα ύβρεις προς τα θεία.

Οι αρνητές, ωστόσο, επισημαίνουν ότι εκτάκτως τις συγκεκριμένες ώρες είχαν αναστείλει τις κινητοποιήσεις τους, επιτρέποντας κατ' εξαίρεση την είσπραξη διοδίων από πλευράς των ληστρικών εταιρειών, ακριβώς για να αποφύγουν να διευκολύνουν τον υπόδικο και με τον τρόπο αυτό να προκαλέσουν την ελληνική κοινή γνώμη.

Ανεξάρτητοι παρατηρητές αποδίδουν τις αντιφατικές αναφορές σε μια κλασική, όπως την αποκαλούν, ενδοαριστερή διαμάχη. Στους κόλπους των αντιρρησιών πληρωμής ανήκουν, αφενός οι δήθεν κινήσεις πολιτών που στην πραγματικότητα υποστηρίζονται από το ΣΥΡΙΖΑ, αφετέρου το κομμουνιστικό ΠΑΜΕ. Το τελευταίο, ως αιώνια φιλοσοβιετικό, δεν θα είχε κανένα λόγο να αβαντάρει τον ρώσο ηγέτη, υποστηρικτή του Εφραίμ, τον οποίο βεβαίως θεωρεί αντεπαναστάτη και κλεπτοκράτη. Απέναντι σε αυτή τη δογματική θεώρηση φαίνεται ότι στέκεται ένα κύμα αριστεροδεξιάς έκφρασης που, μετά τις καλοκαιρινές πλατείες, εκδηλώνει τώρα την αγανάκτησή του συμπαριστάμενο στον αγιορείτη που καλείται να πληρώσει, για αυτά για τα οποία δεν θα λογοδοτήσει ποτέ το, κύριο υπεύθυνο, καταρρέον πολιτικό σύστημα.

Έκτακτη είδηση: Τα μέτρα της κυβέρνησης για την αναθέρμανση της αγοράς κατά την εορταστική περίοδο

2011-12-23T18:31:00.003+02:00

Από το Υπουργείο Εστιάσεως και Θεαμάτων ανακοινώθηκε ότι, στα πλαίσια των δεσμεύσεων των συνεργαζομένων πολιτικών δυνάμεων για ελαφρύνσεις προς τα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα, από 24ης Δεκεμβρίου και μέχρι 8ης Ιανουαρίου εφαρμόζεται διατίμηση (πλαφόν) σε συγκεκριμένα είδη και υπηρεσίες ευρείας κατανάλωσης, συμπεριλαμβανομένων των εξής:

- Γαλοπούλα ή (αγγλο)γάλος

- Χριστόψωμο

- Κουραμπιέδες αμυγδάλου

- Μελομακάρονα

- Ξεροτήγανα ή δίπλες (με τη συνταγή της θείας Αθηνάς)

- Τσουρέκια πολίτικα

- Κέηκ με άχνη

- Κάλαντα

- Μποναμάς ή "στρίνα"

- Έπαθλο για εύρεση φλουριού βασιλόπιτας

- Η βασιλόπιτα καθαυτή

- Κερί (από παραφίνη)

- Συνδρομή στον "δίσκο" της εκκλησίας

- Ετήσια πρωτοχρονιάτικη έκδοση Economist "The World in 2012"

- Βαρελότα πρωτοχρονιάς (μόνο τα εκρήξεως, εξαιρούνται τα λάμψεως)

- Ρεβεγιόν χασαποταβέρνας (εξαιρούνται τα άλλα κέντρα, μεγάλες πίστες, κλαμπ κ.ά.)

Τα φαινόμενα αισχροκέρδειας που έχουν παρατηρηθεί στο παρελθόν, σε συνδυασμό με την οικονομική δυσπραγία πολλών συμπολιτών μας, καθιστούν αναγκαία την εφαρμογή μιας δικαιότερης τιμολογιακής πολιτικής, την οποία καλούνται να επωμιστούν οι επιχειρηματίες (συμπεριλαμβανομένων καλαντιστάδων), οι ναοί και οι ιδιώτες, οι πρακτικές των οποίων - καθώς και η επανειλημμένη διατύπωση των απαιτήσεών τους για σταθερό φορολογικό σύστημα, κοινωνική γαλήνη και περιβάλλον ενθάρρυνσης της επιχειρηματικότητας - έγιναν έως τώρα ανεκτές χωρίς αντίποινα.

Στο εορταστικό διάστημα, συνεπώς, η μέγιστη επιτρεπόμενη τιμή για κάθε μία μονάδα (κιλό τροφίμου, τεύχος, δεκάδα κεριών ή άπαξ παροχή εάν πρόκειται για υπηρεσία) θα ανέρχεται σε 1 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ (13% ή 23%), ανεξαρτήτως του κόστους παραγωγής. Για τους δε καταβάλλοντες το ποσό με φοροκάρτα, θα εφαρμόζεται έκπτωση 20%.

Με το μέτρο αυτό είναι βέβαιο ότι θα αναθερμανθεί η αγορά, θα επανεκκινήσει η οικονομία και θα εξαλειφθεί κάθε αίσθηση αδικίας στη διάρκεια των άγιων αυτών ημερών.

Με το βλέμμα και το νου στην ταπεινή φάτνη που θα κοσμεί το μαρτυρικό Μπάνσκο, ο Υπουργός εύχεται χρόνια πολλά και καλά - και, του χρόνου, σπίτια μας (το πιάσατε το υπονοούμενο, ούτε καν χασαποταβέρνα).

Bon pour le département?

2011-12-15T19:24:00.000+02:00

Η απήχηση του παρεξηγημένου ανδρεοπαπανδρεϊσμού έχει να κάνει, πέρα από τους ιστορικούς-πολιτικούς λόγους, και με μια ιδιαίτερη πτυχή της πολυσυζητημένης απλόχερης πολιτικής της περιόδου.

Με το Πασόκ του '81-'85 ένιωσαν λιγότερο αποκλεισμένες οι μάζες της επαρχίας. Σε μια "δημοκρατική άμιλλα", οι πρωτεύουσες των νομών εξασφάλισαν ισότιμες υποδομές (με την ευρεία έννοια), τα εδάφη τους εξελίχθηκαν σε μικρόκοσμους όπου - ακόμη κι αν σε περιφερειακή ή εθνική θεώρηση η κατανομή δεν ήταν βέλτιστης αποδοτικότητας - η έννοια του "πρώτου στο χωριό" μετεξελίχθηκε.

Η ακτινοβολία της μεγαλούπολης δεν χάθηκε. Η εσωτερική μετανάστευση όμως εξισορροπήθηκε από ένα ρεύμα μερικής επιστροφής στις ρίζες ή και συνειδητής αποκέντρωσης. Το κυριότερο είναι ότι πολύς κόσμος δεν έβλεπε πια την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη σαν τη μόνη του επιλογή για "να ζήσει" - με ό,τι αυτή η έκφραση σήμαινε για τον καθένα. Το σινεμά σου, το πολυκατάστημά σου, τα φροντιστήρια αγγλικών σου, το γιατρό σου, ό,τι χρειαζόσουν κατά κανόνα το είχες σχεδόν δίπλα σου - στη χειρότερη περίπτωση, αν ήσουν στην Αργιθέα ή τους Λειψούς, θα είχες λίγη ταλαιπωρία παραπάνω ή θα αποκλειόσουν για λίγο από κανένα χιονιά ή τίποτα μποφόρια.

Φυσικά αυτό το φαινόμενο έχει και downsides, όπως λέγαμε κι εμείς στο South Kensington (και φαντάζομαι το έλεγαν και στο Surrey). Έχω την εντύπωση ότι βασίστηκε αρκετά σε διοικητικές ρυθμίσεις, που αυτοτροφοδοτούνταν, όχι σε "πραγματική" έλξη λόγω πρωτογενούς παραγωγής του τόπου. Ιδρύοντας μια δημόσια υπηρεσία ή ένα ΑΕΙ, που το ζήτησε ο (εκλεγμένος μετά το 1994, άρα συχνά πιο απαιτητικός ή πιο λαϊκιστής) νομάρχης (από κοντά κι ο δήμαρχος), επειδή "δεν είναι δυνατόν" να μην έχει η (ιστορική, βεβαίως) πρωτεύουσά του κάτι που το έχει η ισότιμη διπλανή της, προσελκύεις γύρω τους όλη αυτή την υποστηρικτική απασχόληση που "δίνει ζωή" και κίνητρα. Επίσης, αυτή η "ανάπτυξη" έχει κρατηθεί στο επίπεδο (κλίμακα, δυναμική/φιλοδοξία) που βολεύει τον τυπικό μικροϊδιοκτήτη και πιστεύω ότι κάποιες φορές δεν γίνεται αρκετά ελκυστική για να γίνει σημαντική σε επίπεδο π.χ. περιφέρειας ή και να αποκτήσει μια ευρύτερη ακτινοβολία. Ο κίνδυνος είναι η ανάπτυξη μιας μετριοκρατίας που δεν πολυδίνει λογαριασμό πέρα από το "χωριό της" (νομό), δεν την πολυνοιάζει να λάμψει παραέξω και φυσικά δεν πολυευνοεί καινοτομία, τομές, διάκριση, αριστεία.

Η ισορροπία πιστεύω ότι μπορεί να βρεθεί στη μέση. Όσο φεύγαμε από το αθηνοκεντρικό παρελθόν, στο οποίο όσοι ήθελαν να πάνε μπροστά διόρθωναν την προφορά τους για να μην τους προδώσει, τόσο κέρδιζαν έδαφος οι μετα-εκσυγχρονιστικοί ήχοι: κώφωση φωνηέντων, "φωνηεντοφαγία" και ποικίλες εκδοχές των λάμδα και νι. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, κάθε άλλο: αν βοηθά τα τοπικά ιδιώματα να αποφύγουν τη μοίρα των λιγότερο ομιλούμενων γλωσσών, τόσο το καλύτερο, αρκεί να γίνεσαι κατανοητός από τον ξένο (επισκέπτη ή νεοφερμένο) και να τον παίζεις, να μην τον αποκλείεις. Δεν ωφελεί να γίνεις πρωτευουσιάνος με το ζόρι, αρκεί - κατά τη γνώμη μου - να μην αγνοείς ότι η λέξη πολιτισμός βγαίνει από την πόλη και ότι η καλή παιδεία είναι εξίσου απομακρυσμένη από τη μαγκιά τόσο του κάμπριο όσο και του τρακτέρ (με κοινό υπόστρωμα φραπέ ή και φρέντο), και να θυμάσαι ότι το πραγματικά καλό δεν έχει γεωγραφικά όρια ισχύος.

Δεν μας χαιρετάτε, λέω εγώ;

2011-12-12T11:34:00.000+02:00

Αμφίβολης εγκυρότητας βρετανικά ΜΜΕ ισχυρίστηκαν ότι ο γάλλος πρόεδρος Σαρκοζύ απέφυγε να ανταλλάξει χειραψία με τον βρετανό πρωθυπουργό Κάμερον, σημάδι - υποτίθεται - της ψυχρότητας που χαρακτηρίζει τις σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με τον "γαλλογερμανικό άξονα".

Κάποιοι λένε ότι ο κ. Σαρκοζύ είχε ήδη χαιρετήσει τον κ. Κάμερον νωρίτερα. Όπως θα έλεγε κι ένας φίλος μου, "αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;" Ξανά χειραψία;

Δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε αν όντως είχαν χαιρετηθεί οι δύο ηγέτες. Στο βίντεο όμως φαίνεται, ξεκάθαρα, ο βασικός λόγος για τη μη πραγματοποίηση της χειραψίας.

Ο γάλλος πρόεδρος διακατέχεται από αγωνία για μεγάλα γεωπολιτικά προβλήματα του πλανήτη. Ειδικά όταν αφορούν τη χώρα μας, με την οποία έχει δεσμούς, που πηγαίνουν παραπέρα από το "Grèce-France-Alliance" - όπως ξέρουμε, έχει ρίζες και στην όμορφη Θεσσαλονίκη.

(Μην κοιτάτε που δήλωσε ότι κακώς μας δέχτηκε η Ευρωζώνη. Για το καλό μας το είπε.)

Το διακαές του ενδιαφέρον για το Κυπριακό, λοιπόν, είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο ο "Σαρκό" προσπέρασε τον "πιτσιρικά" βρετανό πρωθυπουργό και έσπευσε να συνομιλήσει με έναν πολιτικό ογκόλιθο, τον ηγέτη μιας άλλης νησιωτικής χώρας-μέλους της Ε.Ε.

Ράλλι-κα λεφτά

2011-12-11T12:55:00.000+02:00

Καλές οι ...χρεοφρενιές, αλλά θέλουν προσοχή.

Ειδικά όταν φυσάει ...σιρόκος.

Ταμειακή αμηχανία

2011-12-09T16:25:00.000+02:00

Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι για να καταλάβουμε (όσοι από μας καμιά φορά ξεχνιόμαστε και πιστεύουμε ότι ζούμε στα roaring '00s) ότι είμαστε μια χώρα υπό καθεστώς πτώχευσης (χρεωκοπίας, διαχείρισης, οικονομικού ελέγχου, κ.λπ.), είναι το πόσο συχνά πια ακούμε τη λέξη Ταμείο.

Η δική μου παιδική ανάμνηση της λέξης ταυτίζεται με τις ταμειακές μηχανές που είχε κατά καιρούς στο μαγαζί του ο πατέρας μου, και μάλιστα την παλιά, περίπου όπως η εικονιζόμενη. Ταμείο λέγαμε αφενός τη σχετική θέση εργασίας (που συνδυαζόταν, στο συνοικιακό ζαχαροπλαστείο μας, με το πακετάρισμα και το υποτυπώδες μάρκετινγκ), αφετέρου τον συρταρωτό δίσκο στο κάτω μέρος της ταμειακής μηχανής, με τις θέσεις για ψιλά και χαρτονομίσματα, που άνοιγε πατώντας ένα κουμπί που έβγαζε το χαρακτηριστικό "clang" ήχο. Η τεχνολογία ήταν παλιά, τα πλήκτρα πατιόντουσαν με δύναμη, κάποια (π.χ. υποδιαιρέσεις δεκαλέπτου) δεν τα πατούσαμε καθόλου - η κατασκευή της ταμειακής είχε προηγηθεί της πληθωριστικής έκρηξης του 1973 και εξής.

Η πιο απαιτητική στιγμή ήταν το βράδυ (μετά τη δύση του ηλίου, ενίοτε πολύ μετά) που έπρεπε να κάνεις ταμείο, δηλαδή να εκτελέσεις μια σειρά από ενέργειες (σημαντικές για τον "μαγικό" κώδικα βιβλίων και στοιχείων) με καθορισμένη αλληλουχία - και φυσικά να φροντίσεις για τη φύλαξη και μεταφορά των κινητών αξιών (βλ. δερμάτινο ή ιμιτασιόν τσαντάκι κάτω από τον πάγκο).

Ασχολούμενος (περιστασιακά που βοηθούσα στο μαγαζί, ιδίως σε γιορτές) κυρίως με το ταμείο "κατόρθωσα" να μη μάθω να φτιάχνω ούτε ένα είδος γλυκού. Ας ελπίσουμε ότι στην κλίμακα της χώρας (ή μάλλον της ηπείρου) μας, η κυριαρχία των διαφόρων Ταμείων δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε εντελώς την ουσία της ζωής, που δεν είναι τίποτε άλλο από τα πράγματα που την ομορφαίνουν και την εμπλουτίζουν.

Μέχρι τότε, κολύμπι;

2011-12-07T18:33:00.000+02:00

Ξεπερνώντας διάφορες αναστολές, ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη ελπίδα για βελτίωση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης ορισμένων ακριτικών νησιών με την ελληνική πρωτεύουσα είναι το να ενταχθεί αυτή η σύνδεση σε ένα διάδρομο μεγαλύτερης σημασίας, ενίοτε διακρατικό.

Στην περίπτωση της Σάμου, που φαίνεται να πηγαίνει ακόμη ένα βήμα πίσω (κάποτε είχαμε τα ημιταχύπλοα των 6-8 ωρών, που όμως είχαν τη Σάμο ως τσόντα των δημοφιλέστερων, τουριστικά, Κυκλάδων - περίπου άγονη γραμμή, που τελικά δεν συνέφερε), η σωτηρία ίσως έρθει από μια γραμμή Πειραιάς-Κουσάντασι, που θα φέρει κοντά την αθηναϊκή μητρόπολη των 4 εκατομμυρίων με την περίπου ισομεγέθη της Σμύρνη.

Για να γίνει αυτό βέβαια θα πρέπει να τονωθούν οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο σοβαρών πόλων. Είναι μακριά για να αποτελέσουν δίδυμες πόλεις. Οι προσανατολισμοί των οικονομιών είναι τέτοιοι που οι τωρινές ανάγκες επικοινωνίας δείχνουν ασήμαντες. Η φυσική όμως, το μοντέλο "βαρύτητας" που διέπει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση ανάμεσα σε μεγέθη & αποστάσεις πόλεων (και των μεριδίων ΑΕΠ που τους αναλογούν) και τη ζήτηση για μετακινήσεις, θα μας έλεγε ότι αν μη τι άλλο υπάρχει κρυμμένο (αδρανές;) δυναμικό αλληλεπίδρασης.

Σε μια τέτοια περίπτωση, αν δηλαδή ο Σγουρός (ή διάδοχός του) και ο βαλής (νομάρχης) της Σμύρνης αποφάσιζαν (στο μέτρο των αρμοδιοτήτων τους, αλλά και εφόσον νοιάζονται για τους τόπους τους) να ηγηθούν μιας τέτοιας προσπάθειας, υποστηρικτικό μέρος της οποίας θα ήταν και επένδυση (ιδιωτών που δεν θα τα περιμένουν όλα από κάποιο Interreg) στη συγκοινωνιακή σύνδεση, τότε κοντά στον βασιλικό θα μπορούσε να ποτιστεί και η γλάστρα. Η Σάμος είναι το πολυπληθέστερο νησί στο θαλάσσιο δρόμο ανάμεσα στον Πειραιά και το Κουσάντασι. Ένα δρομολόγιο με μόνες ενδιάμεσες στάσεις στο Βαθύ και τη διοικητική πρωτεύουσα Ερμούπολη (κυκλαδικό hub) - ολιγάριθμες αυτές οι στάσεις για να μη χάνεται ελκυστικότητα - θα μπορούσε να δώσει τη λύση "αύριο" ή μάλλον "μεθαύριο".

Δυστυχώς, τα προβλήματα του "σήμερα" αναζητούν διαφορετικές λύσεις, που ελπίζω να τις βρουν αυτοί που πρέπει, στους οικονομικά στριμωγμένους καιρούς που διανύουμε.

Του κύκλου τα γυρίσματα

2011-12-05T12:27:00.000+02:00

Είδα με τα μάτια μου σήμερα το πρωί αυτό που περιγράφεται στην τοπική ιστοσελίδα: Δύο σημαντικές διασταυρώσεις της Κορίνθου (Γ. Παπανδρέου με Πατρών και με Εθν. Αντιστάσεως) μετατρέπονται σε κυκλικές.

Πέρα από την "αλιευτική" παρομοίωση και τις εύλογες ανησυχίες για την ασφάλεια που προκαλεί το θέαμα της βέργας και του πλέγματος, δεν μπορώ παρά να επισημάνω ότι η κατασκευή κυκλικών κόμβων είναι μια κίνηση στη σωστή κατεύθυνση. Δεν ξέρω αν θα υιοθετηθεί παλιότερη πρόταση για τοποθέτηση γλυπτών-οροσήμων (μετά τους Πήγασο, Μεγαλέξανδρο και Διογένη, όλο και κάποιος χώρος θα βρεθεί για τη Λαΐδα, τον Παλαίμωνα ή το Σίσυφο). Από καθαρά κυκλοφοριακής πλευράς, πάντως, πέρα από τον προβληματισμό για το αν οι συγκεκριμένοι κόμβοι (λόγω περιορισμών χώρου και κίνησης πεζών και ποδηλάτων) είναι οι καταλληλότεροι για roundabouts, οφείλω να υπενθυμίσω μερικά βασικά στοιχεία (βλ. και φωτό) για να είναι επιτυχημένη η εφαρμογή του συγκεκριμένου είδους κυκλοφοριακής ρύθμισης:

(1) Όλοι οι εισερχόμενοι στον κόμβο πρέπει να έχουν STOP ή πινακίδα παραχώρησης προτεραιότητας (Ρ-1 ή "ανάποδο τρίγωνο"). Μόνο έτσι αποφεύγεται το "μπλοκάρισμα" του κόμβου. Παλιότερα, στον ελληνικό ΚΟΚ, ο κινούμενος εντός του κόμβου είχε προτεραιότητα. Αυτό δυστυχώς άλλαξε, διότι οι κυκλικοί κόμβοι ήταν απλά "κάτι το ωραίον" (δηλαδή παρτέρια) και δεν είχε γίνει αντιληπτή η κυκλοφοριακή τους σημασία - για να μην "μπερδεύεται" λοιπόν ο έλληνας οδηγός, η εκ δεξιών προτεραιότητα εφαρμόστηκε και εκεί: προτεραιότητα απέκτησε ο εισερχόμενος. Πού να δουλέψουν έτσι οι κυκλικοί κόμβοι; (Αφήνω στην άκρη την εκδοχή, που άκουσα κάποτε από σοβαρό άνθρωπο, ότι η εκ δεξιών προτεραιότητα εφαρμόστηκε ολοκληρωτικά, λόγω του "δεξιού κράτους" που δεν ήθελε πουθενά -ούτε καν στους δρόμους- να "βγαίνεις από τα αριστερά".)

(2) Μαζί με την παραχώρηση προτεραιότητας, ο εισερχόμενος πρέπει να ωθείται στο να μειώνει και την ταχύτητά του. Αυτό μεταξύ άλλων επιτυγχάνεται με τον κατάλληλο γεωμετρικό σχεδιασμό. Ακόμη και αν τα απέναντι σκέλη του κόμβου βρίσκονται σε τέλεια ευθυγράμμιση, τα κράσπεδα (των προσβάσεων και του ίδιου του κύκλου στη μέση) πρέπει να δίνουν τέτοια καμπύλωση, ώστε να αναγκάζουν τον οδηγό σε επιβράδυνση. Αυτή η λεπτομέρεια θέλει προσοχή, διότι αν - στο συγκεκριμένο κορινθιακό παράδειγμα - ο κατερχόμενος της Εθν. Αντιστάσεως ενθαρρύνεται να προχωρήσει "σούμπιτος" προς το κέντρο, χωρίς να τον φρενάρει τίποτε, τότε έχουμε κάνει μια (κυκλική) τρύπα στο νερό.

Ταμπέλες στην έρημο

2011-12-04T23:52:00.001+02:00

Τους είχαν πει "αριστερούς". Επειδή πίστευαν στην υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δεν ήταν προκατειλημμένοι απέναντι στους μετανάστες, αλλόθρησκους και αλλόφυλους, δεν ενθουσιάζονταν με την προοπτική των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, εξοργίζονταν με τις αδικίες. Κι όμως δεν ήταν, ίσως γιατί ταυτόχρονα τους άγγιζε κι αυτό που είχε γράψει ο Κούντερα, ότι αριστερός είναι αυτός που πιστεύει στη "μεγάλη πορεία". (Κι εδώ βεβαίως υπήρξε αντίλογος. Αριστεροί μπορεί όχι, "νεοταξικοί" όμως σίγουρα.)

Τους είχαν πει "απολιτίκ". Επειδή δεν είχαν κομματική ένταξη, ούτε βύσμα, ούτε ανέμιζαν σημαιάκια, ούτε έσπευδαν να πάρουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου στις ανούσιες μονομαχίες εντυπωσιασμού.

Τους είπαν, φυσικά, και "πασόκ(ους)", επειδή έτσι ερμήνευαν την τήρηση αποστάσεων από αμφότερα τα άκρα του πολιτικού φάσματος.

Και, εννοείται, τους είπαν και "δεξιού(μπε)ς", γιατί η αποστροφή τους στα στημένα σόου υπεράσπισης κεκτημένων και η πίστη τους στην ελευθερία - με όλες τις δυσκολίες και τις ανισότητές της - τους χαρακτήριζε αυτόματα ως ταξικούς εχθρούς για κάποιους.

Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια σιωπηλή πλειοψηφία, που μεγάλη μερίδα της υπέπεσε σε αντιφάσεις ή εγκλωβίστηκε σε επιλογές "ανάγκης" ή άγνοιας. Δεν ξέρω αν είναι τελικά μειοψηφία και, αν ναι, πόσο δικαιούται να αυτοθεωρείται ως "φωτισμένη".

Όσοι κι αν είναι, ελπίζω ότι δεν θα ιδιωτεύσουν, δεν θα ασχοληθούν μόνο με την αυτονόητα πρώτη προτεραιότητα, δηλαδή την αυτοπροστασία, αυτοσυντήρηση και αυτοβελτίωση. Κι ότι δεν θα αρκεστούν στο να θυμίζουν (και σωστά) ότι δικαιώνονται, αλλά θα βγουν μπροστά για να βοηθήσουν να φανούν οι δρόμοι που θα απομακρύνουν κοινωνίες και ηγεσίες από γκρεμούς, βάλτους, βάτα, φίδια και αντικατοπτρισμούς.

Η αρχή ενός νέου ύμνου

2011-12-01T13:24:00.000+02:00

Σε γνωρίζω από την κόψη

Του σπαθιού την τριμερή

Μπε(τ) νουάρ

2011-12-01T11:16:00.000+02:00

Αν ο Χ πολιτικός χώρος θέλει να περιστοιχίζεται από μερικές ακόμη συνιστώσες, πέραν αυτών που ήδη έχει γύρω του, το τίμιο θα ήταν να το ζητήσει καθαρά και ξάστερα. "Είμαι ο Χ και είμαι εντάξει!" Με ανοιχτά χαρτιά, όσοι πιστεύουν - είτε ατομικά είτε μέσα από τη συλλογική τους εκπροσώπηση - ότι εκφράζονται από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ή ότι θα μπορούσαν σε κάποια σημεία να συμπορευτούν μαζί του, έχουν κάθε δικαίωμα να τον ακολουθήσουν.

Επειδή όμως δεν είναι (και δεν ήταν) όλη η Ελλάδα ΣΥΡΙΖΑ ή ΕΑΜ ή Καραμανλική ή Βενιζελοπλαστηρική ή..., κι επειδή διάφοροι κόπτονται για "αμεσοδημοκρατικές" "συλλογικότητες" και προτρέχουν να προεξοφλήσουν θέσεις και συμπορεύσεις πριν καν αυτές συζητηθούν (παρουσιάζοντας μάλιστα προσωπικές απόψεις ως "πρακτικά συζήτησης"!), θα ήθελα να επισημάνω ότι η συμμετοχή ώριμων και σκεπτόμενων ενήλικων ατόμων σε ομάδες, όταν μάλιστα γίνεται επιδεικνύοντας στοιχειώδη υπευθυνότητα και προσοχή απέναντι στο πολύ σημαντικό θέμα του καθορισμού της ταυτότητας, των επιδιώξεων και των θέσεων της ομάδας, δεν μπορεί να λοιδορείται ως "ελιτισμός", ούτε να συκοφαντείται ως διεκδίκηση της "μίας και μόνης αλήθειας".

Η αναγκαία, για την επίτευξη "κρίσιμης μάζας" (δηλαδή ικανού μεγέθους ανθρώπινων και άλλων πόρων και ικανής δυναμικής), συμπόρευση με άλλες ομάδες δεν μπορεί να γίνεται πριν καν αποκρυσταλλωθεί και δώσει "στίγμα" η οντότητα. Έρμαια και πρόβατα υπάρχουν παντού, δεν είμαστε όμως όλοι ίδιοι.

Χαριστικό παζάρι το Σάββατο στο κέντρο της Κορίνθου

2011-11-30T16:08:00.001+02:00

Το στενάχωρο των Hebelungen

2011-11-26T01:36:00.000+02:00

Το στενάχωρο των Hebelungen* είναι μια επική πολυλογία** του Γοδεφρείδου (Geoffroi) Βιλλαρδουίνου, άρχοντα Χαλανδρίτσας (Calendrice) και Καλεντζίου (Calengie).

Αποτελείται από τις επιμέρους όπερες:
(1) Ο χρυσός του Μάιν
(2) Μερκοζία
(3) Βόλφγκανγκ
(4) Το λυκόφως στο βάθος της σπηλιάς
και άλλες (προαιρετικές) αναλόγως του επιλεγμένου "πακέτου".

Οι Hebelungen ήταν μια γαλλογερμανική οικογένεια που μετανάστευσε το μεσαίωνα από τη Μασσαλία (το δίχως άλλο μετά από κάποιο θριαμβευτικό πέρασμα θρύλου) στη Φρανκφούρτη. Ήταν μια οικογένεια νάνων, που χρησιμοποιούσαν ειδικό μοχλό (εξ ού και το όνομα της οικογένειας, Hebel=μοχλός) για να τους ανεβάζει ψηλότερα και να φαίνονται.

Η πλοκή στηρίζεται σε ένα μαγικό κέρμα, που δίνει στον κάτοχό του κυριαρχία σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο (μέχρι περίπου το Ζάγκρεμπ). Για την απόκτησή του συγκρούονται ο θεός Βόλφγκανγκ (που ως νέος Ήφαιστος σφυρηλάτησε το μέταλλο για την παραγωγή του κέρματος), η Βαλκυρία Μερκοζία και ο θνητός ήρωας Κλάιν Μάιν (= ο Μικρός Μάιν) - ο τελευταίος από την οικογένεια των Hebelungen.

Ο Βόλφγκανγκ κατεβαίνει από τη Βαλχάλλα στη Φρανκφούρτη, για να κατακτήσει τη Μερκοζία, της οποίας έχει ακούσει να υμνούν την angelική ομορφιά. Φτάνοντας υπεξαιρεί τη διαχείριση του καταραμένου θησαυρού των Hebelungen, που γεννά μέχρι και πέντε φλουριά σε μορφή εγγυήσεων (μόχλευσης) για κάθε ένα που πιάνεις στα χέρια σου. Έχει γίνει άτρωτος από τη μέση και πάνω, μετά το λουτρό στο αίμα που έβαψε το Ρήνο. Άτρωτος παντού, εκτός από ένα σημείο.

Αυτό το ευαίσθητο σημείο το ανακαλύπτει ο βραχύσωμος Κλάιν Μάιν - και βάζει στόχο του, να νικήσει τον Βόλφγκανγκ και να πάρει στα χέρια του, όχι τόσο τη Μερκοζία (που από κοντά δε λέει και πολλά, αυτός έχει άλλωστε αγαπημένη του την Κλάρα Belle), όσο το θησαυρό που ο Βόλφγκανγκ διαχειρίζεται (για την ακρίβεια σφετερίζεται) στη Φρανκφούρτη. Την πόλη, που αφότου πέσει στα χέρια του νέου της αφέντη, θα αρχίζει να ονομάζεται Φρανκφούρτη του Μάιν.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να διατηρήσει την εξουσία του ο Κλάιν Μάιν είναι, όχι απλά να θέσει εκτός μάχης τον Βόλφγκανγκ, αλλά και να του πάρει από το χέρι το μαγικό κέρμα - το πρώτο που μόχλευσε τα άλλα πέντε, κι εκείνα με τη σειρά τους πέντε το καθένα, και ούτω καθεξής.

Στην εντυπωσιακή τους μονομαχία, που γίνεται στη συμβολή του Ρήνου με το ποτάμι της Φρανκφούρτης, στην όχθη (Bank) της ένωσης (Bund) - εν συντομία, Bundesbank - το κέρμα διασπάται σε δύο κομμάτια (βλ. εικόνα):
- Τον εσωτερικό δίσκο, που φέρει την εικόνα ενός αετού.
- Το εξωτερικό δαχτυλίδι, που απεικονίζει δώδεκα αστέρια σε κυκλική διάταξη.

Ο Κλάιν Μάιν αρπάζει το δαχτυλίδι και το φορά στον αριστερό του αντίχειρα. Ο Βόλφγκανγκ παίρνει το δίσκο με τον αετό και απομακρύνεται. Ο Κλάιν υψώνει το αριστερό του χέρι, και τότε...

...βαθύ σκοτάδι καλύπτει ξαφνικά όλη την οικουμένη. Οι άνθρωποι, έντρομοι, περπατούν στα τυφλά, συγκρούονται άθελά τους, κάποιοι γκρεμίζονται.

Ο αετός του κέρματος ζωντανεύει, πιάνει στα νύχια του τον Βόλφγκανγκ, τον σηκώνει ψηλά (πολύ πιο ψηλά απ' όσο πάει τον Κλάιν ο μοχλός) και με τα (αετίσια φυσικά) μάτια του καταφέρνει να διακρίνει έναν ασφαλή δρόμο προς το βορρά, πίσω στη Βαλχάλλα. Μαζί με τη Μερκοζία, βεβαίως.

Αντίθετα, ο Κλάιν δεν μπορεί να βρει το μοχλό του (μέσα στο μαύρο σκοτάδι) και αναγκάζεται να προχωρήσει με το μικρό του διασκελισμό προς το νότο, φτάνοντας μετά από πάμπολλες εβδομάδες αβεβαιότητας στο σπήλαιο που οδηγεί προς τον Άδη, στο ακρωτήριο Ταίναρο της Ελλάδας. Στην είσοδο του σπηλαίου τον υποδέχονται τρεις βοσκοί από τους ξακουστούς νομούς της Πελοποννήσου: ο Γεώργιος ο Αχαιός, ο Αντώνιος ο Μεσσήνιος και ο Γεώργιος ο Αρκάς (από τη σημερινή Ποταμιά). Χωρίς να έχουν αναγνωρίσει ποιος είναι, μια και ούτε το δαχτυλίδι (κοινώς στενάχωρο, με τόση στενοχώρια που προκάλεσε) φαίνεται, του υπόσχονται, όπως έκαναν και σε μερικά εκατομμύρια άλλους πλανημένους, ότι στο βάθος της σπηλιάς θα δει φως. Στο άκουσμα της λέξης φως, που την είπαν με την ομηρική προφορά φάος (κάνει ρίμα με χάος, λάος κ.λπ.), τα δώδεκα αστέρια ξαφνικά αρχίζουν να λάμπουν και να πυρακτώνονται, με ολέθριες συνέπειες τόσο για τους εγκλωβισμένους στη σπηλιά (έγινε του Μον Μπλαν) όσο, κι αυτό είναι το πιο τραγικό, και για το αριστερό χέρι του αγαπημένου της Κλάρας...

*Hebelungen = οι μοχλεύσεις
**πολυλογία = αντίστοιχο των όρων "τριλογία", "τετραλογία" κ.λπ.: λογοτεχνικό έργο με ανυπολόγιστο αριθμό μερών

Η ζεστή κοιλάδα

2011-11-20T21:32:00.001+02:00

Για τον Κιρκιντζέ έχω γράψει και παλιότερα - φοβάμαι ότι θα το ξανακάνω και θα γίνω ίσως κουραστικός. Για όσους δεν ξέρουν, είναι ο τόπος που περιγράφει η Διδώ Σωτηρίου στα Ματωμένα Χώματα, σήμερα ατραξιόν της τουρκικής τουριστικής βιομηχανίας, δείγμα "ελληνικού χωριού" διατηρημένου στη μορφή που είχε επί Οθωμανικής. Το χωριό (σήμερα Σιρίντζε) το επισκέφτηκα το 2005 (και ξανά το 2009). Θυμίζει αρκετά το Πήλιο (και άλλα "αρχοντικά" μέρη των παλιών Βαλκανίων). Είχε δύο εκκλησίες (η μία είχε την τύχη να αποκατασταθεί με αρκετή φροντίδα) και σε κάθε τετραγωνικό του μέτρο "μυρίζει" ανατολικό Αιγαίο - είναι άλλωστε πολύ κοντά στην Έφεσο και άρα απέναντι από τη Σάμο.

Δεν θα "μείνω" όμως στο όμορφο αυτό χωριό. Πάντα ήθελα να γράψω κάτι για τη διαδρομή από/προς αυτό. Ουσιαστικά, με τον υπόλοιπο κόσμο το συνδέει ένας και μόνο, απλός, ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Ξεκινά από την καμπίσια πόλη Σέλτσουκ (το παλιό Αγιασολούκ, δηλ. Άγιος Θεολόγος, δίπλα στην αρχαία Έφεσο) και ανηφορίζει αφού περάσει μέσα από μία ζεστή κοιλάδα όπου κυριαρχεί η ελιά.

Μια τέτοια ζεστή κοιλάδα ανακάλυψα λίγους μήνες μετά από την πρώτη μου επίσκεψη στον Κιρκιντζέ. Σε μια ημερήσια εκδρομή από Πάτρα προς Τρίκαλα Κορινθίας, πήραμε το δρόμο που συνδέει το Ξυλόκαστρο με το χιονοδρομικό της Ζήρειας. Κι εκεί, μετά τα πεδινά χωριά και πριν την έντονη ανηφόρα, βρήκα εκπληκτική την ομοιότητα των τοπίων. Έχουμε ξαναπάει στη διαδρομή των Τρικάλων αρκετές φορές, η πιο πρόσφατη μόλις σήμερα. Παρόλο που το (ήδη χιονισμένο, Νοέμβρη μήνα) βουνό του Ερμή έχει τη μοναδικότητά του, η διαδρομή της Κορινθίας - ειδικά στο κομμάτι της που έχει γλιτώσει από τη δόμηση - έχει αυτή τη συγκινητική μοναχικότητα που συναντήσαμε και νιώσαμε στο δρόμο για το μικρασιατικό χωριό, που ένας τούρκος ταξιτζής, απευθυνόμενος σε μας, το αποκάλεσε απλά "your village".

Αυτή η ομάδα είναι επ-ώαση

2011-11-16T09:53:00.000+02:00

Κι αν ποτέ σχηματιζόταν κυβέρνηση επιστροφής στη δραχμή, πρωθυπουργός θα ήταν ο...

...

...

...

...Αντωνίου!

Κυβέρνηση 11/11/11 & πατσάς ψιλοκομμένος

2011-11-10T20:47:00.001+02:00

Περίπου ένα μήνα μετά την ανάρτηση, στην οποία αναρωτιόμουν αν θα υπάρξει σημαντική κίνηση από πλευράς ευρωπαϊκού "πυρήνα", υπήρξε μια κάποια απάντηση - με τη συμφωνία του πατσά, της (βαθιάς) νύχτας δηλαδή μεταξύ 26 & 27 Οκτωβρίου. Η Ευρώπη έκανε μια κίνηση ανάγκης με πολλά ρίσκα (εγγυήσεις και κόντρα εγγυήσεις, μοχλεύσεις και "μαγικά" λεφτά, εθελοντισμό, κινέζικο input, αναμονή για τις συνήθεις εθνικές εγκρίσεις, κι άλλα που τα καταλαβαίνουν κυρίως οι ειδικοί).

Η κίνηση ανάγκης έγινε χωρίς να έχει προχωρήσει, φυσικά, η δύσκολη υπόθεση της υπερεθνικής ολοκλήρωσης. Το Γιούρογκρουπ άρχισε να λειτουργεί σχεδόν επίσημα ως η "υψηλή ταχύτητα". Εντός αυτού, "παιχνίδι" έκαναν οι ελαφρύτερα χρεωμένοι εκ των μεγάλων, λέγε με Γερμανία. Όλα αυτά καθορίστηκαν βάσει οικονομικής δύναμης. Επιπλέον, τόσο ο πατσάς που λέγαμε όσο και τα μετέπειτα με το παρ' ολίγον δημοψήφισμα, έδειξαν ξεκάθαρα ότι η δημοκρατική νομιμοποίηση δεν είναι η πρώτη προτεραιότητα - τουλάχιστον όχι αυτόν τον καιρό, δηλαδή στη συνέχεια της κρίσης που άρχισε το 2008. Κάπως έτσι συμβαίνει και στους κυριολεκτικούς πολέμους.

Μένει να φανούν πολλά ακόμη. Πρώτα και κύρια, εντός της ευρωζώνης. Θα λειτουργήσει ως ενιαία οντότητα αυτός ο πυρήνας; Θα ανήκουμε σε αυτόν; Όταν περάσει η "μπόρα" (τέλος της δεκαετίας και βλέπουμε), να ελπίζουμε ότι θα λειτουργήσουμε ως "ένα σώμα", με μέλη ανόμοια μεν αλλά ισότιμα και σε τροχιά σύγκλισης; Δύσκολο φαίνεται αυτό τώρα. Γαλλία και Γερμανία (ή τουλάχιστον οι τωρινές τους ηγεσίες) δεν δείχνουν να θέλουν ουσιαστική αλλαγή στην πραγματικότητα που ακόμη διατηρείται, αυτή της σύμπραξης κρατών αντί για "Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης".

Η κατάσταση περιπλέκεται απο το ότι οι εκτός ευρωζώνης φαίνεται να αντιδρούν στον διαφαινόμενο περιορισμό τους και να συσπειρώνονται γύρω από τη Βρετανία (και τις ΗΠΑ;). Το πού θα οδηγήσει αυτό, μένει να φανεί. Είναι πιθανό, αν ποτέ τελειώσει (ή αμβλυνθεί) η δανειακή μας εξάρτηση από την ευρωζώνη, η Ευρώπη που "θέλαμε" να έχει μεταμορφωθεί σε κάτι αγνώριστο. Στο μεταξύ, πέρα από την αντίθεση σε επίπεδο μέτρων ή μίγματος πολιτικής (η τελευταία, που εκφραζόταν από τον Σαμαρά, "μαζεύτηκε" άτακτα το περασμένο σαββατοκύριακο που του "μπήκε χέρι"), δεν έχει αρθρωθεί καμία σοβαρή εναλλακτική προοπτική. Η γνώμη μου, ότι μόνο χειρότερα μπορούμε να περιμένουμε αν τυχόν βγούμε από την ευρωζώνη, ακόμη δεν έχει αλλάξει. Δεν το στηρίζω σε κάποια οικονομική θεωρία αυτό, μόνο στην παρατήρηση, ότι δεν φαίνεται κανένας άλλος δρόμος διαφορετικής ένταξης ή και αυτόνομης πορείας (για όσους πείθονται από εύκολες ρήσεις όπως του Ανδρέα, ότι "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες"). Αυτό δεν αναιρεί τα διάφορα ΔΕΝ για τα οποία κατηγορείται (εσωτερικά κυρίως) η χώρα μας και οι ηγέτες της: ότι ΔΕΝ παράγει αρκετά, ΔΕΝ δουλεύει αποδοτικά, ΔΕΝ αξιοποιεί τους πόρους της. Τα ΔΕΝ αυτά είναι αληθινά στη βάση τους, αν και οι θεωρίες της πλάκας (αμύθητα κοιτάσματα πετρελαίου, εύκολα δανεικά από Ρωσία και Κίνα κ.λπ.) μεταθέτουν το ενδιαφέρον αλλού και τελικά καταλήγουν - μαζί με τα, ανεξήγητα έως τώρα, καμώματα του απερχόμενου πρωθυπουργού - να δίνουν τροφή σε μια αντιμετώπιση της Ελλάδας που καθόλου δεν μας τιμά. Η αντιμετώπιση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη χοντροκομμένη σάτιρα αλλά (το χειρότερο για μένα) γίνεται συγκατάβαση (στα όρια εξάντλησης υπομονής) στα χείλη ευρωπαίων ηγετών.

Ας μην έχουμε αυταπάτες, ο Lucas Papademos κλήθηκε να διαχειριστεί μια χώρα υπό πτώχευση. Η θέση του έχει την εξής αναλογία (χωρίς βέβαια να ισχύουν απαραιτήτως γενικότεροι συνειρμοί και παραλληλισμοί) με αυτήν του Καραμανλή το '74: Δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα τον στηρίξουν αυτοί που δεσμεύτηκαν να το κάνουν (όπως και ο αείμνηστος είχε να βασιστεί στο λόγο τριών ανθρώπων του Ιωαννίδη). Θα περάσει από ναρκοπέδιο - μένει να αποδειχτεί αν το κράτος επί των ημερών του θα δουλέψει ή αν θα συνεχίσει να είναι παραλυμένο σε μια, ασαφούς διάρκειας, προεκλογική περίοδο.

Τον αυριανό (;) μας πρωθυπουργό εγώ τον συμπαθώ. Είναι ζυγός το ζώδιο όπως κι εγώ, έχει το ίδιο όνομα με το μικρότερο γιο μου, κατάγεται από το χωριό του άξιου συνάδελφου Ι.Π., κι απ' ό,τι διαβάζω έβγαλε ολόκληρο ΜΙΤ (σχεδόν βοστωνέζος, βέβαια, κι αυτό δεν είναι τόσο όμορφο - αλλά, για να ακριβολογούμε, το ξακουστό αυτό πανεπιστήμιο βρίσκεται απέναντι απ' τη Βοστώνη, στο μασαχουσετιανό Καίμπριτζ) και μάλιστα σπουδάζοντας ως φυσικός, μηχανικός και οικονομολόγος (τρία σε ένα). Καλό βιογραφικό έχει, να δούμε ως τι θα τον θυμόμαστε στο τέλος. Ελπίζω όχι μόνο ως τον πρωθυπουργό που επιβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (της οποίας υπήρξε παλιός αντιπρόεδρος), ούτε (και υπάρχει ακόμη καιρός για να διορθωθεί αυτό) αυτόν που ανέλαβε κατά παράβαση συνταγματικών διαδικασιών.

"Η ομάδα είναι ...όαση"

2011-11-09T18:27:00.000+02:00

Οι καστοριανοί ξέρουν από κρύο. Ένα απλό σακάκι αρκεί εδώ στο νότο.

Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο "κελεμπίας", τι να το κάνεις το παλτό στου Μαξίμου;

-nik the Greek

2011-11-09T17:17:00.001+02:00

Ουρανοκατέβατος Σπούτ-νικ;

Ελκυστικό(ς) Ντουμπρόβ-νικ;

Τεχνοκρατικός refuse-nik (=αυτός που έφαγε πόρτα και περιμένει στο ακουστικό του);

Αν πιστέψουμε τις τελευταίες φήμες: Τίποτα απ' όλα αυτά... Έλληνας Πετσάλ-νικ!

...ο ξεσκούφωτος

2011-11-09T10:15:00.000+02:00

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά αρχίζω να πιστεύω πως έχει ένα δίκιο ο Γιάννης Μανώλης, που λέει ότι πρωθυπουργός μπορεί να γίνει και ο Φούφουτος.

Κακλαμάνης με σκούφο

Κακλαμάνης ξεσκούφωτος

"Λάγιος ισχυρός..."

2011-11-08T19:45:00.001+02:00

Μια και κάποιους τους έχει πιάσει, φαίνεται, νοσταλγία για την όμορφη εποχή Κοσκωτά, ας το κάνουμε ολοκληρωμένα το πράγμα.

Αν γίνει πρωθυπουργός ο (μπρρρ...) Ρουμελιώτης*, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ για γενικό γραμματέα αθλητισμού (αν υπάρχει κώλυμα ας τον κάνουμε ευρωπαίο εποπτεύοντα, κοινοτικός είναι πια - ομολογώ ότι μπερδεύτηκα με το ποιος κουμαντάρει τι) τον αγαπημένο μας Λάγιος Ντέταρι.

Κι έτσι θα πείσουμε και έναν ακόμη πυλώνα του πολιτικού συστήματος (ξέρετε, αυτόν που διέθεσε τότε -1988- το εικονιζόμενο μπαλκόνι) να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας.

*Ορισμένα βιογραφικά παραλείπουν να επισημάνουν ότι ο Ρουμελιώτης ήταν ο μόνος από τους παραπεμφθέντες που, λόγω ευρωβουλευτικής ασυλίας, δεν δικάστηκε ποτέ για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Π(απ)άνδημο αίτημα

2011-11-07T18:08:00.000+02:00

Πρωθυπουργό Νταλάρα!

Όσο προλαβαίνουμε.

Και δεν εννοούμε την Άννα. Ούτε το Γιώργο.

Κάρολο (Τσαρλς) Νταλάρα.

Με δύο (βαρ)Καρόλους στην κορυφή, ποιος μας πιάνει.

Εκείνος + Εκείνος (και δεν εννοώ Γιώργο & Αντώνη, ούτε Βενιζέλο & Δήμα)

2011-11-07T10:58:00.002+02:00

Σόλων = Σεισάχθεια

Λουκάς = Κούρεμα

Σόλων + Λουκάς = Εκείνος + Εκείνος

Οι Βοστωνέζοι

2011-11-07T10:16:00.001+02:00

Μια υπερπαραγωγή, όχι Merchant Ivory, όπως νομιζόταν, αλλά Merchant Banker*

Πρωταγωνιστές, οι συμφοιτητές της Βοστώνης, Geoffrey & Tony...

