Η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση του ΓΑΠ (Γ. Παπανδρέου ΙΙ) ήρθε δυστυχώς μόλις 2 μέρες πριν τις εκλογές. Γενικά νομίζω ότι η βραδύτητα του Πασόκ σε όλη τη διάρκεια αυτής της προεκλογικής εκστρατείας είναι χαρακτηριστική. Το σχέδιό του για την αναδιάρθρωση των υπουργείων είναι ενδιαφέρον. Η εφαρμογή βέβαια είναι "άλλο καπέλο". Κι ο πατέρας του είχε κάνει κάποτε το περίφημο "μικρό και ευέλικτο" υπουργικό συμβούλιο που όμως στην πορεία ξαναμεγάλωσε σαν το νύχι… Anyway. Ο Yorgos προτείνει:
1. Υπουργείο Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υπόθεσεων = Ωραία η αλλαγή τίτλου
2. Υπουργείο Εθνικής Αμυνας
3. Υπουργείο Παιδείας, Επαγγελματικής Κατάρτισης και Θρησκευμάτων
4. Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας
5. Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης = Σημειολογικά αριστερίζει η επαναφορά του όρου Εργασία (και "καρφί" για όσους χρησιμοποιούν επίμαχη ορολογία όπως "απασχολήσιμοι"…)
6. Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών
7. Υπουργείο Ανάπτυξης και Παραγωγικών Πόρων
8. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
9. Υπουργείο Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας = Επαναφορά παλιού υπουργείου που αποτελεί σήμερα μέρος του Ανάπτυξης. Θέλει φαντάζομαι να τονίσει την έμφαση στην καινοτομία. Δεν ξέρω αν όμως όντως απαιτείται τέτοιο υπουργείο.
10. Υπουργείο Περιβάλλοντος και Χωροταξίας
11. Υπουργείο Δημοσίων Έργων, Υποδομών και Δικτύων = Επιτέλους η ενοποίηση του Υπουργείου Μεταφορών με αυτό τον Έργων
12. Υπουργείο Πολιτισμού, Τουρισμού και Νησιωτικής Πολιτικής = Πάει (και καλώς) το Αιγαίου και ενοποιούνται τα μίνι και αναποτελεσματικά σημερινά υπουργεία
13. Υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης (αναβαθμίζεται) = Εδώ έχω ένσταση (δεν χρειάζεται υπουργείο όταν υπάρχουν περιφερειάρχες), αλλά ο Γιωργάκης δεν τα πάει καλά στην βορείως του Αντιρρίου Ελλάδα και ιδίως στον Βορρά – σκεφτείτε αντιδράσεις που θα ξεσηκώνονταν αν έλεγε ότι "καταργεί το ΥΜΘ"…
14. Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας = Κι εδώ έχω ένσταση (ας ενωθεί με το "υποδομών και δικτύων", ενώ το Λιμενικό Σώμα ας μπει στο "Δημόσιας Ασφάλειας")
15. Υπουργείο Διοίκησης, Αυτοδιοίκησης και Δημόσιας Ασφάλειας = Συγχωνεύεται το ΥΠΕΣ με το ΥΔΤ (όπως συμβαίνει σε πολλές πολιτισμένες χώρες)
16. Υπουργείο Δικαιοσύνης και Διαφάνειας
14 Σεπ 2007
13 Σεπ 2007
Εδώ τα καλά προγνωστικά
Ναι, εξακολουθώ να θεωρώ υγιή την απαγόρευση δημοσίευσης των δημοσκοπήσεων. Δεν θα ήθελα να πάω στις εκλογές έχοντας ακούσει το ίδιο πρωί ότι η διαφορά είναι στο συν ή πλην τρία ή ότι το Τάδε μικρό κόμμα είναι στο 2 ή το 4 τοις εκατό. Το ξέρω ότι στην περίοδο της απαγόρευσης διαδίδονται φήμες. Ας είναι όμως! Μέρος του παιχνιδιού είναι και αυτές. Άλλωστε κοντός ψαλμός αλληλούια.
Οι γκαλοπατζήδες πάντως έχουν πολλή και σοβαρή δουλειά να κάνουν με τις εξόδιες (μπρρρ...) δημοσκοπήσεις. Το 2004 τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Για φέτος θα τολμήσω την πρόβλεψη που ακολουθεί.