...και το πτώμα

*Για τη λονδρέζικη (cockney) σημασία του όρου, εδώ

"Here pastor, there pastor, where is the pastor?" (Βέγγος)

2011-11-04T12:54:00.001+02:00

Το '84 (επί πατρός Παπανδρέου) που πρωτοέγινα συνδρομητής στο Newsweek, οι αναφορές στην Ελλάδα συνήθως είχαν την έκταση μισής στήλης και εμφανίζονταν αραιά και πού. Όσο κι αν με στενοχωρούσε αυτό τότε, ήταν φυσιολογικό, αν αναλογιστούμε το μικρό μέγεθος της χώρας μας. Δεν ταίριαζε με τη μεγάλη ιδέα που μας καλλιεργούσαν, στα σχολεία κι αλλού, για το έθνος μας. (Κατανοητή αυτή η καλλιέργεια, εκείνα τα χρόνια λίγο μετά το φιάσκο του Κυπριακού, ωφέλιμη σε κάποιο βαθμό, άλλο αν κάποιοι την πήραν πολύ στα σοβαρά.) Με τα χρόνια έπαψε να μου κακοφαίνεται η ασημαντότητά μας, ίσως να ανέπτυξα "επικούρεια" αντίληψη: καλύτερα να μην πολυασχολούνται μαζί σου.

Αυτές τις μέρες είμαστε το πρώτο θέμα στα διεθνή ΜΜΕ. Ο υιός Παπανδρέου τον ξεπέρασε τον πατέρα σ'αυτό. Από ένα ζάπινγκ σε ειδησεογραφικά κανάλια της δορυφορικής είδα ότι συζητιέται το "σπάσιμο του ταμπού": η Ευρωζώνη μιλά για το ενδεχόμενο να διώξει ένα μέλος της, μαντέψτε ποιο. Όσο λοιπόν κι αν το δημοψήφισμα, που δεν (;) θα γίνει, φάνταζε αστείο, τύπου "πλούσιος και υγιής κ.λπ.", δεν ήταν καθόλου αμελητέα η άλλη του ανάγνωση: τέθηκε ανοιχτά και επίσημα ως θέμα η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Συνειδητοποίησα (κι όχι μόνο εγώ) ότι μπροστά στο ενδεχόμενο αυτό κόπηκαν λιγάκι οι εύκολες κραυγές, άκουσα ανθρώπους που διαρκώς μουρμούριζαν νοσταλγικά υπέρ της δραχμής (και εναντίον του κοντού λογιστάκου) να εξανίστανται και να λένε "ε όχι και να βγούμε απ' το ευρώ".

Κόπηκαν (προσωρινά;) κι άλλα αυτή την εβδομάδα. Κόπηκε η αγανακτισμένη απαίτηση για κρεμάλες και τουφεκισμούς. Κόσμος που απέρριπτε το πολιτικό σύστημα στήθηκε σε οθόνες και ραδιόφωνα για να ακούσει τους απαξιωμένους ηγέτες του να μιλάνε (εξίσου ανούσια όπως έκαναν πάντα, για να μην πω περισσότερο). Ίσως γιατί ακόμη (και για πόσο;) οι μικρότεροι σχηματισμοί (κόμματα ή "λέσχες" Φλωρίδηδων κ.λπ.) μπορεί να φιλοξενούν λαμπρά μυαλά αλλά, πολιτικά, είναι νάνοι. Αυτός είναι κι ένας λόγος (πέραν του κόστους και του χρόνου που θα στοιχίσουν) για τον οποίο πιστεύω ότι οι εκλογές τώρα δεν είναι η προτιμότερη λύση. (Σίγουρα όμως είναι προτιμότερη από τις εκλογές σε 3 ή 6 μήνες - δεν νομίζω ότι αντέχεται τέτοια διάρκεια αστάθειας.) Αυτή τη στιγμή θα μου άρεσε να δω μια κυβέρνηση συνεργασίας, όχι απλά υπηρεσιακή ή διεκπεραιωτική αλλά με πολιτική ατζέντα και με παραγωγή έργου. Η Βουλή έχει 2 χρόνια ζωής μπροστά της και θα μπορούσε να αναδείξει συνδυασμούς που θα κατάφερναν να συνεννοηθούν και να κάνουν δουλειά. Στο μεταξύ, δίνεται χρόνος για ανασύνταξη και ανάδειξη αξιόλογων "νέων" πολιτικών δυνάμεων, που κι αυτό είναι κάτι που θέλει δουλειά. Σε εκλογές τον Δεκέμβριο, οι "μικροί" θα χαντακώνονταν, είτε από τη θλιβερή τους αντιδικία (βλ. το σημερινό κλίμα μεταξύ των εξίσου λάβρων αντιμνημονιακών ΚΚΕ & Σύριζα), είτε από την ίδια τους τη γύμνια (βλ. τους ρεαλιστές κεντρώους που εκπροσωπούνται από τουλάχιστον 3 διαφορετικούς φορείς).

Δεν θα μιμηθώ διάφορους "γλείφτες" που έσπευσαν να πουν πόσο Μεγάλος είναι ο ΓΑΠ που, αφενός εκμεταλλεύεται τα διαπραγματευτικά μας πλεονεκτήματα και κάνει άνω-κάτω τον κόσμο (ένα δείγμα της διεθνούς αναγνώρισης του μεγαλείου του θα το δείτε εδώ), αφετέρου με την πρόταση για δημοψήφισμα έβγαλε στην επιφάνεια όλα τα παραπάνω και άρα η κίνησή του ήταν "επωφελής". Ο πρωθυπουργός όπως και ο Σαμαράς και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί νοιάζονται πρωτίστως για την καρέκλα τους και για το πώς θα πάει καλά το κόμμα του καθενός. Αν ο Παπανδρέου ήθελε να παίξει τίμια, θα είχε ζητήσει τη γνώμη του λαού τον καιρό του Καστελόριζου (άνοιξη 2010), επικαλούμενος την "αλλαγή δεδομένων" που τον οδήγησε σε αλλαγή πολιτικής. Τώρα που η χώρα παρέλυσε και η δημοτικότητα του Πασόκ βρίσκεται στα τάρταρα, τα παπανδρεϊκά νούμερα (είπα-ξείπα για το δημοψήφισμα και το θέμα του, δώστε μου ψήφο εμπιστοσύνης για να συναινέσω σε κυβέρνηση συνεργασίας κ.λπ.) και τα παιχνίδια ισορροπίας με τον εσωκομματικό αντίπαλο είναι παπατζηλίκια που ελάχιστη αξία έχουν σε σχέση με το τι μας περιμένει και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε.

Γρίβα μ' σε θέλει η Κομισιόν

2011-11-03T12:05:00.001+02:00

Μην πάει το μυαλό σας σε χοντρούληδες λάτρεις του playstation, κοντούληδες καθηγητές ή απέθαντους ψηλούς κρητικούς.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο εικονιζόμενος Ιωάννης Γρίβας, υπηρεσιακός πρωθυπουργός το φθινόπωρο του '89 (μεταξύ Τζαννετάκη και Ζολώτα), είναι ο "πρώην" που, κατά τον Καρατζαφέρη, προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διά στόματος Μέρκελ, ως μεταβατικός ηγέτης της Ελλάδας μετά το "τάπωμα" που "έφαγε" ο ΓΑΠ στις Κάννες.

Όταν καπνίζουν οι Κάννες (part II)*

2011-11-03T00:24:00.002+02:00

(Το πρώτο μέρος, εδώ)

Με τις αλλαγές που έγιναν χθες στο στράτευμα, κάποιοι φοβήθηκαν ότι απόψε στις Κάννες θα παίρναμε τον Χρυσό Φοίνικα.

Ε ντεμαγκογκέν αλλέ ω Κανν

2011-11-02T17:44:00.000+02:00

Ο Ζολώτας, Θεός σχωρέσ' τον, είχε κάνει μερικές ομιλίες χρησιμοποιώντας εξ ολοκλήρου λέξεις με ελληνικές ρίζες. Χαρά στο κουράγιο που είχαν, και αυτός που τις συνέταξε και αυτοί που τον άκουγαν (που αμφιβάλλω αν θα τα καταλάβαιναν όλα).

Ο εν λόγω επιστήμονας, που διετέλεσε και "οικουμενικός" πρωθυπουργός το '89-'90, αποτέλεσε βέβαια μια μοναδική και αμίμητη περίπτωση. Χωρίς να έχω στο νου μου τα παραπάνω κατορθώματα, θυμάμαι ότι το '93 ή '94 είχα βρεθεί σε μια καλοκαιρινή συζήτηση με διεθνή παρέα, στην Καρλσρούη της Γερμανίας, σχετικά με την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας.

Προς το τέλος της κουβέντας, ένας γερμανός συνομιλητής μου με ρώτησε αν πίστευα ότι ο Παπανδρέου (ένας ήταν τότε "Ο" Παπανδρέου) υπήρξε καταστροφή για την Ελλάδα. Χρησιμοποίησε μάλιστα την ελληνογενή γερμανική λέξη, στη γλώσσα του: Katastrophe.

Παρόλο που ποτέ δεν συμπαθούσα τον ανδρεο-παπανδρεϊσμό, θεωρούσα απόλυτο και λίγο άδικο έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Προσπάθησα λοιπόν να απαντήσω με λιγότερο φορτισμένους όρους. Είπα ότι κατά τη γνώμη μου ο Ανδρέας ήταν Demagoge - δημαγωγός.

Διαπίστωσα ότι δεν καταλάβαιναν όλοι οι γερμανόφωνοι συνομιλητές μου αυτή τη λέξη. Αφού βεβαιώθηκα ότι την είχα πει σωστά, την εξήγησα όπως μπορούσα.

Αυτή τη στιγμή δεν έχω ιδέα για το πώς θα εξελιχθεί η τρέχουσα πολύπλευρη κρίση και το αν ο νυν έλληνας πρωθυπουργός θα γραφτεί στην ιστορία με χρυσά, μελανά ή σκατουλί γράμματα. Ομολογώ όμως ότι, παρόλο που δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντί του, οι δύο παραπάνω λέξεις, και κυρίως η καταστροφή, τριγυρίζουν συνέχεια στο μυαλό μου (και νομίζω όχι μόνο το δικό μου) τις τελευταίες μέρες. Ο Θεός να φυλάει.

Ich "Libe" dich

2011-11-02T10:19:00.002+02:00

Η γαλλική Λιμπερασιόν πάντα ασχολείτο με την Ελλάδα, από τον καιρό της ίδρυσής της. Πολλά μάλιστα λέγονται για τις σχέσεις του συνιδρυτή της, Ζαν Πωλ Σαρτρ, με τους διανοούμενους που ηγήθηκαν της "Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη".

Η "Λιμπέ", όπως και η γερμανική Τάγκες-τσάιτουνγκ και η δική μας Ελευθεροτυπία (που by the way ίσως κλείσει σήμερα), παρόλο που δεν διατήρησαν για πάντα τους μύθους γύρω από τους οποίους φτιάχτηκαν ("εφημερίδα των συντακτών" και άλλα ρομαντικά), ήταν κάποτε (για μένα μεταξύ '85 και '90 περίπου) μια τριπλέτα ποιοτικής ενημέρωσης, με μέσο προς υψηλό IQ και κάμποσο ανθρωπιστικό ιδεαλισμό.

Δεν θα ήταν δυνατόν να μη δώσει το στίγμα της και στην τωρινή κρίσιμη συγκυρία η εν λόγω κεντροαριστερή γαλλική εφημερίδα. Σύμφωνα με έγκυρες φήμες, οι συντάκτες της αμφιταλαντεύτηκαν χθες βράδυ ανάμεσα στα δύο εικονιζόμενα πρωτοσέλιδα. Για λίγο, η πλάστιγγα φάνηκε να γέρνει προς εκείνο που εμφανίζεται δεξιά. Το νόημα ήταν προφανές. Ο Παπανδρέου, πρώτος αυτός απ' όλους τους ευρωπαίους, έπαιρνε (έστω και κατόπιν εορτής, δηλ. συνόδου κορυφής) την απόφαση, να προσφύγει στον κυρίαρχο Λαό - για να του δώσει την ευκαιρία να αποφανθεί Εκείνος σχετικά με όσα "αποφασίστηκαν" (;) τη νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου από τους κουστουμαρισμένους των Βρυξελλών.

Ωστόσο, σύντομα η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε. Πρώτον, επειδή η λέξη χάος υπάρχει, σχεδόν ταυτόσημη, και στα γαλλικά - και άρα θα γινόταν άμεσα κατανοητή η χρήση της. Δεύτερον, επειδή - κακά τα ψέματα - όταν δίνεις τα χέρια εκπροσωπώντας τη χώρα σου και μετά από λίγες μέρες φωνάζεις "κάτω τα μολύβια, δημοψήφισμα!", μόνο χάος προκαλείς. Τρίτον, και ίσως καθοριστικότερον, κάποιος σφύριξε στους γάλλους προοδευτικούς ότι υπάρχει ελληνικό κόμμα της λαϊκίστικης δεξιάς με το όνομα ΛΑ.Ο.Σ., που μάλιστα καπηλεύεται όχι μόνο αυτή την πανάρχαια λέξη αλλά και το εθνικό μπλε χρώμα της Ελλάδας (έστω και στην πιο σκούρα απόχρωσή του).

Free fall (part II)

2011-11-01T16:07:00.001+02:00

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν μπορεί να προβλεφθεί επακριβώς το πότε η κυβέρνηση θα απωλέσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αν αυτό συμβεί στις επόμενες 1-2 εβδομάδες, είναι πιθανό οι επόμενες εκλογές να γίνουν στις 4, 11 ή 18 Δεκέμβρη.

Αν όμως η πτώση γίνει αργά και βασανιστικά (σε συνδυασμό π.χ. με τις διερευνητικές εντολές που προβλέπει το άρθρο 37 του Συντάγματος), δεν αποκλείεται η συνταγματικά οριζόμενη προθεσμία να συμπέσει με την ημέρα των Χριστουγέννων ή αυτή της Πρωτοχρονιάς, που αμφότερες πέφτουν Κυριακή!

Ως επικρατέστερη μεταξύ των δύο θα πρέπει να θεωρηθεί η 1η Ιανουαρίου, για τους εξής λόγους:

(1) Παρότι αμφότερες οι μέρες είναι γιορτινές, αυτή των Χριστουγέννων έχει εντονότερο τέτοιο χαρακτήρα. Ακόμη και ο ελάχιστα θρησκευόμενος ΓΑΠ δεν θα θελήσει να θίξει τους χριστιανούς πολίτες της πλειοψηφίας.

(2) Τα Χριστούγεννα νομικώς είναι επίσημη αργία ενώ η Πρωτοχρονιά όχι. Αυτό σημαίνει πως όσοι δουλέψουν για να γίνουν οι εκλογές θα πρέπει τα Χριστούγεννα να πληρωθούν έξτρα. Μια και η κυβέρνηση έχει φροντίσει έως τώρα τόσο καλά την οικονομία μας, είναι σίγουρο ότι θα προσέξει και αυτό το σημείο.

(3) Η πρώτη μέρα του νέου έτους έχει το συμβολισμό ενός νέου ξεκινήματος. Όπως και κατά την εκλογή του Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασόκ το 2004, έτσι και τώρα θα προσπαθήσει να κάνει το (πολλάκις) ανακυκλωμένο να φαίνεται ολοκαίνουργιο, ενώ την ατμόσφαιρα θα δονεί, επαναφέροντας μνήμες ανένδοτου αγώνα, το σύνθημα ένα-ένα-δώδεκα (δηλαδή: 1/1/'12).

Go, Yorgo, go

2011-11-01T15:27:00.000+02:00

Το είπε ο Δέλτας το Μάη, αλλά τον αγνοήσαμε. Ποιος τους ακούει τους βιομηχάνους;

Το είπε πιο συγκεκριμένα ο Χαρούλης τον Οκτώβρη, αλλά σιγά μη δώσουμε βάση στον πόντιο του χωριού.

Απορώ όμως πώς δεν μας ψύλλιασε το γεγονός ότι ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας, που παραδοσιακά γίνεται την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη, φέτος αναβλήθηκε για τη δεύτερη - δηλ. 13 Νοέμβρη, αντί για 6.

Με τις ραγδαίες εξελίξεις που ζούμε αυτές τις μέρες, καταλαβαίνουμε όλοι το λόγο αυτής της χρονικής μετάθεσης. Ο ΓΑΠ ήταν αποφασισμένος να κλείσει όλες τις εκκρεμοτητούλες, δηλαδή με την αναγγελία του δημοψηφίσματος (μεταξύ συνόδου κορυφής και μαραθωνίου) να κάνει άνω κάτω τη χώρα, την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές, για να μπορέσει να πάει στον αγώνα (του τρεξίματος, όχι τον προεκλογικό) χωρίς πολλές έγνοιες.

Απλό δεν είναι;

€νθάδ€ κ€ίται...

2011-11-01T12:04:00.000+02:00

Άντ€, να το θυμόμαστ€...

Halloween*

2011-10-31T20:51:00.000+02:00

I can't believe the news today!

Happy referendum!

Ελληνιστί, καλό δημοψήφισμα.

*Halloween (υπήρχε και ομότιτλη ταινία, σε εμάς κυκλοφόρησε ως η νύχτα με τις μάσκες) είναι οι αμερικανικές απόκριες της 31ης Οκτωβρίου (καλή ώρα), παραμονής της All Hallows Day

Hush!

2011-10-31T01:47:00.001+02:00

Ωραία και "πατριωτικά" μας τα είπαν πολλοί τις τελευταίες μέρες. Μετά την κατ' αρχήν συμφωνία για ελάφρυνση των χρεών που έχει το ελληνικό κράτος προς "ιδιωτικούς" φορείς (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται όμως, αν κατάλαβα καλά, και δημόσιες τράπεζες όπως οι γερμανικές Landesbanken, καθώς και ασφαλιστικά ταμεία - που υποτίθεται ότι λειτουργούν "κοινωνικά"), ακούσαμε την κυβέρνηση να χαιρετίζει (φυσικά) την απόφαση, στην οποία και η ίδια συμμετείχε, μια και αποτελεί ανάσα για τα οικονομικά του δημοσίου (της πατρίδας δηλαδή). Ακούσαμε επίσης αρκετούς διαφωνούντες να εστιάζουν στη μόνιμη επιτήρηση που θα επιβάλουν οι δανειστές μας, θεωρώντας πως αυτή αποτελεί όχι μόνο ομολογία της αποτυχίας της πατρίδας να ασκήσει πολιτική (όση, έστω, της επιτρέπει το ευρωπαϊκό σύστημα) αλλά και προσβολή της εθνικής μας τιμής, και μάλιστα σε ημέρες εορτασμού ιστορικής επετείου - εξ ου και τα, δικαιολογημένα (κατ' αυτούς τους επικριτές), γεγονότα των παρελάσεων.

Όσοι επιλέγουμε να κατοικούμε, να δραστηριοποιούμαστε και να φορολογούμαστε σε αυτή τη χώρα χαρακτηριζόμαστε από ποικίλες απόψεις αλλά όλοι, νομίζω (πέρα από τις παραπάνω συναισθηματικές και "συλλογικές" θεωρήσεις) θα θέλαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι μας ξημερώνει, και μάλιστα για τα επόμενα εννιά και πλέον χρόνια - αν βέβαια (κι αυτό είναι ένα μεγάλο αν) "περάσει" και εφαρμοστεί χωρίς παρατράγουδα η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου (που είναι "καλύτερη" από της 21ης Ιουλίου).

Με τα ταμεία να χαρίζουν χρέη στο δημόσιο, τι αξία έχει η πρόσφατη "λύση του ασφαλιστικού" και τι υπηρεσίες θα παρέχει το σύστημα "κοινωνικής ασφάλισης";

Με το αλλοπρόσαλλο φορολογικό καθεστώς, όπου επιβάλλονται μόνιμες διπλές φορολογήσεις των ίδιων εισοδημάτων και βαφτίζονται έκτακτες, πόσο θεωρείται ότι ενθαρρύνεται η συνέπεια; Και πόσες ιδιωτικές επενδύσεις μπορεί να προσελκυσθούν (που θα μας δίνουν ευκαιρίες απασχόλησης, μια και οι δημόσιες θα είναι φτωχές); Πόσο ακόμη θα συντηρηθεί το σύστημα που αρπάζει απ' αυτούς που μπορεί να εκβιάσει, για να δώσει σε αυτούς που θέλει να στηρίξει (για να το στηρίξουν κι αυτοί);

Όταν στο δημόσιο δεν εξετάζεται αν μια θέση είναι αναγκαία ή μη, αλλά η θέση αυτή απλά καταργείται αν ο υπάλληλος που την κατέχει τύχει να επιλεγεί για την "εργασιακή εφεδρεία", τι ελπίδα μπορούμε να έχουμε (ως πολίτες ή επισκέπτες που συναλλασσόμαστε μαζί τους) ότι οι κρατικές υπηρεσίες θα δουλέψουν καλύτερα;

Ένα τελευταίο (προς το παρόν) ερώτημα έχει να κάνει με την, πάντα σημαντική, πολιτική διάσταση της επικαιρότητας. Πέρα από την καιροσκοπική (και αυξανόμενης δημοφιλίας) στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που θεωρητικά αντιτίθεται σε όλα όσα γίνονται και ταυτόχρονα τα αφήνει να γίνουν, για να τα βρει έτοιμα μπροστά της όταν κυβερνήσει (δοκιμασμένη συνταγή), υπάρχει σοβαρή, ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση (μίγμα εθνικοποιήσεων, επιστροφής στη δραχμή κ.λπ.) που θα μπορούσαμε να υπερψηφίσουμε, όσοι μπορούμε και θέλουμε να δώσουμε δημοκρατική διέξοδο στη σημερινή κατάσταση; Μέχρι τότε, θα μπορούσαν παρακαλώ πολύ να βγάλουν το Σκασμό όσοι είτε ηθικολογούν για τις Cayenne είτε παραληρούν πατρονάροντας τους οργανωμένους υποστηρικτές της ανωμαλίας και του μηδενισμού;

Προεδριλίκια ελλήνων

2011-10-25T19:59:00.002+03:00

Μετά τον έλληνα ομογενή της Γαλλίας, καιρός και για έναν Καλφίν*;

*Ο κωνσταντινουπολίτης Αβραάμ Καλφίν (αριστερά) διακρίθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα της Παναχαϊκής τη δεκαετία του 1970. Δεξιά, ο ελληνογάλλος Υβ Τριαντάφυλλος του ΟΣΦΠ.

Τώρα μπερδεύτηκα...

2011-10-25T15:03:00.000+03:00

Μα και βέβαια εμπιστευόμαστε την ιταλική ηγεσία, κι ας προέκυψαν κάποιες δυσκολίες με την Ελλάδα...

Άλλωστε, κάποια μέρα θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε...

(Ενο)χ(λ)ούντα(ι);

2011-10-24T19:53:00.000+03:00

Δεν διακρίνεται καλά το περιεχόμενο του εικονιζόμενου πανώ από τον αγώνα Πολωνίας-ΕΣΣΔ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1982. Αναγράφεται, δις, η πολωνική λέξη solidarnosc. Ελληνιστί, αλληλεγγύη. Είναι το όνομα του συνδικάτου του Βαλέσα, που είχε τεθεί εκτός νόμου από το στρατιωτικό καθεστώς Γιαρουζέλσκι. Η τότε ελληνική κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν ο θερμότερος υποστηρικτής του πολωνού δικτάτορα εντός της "(δυτικο)ευρωπαϊκής οικογένειας". Στο πλαίσιο του "χαϊδέματος" της κομμουνιστικής αριστεράς, είχε αρνηθεί να συνυποστηρίξει τις κυρώσεις της (τότε) ΕΟΚ εναντίον της πολωνικής κυβέρνησης. Οι πολωνοί αντικαθεστωτικοί οπαδοί σήκωναν τέτοια πανώ σε πολλούς αγώνες της εθνικής τους στα ισπανικά γήπεδα. Μήπως κάποιοι απ' αυτούς που "έβγαζαν σπυράκια" τότε κάνουν κουμάντο σήμερα, εδώ; Ανόμοια βέβαια τα μεγέθη, πάντως (και ίσως ακριβώς γι' αυτό) η σπουδή αφαίρεσης της ορατής διαμαρτυρίας εντυπωσιάζει.

She's got the Luk

2011-10-21T10:51:00.002+03:00

Συμπαράσταση στο "κακοποιημένο" της πράσινης πολυκατοικίας...

"My name is Luka

I live on the second floor

I live upstairs from you

Yes I think you've seen me before

...You just don't argue anymore..."

Ποδηλατικό σαββατοκύριακο

2011-10-19T13:27:00.000+03:00

Η πρωτοβουλία πολιτών Στην Κόρινθο με Ποδήλατο ανακοίνωσε ότι το ερχόμενο Σάββατο 22/10 και ώρα 12:00 ("προσυγκέντρωση" με εκκίνηση στις 12:30), από την Πλατεία "Περιβολάκια", θα ξεκινήσει ποδηλατοπορεία, που θα κατευθυνθεί (βλ. εικόνα):
(1) αρχικά, στον ποδηλατόδρομο πέραν του Αγ. Νικολάου (νέα παραλία) - ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ
(2) κατόπιν, μέσω του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού και της οδού Αράτου (ναός Απ. Παύλου), στα Καλάμια - ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ
(3) τέλος, μέσω οδού Ευποιίας & Πειραματικού Γυμνασίου, και μετά από διαδρομή παράλληλη με την παλιά γραμμή ΟΣΕ, στην οδό Περιάνδρου προς κέντρο, με κατάληξη στα Περιβολάκια - ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Αν δεν διαψευστούν οι προβλέψεις, ο καιρός θα είναι καλός.

Για όσους αντέχουν, την επομένη (Κυριακή 23/10 και ώρα 10:00) στη Νεμέα και τα περίχωρά της θα γίνει για τρίτη φορά η ενδιαφέρουσα εκδήλωση Cycling for Wine. Στην ιστοσελίδα τους φαίνεται ότι οι συμμετοχές, έστω και χωρίς τα "έξτρα" (μπλουζάκι, γεύμα), είναι ανοικτές μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Υπάρχει λόγ(γ)ος

2011-10-18T20:41:00.001+03:00

Μέσα σε μια υπόθεση που μας πονάει, οι γείτονες μας δείχνουν χωρίς να το θέλουν το δρόμο για την σταδιακή περιβαλλοντική αναβάθμιση εκτάσεων που υπέστησαν, ας πούμε, αλλαγή χρήσης.

Στη φωτογραφία εικονίζονται τα Βαρόσια, η νότια συνοικία της Αμμοχώστου που, στο μεγαλύτερο μέρος της, παραμένει αποκλεισμένη εδώ και 37 χρόνια.

Χωρίς την ανθρώπινη παρουσία, η βλάστηση έχει εξαπλωθεί στο πρότερο πεδίο ανθρώπινης δραστηριότητας. Τα Βαρόσια έχουν γίνει ένας λόγγος. Μέχρι και θαλάσσιες χελώνες έχουν θεαθεί στην παραλία που παλιά έσφυζε από τουρίστες.

Αυτή θα ήταν η ιδανική, περιβαλλοντικά, λύση για το Ελληνικό, αλλά και τον Ελαιώνα (μου τα έλεγαν και κάποιοι αναγνώστες παλιότερα, βλ. αυτή την ανάρτηση και κυρίως τα σχόλιά της, όμως δυσπιστούσα...). Ειδικά για το παλιό αθηναϊκό αεροδρόμιο, είναι μεγάλο κρίμα που έχουν περάσει 10,5 χρόνια από το κλείσιμό του (και επτά από τους Ολυμπιακούς) και δεν έχει γίνει απολύτως τί-πο-τα, πέρα από συζητήσεις και αντιδικίες, ανούσιες πια και (στης κρίσης τον καιρό) ουτοπικές.

Ενώ τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πάρα πολύ απλά. Απλά μια συντήρηση της περίφραξης - κι άσε το από μέσα να ρουμανιάζει...

2+1, με το συμπάθιο

2011-10-17T16:16:00.000+03:00

Ο παλιός οδοποιός ήταν μερακλής - όχι πάντα, αλλά πολλές φορές. Όπως στην Κόρινθο, που φρόντισε η μεγάλη ευθεία μετά την πόλη (πηγαίνοντας προς Πάτρα) να "βλέπει" κατευθείαν στον πανέμορφο βράχο.

Ο δρόμος αυτός, μέρος της αποκαλούμενης εθνικής καρμανιόλας, θυμίζουμε ότι δόθηκε σε κυκλοφορία το 1969. Για τα τότε κυκλοφοριακά δεδομένα, αλλά και για πολλά χρόνια μετά, ο γεωμετρικός σχεδιασμός ήταν μια χαρά (βέβαια στα γεωτεχνικά, που δεν ήταν το φόρτε μας, ατύχησε στην Παναγοπούλα, μεταξύ Αιγίου και Ρίου - για ένα καιρό, η κυκλοφορία γινόταν με καράβια). Ομοιόμορφες γενικά οι καμπύλες (ώστε να διατηρείται ομοιόμορφη υψηλή ταχύτητα), κόμβοι με νησίδες ώστε να αποτρέπονται οι αντικανονικές στροφές (και να διατηρηθούν αναμονές για μελλοντική αναβάθμιση σε αυτοκινητόδρομο και κλειστό σύστημα διοδίων), λωρίδα έκτακτης ανάγκης, εναλλαγή ευθειών με καμπύλες ώστε να διευκολύνονται οι προσπεράσεις.

Στη δεκαετία του Χάρρυ Κλυνν ('80s) άρχισαν τα μποτιλιαρίσματα - θυμάμαι τον Ισθμό πηγμένο και τους οδηγούς εκτός εαυτών. Ναι μεν δρομολογήθηκε και αργότερα πραγματοποιήθηκε η διαπλάτυνση του Αθήνα-Κόρινθος, πλην όμως επί πελοποννησιακού εδάφους δεν έγιναν πολλά. Σε δύο κομμάτια, που δεν ήταν και τα πλέον φορτισμένα (Ακράτα και Αίγιο), οι λωρίδες έγιναν τέσσερις - πραγματικά χρήσιμη ήταν η παράκαμψη της Πάτρας, νέο τμήμα με τέσσερις λωρίδες εξαρχής. Το υπόλοιπο αφέθηκε, αφενός να μαραζώνει από ελλιπή συντήρηση, αφετέρου να γίνεται όλο και πιο ανεπαρκές για να φιλοξενήσει τον αυξανόμενο φόρτο. Στις ημέρες αιχμής (σαββατοκύριακα και γιορτές), και σταδιακά και εκτός αυτών, έπαψε να λειτουργεί ως δρόμος δύο λωρίδων. Άτυπα, η λωρίδα ανάγκης γινόταν λωρίδα βραδυπορίας, χωρίς όμως να έχει το πλάτος γι' αυτή τη χρήση. Στις στροφές, δεν χωρούσαν τέσσερα οχήματα με το περιθώριο ασφαλείας. Κανείς όμως (δηλαδή, καμία σήμανση) δεν το έλεγε στους οδηγούς τους. Και οι ίδιοι οι οδηγοί δεν καταλάβαιναν την "ανεκτίμητη" αξία του να καθυστερήσεις λιγάκι και να αποφύγεις μια ριψοκίνδυνη προσπέραση.

Μια χαρά ήταν ο δρόμος, καρμανιόλα τον έκανε η συμπεριφορά των οδηγών, η κακή διαχείριση και η βεβαιότητα ότι μπορούμε εσαεί να φτιάχνουμε αυτοκινητοδρόμους όποτε βαριόμαστε να διαχειριστούμε. Όσοι μιλούσαν για 2+1 δρόμους (δηλαδή για χρήση του ίδιου πλάτους ώστε, με μικρότερη λωρίδα ανάγκης, να μπορεί να δίνεται, εναλλάξ σε κάθε κατεύθυνση, μια μεσαία λωρίδα για προσπεράσεις) σαν προσωρινή ή μεσοπρόθεσμη λύση αντιμετωπίζονταν περίπου ως γραφικοί - και η αντιμετώπιση αυτή εκπορευόταν (ή σιγοντάρονταν) από ανθρώπους που θα έπρεπε να γνωρίζουν πολύ καλά ότι:
- Πρώτον, δεν ήταν παντού εξίσου επείγοντες ή/και εξίσου εφικτοί οι μαγικοί αυτοκινητόδρομοι. Άλλο η Πάτρα κι άλλο τα Δυο Στενά.
- Δεύτερον, οι γερμανοί, οι σουηδοί και πολλοί άλλοι ευρωπαίοι που υλοποιούν εδώ και χρόνια δρόμους με διατομή 2+1 δεν είναι άσχετοι ούτε φτωχομπινέδες.

Τις κάλτσες μας

2011-10-17T13:03:00.000+03:00

Άργησα να καταλάβω, αλλά με βοήθησε μια δημοσκόπηση. Σύμφωνα με αυτήν, ένας στους τρεις έλληνες (33%) θεωρούν την κυβέρνηση Πασόκ 1981-'85 ως την καλύτερη απ' όλες τις μεταπολιτευτικές. Καμία άλλη κυβέρνηση της πρόσφατης ιστορίας μας δεν συγκεντρώνει τέτοια ποσοστά αποδοχής.

Τι κατάλαβα λοιπόν; Κατάλαβα ποια ήταν η περίφημη ελπίδα που έβλεπαν - στην πλειοψηφία τους - όσοι στήριξαν Πασόκ και Γιώργο Παπανδρέου στις κάλτσες (κάλπες, κατά το σαρδάμ του ΓΑΠ) πριν από δύο χρόνια. Ήταν ότι, μαγικά, θα ξαναζούσαμε την πρώτη πασοκική τετραετία: με φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις και με διοχέτευση χρήματος στην αγορά, ώστε κεϋνσιανά (δεν το λέγαν ακριβώς έτσι αλλά αυτό εννοούσαν) να ξαναπετύχουμε ανάπτυξη μέσω της κατανάλωσης. Ήταν η ώρα ενός Παπανδρέου και όλων όσων άξιζε να τον συνοδεύουν, με ηχητική υπόκρουση τα άπαντα του Λοΐζου και τον Ήλιο που έγκαιρα συμπεριέλαβε το Βήμα στις κυριακάτικες εκδόσεις του.

Ελάχιστη σημασία φαίνεται να είχαν, για αυτόν τον κόσμο,
- τα δυσμενή οικονομικά δεδομένα (γνωστά από το φθινόπωρο 2009 και νωρίτερα),
- η αδυναμία του Παπανδρέου, του κομματικού μηχανισμού (βλ. "πρόγραμμα") και των υποψηφίων του να δώσουν πειστικές απαντήσεις για την οικονομία στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου,
- η πεποίθηση πολλών (τεχνοκρατών και όχι μόνο) ότι ένα large και χαλαρό δημόσιο, ανδρεοπαπανδρεϊκού τύπου, δεν είναι βιώσιμο, διότι (ανεξάρτητα από ευρωπαϊκές δεσμεύσεις και καπιταλισμό "αγορών") απλά δεν μπορούμε εσαεί να δανειζόμαστε για να καταναλώνουμε

Η νίκη του Πασόκ του 2009 είχε ως ραχοκοκαλιά τους νοσταλγούς του Ανδρέα και ως γαρνιτούρα τους πολύ λιγότερους που πίστευαν στην εκσυγχρονιστική διάσταση καθώς και αυτούς που έβλεπαν την πρακτική πλευρά (καλύτερη η διακυβέρνηση από ένα πολυσυλλεκτικό Πασόκ, που θα φιλτράρει τα σωματεία, παρά από μια αποδεδειγμένα παραλυμένη κεντροδεξιά).

Είναι προφανές ότι ο ΓΑΠ έχασε την ευκαιρία να κρατήσει τις "πισινές" που χρειαζόταν, προετοιμάζοντας το ακροατήριό του - ένα κοινό που πίστευε σ' αυτόν, και που πολιτικά δεν είχε αλλού να πάει - για τα σοβαρά μέτρα λιτότητας που θα έρχονταν. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι εξεπλάγησαν ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου - ήξεραν πολύ καλά, αλλά προτίμησαν να εξαπατήσουν προεκλογικά και να παίξουν καθυστερήσεις μετεκλογικά, επιβεβαιώνοντας την παλιότερη παρωδία ότι το Κίνημα Λαού είναι, στην πραγματικότητα, κίνημα λάου-λάου.

Στο σημερινό διαφαινόμενο αδιέξοδο, εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχει λύση, έστω και τώρα, τουλάχιστον όσον αφορά την κοινοβουλευτική επιβίωση της κυβέρνησης: να ανοίξει το παιχνίδι με αμφίπλευρη συμμαχία με Ντόρα-Κουβέλη. Το πιο δύσκολο θα είναι να κινηθεί ο κρατικός μηχανισμός, που είναι μπλοκαρισμένος από το Φεβρουάριο, όταν ο ΓΑΠ με τον Πεταλωτή ανακοίνωσαν νυχτιάτικα ότι δεν ξεπουλιέται η χώρα. Να κινηθούν δηλαδή αφενός όσοι είχαν μάθει να μην κινούνται, αφετέρου όσοι διαπιστώνουν ότι διαρκώς και απροειδοποίητα μειώνονται τα εισοδήματά τους.

Ας καταπιούμε και αυτή τη δόση του δηλητηρίου και ας πούμε αντίο στο πολιτικό μας σύστημα αργότερα, σε ένα ή σε δύο χρόνια, ελπίζοντας ότι στο μεταξύ θα ξεκαθαριστεί ποιοι εκφράζουν καλύτερα
- τον "ένα στους τρεις" που νοσταλγεί τον Ανδρέα, και
- τους "δύο στους τρεις", δηλαδή την ετερόκλητη πλειοψηφία, που δεν τον νοσταλγεί.
Οι τελευταίοι περιλαμβάνουν σίγουρα δεξιούς και όσους, καιροσκοπικά, ακολουθούν το εκκρεμές στις βόλτες του και θα δώσουν (όπως φαίνεται) την επόμενη πλειοψηφία στο Σαμαρά. Περιλαμβάνουν επίσης και αριστερούς του Κουκουέ ή του Σύριζα που, τους περισσότερους, αποκλείεται να τους αγγίζει καμία δεξιά ή πασοκική κυβέρνηση, ούτε καν η σοσιαλιστική του '81-'85 που σε κρίσιμες στιγμές (βλ. Σαρτζετάκης) στηρίχθηκε μέχρι και από τον Περισσό. Νομίζω, τέλος, ότι περιλαμβάνουν και αυτούς που βλέπουν το μνημόνιο ως αναγκαίο κακό και την αναδιάρθρωση και περικοπή του δημόσιου τομέα ως μονόδρομο.

Οι απόλυτες ηγεμονίες ίσως να τελείωσαν, ίσως ποτέ να μην υπήρχαν, σίγουρα σήμερα δεν διαφαίνονται. Η επόμενη ελληνική κυβέρνηση δείχνει δεδομένη, αλλά η μεθεπόμενη - αν προλάβει ο ΓΑΠ, πριν πέσει, να θεσπίσει ένα αναλογικό σύστημα - θα μπορούσε να είναι ένας ρεαλιστικός συγκερασμός κάποιων (δεν έχει και τόση σημασία ποιων) από τα παραπάνω ρεύματα, που έστω με συμβιβασμούς, έστω με τους δεδομένους περιορισμούς (τους προϋπάρχοντες ευρωπαϊκούς και φυσικά την πραγματικότητα της χρεωκοπίας, όπως κι αν τη βαφτίσουμε), θα αντλεί νομιμοποίηση από το εκλογικό σώμα, κάτι που σήμερα λείπει. Ένα εκλογικό σώμα που ελπίζω να μετατρέψει, έμπρακτα, την "αγανάκτηση" σε απαιτητικότητα.

Στάσυ Λυσσιατρείο

2011-10-07T12:19:00.000+03:00

Διαπιστώνω ότι η παλιά μου γειτονιά εξακολουθεί και παραμένει συναρπαστική.

Στην οδό Τζαβέλλα του Πειραιά, μια μάλλον μικρή ομάδα μαθητών, πιθανότατα από το παρακείμενο σχολικό συγκρότημα (που συμπεριλαμβάνει και το 36ο δημοτικό, όπου μαθήτευσα κι εγώ), έκλεισε το δρόμο στα πλαίσια της διαμαρτυρίας της - εξοργιστικό φαινόμενο, όταν σε κρατά καθηλωμένο επί μία ώρα, όπως συνέβη στη διαδικτυακή φίλη που το αφηγήθηκε, αλλά όχι ασυνήθιστο.

Στα δεξιά διακρίνεται και ένας φαλακρός κύριος προχωρημένης ηλικίας - ούτε αυτός μας παραξενεύει, δεν λείπουν οι αγκιτάτορες, δεν αποκλείεται να είναι γονέας ή μάλλον παππούς κάποιου από τα πιτσιρίκια, άλλωστε και το Δεκέμβρη του 2008 διαδήλωναν και οι γονείς μαζί με τα βουπούδια. (Τώρα που τον κοιτάζω, κάτι μου θυμίζει το πρόσωπό του...)

Το εντυπωσιακό όμως συνέβη στο τέλος. Ο οδηγός του λεωφορείου, σύμφωνα με τη φίλη μας, ανακοίνωσε στους επιβάτες ότι δεν μπορεί να ολοκληρώσει το δρομολόγιο (Πειραιάς-Σύνταγμα, γραμμή 040 - το παλιό πράσινο), διότι ...

..."τελείωσε η βάρδιά του"!

Όλα αυτά στις 11 περίπου το πρωί. Που σημαίνει ότι η βάρδια του κυρίου αυτού θα είχε ξεκινήσει γύρω στις 3πμ, αν ήταν 8ωρη όπως των περισσότερων εργαζομένων.

Έστω, ας δεχτούμε ότι όντως τελείωνε η βάρδια. Αυτός λοιπόν ο εργαζόμενος, της νέας (τρομάρα μας) εταιρείας ΟΣΥ (έλεος με όλα αυτά τα αντιαισθητικά αρκτικόλεξα στη χώρα μας), πώς αντιλαμβάνεται την υπηρεσία που πρέπει να δώσει στον μετακινούμενο με τη δημόσια συγκοινωνία;

Μαντέψτε: Είπε στους επιβάτες να κατεβούν, διότι ο ίδιος θα γύριζε το λεωφορείο στον Πειραιά!

Ευτυχώς βαστάει ακόμη το γαϊδουροκαλόκαιρο και οι επιβάτες δεν εκτέθηκαν σε κρύο ή βροχή.

Φυσικά η φίλη πήρε ταξί. Αυτό ποιος θα της το πληρώσει;

Εμείς οι πολίτες, γιατί να πληρώνουμε την επιδότηση της ΟΣΥ, της ΣΤΑΣΥ (σημείωση: λίγο παρακάτω, στο βάθος της φωτό, είναι η περίφημη στάση "17" - όταν είχε βγει η ταινία 52 Τολμηρές Στάσεις, θυμάμαι που γελάγαμε με το εξαγόμενο της πρόσθεσης...), των άλλων δημοσίων εταιρειών και φορέων που συμπεριλαμβάνουν και τέτοια κοπρόσκυλα, καθώς και τα διάφορα άλλα κερατιάτικα;

Αν είχατε στη δούλεψή σας εργαζόμενο που αντιμετωπίζει με τέτοιο τρόπο το έργο που του αναθέσατε, δεν θα τον πετάγατε με τις κλωτσιές; Αυτούς, γιατί να τους λυπόμαστε;

Τους 400.000 του ιδιωτικού τομέα που έμειναν άνεργοι την τελευταία διετία, οι περισσότεροι χωρίς να έχουν επιδείξει τέτοια διαγωγή, γιατί δεν τους νοιάζεται κανείς (πλην των δικών τους ανθρώπων) και γιατί μας ζαλίζουν όλοι (από τα ΜΜΕ) τα ...συκώτια με τις εφεδρείες και τα μισθολόγια;

Τα ποδήλατα που έκαναν φτερά

2011-10-06T23:46:00.000+03:00

Το πρόβλημα με τη διαχείριση των δημοτικών ποδηλάτων το επισήμανε, μεταξύ άλλων, ένας φρέσκος δημοτικός σύμβουλος. Δεν πρόκειται για σκάνδαλο που θα μπορούσε να απασχολήσει τα αθηναϊκά ΜΜΕ, είναι όμως ένας αρκετά ασφαλής τρόπος απαξίωσης ενός θεσμού που θα μπορούσε να καθιερωθεί ως μια όμορφη νότα της πόλης.

Ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει ότι το βράδυ - που υποτίθεται ότι έχει ολοκληρωθεί η όποια διαδικασία δανεισμού και επιστροφής - τα σταντ στη βόρεια πλευρά των δικαστηρίων είναι σχεδόν άδεια. Εν μέρει καταλαμβάνονται από μοτό. Τα περισσότερα ποδήλατα λείπουν. Όλοι γνωρίζουν συγκεκριμένους δημότες που έχουν οικειοποιηθεί αυτά τα ποδήλατα. Μπορώ να σας δείξω σπίτι επί της οδού Πατρών, στην μικρή μπροστινή αυλή του οποίου υπάρχει παρκαρισμένο ποδήλατο. Επίσης, κεντρικό ξενοδοχείο προφανώς από οικονομικής πλευράς θα έχει φύρα, δεν εξηγείται αλλιώς το ότι δεν μπορεί να αγοράσει δύο ποδήλατα για τους επισκέπτες του και αντί γι' αυτό μοστράρει δύο δημοτικά δίκυκλα. Έχουμε δει πάμπολλες φορές ποδήλατα να κυκλοφορούν εκτός των ωρών δανεισμού. Έχουμε ακούσει για ηλικιωμένους που, οι καημένοι, έχουν ανάγκη από ένα ποδήλατο [sic] και άρα, τι πιο λογικό από το να τους το χαρίσει ο δήμος.

Η Κόρινθος δεν είναι Παρίσι και δεν θα περίμενα να υιοθετήσει αυτούσιο το σύστημα velib, που μπορεί να είναι πολύ καλό, δεν είναι όμως το μοναδικό στον κόσμο. Όποιο σύστημα πάντως κι αν υιοθετεί κανείς, θέλει διαχείριση. Αυτό που γίνεται στην Κόρινθο δεν είναι διαχείριση. Ελπίζω το χάλι αυτό να οφείλεται απλώς σε ανευθυνότητα και όχι σε δόλο. Δεν παύει ωστόσο να είναι εξοργιστικό, ειδικά στους καιρούς μας που οι άνθρωποι φτωχαίνουν και οι δήμοι βγαίνουν στη γύρα για έσοδα. Σε αυτούς τους οργανισμούς λοιπόν καλούμαστε να πληρώσουμε τα δημοτικά τέλη, τους δημοτικούς φόρους και ό,τι άλλο μας χρεώνουν; Και τι κάνουμε για να φέρουμε επάνω νέα πρόσωπα που θα ελπίζουμε ότι δεν θα σκορπάνε τα λεφτά μας; Για την ακρίβεια, γιατί δεν κάνουμε κάτι (γιατί π.χ. δεν το κάναμε επαρκώς πέρυσι το Νοέμβριο) ώστε να απαλλαγούμε από τις φυσιογνωμίες που έχουν κατσικωθεί στα δημαρχιακά μέγαρα αυτής της χώρας; (Και, κατ' επέκταση, και στα αθηναϊκά ανάκτορα και μέγαρα.)