ΝΔ 42,5
Πασόκ 40
ΚΚΕ 6,5
Σύριζα 4,5
ΛΑΟΣ 4
Λοιποί 2,5
Αν το παραπάνω επαληθευτεί, τότε έχουμε ΝΔ αυτοδύναμη, Πασόκ σε περιπέτεια (Ευάγγελος καραδοκεί) και τα μικρά κόμματα μάλλον ευχαριστημένα (αν και κάποια θα ήταν ακόμη πιο ευχαριστημένα ως κυβερνητικοί εταίροι).
Θεωρητικά όλα είναι πιθανά, ακόμη και η μη αυτοδυναμία ή η νίκη Πασόκ. Για το πρώτο ενδεχόμενο νομίζω ότι έγινε αρκετή κουβέντα (και γράφτηκαν πολλά στον Τύπο) για σενάριο Γερμανίας. Προσωπικά εξακολουθώ να θεωρώ ότι το σενάριο συμμαχίας με τον ΛΑΟΣ "παίζει", όσο κι αν για προφανείς λόγους ο αρχηγός της ΝΔ θέλησε να το αποκλείσει στην τηλεοπτική αναμέτρηση. Η νίκη Πασόκ (πάντα εφικτή αν το Κίνημα κάνει καλό "φίνις" όπως το 2000), αν συμβεί, θα είναι μάλλον οριακή και χωρίς αυτοδυναμία, οπότε κι εδώ νομίζω (και ευκολότερα μάλιστα απ' ό,τι για ΝΔ-ΛΑΟΣ) ότι η συνεργασία με τον συγγενέστερο πολιτικά χώρο (εφόσον βέβαια εκπροσωπηθεί, έστω και ...σύρριζα) θα είναι σχεδόν μονόδρομος, τα μίση του '89 έχουν ξεπεραστεί.
Γραμμή δεν δίνω και σιγά μη σας πω τι ψηφίζω, αλλά απλά επισημαίνω ως ενδιαφέρον ότι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Οικολόγων-Πράσινων επικεφαλής είναι ο Νάνος Βαλαωρίτης.
Οι γκαλοπατζήδες πάντως έχουν πολλή και σοβαρή δουλειά να κάνουν με τις εξόδιες (μπρρρ...) δημοσκοπήσεις. Το 2004 τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Για φέτος θα τολμήσω την πρόβλεψη που ακολουθεί.
ΝΔ 42,5
Πασόκ 40
ΚΚΕ 6,5
Σύριζα 4,5
ΛΑΟΣ 4
Λοιποί 2,5
Αν το παραπάνω επαληθευτεί, τότε έχουμε ΝΔ αυτοδύναμη, Πασόκ σε περιπέτεια (Ευάγγελος καραδοκεί) και τα μικρά κόμματα μάλλον ευχαριστημένα (αν και κάποια θα ήταν ακόμη πιο ευχαριστημένα ως κυβερνητικοί εταίροι).
Θεωρητικά όλα είναι πιθανά, ακόμη και η μη αυτοδυναμία ή η νίκη Πασόκ. Για το πρώτο ενδεχόμενο νομίζω ότι έγινε αρκετή κουβέντα (και γράφτηκαν πολλά στον Τύπο) για σενάριο Γερμανίας. Προσωπικά εξακολουθώ να θεωρώ ότι το σενάριο συμμαχίας με τον ΛΑΟΣ "παίζει", όσο κι αν για προφανείς λόγους ο αρχηγός της ΝΔ θέλησε να το αποκλείσει στην τηλεοπτική αναμέτρηση. Η νίκη Πασόκ (πάντα εφικτή αν το Κίνημα κάνει καλό "φίνις" όπως το 2000), αν συμβεί, θα είναι μάλλον οριακή και χωρίς αυτοδυναμία, οπότε κι εδώ νομίζω (και ευκολότερα μάλιστα απ' ό,τι για ΝΔ-ΛΑΟΣ) ότι η συνεργασία με τον συγγενέστερο πολιτικά χώρο (εφόσον βέβαια εκπροσωπηθεί, έστω και ...σύρριζα) θα είναι σχεδόν μονόδρομος, τα μίση του '89 έχουν ξεπεραστεί.
Γραμμή δεν δίνω και σιγά μη σας πω τι ψηφίζω, αλλά απλά επισημαίνω ως ενδιαφέρον ότι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Οικολόγων-Πράσινων επικεφαλής είναι ο Νάνος Βαλαωρίτης.
Τα ιντερνετικά σεκιούριτι...