Αγνοούμε; Αδιαφορούμε; Απελπιζόμαστε; Βαριόμαστε; Βολευόμαστε; Εθελοτυφλούμε; Εκβιαζόμαστε; Ιδιωτεύουμε; Καιροσκοπούμε; Συμμετέχουμε; Φοβόμαστε;

Τι λέτε;

"Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, ΒΙΕΤΝΑΜ" (επανερχόμεθα)

2011-10-06T10:08:00.001+03:00

Uncle Ho (Chi Minh), ο ηγέτης του αντιιμπεριαλιστικού Βορείου Βιετνάμ

Uncle Ho-Ho (η ηθοποιός και βουλευτής Πασόκ Σελήνη Κούρκουλα με τον Χόχο)

Uncle Ho-Ho-Ho! ("Έρχομαι να σας κουρ[σ]έψω!") - ο γερμανός υπουργός οικονομίας Φίλιπ Ρέσλερ, υιοθετημένο βιετναμόπουλο, που πρώτος μίλησε ανοιχτά για συντεταγμένη χρεωκοπία

Πρώτη Οκτώβρη

2011-10-01T23:52:00.002+03:00

Πετάχτηκα αυθημερόν στο νησί, για μια δουλειά μου. Απόλαυσα το πλεονέκτημα της μικρής πόλης και της ενοικίασης αυτοκινήτου εκτός τουριστικής περιόδου - φθηνότερο από δύο κούρσες ταξί, και πιο ευέλικτο φυσικά. Συνάντησα δύο δικούς μου ανθρώπους πριν πάω στο προγραμματισμένο ραντεβού μου. Στο τέλος, μου έμεινε ελεύθερος χρόνος πριν από την πτήση της επιστροφής. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Οδήγησα καμιά δεκαριά χιλιόμετρα και κατέληξα στην παραλία που τα καλοκαίρια, με το μόνιμο πενταράκι μπωφόρ, γεμίζει με ιστιοσανίδες. Η μέρα ήταν συννεφιασμένη αλλά ζεστή. Πρώτη του Οκτώβρη, όπως και σήμερα. Όψιμοι τουρίστες κάθονταν στα παραθαλάσσια τραπέζια. Ίσως να κολυμπούσαν και άλλοι, δεν πρόσεξα καλά. Εγώ το έκανα - είχα έρθει προετοιμασμένος. Έμεινα για λίγο ακόμη στην παραλία, διάβασα λίγο Ντέιβιντ Λοτζ (βλ. φωτό) και, παρόλο που έφαγα κάτι, στο δρόμο για το αεροδρόμιο ένιωθα 10 λίβρες* ελαφρύτερος, άλλος άνθρωπος.

Σήμερα ξαναέζησα την απόλαυση της οκτωβριανής κολύμβησης, στο φεγγαρόφως μάλιστα. Δοκιμάστε το όσοι έχετε την ευκαιρία, η θάλασσα είναι λιγότερο κρύα από τον αέρα και η επαφή μαζί της σε φρεσκάρει - κάτι που το έχουμε ανάγκη...

* Να οι αγγλικές επιρροές!

Arta, I say!

2011-09-30T22:32:00.000+03:00

Τον Γιάννη Καλπούζο δεν τον γνωρίζω προσωπικά, άκουσα γι' αυτόν από μία συνάδελφο και πριν λίγο καιρό διάβασα το τεράστιο, επικό βιβλίο του, Ιμαρέτ.

Τη λέξη ιμαρέτ την πρωτόμαθα πριν από 12 ή 13 χρόνια, τον καιρό που τριγύριζα, επαγγελματικά, στη βόρεια Ελλάδα. Σημαίνει πτωχοκομείο, αν και αυτή η μετάφραση θα ήταν μάλλον πτωχή για το πραγματικό φάσμα κοινωνικής προσφοράς αυτού του, ας πούμε, πολυχώρου. Ιμαρέτ (μελωδική, αραβογενής κατά τα φαινόμενα λέξη, όπως και οι περισσότερες τούρκικες που τελειώνουν σε -ετ και -ατ) είχε η Καβάλα, στην αρχή (βορειοδυτικό μέρος) της παλιάς της πόλης. Νομίζω ότι μπορούσες να πιεις καφέ εκεί, τώρα απ' ό,τι βλέπω έχει αναβαθμιστεί.

Το βιβλίο δεν μιλά τόσο για το ομώνυμο ίδρυμα της Άρτας, αλλά κυρίως για την ίδια την πόλη και τη ζωή της, στα τελευταία 30 περίπου χρόνια της πολυεθνοτικής της ύπαρξης (με μουσουλμάνους, ελληνορθόδοξους και εβραίους), που τελείωσαν με την ένταξή της στην Ελλάδα το 1881. Είναι ένα βιβλίο ήδη πολύ πετυχημένο και τα καλά μου λόγια ας μην εκληφθούν ως διαφήμιση (δεν την έχει ανάγκη ο συγγραφέας) αλλά ως έκφραση θαυμασμού. Με εντυπωσίασαν πολλά, μεταξύ άλλων η επιλογή ονομάτων (ο ένας βασικός ήρωας έχει το επώνυμο Θερσίτης, και ένας από τους κακούς λέγεται Φάσγανος - από τη μυκηναϊκή λέξη που σημαίνει ξίφος), η γλαφυρή αφήγηση (χωρίς καμία κοιλιά, σε αυτό νομίζω υπερτερεί από την εξίσου "τεράστια, επική" Σκιά της Πεταλούδας του Ζουργού που είχα διαβάσει πρόπερσι), το πλουσιότατο λεξιλόγιο, η ισορροπημένη ματιά στα ιστορικά γεγονότα μέσα από το βλέμμα του ελληνοτουρκικού διδύμου φίλων (του Λιόντου και του Νετζίπ).

Πιο πολύ απ' όλα, με εξέπληξε ευχάριστα το ότι χάρη σε αυτό το βιβλίο μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η Άρτα, μια πόλη που μου ήταν μάλλον άγνωστη μέχρι τώρα. Το μόνο σημείο της που έχω πατήσει είναι το θρυλικό γεφύρι στον Άραχθο (και το πανέμορφο της Πλάκας κάποια χιλιόμετρα παραπάνω), στο παλιό (1881-1913) ελληνοτουρκικό σύνορο. Κατά τα άλλα ήξερα αυτά που ξέρουν οι περισσότεροι: τον Τσοβόλα, τα πορτοκάλια του Ζαγοραίου, και το (κοροϊδευτικό για την τοπική προφορά) Άρτα λιέω. Άντε και τις ελιές Μεγάρχης, χάρη στον φίλο των γονιών μου τον Λάμπρο που καταγόταν από εκείνο το κοντινό χωριό. Και τέλος, μια ομώνυμη πόλη στο Τζιμπουτί (όχι ΤζιμπουΝΤί!), όπου είχαν ζήσει κάποιοι φίλοι μου μικροί.

Ίσως χάρη σε ένα Ιμαρέτ (όχι απαραίτητα με τη μορφή του μυθιστορήματος, ούτε μόνο με ιστορικές αναφορές, αλλά με κάποια άλλη αξιόλογη αφορμή) θα μπορέσουν κι άλλες πόλεις μας να προβάλουν άγνωστες, μέχρι και όμορφες πτυχές τους και να μη χαρακτηρίζονται μόνο από την αδιάφορη σύγχρονη αρχιτεκτονική τους.

Είναι φί-ι-ιλοι μας!

2011-09-29T17:44:00.001+03:00

Μερικοί κινδυνολογούν για επερχόμενη γερμανική κατοχή. Αν και τους θεωρώ υπερβολικούς, δεν τους δίνω άδικο, έτσι που βολοδέρνουμε. Δεν θέλουν πολύ για να "τσιμπήσουν" και οι άσπονδοι φίλοι των τευτόνων από την άλλη μεριά του Ρήνου: χθες κυκλοφόρησε ολόκληρη ανάλυση για γερμανικό σχέδιο υποθήκευσης της ελληνικής δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Όπως και να 'χει, λίγα γερμανικούλια μπορεί κι αυτά (όπως άλλωστε και τα τουρκικά) να αποδειχτούν χρήσιμα στους δύσκολους καιρούς που θα έρθουν.

Arbeit (άρμπαϊτ): Κάνει τους άντρες ελεύθερους.

Beamte (μπεάμτε): Ο δημόσιος υπάλληλος. Επ' ουδενί beatus (δηλ. ευλογημένος και προστατευόμενος), να τα ξεχάσετε αυτά που ξέρατε.

Borusse (μπορούσε): Ο πρώσος. Και ο θρύλος (τέτοια Άρσεναλ πού θα την ξαναβρεί;).

Führer (φύρερ): Ο ηγέτης.

Gauleiter (γκάου-λάιτερ): Ο περιφερειάρχης (όχι απαραίτητα αιρετός, αλλά σίγουρα εξαίρετος).

Gelaender (γκελέντερ): Το κιγκλίδωμα ή κάγκελο.

Geld (γκελτ): Το χρήμα.

Kanzler (κάντσλερ): Ο καγγελάριος.

Kanzlerin (κάντσλεριν): Η καγγελάριος.

Knast (κναστ): Η φυλακή.

Kommandantur (κομαντα-ν-τούρ, μην ξεχνάτε το Ν, μην το ξανακούσω "κομανταΤούρ"!): Η διοίκησις

Polizei (πολύ τσάι): Αστυνομία

Saldo (ζάλντο): Η "καθαρή θέση", το τελικό εξαγόμενο στα λογιστικά βιβλία. Εξ ου και σαλταδόρος, αυτός που προσπαθεί να επηρεάσει το Saldo προς όφελός του.

Staat (στάατ): Το κράτος.

Stadt (στατ): Η πόλη.

Stadtstaat (στάτ-σταατ): Η πόλη-κράτος.

Steuer (στόιερ): Ο φόρος.

Steuerverraeter (στόιερ-φερέτερ): Ο καταδότης φοροφυγάδων ή Αρτέμης.

Strassenbahn (στράσενμπαν): Το τραμ (το τελευταίο).

Verputzer (φερπούτσερ): Ο σοβατζής

Zunft (τσουνφτ): Η συντεχνία (συγγενεύει με το esnaf > σινάφι ή κατ' άλλους με το ρήμα ziemen = προσήκω)

Und sie wird kalt sein (=και θα 'ναι κρύα)

North by Northwest

2011-09-24T17:28:00.002+03:00

Τώρα που, είτε εντός είτε εκτός ευρωζώνης, οι περισσότεροι ευρωπαίοι βιώνουμε λιτότητα, περικοπές, περιορισμούς σε αυτό που αποκαλείται κράτος πρόνοιας, δυστυχώς (για μένα) δεν θα κινηθούμε προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής ενοποίησης, αλλά προς την αντίθετη: θα τείνουμε να κλειστούμε όλο και περισσότερο στα εθνικά μας καβούκια. Αυτό το βλέπει κανείς να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Τα αυστριακά ΜακΝτόναλντς χρησιμοποιούν εγχώριο βοδινό, και αισθάνονται την ανάγκη να το διαφημίσουν. Η σοβαρή Frankfurter Allgemeine φιλοξενεί βλοσυρά άρθρα που αποπνέουν απομονωτισμό. Οι ελβετοί, παρότι κράμα τριών εθνοτήτων και κάποτε ανοιχτοί, τώρα εκφράζονται όλο και περισσότερο ξενοφοβικά, και όχι μόνο έναντι των μουσουλμάνων. Ακόμη πιο έντονο είναι, φυσικά, αυτό το κλίμα στην ιστορικά ανασφαλή Πολωνία και στην ανάδελφη Ουγγαρία.

Δεν θα έπρεπε να εκπλησσόμαστε. Από τη μιά, σωστά επισημαίνονται κάποιες αναλογίες με την δεκαετία του 1930 - η οικονομική κρίση οδηγεί σε ενίσχυση του εθνικισμού. Από την άλλη, δεν υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό αντίβαρο. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν έχουν ακόμη (για πόσο;) επαρκή νομιμοποίηση. Η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είναι δευτερογενείς εξουσίες, ορίζονται δηλαδή έμμεσα μέσω κυβερνήσεων που εκλέγονται σε εθνικό επίπεδο. Το Γιούρο-γκρουπ ομοίως, και από τη φύση του είναι ακόμη πιο απόμακρο. Μόνο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι άμεσα εκλεγμένο, αλλά και αυτό χωριστά σε κάθε χώρα, μέσα από τα κόμματα που "όλοι αγαπήσαμε", κι όχι με ενιαίες ευρωπαϊκές λίστες, από τις οποίες θα μπορούσε να προκύψει ένας Ευρωπαίος Ηγέτης (όχι μούχλες τύπου van Rompuy).

Αν σκεφτούμε το πόσα πολλά καθορίζονται πλέον σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι απαράδεκτο να μην απαιτούμε περισσότερη δημοκρατία στις "Βρυξέλλες", περισσότερη κοινότητα - πέρα από τις χρηματοδοτήσεις. Όσοι λένε ότι με το ευρώ, στο οποίο πολλοί πάλεψαν για να μπουν, μπήκε "το κάρο μπροστά από το άλογο", έχουν ένα δίκιο. Κάποιοι ηγέτες μας είχαν μιλήσει για πραγματική σύγκλιση, αμφιβάλλω βέβαια αν καταλάβαιναν τι ακριβώς σημαίνει, αλλά αυτό ακριβώς χρειαζόταν - και δεν το είδαμε να συμβαίνει αρκετά. Στα δύσκολα, αρκετοί ήταν έτοιμοι να δείξουν με το δάχτυλο τον (αποδεδειγμένα) κακό μαθητή. Διότι, παρά το κοινό νόμισμα, οι προϋπολογισμοί και οι πολιτικές δεν ενοποιήθηκαν. Οι πολιτικοί οχυρώθηκαν πίσω από την επικουρικότητα (subsidiarity, δηλ. ο καθένας να καβαλά το δικό του άτι) και η ενοποίηση κόλλησε στην άμμο του ευρωσυντάγματος, των εθνικών δημοψηφισμάτων και της Ευρώπης των Λαών (ή των Εθνών).

Και τι θα έπρεπε, δηλαδή, να έχει γίνει; Να θρέφονται, στο πλαίσιο μιας ενωμένης Ευρώπης οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας από τα μυρμήγκια του βορρά; Να διαιωνίζονται αναποτελεσματικές δομές με χρηματοδότηση από το ΦΠΑ της Γερμανίας του Hartz και των dumped μισθών; Να μας επιδοτούν για να είμαστε το ηλιόλουστο καταφύγιο των συνταξιούχων; Είναι αυτονόητο ότι οι γενικεύσεις και οι προσβολές πρέπει να αποκρούονται. Η ουσία όμως δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Όπως οι ΗΠΑ δεν διανοούνται να διώξουν μια π.χ. Αλαμπάμα επειδή ίσως παράγει λιγότερα κατά κεφαλήν, έτσι και στην Ευρώπη, με υπερεθνικές δομές που πρώτα και καλύτερα εμείς (οι κακοί μαθητές) θα έπρεπε να τις θελήσουμε, νομίζω ότι υπήρχε (και ίσως, για να δείξουμε και λίγη αισιοδοξία, ακόμη να υπάρχει) δρόμος για να αποφύγουμε το σημερινό άσχημο παιχνίδι.

Είμαστε σε υπόγειο σταυροδρόμι. Θα συμφωνήσω με όσους επισημαίνουν ότι το μέγεθός μας παραείναι μικρό σε σχέση με το θόρυβο που γίνεται. Ακόμη κι αν στρέψουμε τους φακούς μας προς το τούνελ (διότι τούνελ θα είναι κι αυτό) που οδηγεί σε μεγαλύτερη ενοποίηση, για να μπορέσουμε να σουρντίσουμε* θα πρέπει άλλοι να ανάψουν τους προβολείς (αν το θέλουν). Και μακάρι να το κάνουν, διότι εγχωρίως δεν έχω καμία εμπιστοσύνη και καμία ελπίδα. Στην Ελλάδα προβλέπω να αναλωθούμε σε διάφορα αγαπημένα μας σπορ:
- Θεωρίες συνωμοσίας, και συγκεκριμένα: ποιο το σατανικό σχέδιο που έφερε στην εξουσία τον Τζέφρυ με στόχο, μαζί με το σοσιαλιστή φίλο του τον Ντομινίκ, να μας οδηγήσουν σε μερικό εξισλαμισμό, ολικό αφελληνισμό και στυγνή αμερικανογερμανοτουρκική κατοχή.
- Blamestorming, δηλαδή την κολοκυθιά: ποιος μεγάλωσε περισσότερο το χρέος, το Πασόκ του Γιωργάκη, η ΝουΔού του Κωστάκη, το Πασόκ του Σημίτη, το Πασόκ της Μιμής, η ΝουΔού του (φτου κακά) Μητσοτάκη, το Πασόκ του Αντρέα, η ΝουΔού του Φρυδά και του Παπαληγούρα, ή μήπως η διαγραφή αγροτικών χρεών του Παπαδόπουλου;
- Τον θρίαμβο της κοντής μνήμης και του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος: Όπως "ο λαός" ξέχασε το φθαρμένο Πασόκ του 2004, έτσι θα ξεχάσει και τη ΝΔ της απραξίας του (κυρίως) 2007-'09. Ο Σαμαράς θα χαϊδέψει αυτιά και θα βγει με τα τσαρούχια (ή έστω με δανεικά λαϊκο-δεξιά τσαρούχια της πολυκατοικίας). Οι διάφορες φατρίες του Πασόκ προσπαθούν να μας πείσουν ποια είναι καλύτερη από τις άλλες. Ο δικομματισμός, βοηθούμενος από τον εκλογικό νόμο (με 50 έδρες μπόνους πια, αντί για 40), θα νικήσει έστω και τραυματισμένος, όσο οι ψηφοφόροι δεν τολμούν (και, λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν βλέπω να τολμούν).
- Την παράλυση του δημοσίου, που καλείται (μετά από δεκαετίες αναγωγής του σε κόσμο αγγέλων, χωρίς μεγάλη επαφή με τις πραγματικές διακυμάνσεις της οικονομίας και της ζωής - κάτι που αναλογικά εμφανίστηκε βέβαια και στο σύνολο της κοινωνίας), να συμπράξει στον ίδιο του τον ακρωτηριασμό και τη ριζική του αναθεώρηση. Εμ γίνονται αυτά; Σίγουρα όχι με κηρύγματα ηθικολογίας, ιδίως αν αυτά προέρχονται από ανθρώπους και φορείς ενταγμένους, εμποτισμένους σε αυτό που τώρα κατακρίνουν.

Και πόσα ακόμη... Γι' αυτό κοιτάζω βόρεια-βορειοδυτικά, που έλεγαν ο Εγχέσπαλος και ο Χίτσκοκ, μήπως και μας έρθει κάτι από εκεί (πέρα από δανεικά).

*δούμε (εις την σαμιακήν)

Μη μιλάς με άδεια χέρια

2011-09-23T09:49:00.003+03:00

Φαίνεται ότι αποτελεί παράδοση των κομμουνιστών, όταν κάνουν σημαντικές ομιλίες στο βήμα να φέρνουν μαζί το "κατιτίς" τους.

Πρώτη φωτογραφία: Νικήτα Χρουστσώφ, Ο.Η.Ε., 1960

Δεύτερη φωτογραφία: Γαρυφαλλιά (Λιάνα) Κανέλλη, Βουλή των Ελλήνων, 2011

Λεξιλόγιο για φορολογούμενους και φορομπήχτες

2011-09-19T23:35:00.000+03:00

Πριν από 190 χρόνια ξεσηκωθήκαμε εναντίον των οθωμανών, για πολλούς λόγους, μεταξύ άλλων για να απαλλαγούμε από τη βαριά φορολογία της αυτοκρατορίας τους. Σήμερα που το ελεύθερο κράτος μας δείχνει να μιμείται τους μισητούς δυνάστες, αξίζει να "ανθολογήσουμε" το λεξιλόγιο της κοινωνίας από την οποία είχαμε οριστικά (;) απαλλαγεί.

Çete (τσετέ): Ο τσέτης, ο άτακτος, ο αγανακτισμένος.

Çiftlik (τσιφτλίκ): Το τσιφλίκι, η μεγαλοϊδιοκτησία υποκείμενη σε ΦΜΑΠ.

Defter (ντεφτέρ): Το τεφτέρι, το Taxis-Net.

Devlet (ντεβλέτ): Το δοβλέτι, το κράτος, το δημόσιο.

Esnaf (εσνάφ): Το συνάφι, η συντεχνία, το κλειστό επάγγελμα.

Fenerci (φενερτζί): Ο φαροφύλακας, ο φανοποιός και γενικά αυτός που φρόντιζε τα φανάρια και έδινε φως στον κόσμο. Κάτι σαν τη ΔΕΗ χωρίς τη Γενόπ.

Hapis (χαπίς): Η φυλακή, η "χάψη", η ψειρού της προσωποκράτησης.

Haraç (χαράτς): Ο κεφαλικός φόρος, το χαράτσι, the poll tax.

İltizamcı (ιλτιζαμτζί): Ο φοροεισπράκτορας. Σε αντίθεση με το ΣΔΟΕ, ο ιλτιζαμτζής ήταν ιδιώτης, πλήρωνε στρατιώτες (για την επιβολή της είσπραξης) και μπορούσε να βγάλει κέρδος. Ένα είδος σύμβασης παραχώρησης.

Karagöz (κάραγκιοζ): Ο τυπικός φουκαράς φορολογούμενος (πάνω στην καμπούρα του όλα).

Kuruş (κουρούς): Το γρόσι, το σέντσι, το λεπτό (ένα εκατοστό του βασικού νομίσματος).

Memur (μεμούρ): Ο δημόσιος υπάλληλος ("κοίτα μια μουρ' που 'χει ο μεμούρ, τώρα που θα μπει σε εφεδρεία").

Orman (ορμάν): Το ρουμάνι, το δασικό κτήμα (συμπεριλαμβανομένων οικοπέδων στα οποία φύτρωσε έστω και μισό πουρνάρι και ο βλαξ ιδιοκτήτης δεν πρόλαβε να το κάψει).

Paşa (πασά): Ο αξιωματικός, το καταφύγιο του υπηκόου όταν όλα δυσκόλευαν (έτσι πίστευε).

Tahsildar (ταχσιλντάρ): Ο τασιλτάρης ή ταξιλτάρης, φοροεισπράκτορας κι αυτός αλλά δημόσιος (για τα ψιλολόγια).

Timar (τιμάρ): Το τιμάριο, το ακίνητο (υποκείμενο σε φορολόγηση φυσικά).

Vakıf (βακίφ): Το βακούφιο, η μη φορολογούμενη ιδιοκτησία (ΜΚΟ, θρησκευτικό ίδρυμα, αυθαίρετο με ναΐσκο ή ναΐδριο κ.λπ.)

Vezir (βεζίρ): Ο υπουργός, ο βεζύρης.

Vezir-i azam (βεζίρ-ι αζάμ): Ο πρωθυπουργός, ο μεγάλος βεζύρης.

Zaptiye (ζαπτιγέ): Ο χωροφύλαξ, ο αστυφύλαξ, το όργανον.

Ξεχάσαμε τον περιφερειάρχη (Ali Paşa)

Στο Γυαλί Καφενέ

2011-09-17T01:32:00.000+03:00

Στο Γυαλί Καφενέ, ο συνομιλητής μου δεν με άφηνε να σταυρώσω κουβέντα.

"Με αυτή την επιδρομή της εφορίας, ποιες λύσεις έχει ο έλληνας;" ρώτησε.

Άργησα να καταλάβω ότι το ερώτημα ήταν ρητορικό. Μόλις άνοιξα το στόμα μου, συνέχισε πριν καν αρθρώσω την πρώτη μου λέξη.

"Μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του σαν μετανάστης. Αν τον δέχονται βέβαια κάπου. Τα ακούω αυτά που λένε, για την Αυστραλία που αναπτύσσεται ή για τη Γερμανία που της λείπει ειδικευμένο δυναμικό. Μιλάμε για δυο χώρες όπου υπάρχουν δικοί μας. Έστω κι έτσι, όμως, τον έλληνα θα διαλέξουν; Που τον θεωρούν εκ προοιμίου απαιτητικό και καλοπερασάκια; Κι ένα δίκιο, το έχουν."

Ήταν ανώφελο να διακόψω. Ήταν έτοιμος για το παρακάτω. Ρούφηξα μια ακόμη γουλιά από το φραπέ μου.

"Να δουλέψει απ' έξω ή να δηλωθεί εκεί. Να μεταφέρει δηλαδή την έδρα του σε άλλη χώρα. Αυτό το κάνει η ναυτιλία εξ ορισμού. Το κάνουν οι υφαντουργίες και οι άλλες επιχειρήσεις που φεύγουν στα Βαλκάνια. Σιγά σιγά θα το κάνουν και τα άτομα. Γι' αυτούς όμως, φοβάμαι ότι είναι αδιέξοδο. Αργά ή γρήγορα, οι φαινομενικές ευκαιρίες εκλείπουν. Κάτι η ευρωπαϊκή ενοποίηση, κάτι οι διακρατικές συμφωνίες, κάποια στιγμή δε σε συμφέρει πια, κι άντε πάλι απ' την αρχή να ψάχνεσαι."

Άναψε τσιγάρο. Επιτέλους, ευκαιρία, κάτι να πω. "Σωστό, κι αν σκεφτείς επιπλέον ότι δεν είναι όλοι κινητικοί. Και στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να αδειάσει η χώρα. Οι πολλοί θα μείνουν εδώ. Το θέμα είναι, αυτοί τι θα κάνουν."

Σιωπή για είκοσι δευτερόλεπτα. Στο τέλος μίλησε: "Ανυπακοή!"

"Δε σε είχα για Κουκουέ!" του αστειεύτηκα.

"Υπάρχουν δύο είδη", μου εξήγησε με σοβαρό ύφος. "Υπάρχει η, ας την πούμε, αστική ανυπακοή. Αυτή που θέλουν οι αριστεροί. Δεν πληρώνω, δε δουλεύω, δεν κάνω, δε ράνω, τα σπάω, τα σφάζω, τα μαχαιρώνω. Πόσοι όμως θα την ακολουθήσουν αυτή; Κάμποσοι. Το έδειξαν πρόσφατα και οι διαδηλώσεις με τους αγανακτισμένους και τα παρελκόμενά τους, στο Σύνταγμα ας πούμε. Πού ήταν κρυμμένοι τόσοι επαναστάτες, αυτό έλεγες. Όπως και με το Πολυτεχνείο, σε μια χώρα που γέμιζε τις πλατείες με τον Παττακό, ξαφνικά βγήκαν όλοι και φωνάζανε Κάτω Η Χούντα. Πού βρεθήκανε, ρώταγες. Έτσι και τώρα. Το πρόβλημα είναι στο μετά. Η άρνηση είναι εύκολη, τα χαλάς όλα, μετά τι κάνεις; Κι αυτό επίσης φάνηκε με τους αγανακτισμένους. Πήγαν να βγάλουν ανακοινώσεις, ούτε μωρά παιδιά τέτοια ανωριμότητα. Ένα κι ένα κάνουν τρία. Κικιρίκου."

Με κούρασαν όλα αυτά που έλεγε για κάτι τόσο πρόσφατο, που ακόμη δεν το έχω χωνέψει και αναλύσει. Ήθελα να περάσουμε στο άλλο, και ήλπιζα τελευταίο, σκέλος. "Και ποια είναι η άλλη ανυπακοή;"

Δεν δίστασε. "Η εδαφική!"

"Τι εννοείς;" τον ρώτησα με γνήσια απορία.

"Έχουμε νησιά, έχουμε χωριά, έχουμε βουνά. Είμαστε από επαρχία οι περισσότεροι, αν όχι οι ίδιοι τότε οι γονείς μας. Μας λένε να γυρίσουμε στη γη, διάφοροι που θεωρούν ότι η γεωργία μας έχει ανεκμετάλλευτες δυνατότητες ή που πονηρά κρύβουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν, ότι παραμαζευτήκαμε πολλοί στην πόλη. Ναι, δε λέω, μπορούν κάποιοι από μας να ξαναγίνουν αγρότες. Αλλά όχι μόνο.

Πάρε τα νησιά μας. Πολλοί τουρίστες πάνε κατευθείαν εκεί. Δεν τους νοιάζει να πάνε στην Αθήνα, στην Ελλάδα, πάνε κατευθείαν στο νησί που θέλουν. Πολλά νησιά μπορούν έτσι να ζήσουν από μόνα τους. Και με γεωργία βέβαια, και αλιεία και ό,τι άλλο παράγουν. Θέλει δουλειά το πράγμα. Αλλά η δυνατότητα υπάρχει. Και όχι μόνο στα νησιά. Δε θα σου πω για πετρέλαια και μεταλλεία, που κι αυτά υπήρχαν, κυρίως τα δεύτερα, και σιγά σιγά σβήσανε. Μπορείς όμως να οργανωθείς τοπικά και περιφερειακά. Να εκμεταλλευτείς υποδομές που ούτως ή άλλως τις έχεις πληρώσει, σε μεγάλο βαθμό. Να βγάλει από μέσα του την ενέργεια και τις δυνάμεις του ο κόσμος και να μην περιμένει να ταΐζεται από το κέντρο ως υπάλληλος."

Με άφησε άναυδο. Προσπάθησα, όσο έλειπε για να αγοράσει καινούργιο πακέτο, να σκεφτώ τα αντεπιχειρήματα. Τα πολιτικά εμπόδια απέναντι σε μια τέτοια επιχείρηση αυτονόμησης. Το πόσο ευάλωτες θα γίνονταν κάποιες περιοχές απέναντι σε εχθρική εισβολή, όσο κι αν στα αρματωμένα μέρη τυχόν επαναστάτες θα φρόντιζαν στα σίγουρα να οικειοποιηθούν τις αμυντικές εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό. Τη σύγκρουση ανάμεσα στο εθνικό κράτος, με το οποίο μάθαμε να ζούμε, και τη νεκρανάσταση των πόλεων-κρατών. Τα πρόβατα που φεύγουν απ' το μαντρί και τα τρώει ο λύκος...

Κι όμως, κι όμως... Η συζήτηση θα μπορούσε να συνεχιστεί αιώνια. Παρ' όλα αυτά, ξύπνησα. Στο κομοδίνο μου, φαρδύ-πλατύ, το ειδοποιητήριο της εφορίας για την έκτακτη εισφορά...

Νησιώτικα

2011-09-16T16:54:00.000+03:00

Όταν το παιδί ήταν παιδί, για την ακρίβεια όταν ήμουν στην εφηβεία και μάθαινα γερμανικά, έμαθα ότι το δυτικό Βερολίνο ήταν νησί, όχι κλουβί - όπως τουλάχιστον είχε δηλώσει ο τότε δήμαρχος και μετέπειτα πρόεδρος von Weizsäcker στη συμπλήρωση 20 χρόνων από την ανέγερση του τείχους.

Παλιότερα ήξερα για το περιστρεφόμενο ρολόι της Αλεξάντερπλατς. Αυτή ήταν ανατολικά. Για να πας εκεί, όπως μας είχαν πει από το φροντιστήριο που οργάνωσε κανα-δυο εκδρομές με αυθημερόν επισκέψεις (σε μία τέτοια περίπτωση, ατυχής μαθητής άκουσα πως έμπλεξε με ανατολικούς συνοριοφύλακες και καθυστέρησε να επιστρέψει), άλλαζες δυτικά μάρκα σε ισόποσα ανατολικά, τα οποία βέβαια έπρεπε να τα καταναλώσεις στη DDR (ανατολική Γερμανία), γιατί δεν είχαν αξία οπουδήποτε αλλού.

Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στο "Μουσείο DDR", επιβεβαίωσα ότι πιο γνώριμος ακόμη κι απ' τον βρετανικό (κι ας έζησα 1 χρόνο στο Λονδίνο) μου είναι ο ανατολικογερμανικός εθνικός ύμνος, το δίχως άλλο χάρη στις πολυάριθμες νίκες των αθλητών με τις μπλε εμφανίσεις στους αγώνες στίβου - πολύ πριν η χώρα μας περάσει από τη φάση της Μαρίζας Κωχ σε αυτή της Μαρίτας.

Εδώ και 22 χρόνια τα 481 τετραγωνικά χλμ. του δυτικού Βερολίνου (λίγο παραπάνω από το λεκανοπέδιο της δικής μας πρωτεύουσας) δεν αποτελούν πια νησί ή κλουβί. Θυμάμαι πολύ καλά το "Tor auf!" (Άρατε πύλας!) της 9/11/'89 και, λιγότερο καλά, κάποια από τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Ωστόσο, στην ενιαία πια γερμανική πρωτεύουσα, μόλις πρόσφατα πρωτοπήγα. Δεν έτυχε νωρίτερα - και δεν το επιδίωξα. Ίσως, παράδοξα (και μάλλον άδικα, αν συγκρίνουμε τη στάση μου με τα συναισθήματα όσων ζούσαν σε πόλη με τείχος - ή και έχασαν δικούς τους ανθρώπους που προσπάθησαν να διαφύγουν), με την κατάργηση του φραγμού να έφυγε ένα μέρος της μαγείας, που αποτυπώθηκε το 1987 στα (κυρίως) ασπρόμαυρα πλάνα του Βέντερς.

Οι σοβιετικοί, ως πρώτοι αφιχθέντες στην πρωτεύουσα του Αδόλφου το '45, κράτησαν την κεντρική του περιοχή στον δικό τους τομέα και τη μετέπειτα DDR. Στο ανατολικό Βερολίνο βρίσκεται ένα πραγματικό νησί, αυτό των μουσείων - και τα σημαντικότερα κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του ανακτόρου, που θα ξαναχτιστεί εκεί όπου ενδιάμεσα φιλοξενήθηκε η ανατολικογερμανική βουλή. Η οδός Υπό Τας Φιλύρας (Unter den Linden) είναι η ραχοκοκκαλιά του κέντρου. Ωστόσο, το αγαπημένο μου μνημείο - μη επισκέψιμο, αν δεν κάνω λάθος, παρά μόνο από αγγέλους - βρίσκεται στην προέκτασή της προς δυτικά. Στο παλιό νησί, δηλαδή (μισός νησιώτης κι εγώ, γαρ).

Παναγιά μου, Παναγιά μου, πού 'ν' τα αναβολικά μου;

Damar Tiyatrosu, Zeytinlik Camii

2011-09-07T17:19:00.002+03:00

Θέατρο Νταμαριού, Τζαμί Ελαιώνα

Τα θερινά θεατράκια με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που, συνήθως, τέτοια εποχή ολοκληρώνονται, δεν έχω λόγο να τα αντιπαθήσω. Από τα φοιτητικά μου χρόνια θυμάμαι το Κατράκειο στη βήτα Πειραιώς, όπως βέβαια και άλλους χώρους (στάδια, πλατείες, παραλίες...). Ψηλομύτικα, ορισμένοι μιλούσαν για αρπαχτές καλλιτεχνών (ευτυχώς δεν άκουσα και για μπουλούκια), κάτι που θεωρούσα μάλλον άδικο. Αν αυτό που βλέπει ο κόσμος του αρέσει και το πληρώνει ασμένως, δεν είναι κακό να το απολαμβάνει μπροστά στην πόρτα του. Ενίοτε, μάλιστα, μπορεί να επισκεφτεί κανείς έναν τέτοιο χώρο εκδηλώσεων ακόμη κι αν δεν είναι στη γειτονιά του ή στον τόπο διακοπών του. Κάτι τέτοιο μου συνέβη πρόσφατα στο θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη στα Βριλήσσια. Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να το επισκεφθώ, αλλά το έκανα πρόσφατα για να δω την Ευγενία στον Άμλετ. Βόλευε η ημερομηνία αλλά και ο τόπος - όπως είπα στην εξαδέλφη μετά το τέλος της ωραίας παράστασης, το διαλέξαμε διότι είναι στα μισά ανάμεσα στην Κόρινθο (τόπο κατοικίας) και στην Άνδρο (τόπο διακοπών, από τον οποίο επέστρεψε εκείνη τη μέρα η λοιπή οικογένεια).

Το θέατρο στα Βριλήσσια είναι ένα ακόμη παλιό νταμάρι. Οι κρυφοί φωτισμοί το κάνουν να δείχνει πιο συμπαθητικό τη νύχτα, το ίδιο και το γεγονός ότι ο μεταλλικός σκελετός των κερκίδων δεν φαίνεται. Για να μην αδικήσουμε τη συμπαθή γειτονιά των συνταξιούχων και των yuppies, σχεδόν πανομοιότυπα θέατρα υπάρχουν παντού. Ενίοτε έχουν και γούστο (όπως πιστεύω ότι είχε το θέατρο Γραμμών στη ζώνη ΟΣΕ στον Πειραιά, που ο μανιάτης δήμαρχος είπε ότι θα ξαναλειτουργήσει, ελπίζω να το κρατήσει μανιάτικο δηλ. να επιμείνει).

Τις δροσερές καλοκαιρινές νύχτες ο κόσμος περνάει συνήθως καλά και αυτό είναι σημαντικό. Ωστόσο, δεν θα έβλαπτε κανέναν αν οι χώροι αυτοί ήταν και λίγο πιο προσεγμένοι αισθητικά (όχι απαραίτητα πολυτελείς). Κι εγώ περνάω καλά όποτε κάνω τουρισμό στην προς ανατολάς γειτονική χώρα, αλλά θα προτιμούσα τα οικοδομήματά μας να μοιάζουν περισσότερο με αυτά του δυτικού μας γείτονα. Τώρα που δρομολογείται και το Ζεϊτινλίκ Τζαμι-ί, είμαι περίεργος να δω αν η εντύπωσή μου αυτή θα ενισχυθεί...

"ΕΚΚΕ τι έγινε;"

2011-08-31T11:15:00.000+03:00

Η μουσική μας παράδοση είναι πάντοτε επίκαιρη. Τραγουδήστε κι εσείς!

Πώς γέλασε, Παρασκευούλα μου,
Πώς γέλασε το πανελλήνιο

Που ο μπαμπάς σε πήρε
Στην περιφέρεια

Και στα νιάτα βγαίνουν κάλοι
Τα παλιά γυρίζουν πάλι

Έτσι δουλέ-, δουλεύει η βλαχιά
Έτσι δουλέ-, δουλεύει η βλαχιά

Στο Κολοκοτρωνίτσι θα σε παντρέψουμε
Στο Κολοκοτρωνίτσι, Παρασκευούλα μου

Ανεστραμμένος χάρτης της Πελοποννήσου

August is a wicked month

2011-08-26T16:21:00.000+03:00

Κανείς δεν περισσεύει σήμερα

Ένα τάτσ-ντάουν, ένα τά-ατσ-ντάουν...

2011-08-24T22:53:00.000+03:00

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο για ένα είδος "ηχορρύπανσης" που - κατά τον συντάκτη - απαντάται πλέον όλο και λιγότερο συχνά. Αναφερόταν στις τηλεοράσεις, που όλο και λιγότεροι πλέον βγάζουν στα μπαλκόνια. Έγινε απόπειρα να εξηγηθεί το φαινόμενο, αλλά νομίζω (δεν θυμάμαι καλά και δεν έχω μπροστά μου το κείμενο) ότι δεν τονίστηκε αρκετά μια, κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερα πιθανή αιτία: το γεγονός ότι πολλοί πλέον έχουν επίπεδες οθόνες, αν όχι home cinemas, που τα/τις κρεμάμε σε κάποιον εσωτερικό τοίχο και, παρόλο που συχνά θα ήταν εφικτό (τις συσκευές τις αγοράζουμε με βάσεις, που μετά βέβαια τις καταχωνιάζουμε σε αποθήκες αν δεν τις πετάμε), δεν κάνουμε τον κόπο να βγάλουμε έξω την οθόνη, ούτε καν τη λιγότερο βαρειά δεύτερη ή τρίτη συσκευή που σίγουρα έχουμε.

Απόψε κι εγώ τιμώ την επίπεδη οθόνη μου στη μόνιμη (δηλ. εσωτερική) θέση της, βλέποντας το Ουντινέζε-Άρσεναλ (1-0 στο ημίχρονο) χωρίς να βγω στο μπαλκόνι. Ζεσταίνομαι λίγο αλλά αρνούμαι να ανάψω βραδιάτικα το κλιματιστικό, αντέχεται άλλωστε η κατάσταση με το ανεπαίσθητο ρεύμα αέρα στο διαμπερές διαμέρισμα. Ο αγώνας που παρακολουθώ έχει μια ενδιαφέρουσα συνύπαρξη αγγλοσαξονικού και ιταλικού / μεσογειακού κόσμου, όπως την έζησα, νοερά, στο μυθιστόρημα που μόλις τελείωσα, το Playing for Pizza του John Grisham. Προς έκπληξη δική μου και άλλων, η υπόθεση δεν είναι ένα ακόμη δικαστικό δράμα με ενόρκους, πελεκάνους κ.λπ. Πρόκειται για την ιστορία ενός προβληματικού παίχτη του αμερικάνικου ποδοσφαίρου (το αντίστοιχο του Γιάννη Δίντσικου, για όποιον τον θυμάται), που καταλήγει στο ιταλικό πρωτάθλημα football, στο οποίο και διαπρέπει ως πρώτος στο χωριό.

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και το βρήκα σε τιμή έκπληξη - είναι άκρως κατάλληλο για παραλία, τραίνο, πλοίο κ.λπ. Με δυσκόλεψε βέβαια η άγνοια των κανόνων του αμερικάνικου ποδοσφαίρου. 11 παίχτες έχει και σε αυτό η κάθε ομάδα, τα μεγέθη των γηπέδων μοιάζουν, αλλά οι ομοιότητες σταματούν κάπου εκεί. Ίσως πιο επεξηγηματική από οποιαδήποτε ανάλυση του αθλήματος είναι η διαπίστωση του συγγραφέα ότι το φούτμπωλ μοιάζει με τις αρχαίες μάχες. Η ομάδα παρατάσσεται, η σωματική δύναμη παίζει το ρόλο της στις ατομικές μάχες, το παιχνίδι γίνεται με μεθοδικές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις που αποσκοπούν και στο να κοιμίσουν τον αντίπαλο, οι αντιπερισπασμοί μπορούν να είναι καθοριστικοί.

Δεν ξέρω αν θα γίνω φαν του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Η βία είναι εντυπωσιακή, τρομακτική ίσως, και τα κράνη, οι βάτες και τα άλλα προστατευτικά δεν αποτελούν επ' ουδενί εγγύηση σωματικής ακεραιότητας, όπως και οι πανοπλίες άλλωστε δεν έκαναν άτρωτους τους αρχαίους ή μεσαιωνικούς πολεμιστές. Θα σταματήσω όμως εδώ, μια και το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και προτιμώ να ζήσω τη συγκίνηση ενός γκολ (κατά προτίμηση ενός δεύτερου από τους γείτονες) από το να προσπαθώ να καταλάβω τα συναισθήματα που προκαλεί το αμερικανικό ομόλογό του, το touchdown.

Τρεχάτε ποδαράκια μου

2011-08-24T09:41:00.000+03:00

Η εικονιζόμενη αντιλόπη κάνει μια κίνηση τακτικής.

Και άλλη φάλαινα σε ελληνικά νερά - Ένα οικολογικό μήνυμα

2011-08-12T15:59:00.000+03:00

Κανονικά συχνάζει στον Αργολικό, αλλά πρόσφατα εθεάθη στο Κρητικό Πέλαγος - προφανώς παρασύρθηκε από άλλο συμμαχικό κήτος.

Τρέφεται με (πολλά) γαριδάκια.

Παρακαλούμε πολύ να μην την τρομάζετε κάνοντας χαζούς θορύβους με το σκάφος ή το πρι-πρι σας. Και μην προσπαθήσετε να την επαναφέρετε με το ζόρι στο "φυσικό της χώρο". Θα το αποφασίσει μόνη της.

Hasta el campeonato siempre

2011-08-11T12:27:00.000+03:00

Του πάνε τα πράσινα του Κάστρο;

If you're going to (be) San Francisco

2011-08-10T17:31:00.000+03:00

Στο παρελθόν έχει γίνει πολύς λόγος για τα μεταπολεμικά εκτεταμένα ξηλώματα αστικών και υπεραστικών σιδηροδρομικών υποδομών, στα οποία προχώρησαν αρκετές χώρες, στο τότε πνεύμα του "εκσυγχρονισμού" αλλά και λόγω της αντικειμενικά αλματώδους διάδοσης της αυτοκίνησης. Αρκετές φωνές υποστήριξαν, εύλογα, ότι ορισμένες καθαιρέσεις σιδηροδρομικών γραμμών ήταν βιαστικές, κάτι που αρκετές φορές αποδείχτηκε αληθινό. Αρκετές πόλεις ανακάλυψαν το (νέο) τραμ και μετάνιωσαν που δεν είχαν κρατήσει τις παλιές ράγες ή έστω τους διαδρόμους απ' όπου αυτές περνούσαν.

Εδώ και δεκαετίες η πλειοψηφία των συγκοινωνιολόγων μιλά για τα μειονεκτήματα της παντοκρατορίας του αυτοκινήτου και την αδυναμία αέναης ικανοποίησης των αναγκών της αδηφάγου οδικής κυκλοφορίας.

Για να έρθουμε στο συγκεκριμένο παράδειγμα της Κορινθίας, ο "δικός σας άνθρωπος" θεωρεί ως την πιο πρόσφορη και χρήσιμη λύση, τη μετατροπή της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής σε οδικό άξονα από Ισθμό μέχρι Δερβένι. Αν γινόταν δημοψήφισμα θεωρώ βέβαιο ότι αυτή η άποψη θα πλειοψηφούσε. Τέτοιες λύσεις έμαθαν όλοι να βλέπουν τις τελευταίες δεκαετίες (άσφαλτος παντού, κι ας γκρινιάζουμε για τους ανεπαρκείς δρόμους), τους φαίνονται λογικές. Δεν σκέφτονται τα μειονεκτήματα: Οικισμοί κομμένοι στα τρία, αύξηση ταχυτήτων και άρα επικινδυνότητας λόγω αμοιβαίας μονοδρόμησης και περισσότερων σημείων διάσχισης.

Στον αντίποδα, η κουκουρούκου προσέγγιση που είναι δημοφιλής στην "αριστερά": η δαπανηρή και μη βιώσιμη πρόταση μιας υποδομής με υψηλό λειτουργικό κόστος και σχεδόν μηδενική δυνητική πελατεία, ενός μέσου σταθερής τροχιάς δρομολογημένου στην μετρική γραμμή. Σε μια εποχή που όχι μόνο δεν υπάρχουν λεφτά για σκόρπισμα αλλά ακόμη και τα στοιχειώδη δεν είναι δεδομένα, μόνο ως απολίθωμα από το παρελθόν μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια ιδέα. Ειδικά όταν μέχρι το Κιάτο υπάρχει μια νέα γραμμή, κανονικού εύρους, που ακόμη δεν έχει κορεστεί από τραίνα και που - παρά την ομολογουμένως άβολη χάραξή της, επανειλημμένα άλλωστε έχει επισημανθεί το λάθος της τόσο απομακρυσμένης από τις πόλεις χωροθέτησης των σταθμών - θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με πυκνότερα τοπικά δρομολόγια αναλόγως και της ζήτησης, σε συνδυασμό και με αστικά λεωφορειακά δρομολόγια (αλήθεια, γιατί να αναγκάζομαι, π.χ. Κυριακές, να παίρνω ταξί αν φτάνω στην πόλη με τον προαστιακό;). Στην πρόταση τραμ γίνεται λόγος για το επιτυχημένο παράδειγμα της Πάτρας, που όμως δεν μπορεί αβασάνιστα να μεταφυτευθεί σε μια περιοχή εντελώς διαφορετική. Η μετρική γραμμή της Πάτρας αποτελεί σήμερα τη μόνη εν λειτουργία σιδηροδρομική σύνδεση στην περιοχή. Τα πληθυσμιακά / οικονομικά δεδομένα είναι διαφορετικά: η γραμμή Ρίο - Καστελλόκαμπος - Κέντρο Πάτρας περνά μέσα από αστική περιοχή, πυκνοδομημένη κατά τόπους, και έχει αποδεδειγμένα τη δυνατότητα να λειτουργήσει, με ικανοποιητική επιβατική κίνηση, ως ένα είδος μετρό. Αυτά τα δεδομένα δεν υπάρχουν στον αστερισμό οικισμών της παραλιακής Κορινθίας. Δεν τα σηκώνει σήμερα. Μακάρι να ζήσει η περιοχή ένα μπουμ ανάπτυξης που θα την κάνει Bay Area, αλλά στο άμεσο μέλλον δεν είναι κάτι τέτοιο ορατό.

Νομίζω ότι το λάθος που κάνει τόσο ο "δικός σας" όσο και οι φίλοι των φίλων του τραίνου είναι η αναφορά σε μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα κατά μήκος της Παλαιάς Εθνικής Οδού στην Κορινθία. Είναι πράγματι εκνευριστικό να βλέπεις άλλα αυτοκίνητα μπροστά σου σε ένα δρόμο που τον έχεις οδηγήσει νύχτα, άδειο. Δεν πρέπει όμως οι λέξεις να χάνουν τη σημασία τους επειδή θέλουμε, ως τοπικοί πολιτικοί, να φαινόμαστε διεκδικητικοί. Ούτε είναι πάντα πρόσφορες οι μαξιμαλιστικές λύσεις. Μπορούμε να ξεκινήσουμε με το μαλακό. Ας δούμε αν η συχνότητα δρομολογίων του ΚΤΕΛ είναι η βέλτιστη. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα γεμάτο λεωφορείο απελευθερώνει σημαντική κυκλοφοριακή ικανότητα, αν πετύχει να βγάλει ισάριθμους χρήστες από τα "χωρο-βόρα" Ι.Χ. Αν σιγά σιγά δούμε ότι υπάρχει κόσμος πρόθυμος να ξεκαβαλήσει τα ιδιωτικά μέσα και να μεταπηδήσει στα δημόσια, και αν η ζήτηση αυτή ξεπερνά τα όρια εξυπηρέτησης που μπορεί να προσφέρει μια λεωφορειακή σύνδεση, τότε εξετάζουμε αν αξίζει τον κόπο να βάλουμε τον κόσμο σε τραινάκι.