Διαδικτυακή συνέντευξη. Ωραίο ακούγεται. Και γίνεται ακόμη ωραιότερο (για τον αρχηγό) όταν οι φύλακες-άγγελοι σπεύδουν να δώσουν αρνητικές ψήφους στις ερωτήσεις που δεν γουστάρουν. Πιο ενδιαφέρον και πιο τίμιο θα ήταν, να κληρώνονταν στην τύχη δέκα από τις ερωτήσεις του κοινού. Ψιλά γράμματα όμως, όταν κάποτε σε στήριξαν ένα εκατομμύριο μέλη και φίλοι (χωρίς αντίπαλο βέβαια και έχοντας κληρονομήσει το "δαχτυλίδι"). Κρίμα. ΥΓ – Συγγνώμη για τη φρασεολογία Λιάτσου, δεν θα το ξανακάνω.
Καβάλα πάμε στο σχολειό...
Δυστυχώς πέρασε σχεδόν απαρατήρητη μπροστά στα βαρυσήμαντα προεκλογικά ζητήματα η είδηση του τραυματισμού ενός μικρού παιδιού σε σχολείο της Χρυσούπολης (Καβάλα) από αυτοκίνητο που έκανε ελιγμούς μέσα σε σχολικό προαύλιο. Άκουσα μάλιστα ότι η οδηγός δεν αντιλήφθηκε το συμβάν και απομακρύνθηκε. Ντρέπομαι γιατί τέτοια ατυχήματα αποτελούν τη φυσική συνέπεια της ανευθυνότητας που μας χαρακτηρίζει εμάς τους ελληναράδες (σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι τους κουτόφραγκους) σε τόσα πολλά συμπεριλαμβανομένης της οδήγησης. Οργίζομαι όταν ακούω ότι φταίει η κακιά η ώρα.
6 Σεπ 2007
(Α)πολιτίκ;
Το 1993, αν δεν κάνω λάθος, είχα βρεθεί στην Ισπανία παραμονές εκλογών και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η ηρεμία που επικρατούσε, η απουσία των μεγαφώνων, των χιλιάδων μικροαφισών και των λοιπών "στολιδιών" που συνηθίζαμε τότε να βλέπουμε στη χώρα μας. Και να, λιγότερο από 15 χρόνια μετά, που η Ελλάδα έχει γίνει κάπως έτσι. Σχεδόν απολίτικη, προφανώς λόγω κορεσμού, πέρα από τη φετινή συγκυρία του καλοκαιριού, του μετά-την-πυρκαγιά ανθρωπισμού και του Ευρωμπάσκετ.
Είναι υγιές αυτό; Γενικότητες δεν αρμόζουν. Η απαγόρευση δημοσιοποίησης των γκάλοπ τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι κάτι υγιές. Τα στυλιζαρισμένα ντιμπέιτ της μεθόδου 6-6-6 (έξι δημοσιογράφοι, έξι πολιτικοί, έξι ερωτήσεις ανά δημοσιογράφο και ανά πολιτικό) είναι σκέτη φορμόλη. Παρ' όλα αυτά, η αδρεναλίνη είναι εδώ!
Ο πήχυς φέτος είναι στο 40,5%, στο ποσοστό δηλαδή του Πασόκ το 2004. Η κατάσταση θυμίζει λίγο το 1996 από την αντίστροφη. Κάπου εκεί βρισκόταν και τότε ο πήχυς: το 40% ήταν το πάτωμα του Πασόκ και η οροφή της ΝΔ (με τελικό σκορ 41,5-38). Υπήρχαν τρία μικρά κόμματα με αξιώσεις εισόδου στη Βουλή (που τότε εκπληρώθηκαν), από τα οποία το ένα, σε μήνυμα που είχα τότε στείλει σε φίλο, το είχα παρομοιάσει με την Εθνική Παράταξι του 1977. Ένα κόμμα δηλαδή που αυθόρμητα ψήφισαν πολλοί για να εκφράσουν πρώτα και κύρια τη διαμαρτυρία τους (σε διαφορετικά πράγματα κάθε φορά). Το '96 αυτό το κόμμα ήταν το ΔΗΚΚΙ, φέτος φαίνεται ότι θα είναι ο ΛΑΟΣ.
Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο φέτος είναι ο εκλογικός νόμος. Για πρώτη φορά μετά την σχεδόν-απλή αναλογική του '89-'90 υπάρχει ένα μικρό πλην υπαρκτό ενδεχόμενο μη αυτοδυναμίας. Το υπάρχον σύστημα ομολογουμένως αποτελεί έναν ενδιαφέροντα συγκερασμό αναλογικότητας και επιβράβευσης του νικητή. Δίνει μεν το μπόνους των 40 εδρών σε όποιον τερματίσει πρώτος έστω και με "μία ψήφο" διαφορά, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό αν οι υπόλοιπες έδρες του, που προκύπτουν από το πανελλήνιο ποσοστό ψήφων του, δεν υπερβαίνουν τις 111, κάτι που μπορεί κάλλιστα να συμβεί. Το 111 στα 260 αντιστοιχεί στο 42,7% των ψήφων των εκπροσωπούμενων (δηλ. άνω του 3%) κομμάτων. Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι όλες οι ψήφοι μας πηγαίνουν σε κόμματα που τελικά συγκεντρώνουν 3% και άνω, τότε το πρώτο κόμμα δεν είναι αυτοδύναμο αν το ποσοστό του δεν υπερβαίνει το 42,7%.
Αυτό έχει δύο αναγνώσεις. Σύμφωνα με τη μία, ψηφίζοντας μικρό κόμμα αυξάνουμε την πιθανότητα πολυκομματικής βουλής και υψηλής αντιπροσώπευσης, καθιστώντας πιθανότερη μια κυβέρνηση συνεργασίας λόγω μη αυτοδυναμίας. Σύμφωνα με τη δεύτερη, διοχετεύοντας την οργή μας (αν έχουμε) σε μικρό κόμμα αντί για τον συνήθη αποδέκτη (αξιωματική αντιπολίτευση) απλά αυξάνουμε την πιθανότητα να διατηρηθεί η ίδια παράταξη στην εξουσία (και η οργή μας να διατηρηθεί επίσης ζωντανή). Διαλέγετε και παίρνετε. Σε κάθε περίπτωση, η κούρσα των δύο μεγάλων έχει έναν μόνο νικητή. Ο ηττημένος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι φταίει το εκλογικό σύστημα – θα θυμίζει, με το συμπάθιο, το περίφημο ρητό σχετικά με τα βραχέα μέλη που τους φταίνε οι τρίχες...
Προγνωστικά προσεχώς...
Είναι υγιές αυτό; Γενικότητες δεν αρμόζουν. Η απαγόρευση δημοσιοποίησης των γκάλοπ τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι κάτι υγιές. Τα στυλιζαρισμένα ντιμπέιτ της μεθόδου 6-6-6 (έξι δημοσιογράφοι, έξι πολιτικοί, έξι ερωτήσεις ανά δημοσιογράφο και ανά πολιτικό) είναι σκέτη φορμόλη. Παρ' όλα αυτά, η αδρεναλίνη είναι εδώ!
Ο πήχυς φέτος είναι στο 40,5%, στο ποσοστό δηλαδή του Πασόκ το 2004. Η κατάσταση θυμίζει λίγο το 1996 από την αντίστροφη. Κάπου εκεί βρισκόταν και τότε ο πήχυς: το 40% ήταν το πάτωμα του Πασόκ και η οροφή της ΝΔ (με τελικό σκορ 41,5-38). Υπήρχαν τρία μικρά κόμματα με αξιώσεις εισόδου στη Βουλή (που τότε εκπληρώθηκαν), από τα οποία το ένα, σε μήνυμα που είχα τότε στείλει σε φίλο, το είχα παρομοιάσει με την Εθνική Παράταξι του 1977. Ένα κόμμα δηλαδή που αυθόρμητα ψήφισαν πολλοί για να εκφράσουν πρώτα και κύρια τη διαμαρτυρία τους (σε διαφορετικά πράγματα κάθε φορά). Το '96 αυτό το κόμμα ήταν το ΔΗΚΚΙ, φέτος φαίνεται ότι θα είναι ο ΛΑΟΣ.
Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο φέτος είναι ο εκλογικός νόμος. Για πρώτη φορά μετά την σχεδόν-απλή αναλογική του '89-'90 υπάρχει ένα μικρό πλην υπαρκτό ενδεχόμενο μη αυτοδυναμίας. Το υπάρχον σύστημα ομολογουμένως αποτελεί έναν ενδιαφέροντα συγκερασμό αναλογικότητας και επιβράβευσης του νικητή. Δίνει μεν το μπόνους των 40 εδρών σε όποιον τερματίσει πρώτος έστω και με "μία ψήφο" διαφορά, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό αν οι υπόλοιπες έδρες του, που προκύπτουν από το πανελλήνιο ποσοστό ψήφων του, δεν υπερβαίνουν τις 111, κάτι που μπορεί κάλλιστα να συμβεί. Το 111 στα 260 αντιστοιχεί στο 42,7% των ψήφων των εκπροσωπούμενων (δηλ. άνω του 3%) κομμάτων. Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι όλες οι ψήφοι μας πηγαίνουν σε κόμματα που τελικά συγκεντρώνουν 3% και άνω, τότε το πρώτο κόμμα δεν είναι αυτοδύναμο αν το ποσοστό του δεν υπερβαίνει το 42,7%.