Αν θέλουμε να διατηρηθεί η σιδηροδρομική γραμμή ως εφεδρεία για το μέλλον, υπάρχει τρόπος. Η επίσημη χρήση της ως γραμμικό πάρκο με δυνατότητα ποδηλατικής διαδρομής έχει μικρό κόστος υλοποίησης, ελάχιστο κόστος συντήρησης (σε σχέση με τα μεροκάματα, καύσιμα, συντηρήσεις, σηματοδοτήσεις κ.λπ. ενός τραμ) και διατηρεί ευελιξία για το μέλλον, αποτρέποντας ταυτόχρονα την κατάληψη και αυτού του ζωτικού χώρου της αστικής-ημιαστικής παραλιακής ζώνης από το αυτοκίνητο.

Όλα με το μαχαίρι

2011-08-09T14:46:00.000+03:00

Τα καρπούζια είναι ποιότητας ΑΑΑ, ή μήπως έχει διαφορετική άποψη η Standard & Poor's;

Ο κ. Ομπάμα πήρε θέση;

1, 2, 3, φτου ξελευτερία

2011-07-27T18:37:00.001+03:00

Ο καθένας την ορίζει διαφορετικά την ταξι-κή επανάσταση

Ελεύθερο (lliure, καταλανιστί), αλλά πόσο;

Another day in paradise

2011-07-21T19:06:00.000+03:00

Πάντα έχει ενδιαφέρον ένα "Ρυθμιστικό", μια και θεωρητικά αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς των έργων υποδομής, ιδίως των μεγαλύτερης κλίμακας. Ως συγκοινωνιολόγος με μια πρώτη ανάγνωση βλέπω και ξεχωρίζω μερικά σημεία όπως τα παρακάτω:

(1) Προτείνεται μια υπερπληθώρα σιδηροδρομικών συνδέσεων, ελάχιστα ρεαλιστική αν κρίνουμε από την εμπειρία της χώρας μας ακόμη και σε καιρούς άφθονης χρηματοδότησης, εξηγήσιμη αν δούμε τα ονόματα των συντελεστών του Ρυθμιστικού. "Βγάζουν μάτι", πρώτον η νέα γραμμή Ελευσίνας-Θήβας (λες και η Αθήνας-Οινόης-Θήβας πρόκειται έως το 2021 να ...κορεστεί από τα πολλά τραίνα) και δεύτερον η διατήρηση μετρικών γραμμών έως Μέγαρα και Κορωπί (φανταστείτε τον Μεγαρίτη και τον Κορωπιώτη, που με το ζόρι μπαίνουν στα απευθείας τραίνα σήμερα, να τους προτείνουμε να μετεπιβιβάζονται κιόλας). Ερωτηματικά επίσης μου προκαλεί η υιοθέτηση της λογικής κάθε δήμος και σταθμός μετρό, που οδηγεί σε χαράξεις αμφίβολης βιωσιμότητας (Άνω Ηλιούπολη, για την Άντζελα άραγε;), καθώς και η απουσία αναφοράς (αν και ίσως αυτό είναι θέμα λεπτομερέστερων μελετών) στην ήδη υπάρχουσα γραμμή του προαστιακού, που μπορεί να παίξει το ρόλο του "μετρό του δυτικού λεκανοπεδίου". Στα θετικά, κατά τη γνώμη μου, είναι η πρόταση ενός συνεκτικού και λελογισμένου δικτύου τραμ, καθώς και η αναφορά ότι σε πρώτη φάση μπορεί να υλοποιηθεί ως "λεωφορειόδρομος σταθερής τροχιάς" (BRT) - χρήσιμο, στους καιρούς μας, να μαθαίνουμε να ζούμε με απλούστερες αναβαθμίσεις χωρίς να περνάμε απευθείας στις δαπανηρές υπερπαραγωγές. (Για τους φίλους της Κορινθίας: Γίνεται, τέλος, και μια αναφορά στη διακλάδωση Ισθμός-Λουτράκι. Το Ρυθμιστικό όμως, έστω και ως έκθεση ιδεών, αφορά την Αττική. Μεχρι να δει κανείς δημοπράτηση, ας κρατά μικρό καλάθι.)

(2) Αυτονόητη η σημασία ενός ολοκληρωμένου μητροπολιτικού δικτύου ποδηλατοδρόμων. Εδώ, φυσικά, σε επίπεδο δήμων αναμένονται οι πρόσθετες τοπικές παρεμβάσεις που θα βοηθήσουν στην εδραίωση της τάσης για όλο και μεγαλύτερη χρήση του ποδηλάτου.

(3) Για το οδικό δίκτυο, δεν είναι σαφές αν κάποιος "έτρεξε" κυκλοφοριακό μοντέλο με φόρτους, φαίνεται όμως ότι επιλέγεται μια περιορισμένη ανάπτυξη του οδικού δικτύου, χωρίς τρύπες στον Υμηττό αλλά και χωρίς γέφυρα ανάμεσα σε Πέραμα και Παλούκια - υποτίθεται ότι θα προωθείτο ως σύμβαση παραχώρησης αυτή η σύνδεση. Παραμένει η ομοίως εξαγγελθείσα σύνδεση Ελευσίνας-Θήβας (βλέπω μια εμμονή στο να γίνει συγκοινωνιακό πέρασμα η Κάζα, και δεν την πολυκαταλαβαίνω). Το σημαντικότερο όμως ερώτημα, για μένα, είναι το πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των μεγάλων, καθημερινών και πολύωρων μποτιλιαρισμάτων στον άξονα του Κηφισού. Όπως "την κάναμε" την Αττική, με τόσους πολλούς πόλους έλξης μετακινήσεων (και μάλιστα εργασιακών και επαγγελματικών) εκτός λεκανοπεδίου, οι οδηγοί-χρήστες του Κηφισού δεν βρίσκονται εκεί ασκόπως, ούτε έχουν σοβαρή εναλλακτική με μέσα σταθερής τροχιάς. Το θέμα της κυκλοφοριακής ικανότητας πρέπει να αντιμετωπιστεί, διότι στο συγκεκριμένο άξονα δεν πιάνει η "λύση" χρήσης δημόσιας συγκοινωνίας. Δεν ξέρω αν η λύση είναι κάποιο big dig α-λα Βοστώνη, αλλά η κλίμακα του προβλήματος (το ότι ο Κηφισός είναι ο βασικός άξονας μιας πόλης 4 εκατομμυρίων) είναι τέτοια που δεν ωφελεί να παίζουμε.

Think twice

One flew over the Boar's Nest

2011-07-18T16:50:00.000+03:00

Για να δούμε, θα καταργηθούν / συγχωνευθούν οι σταθμοί ελέγχου κάπρων;

Διότι, όπως είχε τραγουδήσει (νομίζω) ο Στέλιος...

...κι αν χιονίζει, και αν βρέχει, τ' αγριογούρουνο αντέχει!

Ωραίο της γιαγιάς!

2011-07-17T22:30:00.002+03:00

Δεν είμαι βιβλιοκριτικός ούτε θεωρούμαι λογοτέχνης, ωστόσο θα γράψω λίγα λόγια για την εντύπωση που μου έκανε το μυθιστόρημα Ξιφίρ Φαλέρ της Α. Κακούρη, που διάβασα πρόσφατα. Η συγγραφέας στη συμπαθή φωτό του "βιογραφικού" της μου θυμίζει κάτι μεταξύ Μις Μαρπλ και της Γιαγιάς του Τουίτυ. Έχει τα διπλάσιά μου χρόνια και είναι φυσικό η γλώσσα που χρησιμοποιεί να περιέχει όλες τις αντιφάσεις της καθομιλουμένης όπως αυτή εξελίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες - δεν είναι δηλαδή συνεπής (σε γλωσσικούς τύπους π.χ.) - το λεξιλόγιό της πάντως είναι πλούσιο (ή το δικό μου πολύ φτωχό, π.χ. σβίγκος δεν ήξερα τι είναι).

Το μυθιστόρημα το βρήκα επίσης λιγάκι ανορθόδοξο, κυρίως διότι κλείνοντας μου άφησε το ερώτημα, "και τελικά, τι έγινε;" Μου έμεινε όμως η γεύση και το άρωμα της εποχής που περιγράφει, καταμεσής στον Μεγάλο Πόλεμο '14-'18, και ίσως η επιτυχία του να είναι ακριβώς αυτή η περιγραφή της ατμόσφαιρας - τόσο ζωντανή που αντισταθμίζει τη θολότητα, την ασάφεια δηλαδή με την οποία παρουσιάζονται αρκετοί ήρωες: για παράδειγμα, οι εκκεντρικές Ρεμύ και Κατέ μοιάζουν τόσο μεταξύ τους όσο και οι διάφοροι συμμαχικοί και μη ακόλουθοι που παρελαύνουν στις σχεδόν 500 σελίδες.

Πιο πολύ απ' όλα όμως ξεχωρίζω το Ξιφίρ Φαλέρ διότι με τον τρόπο του είναι μια (μοναχική) φωνή που αντιτίθεται στη βενιζελοπλαστηρική θεώρηση των πραγμάτων, και ειδικά της ιστορίας μας μεταξύ '14 και '22. Πηγαίνοντας ένα βήμα πέρα από τις απλοποιήσεις που ενέπνευσε η εποχή και ο Διχασμός, τόσο το κυρίως μυθιστόρημα όσο και το σύντομο ιστορικό σημείωμα στο τέλος του, ναι μεν αποφεύγουν να αποτελέσουν απολογία του αντιβενιζελισμού ή αποκαθήλωση (όπως εύστοχα διάβασα κάπου, σε πραγματική κριτική) του κρητικού εθνάρχη, πλην όμως δίνουν έμφαση σε στοιχεία της ιστορίας που δεν έχουν αρκετά προβληθεί, όπως π.χ. το παζάρεμα της Καβάλας σε αντάλλαγμα για πιθανά μικρασιατικά μας κέρδη, ή το μπάτε σκύλοι αλέστε που εκτυλισσόταν από πλευράς δυνάμεων Αντάντ στην Ελλάδα, και όχι μόνο στην ελεγχόμενη ζώνη νοτίως της γραμμής Αχρίδας-Στρυμονικού, όπου έκανε παιχνίδι ο αυταρχικός στρατηγός Σαράιγ.

Η συγγραφέας βέβαια αναπαράγει (και αν κατάλαβα καλά υιοθετεί) παρανοϊκές (με το συμπάθιο) ερμηνείες των γεγονότων, όπως ότι η Αντάντ άλλη έγνοια δεν είχε από το πώς θα αποσπάσει τη φρεσκοκατακτημένη Μακεδονία και θα τη δώσει στους βούλγαρους - απόψεις που, όπως και κάποιες της αντίθετης πλευράς, ρίζωσαν σε σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού (ρωτήστε και τον Σαμαρέητορ). Οφείλω όμως να της βγάλω το καπέλο γι' αυτό που γράφει στην τελευταία παράγραφο του ιστορικού σημειώματος: ότι (ελεύθερη ερμηνεία) αν θέλουμε, υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε το γιατί ο έλλην Cavour Βενιζέλος των 2 ηπείρων και 5 θαλασσών έχασε τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920: διότι, απλά (ή μάλλον όχι τόσο απλά) μερικές φορές ο κόσμος "σκέφτεται και λιγάκι" με αποτέλεσμα να φέρεται αντικαθεστωτικά, όπως θα έλεγαν και κάποιοι πασόκοι ενός άλλου Νοεμβρίου, αυτού του 1989.

Κώος και αβλαβής

2011-07-15T18:02:00.000+03:00

Στο νησί του Ιπποκράτη, ιστορικού "πατέρα" της ιατρικής, διάλεξε ο έλληνας πρωθυπουργός να κάνει δηλώσεις σήμερα 15/7/'11. Πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν ακούσαμε και διαβάσαμε παραλληλισμούς της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης της χώρας μας με ασθένεια. Προσωπικά κουράστηκα από τις τόσες πολλές ιατρικές αναφορές. Όχι τόσο διότι τις είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και έτερος αχαιός Γιώργος (ο δικτάτορας), όσο διότι η σημασία που δίνουμε στην υγεία μας σε αυτή τη χώρα, αν και κατ' αρχήν λογική και ανθρώπινη (και δεμένη με την παράδοσή μας, βλ. την ετυμολογία του χαιρετισμού "γεια"), ενίοτε τραβιέται προς τα άκρα. Η προθυμία μας να πληρώνουμε όσο-όσο (δηλ. οσοδήποτε πολύ) για υπηρεσίες ή προϊόντα που αφορούν την υγεία είναι ένας δείκτης του φαινομένου αυτού, η ευρύτατη γνώση που διαπιστώνω ότι έχουν και μη ειδικοί σε θέματα ιατρικών επεμβάσεων, φαρμακευτικών αγωγών ή/και εξειδικευμένων εξετάσεων (και η απήχηση τηλεοπτικών αναφορών στα παραπάνω) είναι ένας άλλος. Με εκπλήσσει ταυτόχρονα που στην ίδια χώρα υπάρχουν τόσοι πολλοί που αδιαφορούν συστηματικά για ορισμένα ζητήματα πρόληψης, π.χ. οι ακόμη πολλοί (και βαρείς) καπνιστές ή όσοι δεν φορούν ζώνη ή κράνος όταν μετακινούνται με μηχανοκίνητα μέσα. Σίγουρα βλέπω και έναν νεοπλουτισμό, με την έννοια ότι η Ελλάδα μέχρι πριν μερικές δεκαετίες ήταν μάλλον χαμηλά σε διάφορους σχετικούς δείκτες και μετά ανέβηκε σημαντικά. Τέλος, βλέπω σαφέστατα και την επίδραση μιας νοοτροπίας που ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη παλιότερα στις μητέρες, που ήθελαν τα παιδιά τους, όσα τουλάχιστον έπαιρναν τα γράμματα, μεγαλώνοντας να γίνουν απαραιτήτως γιατροί, για να εξασφαλιστούν τα ίδια και να φροντίζουν κι εκείνες. Κλείνοντας εύχομαι ένα καλό και υγιές σαββατοκύριακο και ελπίζω τη Δευτέρα να γυρίσουμε στην καθημερινότητα και να μην ξυπνήσουμε πτωχευμένοι (κάποτε φοβόντουσαν μην τους ξυπνήσει ο γαλατάς)...

Κάνε κουράγιο, και μα τον Άγιο...

2011-07-14T14:51:00.000+03:00

Όταν πληθαίνουν οι ευχές για καλό κουράγιο (π.χ. εδώ και εδώ), το τοπίο γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστικό.

[Η γκρίζα φωτό από ρεκλάμα της μπύρας Courage, κάπου στη Βρετανία.]

Καλαματιανό τσάμικο

2011-07-13T10:09:00.000+03:00

Στη μελωδία της "Παπαλάμπραινας"

Στου Μαλαπά-, Μαλαπάναινα

Στου Μαλαπάνη τον αγρό

Αρεοδρόμιο* θα γίνει

Κι ο Μοριάς τι θ’ απογίνει

Και ο Τατού-, Μαλαπάναινα

Και ο Τατούλης λάκισε

Απ’ τη Στούπα στο Κρανίδι

Με την τσάπα δρόμο ανοίγει

*"Αεροδρόμιο", εις την πελοποννησιακήν

Καλό φθινόπωρο, δήμαρχε!

2011-07-12T11:00:00.000+03:00

Δεν θα φύγουν τόσο εύκολα οι κατασκηνωτές από το Σύνταγμα...

On the right track?

2011-07-11T12:33:00.000+03:00

Γιατί άραγε δεν συγκινούμαι από τις εξαγγελίες για το νέο σιδηροδρομικό άξονα Αθήνας-Δρέσδης;

(Un)Real News

2011-07-09T09:45:00.000+03:00

Ελληνική εφημερίδα προσφέρει CD με ζεϊμπέκικα. Πλην όμως, το εξώφυλλο της προσφοράς είναι μια μαγική εικόνα. Δείχνει τον Άντονυ Κουίνν, ως Ζορμπά, να χορεύει το χορό του σωλήνα, δηλαδή το επιταχυνόμενο χασάπικο που μέσω της ταινίας έγινε παγκοσμίως γνωστό ως syrtaki.

Για τις ανάγκες του προϊόντος, οι καλλιτέχνες προχώρησαν στις απαραίτητες προσαρμογές. Έτσι, το χέρι του συμπρωταγωνιστή "αφαιρέθηκε", ώστε να φαίνεται ότι ο δημοφιλής ηθοποιός χορεύει σόλο, όπως αρμόζει στους ζεϊμπέκηδες, ακόμη και τους γιαλαντζί.

Karagözle Ömer Çavuş

2011-07-07T13:35:00.000+03:00

Παραστάσεις με πνευματώδες περιεχόμενο, από σήμερα και επ' αόριστον. Ίσως και για πάντα.

Μετά τα μεσάνυκτα θα εκτελούνται χασικλίδικα και λοιπά λαϊκά (καρδιοπάθειες απ' τις πολλές συμπάθειες).

Τιμή εισιτηρίου, τέσσερα σέντσια του 2003 συν φου-που-ά ανά χιλιόμετρο μήκους karagöz perde.

Μην το χάσετε.

Ömer Çavuş

Karagöz

Άντε γεια!

2011-07-06T13:51:00.000+03:00

Με πατροπαράδοτες δηλ. (ανδρεο)παπανδρεϊκές μεθόδους, ο πρωθυπουργός προσπέρασε τον κρίσιμο κάβο που λέγεται ψήφιση μεσοπρόθεσμου + εφαρμοστικού. Όχι όμως μόνο ο πρωθυπουργός αλλά το σύνολο αυτού που αποκαλούμε πολιτικό σύστημα, ή τουλάχιστον ο δικομματισμός. Η ψηφοφορία τόσο για την εμπιστοσύνη όσο και για τους επώδυνους νόμους έδειξε ότι τα μεν μεγάλα μαντριά είναι υπό σχεδόν πλήρη έλεγχο, τα δε μικρά δεν έχουν δυνατότητα παρέμβασης, όχι μόνο λόγω της μικρότερης κοινοβουλευτικής δύναμής τους αλλά κυρίως διότι, αμήχανα μπροστά στις εξελίξεις, δεν ξέρουν τι θέση να πάρουν. Οι ετερόκλητοι αγανακτισμένοι ναι μεν κέρδισαν τις εντυπώσεις με την αποφυγή (τον περισσότερο καιρό) βίας και αταξίας και την φιλοξενία διαλόγων και προβληματισμών, αλλά δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Η ζωή συνεχίζεται, οι πολιτικοί έχουν πάρει απόφαση ότι για ένα διάστημα (που "θα περάσει κι αυτό") θα κρατήσουν χαμηλό προφίλ, η κοινωνία μαθαίνω ότι δηλώνει πως πείθεται όλο και λιγότερο από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ (καιρός ήταν, θα έχει όμως διάρκεια αυτό;), οι διάφορες ομάδες εκτίθενται όλο και περισσότερο καθώς γίνεται προφανές ότι γκρινιάζουν για τα προνόμια που χάνουν (και όχι για τις επιφαινόμενες αδικίες), δυστυχώς η κόπωση πολλών από μας είναι τέτοια που δεν έχουμε διάθεση να φωνάξουμε για το αυτονόητο, δηλ. ότι δεν μπορεί να φορολογείται το ίδιο εισόδημα δύο και τρεις φορές (με φόρο εισοδήματος, έκτακτη εισφορά, κεφαλικά τέλη). Μ' αυτά και μ' αυτά, ο λαός θα ξεκινήσει τα μπάνια του, ό,τι κι αν λένε οι επαγγελματίες μπαχαλάκηδες, και μετά, "έχει" ο Θεός (εμείς βέβαια "δεν έχουμε", αλλά...).

Meg, Mun, Tax

2011-06-29T16:35:00.000+03:00

Η εικονιζόμενη πινακίδα μπήκε πρόσφατα μαζί με μερικές άλλες σε κομβικά σημεία του οδικού δικτύου της Κορίνθου.

Πρώτη παρατήρηση: Οι δύο παραλίες αναφέρονται με ονόματα που δεν χρησιμοποιεί σχεδόν κανείς! Στα τέσσερα χρόνια που μένω σε αυτήν την πόλη έμαθα ότι πηγαίνουμε για μπάνιο στα Καλάμια ή στον Κανταρέ, όχι στον Μέγα Αλέξανδρο ή το Αρχαίο Λιμάνι. Βέβαια, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το μεγαλοπρεπές σύμπλεγμα αγαλμάτων στο πέρας της Γ. Παπανδρέου, θα είναι περίπου αυτονόητη η χρήση του νέου ονόματος στην πρώτη περίπτωση. Τα Καλάμια άλλωστε είναι κακόηχα, μέχρι και η κόρη μου έχει μάθει να κοροϊδεύει και, όταν της λέμε "καλά!", ανταπαντά: "καλάμια!".

Στον Κανταρέ όμως ας μπει μια πινακίδα, αλλιώς ο επίδοξος λουόμενος Αρχαίο Λιμάνι θα ψάχνει και Αρχαίο Λιμάνι δεν θα βρίσκει. Παλιά υπήρχε μια πινακίδα που έλεγε Κανταρέ, θα την έφαγε κάποιο φορτηγό υποθέτω. Κακόηχο είναι και το Κανταρέ, θυμίζει νεοδημοκράτη βουλευτή-μετεωρολόγο ή αλβανό συγγραφέα.

Οι αγγλικές αποδόσεις είναι "να τραβάς τα μαλλιά σου". Τι πάει να πει "Meg." Alexandros; Συνώνυμος της Meg Ryan μήπως; Megas θα ήταν μια λύση, Alexander the Great (που τον ξέρει όλος ο κόσμος) θα ήταν καλύτερο και, με στενή γραφή, θα χωρούσε. Στις συντομογραφίες από παλιά έχουμε πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα. Σε άλλο κομβικό σημείο της Κορίνθου, σημαίνεται το δημοτικό πάρκινγκ ως Mun., προφανώς (;) από το municipal, μόνο που τέτοια συντόμευση νομίζω δεν συνηθίζεται (οι φίλες μεταφράστριες παρακαλώ ας επιβεβαιώσουν). Και ας μην ξεχνάμε και τα κραυγαλέα παραδείγματα όπως το "Old Nas. Road" - δηλ. "Παλαιά Εθν. Οδός" ή "Nas-τα μάτια μας!" που έλεγε ο Καββαθάς - που νομίζω διασώζεται σε πινακίδα κάπου στην Ηλεία.

Όσο για το Archaio Limani και το ποιος το καταλαβαίνει, το μόνο ελαφρυντικό είναι αν αποτελεί αναγνωρισμένο τοπωνύμιο, που μεταγλωττίζεται αμετάφραστο, όπως π.χ. το Kato Rachoula.

Άφησα τελευταία την Εφορία και την αγγλική της μετάφραση. Όχι Tax Authority ή Financial Authority ή έστω Tax Office, αλλά νέτα-σκέτα Tax - αυτόν τον καιρό, οι δρόμοι οδηγούν στον φόρο, που είναι, όπως λένε και οι αγγλοσάξονες, η μόνη βεβαιότητα μαζί με τον θάνατο (death and taxes).

Hoo(k) pays the Bill?

2011-06-28T09:35:00.000+03:00

Σε εννέα μήνες προλαβαίνουν να κυοφορηθούν (απ)αλλαγές.

Υπομονή και επιμονή για να φύγουν αυτοί που σήμερα γαντζώνονται (και ενίοτε τραυματίζουν).

Της Πόπης και του Χένρυ

2011-06-27T00:26:00.001+03:00

Οι αποκαλύψεις της Πόπης (Παπανδρέου) για το κύκλωμα στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων είναι άδικο να συγκρίνονται με τη χρονική σύμπτωση της ταινίας της Τζούλιας και του πακέτου οικονομικών μέτρων του 2010. Οι συνωμοσιολογικές εξηγήσεις - ότι δηλαδή ο ντόρος για άσχετα θέματα προκαλείται για να αποσπαστεί η προσοχή από τις επώδυνες ειδήσεις - δεν είναι πάντα οι ορθότερες.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο απερχόμενος υπουργός δικαιοσύνης εμμέσως πλην σαφώς άφησε να εννοηθεί ότι η κυρία Παπανδρέου καλό θα ήταν να δώσει αγώνα δρόμου για να ολοκληρώσει την έρευνα πριν από την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Υπήρχε σοβαρός λόγος γι' αυτή τη σπουδή.

Το προσχέδιο του εφαρμοστικού νόμου (για τον οποίο, παρεμπιπτόντως, ουδείς αμφιβάλλει ότι θα έχει τέλεια εφαρμογή) περιείχε άρθρο για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου, στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης των κρατικών μηχανισμών εποπτείας. Όπως η δημόσια διοίκηση και οι άλλες πτυχές της οικονομίας μας, έτσι και το δημοφιλές άθλημα προβλεπόταν να μπει σε καθεστώς διεθνούς επιτροπείας. Οι παρεμβάσεις δεν θα περιορίζονταν, όπως κάποιοι παλιότεροι θα υπέθεταν, μόνο στον ορισμό ξένων διαιτητών για να διευθύνουν ντέρμπυ (σύνηθες φαινόμενο γύρω στο 1970). Κάθε πτυχή του ελληνικού ποδοσφαίρου θα υπαγόνταν στον έλεγχο μιας ιδιότυπης τρόικας, αποτελούμενης από τη ΦΙΦΑ, την ΟΥΕΦΑ και - εδώ η έκπληξη - την αναβαπτισμένη (υπό τον κ. Μπιτσαξή) Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.

Το δυσκολότερο εμπόδιο όμως, που τελικά οδήγησε στην αναβολή των ανακοινώσεων για το πλάνο εξυγίανσης (και την επιλογή να δημοσιοποιηθούν προς το παρόν οι γαργαλιστικοί διάλογοι), ήταν η εξεύρεση του κατάλληλου χρόνου και τρόπου γνωστοποίησης του προσώπου που έχει επιλεγεί για να διευθύνει την ποδοσφαιρική τρόικα. Ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, γνωστός λάτρης του (κανονικού, δηλ. soccer - όχι του αμερικάνικου με τα κράνη) ποδοσφαίρου, θεωρείται έμπιστος του επικεφαλής της ΦΙΦΑ κ. Μπλάττερ. Η εμπειρία του στη διαχείριση κρίσεων τον καθιστά, για πολλούς, τον κατάλληλο άνθρωπο για να δρομολογήσει την εξάλειψη των καρκινωμάτων που ταλανίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι ικανοί spin doctors του Πασόκ είναι βέβαιο ότι θα καταφέρουν να αμβλύνουν τη δυσπιστία πολλών ελλήνων απέναντι στον Χένρυ - θα χρειαστούν όμως το χρόνο τους. Αν για ένα πακέτο οικονομικών μέτρων χρειάζονται 5 μήνες κλωθογυρίσματος, θα είναι εύλογο να περιμένουμε γύρω στα "τρία τέρμενα" για να πειστεί, μαλακά-μαλακά, ο έλληνας ότι τα ποδοσφαιρικά χάλια της Ελλάδας θα γιατρευτούν από αυτόν που συμβούλευε τον Ετζεβίτ πώς να εκμεταλλευτεί την κατάπαυση πυρός στο προγεφύρωμα της Κυρήνειας το '74.

Αγαπούλες!

2011-06-23T14:06:00.000+03:00

"Ηρακλής Καβάλα", κλασικό (και προφητικό;) έργο του Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Κοζλόφσκι (1799)

Με Van Τόγια κάτι θα γινόταν

2011-06-21T09:24:00.000+03:00

Αυτοί έχουν Van Rompuy...

Εμείς, Φαν Ρόμπα...

Ο ινδός, ο μπαρμπα-Γιάννης, ο Λεβέντ κι ο Κορινθιακός

2011-06-19T16:40:00.000+03:00

Ένα δαχτυλίδι περίπου σαν το εικονιζόμενο (χωρίς μονόγραμμα) ήταν από τα λίγα κοσμήματα που φορούσα. Ο παππούς μου ο μπαρμπα-Γιάννης, τον καιρό που έκανε μπίζνες στη βρετανική ανατολική Αφρική, μεταξύ Καμπάλα και Μομπάσα, το είχε αγοράσει από έναν ινδό. Μιλάμε για δεκαετία του 1920, κατά πάσα πιθανότητα - the rolling 'twenties.

Ο παππούς πέθανε σε βαθιά γεράματα στη Σάμο. Δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω όλα όσα ήθελα, ούτε θυμάμαι κάποια ιδιαίτερα δραματική στιγμή από τις τελευταίες του μέρες. (Στην πραγματική ζωή σπανίζουν οι κινηματογραφικοί θάνατοι.) Κάποτε "κληρονόμησα" μέσω της (εν ζωή) μητέρας μου το περίφημο δαχτυλίδι. Για ένα διάστημα το σνόμπαρα, όπως συνηθίζω με τα κοσμήματα, αλλά στη συνέχεια έδεσε μια χαρά με τη βέρα μου. Αρχικά τα δυο τους έκαναν παρέα στο δεξιό μου παράμεσο. Φέτος είχα την εντύπωση ότι τα δάχτυλά μου πάχυναν λιγάκι (μαζί με τον υπόλοιπο εαυτό μου) και έκτοτε το ινδικό δαχτυλίδι μετακόμισε συμμετρικά στο αριστερό χέρι.

Τα φρόντιζα και τα πρόσεχα τα στενάχωρά μου. Το 2006 στο Μάρμαρις - απέναντι από τη Ρόδο - ο χρυσοχόος Λεβέντ στην εμπορική στοά μου τα έβγαλε (σχεδόν χωρίς να με ρωτήσει) και μετά από λίγο ως διά μαγείας μου τα επέστρεψε γυαλιστερά-γυαλιστερά. Παρόλο που δεν απέφευγε τα κλισέ των εμπόρων των μικρασιατικών παραλίων - όπως πολλοί άλλοι δήλωνε κούρδος και παρόλο που μεσημέριαζε ισχυριζόταν ότι εμείς του κάναμε siftah, σεφτέ - τον ευγνωμονώ για την καινούργια ζωή που έδωσε στα δαχτυλίδια.

Σήμερα το μεσημέρι διαπίστωσα ότι τα δάχτυλά μου τελικά δεν είναι τόσο παχιά όσο νόμιζα. Ίσως η πολλή πληκτρολόγηση να έχει κάνει το θαύμα της. Να μου έλειπε τέτοιο θαύμα, όμως. Το δαχτυλίδι γλίστρησε από τον αριστερό μου παράμεσο και έκτοτε (θα) αναπαύεται στον αμμώδη βυθό του Κορινθιακού, χωμένο κάτω από την άμμο (που αδυνατεί να συγκρατήσει τον χρυσό 18 καρατίων) στην παραλία όπου πήγα για ένα γρήγορο μπάνιο. Οι αναμνήσεις από τον παππού και το μίκυ-μάους σπιτάκι του που τώρα μου ανήκει έχουν αξία πολλαπλάσια από ένα κομμάτι μάλαμα - έτσι λέω στον εαυτό μου για να ξεχαστώ...

Στο Βίτσι και στο Γράμμο, παρέα θα σου κάνω

2011-06-16T20:41:00.000+03:00

Κοινοβουλευτική ανάσα αναμένεται να προσφέρει στην κυβέρνηση η συνεργασία με (κάποιες) δημοκρατικές δυνάμεις και συγκεκριμένα
- τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη και
- τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη

Οι 5+4 επιπλέον βουλευτές, σύμφωνα με αποκλειστικές φήμες, θα στηρίξουν τον Γιώργο Παπανδρέου στην επικείμενη ψήφο εμπιστοσύνης και με τον τρόπο αυτό θα απομακρύνουν το ενδεχόμενο κατάρρευσης της κυβέρνησης, ακόμη κι αν ακολουθήσουν κι άλλοι πασοκικοί βουλευτές το πρόσφατο παράδειγμα του ρεπόρτερ Γιώργου Λιάνη, που ανεξαρτητοποιήθηκε.

Το αντάλλαγμα για κάθε ένα από τα δύο (απο)κόμματα θα είναι από ένα υπουργείο. Επικρατέστεροι για θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο θεωρούνται, για το μεν υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ο Κώστας Κιλτίδης, για το δε υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων ο Νίκος Τσούκαλης.

Ωστόσο, προκύπτουν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη μακροβιότητα του συγκεκριμένου κυβερνητικού συνασπισμού, δεδομένων των διαφορετικών πολιτικών καταβολών των επίδοξων εταίρων. Πολλοί φοβούνται ότι θα γίνουν μαλλιά-κουβάρια οι λαλίστατοι (ενίοτε αθυρόστομοι) της κάθε πλευράς (π.χ. ο Γρηγόρης "Στης-Βουλής-Τα-Έδρανα" Ψαριανός με τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη). Ακόμη κι αν δεν συμβεί αυτό, το σοβαρότερο τεστ αντοχής αναμένεται προς το τέλος Αυγούστου με τις εκδηλώσεις μνήμης για τον εμφύλιο - εκτός αν ο Κώστας Κιλτίδης αντισταθεί στον πειρασμό να καταθέσει στεφάνι στο Βίτσι.

-Πώς λέγεται το φεγγάρι; -Moon. -Και το φεγγαράκι; ...

2011-06-16T07:42:00.002+03:00

Red moon (καλή ώρα χθες βράδυ)

(Once in a) blue moon

Green moon
(που λέγαμε για τις 4/10/'09, αλλά και παλιότερα: Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο...)

Yellow moon, φυσικά

Και τέλος... Clapso Moon

Τα χάλια μας

2011-06-13T11:49:00.000+03:00

Χτες πήρα την Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung και μου έγινε η καρδιά περιβόλι. Μακάρι να ήμουν σε θέση να υποστηρίξω με όλη μου την καρδιά ότι...

...οι τεύτονες δεν ξέρουν τι τους γίνεται και τα έχουν βάλει με τους μεσογειακούς (βλ. και το άλλο άρθρο της ίδιας εφημερίδας, "ένοχες οι φύτρες, ελεύθερα τα αγγούρια")...

...μας χρωστάνε εκείνοι, όχι εμείς σε αυτούς (αλήθεια, από το 1986 μέχρι τώρα που είμαστε net receivers ευρωπαϊκού χρήματος, ποιος το έχει πληρώσει αυτό;)...

...έχουν άδικο, δεν φταίμε όλοι και μάλιστα για γενεές 14 (βλ. Pseudos παρακάτω), ο μέσος έλληνας είναι σαν εμένα και τους φίλους μου που είμαστε μορφωμένοι και τίμιοι και καθόλου λαμόγια...

Δεν μπορώ να το κάνω όμως. Ίσως να είμαι ηττοπαθής, ευρωλιγούρης και όχι αρκετά μάγκας. Όταν πάω σπίτι θα δω το Μπραζιλέρο για να νιώσω λίγο καλύτερα.

Ακολουθεί αυτοσχέδια μετάφραση του άρθρου που με "χάλασε".

Gyros, Nekros, Pseudos
[Γύρος, Νεκρός, Ψεύδος]

Η κρίση χρέους στην Ελλάδα συνεχίζεται: Πρόσφατα η Αθήνα παραδέχτηκε, ότι ακόμη πληρώνονται οι συντάξεις 4500 ήδη νεκρών δημοσίων υπαλλήλων. [Σημείωση: Πρόκειται για συνταξιούχους ΟΓΑ, αλλά μικρή διαφορά έχει.] Πώς θα επιστραφούν αυτά τα χρήματα; Σίγουρα μέσω μιας επιστολής στα οικεία πρόσωπα, που διαχειρίζονται τον λογαριασμό των εκλιπόντων. Ιδού το αποκλειστικό (καθότι φανταστικό) ντοκουμέντο:

Από: Γραφείο του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου
Οδός Ηρώδου Αττικού 19, 10674 Αθήνα

Προς: Οικογένεια Απαθηκλείου, υπόψη Καφενείου "Ο Κώστας", Θεσσαλονίκη

Αξιότιμη Κυρία Απαθηκλείου,

Εύχομαι να φτάσει στα χέρια σας η επιστολή μου. Η διοίκησή μας γνωρίζει τον αριθμό του τραπεζικού σας λογαριασμού, όχι όμως και κάποια αξιόπιστη ταχυδρομική διεύθυνση.

Θα ήθελα κατ' αρχήν να σας συλλυπηθώ για την αποβίωση του συζύγου σας Νεκρού, παρόλο που το θλιβερό γεγονός συνέβη πριν από 19 ολόκληρα χρόνια. Στην μετεωρολογική υπηρεσία θυμούνται καλά την αφοσίωση με την οποία εκείνος επέβλεπε τον αυτόματο πωλητή αναψυκτικών του τετάρτου ορόφου. Για αυτόν τον λόγο κι εσείς είχατε στερηθεί τον άνθρωπό σας από το σπίτι σας για πολλές εργάσιμες μέρες έως τις 14:00 περίπου.

Λόγω των απαιτήσεων της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της ΕΚΤ δυστυχώς δεν μπορούμε πλέον να σας καταβάλλουμε τη σύνταξη του άντρα σας. Θα σας ήμασταν ευγνώμονες αν μας επιστρέφατε ένα συμβολικό ποσό. Συνθηματική λέξη: "Επειδή γκρινιάζουν οι γερμανοί".

Ενδεχομένως να σας βοηθήσει ως προς αυτό το χαρτζιλίκι των παιδιών. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ για τη γέννηση του τέταρτου παιδιού σας, του μικρού Ψεύδους. Γίνατε μητέρα στα 67 σας - τέτοιες συνεισφορές τις έχει ανάγκη η πατρίδα μας αυτόν τον καιρό.

Με ελληνικούς (hellenischen) χαιρετισμούς,

Γιώργος Παπανδρέου.

Απ' τα τόσα δίδυμα, θα με πιάσει οίδημα

2011-06-07T11:06:00.003+03:00

Πολλά ήταν τα δίδυμα επιφανών προσώπων που έγραψαν ιστορία. Ακολουθεί μια, αναγκαστικά επιλεκτική, αναφορά σε κάποιες δυάδες που σημάδεψαν την (σχετικά) πρόσφατη ελληνική και διεθνή πραγματικότητα.

(Κάντε κλίκ στο παρακάτω πλαίσιο για να το διαβάσετε ευκρινέστερα.)

Now or never, που λένε και στη Μινεσότα

2011-06-06T23:41:00.000+03:00

Μια και σχεδόν όλοι σήμερα την πέφτουν στον ΓΑΠ (παρεμπιπτόντως, κύριε μεγαλοοικονομολόγε, πολύ γελάσαμε με τα αγγλικά που χρησιμοποιήσατε για να σας καταλάβει καλύτερα, χο, χο), θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί τη σπάει σε τόσο πολύ κόσμο. Συνήθως αρέσκομαι σε ιστορικές αναδρομές, ab ovo, γιατί με βοηθούν να καταλάβω καλύτερα την αλυσίδα των γεγονότων. Το 1981, λοιπόν, λίγο μετά την πρώτη επικράτηση του Πασόκ πρέπει να πρωτοάκουσα για τον γιο του Αντρέα που είχε κι αυτός εκλεγεί βουλευτής. Τον ίδιο πάνω-κάτω καιρό και ένα περιοδικό, "του χώρου που συμπαθούσε τους Παπανδρέου", είχε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στην Οικογένεια. Προσπέρασα μάλλον αδιάφορα ότι υπήρχε γιος με το όνομα του παππού (τόσο ελληνικό) αλλά πιο πολύ θυμάμαι την μορφή της γιαγιάς Σοφίας (άγνωστο γιατί).

Μαζί με τις εξυπνάδες, όπως ακροστοιχίδες του τύπου Πατέρα Αναπαύσου Συνεχίζω Ολική Καταστροφή, θυμάμαι σχόλιο φίλου (και φέλλοου-μπλόγκερ σήμερα) ότι ο νεαρός είναι "ακόμα χειρότερος" από πατέρα και παππού. Τα ΜουΜουΕ και πολλοί οπαδοί της Δεξιάς τον έλεγαν παιντί, μιμούμενοι υποτίθεται την προφορά της αμερικανίδας μάνας. Ο ΓΑΠ ομολογουμένως, ειδικά όταν ψαλίδισε την πασοκομουστάκα και την πασοκομαλλούρα, κατέκτησε ένα προφίλ πολιτικού ήπιων τόνων, ευγένειας και λελογισμένης προοδευτικότητας. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έκανε, πέρα από διάλογο, στο υπουργείο παιδείας και όσα άλλα διηύθυνε ως πρίγκιπας.

Νομίζω ότι ο επικήδειος του 1996 (τα 'μαθες τα νέα πατέρα;), που συγκίνησε κόσμο και κοσμάκη (μεταξύ άλλων και τον πασόκο αφεντικό μου), του έδωσε πόντους. Ο ίδιος είχε συνταχθεί με τους εκσυγχρονιστές αλλά ήξερε ότι οι παλαιοπασόκοι δεν θα στρέφονταν εύκολα ενάντια στο γιο του ιδρυτή. Την ίδια εποχή σε κάποιο υπουργείο τον είχε γνωρίσει δεξιός συνεργάτης μου που είχε να λέει για την ευγένεια του ανδρός.

Το '99 ως Υπέξ ο Γιώργος βγήκε πιο δυναμικά στο προσκήνιο. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η δράση συνοδεύτηκε από αντίδραση. Το άνοιγμα προς τους γείτονες, με την αποδοχή ότι ένας θρακιώτης μειονοτικός μπορεί να αισθάνεται τούρκος ή ό,τι άλλο θέλει (χωρίς να παύουν να ισχύουν οι διεθνείς συνθήκες) ήταν μια τομή, που του έδωσε επαίνους τύπου bravo yorgo (τουρκικό πρωτοσέλιδο) - και κάμποση εθνικιστική κριτική εδώ. Η πολιτική των σεισμών ήρθε στο τέλος του ίδιου καλοκαιριού (κάποιοι λένε ότι το αμερικανικό κατεστημένο προγραμματίζει τους μεγάλους σεισμούς, άρα ο μπαγάσας ήξερε). Η βασική κριτική: αυτές ήταν οι επανορθώσεις μας προς την Τουρκία για το φιάσκο Öcalan. Δεν τεκμηριώνεται η κριτική εξ όσων γνωρίζω αλλά, όπως λένε κάποιοι, γιατί να αφήσεις την αλήθεια ή τη λογική να χαλάσει μια ωραία ιστορία;

Αν κάτι καλό συνέβη στην εξωτερική μας πολιτική τα χρόνια που εγώ παρακολουθώ, αυτό πιστεύω ότι ήταν ο χειρισμός της ομάδας ΓΑΠ στην υπόθεση ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ. Ο αποθανών δεδικαίωται και ο Κρανιδιώτης παίρνει πολλά από τα εύσημα αλλά το πλήρωμα είχε και καπετάνιο. Το δημοψήφισμα, για το οποίο τόσος πολύς λόγος έγινε το 2004, και το ποιος υποστήριξε ποια θέση (by the way, και ο Καραμανλής, που κάποιοι τον παρουσιάζουν ως, μην τρελαθούμε, πατριωτικά ενάντιο, είχε δηλώσει ότι τα θετικά στοιχεία του σχεδίου Ανάν υπερτερούν των αρνητικών, ναι ή όχι;) δεν ήταν το κεντρικό σημείο. Η Κύπρος είναι μέσα, ο εκάστοτε ελληνοκύπριος νόμιμος πρόεδρος εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία, οι εισβολείς είναι στον αστερίσκο, κι αυτό είναι που μετράει. Και η προεργασία για αυτήν την κατάληξη κράτησε χρόνια.

Η συνέχεια είναι πρόσφατη και τη θυμάται περισσότερος κόσμος, καθένας από τη δική του οπτική γωνία. Σήμερα ο ΓΑΠ είναι πρωθυπουργός επί 20 μήνες. Θα παρατηρήσουμε ότι τον αντιπαθούν ταυτόχρονα πολλοί διαφορετικοί πολίτες για πολλούς διαφορετικούς λόγους:
- Δεξιοί όλων των αποχρώσεων, επειδή είναι γιος του (φτου κακά) Αντρέα, επειδή είναι γιος της Μάργκαρετ που μας έβλεπε ως ιθαγενείς, επειδή ο ίδιος είναι αμερικανάκι, Τζέφρεϊ (όπως υποτίθεται πως τον φώναζαν μωρό, αν δεν τον δήλωσαν έτσι και στο ληξιαρχείο), ανθέλληνας και αντίχριστος.
- Κουκουέδες, στη γνώριμη γραμμή του Κόμματος (πολλά κόμματα, δύο πολιτικές) και ίσως σε ανάμνηση του παλιού αντιπαπανδρεϊσμού (βλ. ο Παπατζής, αντικομμουνιστής παππούς Γεώργιος).
- Αριστεροπατριώτες (Θεοδωράκης-στάιλ), για συνδυασμό των παραπάνω λόγων, με την πρόσθετη απόδειξη ότι η υιοθέτηση του μνημονίου δείχνει πως ο ΓΑΠ είναι μπροστινός του διεθνούς καπιταλισμού.
- Παλαιοπασόκοι, που (ενώ μάλλον κι αυτοί ήξεραν) υποσχέθηκαν στην πελατεία τους λαγούς με πετραχήλια, στην άβολη συμμαχία με την ηγεσία του κινήματος που πλειοδοτούσε (κι εδώ ήταν το ολέθριο λάθος της) σε εμπόριο ελπίδας, ίσως από υπολογισμό (ξέροντάς τα όλα) μαζί με φόβο μη χάσει από τον (ξοφλημένο!) Καραμανλή. (Πραγματικά, το 2009 χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να εκλεγεί ένα κόμμα λέγοντας περισσότερες αλήθειες από ποτέ.)
- Βενιζελικοί που θέλουν απλά να πάρουν τη ρεβάνς του 2007.
- Απολιτίκ της πλατείας και της καντίνας που θα κατηγορούσαν οποιονδήποτε τύχαινε να κυβερνά. Το Παπαχρέου αν μη τι άλλο είναι άδικο, το χρέος χτίστηκε από παλιά και όχι μόνο από τον νυν ούτε από τον τέως πρωθυπουργό. Επίσης τον κατηγορούν ότι βασίστηκε μόνο στην οικογενειακή σχέση, σε αντίθεση προφανώς με όλους αυτούς που ψηφίζουν (οι αγανακτισμένοι) επί δεκαετίες, που τυχαίνει να είναι σε μεγάλο βαθμό τέκνα, ανίψια, τζάκια γενικώς.
- Εγώ, διότι η διαδοχή από τον lord-of-the-rings Σημίτη (των Φώτων του 2004, θυμάστε;) ήταν χειρότερη (αισθητικά κι όχι μόνο) κι από Excalibur, και διότι μου φαίνεται προσποιητή όλη αυτή η προβολή των αθλητικών του δραστηριοτήτων (δεν λέω παραπάνω, χθες έφαγα κι εγώ μια τούμπα α-λα Καραμανλής παίζοντας μπάλα), και διότι είμαι πολύ πειραιώτης για να με πείσει (δεν θα τον έκανα ποτέ παρέα, άσε που ούτε μια λαμπάδα δεν ξέρει ν' ανάψει), και διότι τα ελληνικά του είναι χάλια (ο Γκάζι Καπλάνι είναι σκάλες ανώτερος), και για άλλους λόγους που ανέλυσα το 2007, έστω κι αν θεωρούσα ότι υπερτερεί (μπιγκ ντιλ) του σπουδαρχίδη Βαγγέλα, και διότι σήμερα είναι τόσο άτολμος.

Ο ΓΑΠ πρέπει επειγόντως - για το καλό το δικό του, και ίσως και της χώρας - να κάνει κάτι, διότι αν οι δικοί μου λόγοι να τον αντιπαθώ γεμίζουν τη μεγαλύτερη απ' όλες τις παραγράφους (εμένα που σε τελική ανάλυση μάλλον τον συμπαθώ, κι ας μην τον ψηφίζω συνήθως), σκεφτείτε τι κατεβατά θα βγουν αν εκπρόσωποι όλων των άλλων κατηγοριών αναπτύξουν το δικό τους σκεπτικό.

Yorgo, do something.