Αυτό έχει δύο αναγνώσεις. Σύμφωνα με τη μία, ψηφίζοντας μικρό κόμμα αυξάνουμε την πιθανότητα πολυκομματικής βουλής και υψηλής αντιπροσώπευσης, καθιστώντας πιθανότερη μια κυβέρνηση συνεργασίας λόγω μη αυτοδυναμίας. Σύμφωνα με τη δεύτερη, διοχετεύοντας την οργή μας (αν έχουμε) σε μικρό κόμμα αντί για τον συνήθη αποδέκτη (αξιωματική αντιπολίτευση) απλά αυξάνουμε την πιθανότητα να διατηρηθεί η ίδια παράταξη στην εξουσία (και η οργή μας να διατηρηθεί επίσης ζωντανή). Διαλέγετε και παίρνετε. Σε κάθε περίπτωση, η κούρσα των δύο μεγάλων έχει έναν μόνο νικητή. Ο ηττημένος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι φταίει το εκλογικό σύστημα – θα θυμίζει, με το συμπάθιο, το περίφημο ρητό σχετικά με τα βραχέα μέλη που τους φταίνε οι τρίχες...
Προγνωστικά προσεχώς...
29 Αυγ 2007
Tierra del Fuego
Δεν έχω ειδικές γνώσεις γύρω από το φαινόμενο της φωτιάς ή τις δασικές πυρκαγιές ειδικότερα. Προσπαθώντας όμως να βάλω σε μια τάξη τα λίγα πράγματα που ξέρω και τα πολλά που όλοι ακούμε, καταλήγω σε γενικές γραμμές στα εξής:
1. Οι δασικές φωτιές είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε όλες τις χώρες με μεσογειακό κλίμα. Είναι "ελληνικό φαινόμενο" όσο είναι και ιταλικό, ισπανικό, καλιφορνέζικο, αυστραλιανό κ.λπ., όχι όμως αποκλειστικά ελληνικό.
2. Στην Ελλάδα είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι για τις φωτιές ευθύνονται κάποιοι κακοί αλλά πάντοτε άγνωστοι εμπρηστές. Την θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, ενίοτε διανθισμένη με εικασίες όπως ο "τουρκικός δάκτυλος" (τουριστικός ανταγωνισμός). Αν δεν κάνω λάθος, οι μόνες μεγάλες πυρκαγιές για τις οποίες αποδεδειγμένα μπορούμε να μιλάμε για εμπρησμό είναι μη δασικές, και συγκεκριμένα αυτές του 1981 σε αθηναϊκά πολυκαταστήματα – όπου υπήρχε και ανάληψη ευθύνης.
3. Στη φωτιά είναι πολύ σημαντική η έγκαιρη ανίχνευσή της, ώστε να σβηστεί όσο ακόμη έχει μικρές διαστάσεις. Όσο μεγαλώνει, τόσο δυσκολότερα παλεύεται.
4. Για την εκδήλωση και διατήρηση της φωτιάς απαιτούνται τρία στοιχεία (το λεγόμενο τρίγωνο της φωτιάς): οξυγόνο, καύσιμη ύλη και θερμότητα. Στο δάσος, το οξυγόνο είναι πάντα σε αφθονία. Η καύσιμη ύλη το ίδιο, αν και διάφορες τεχνικές όπως οι αντιπυρικές ζώνες μπορούν να περιορίσουν την εξάπλωση (όχι πάντα με επιτυχία). Το δε καλοκαίρι, και ειδικά με καύσωνα, και ειδικά αν έχει προηγηθεί ξηρός χειμώνας (το 2007 στην Ελλάδα συνέτρεχαν και οι δύο αυτοί ειδικοί παράγοντες), τα ποσά της θερμότητας συχνά επαρκούν από μόνα τους για την εκδήλωση φωτιάς (αυτανάφλεξη), αν και πολλές φορές η φλόγα μπαίνει από κάποιο "χέρι", κάποια ανθρώπινη ενέργεια που χαρακτηρίζεται από δόλο ή αμέλεια.
5. Η κατάσβεση γίνεται με ποικίλα μέσα αναλόγως της καύσιμης ύλης, αν και για τις δασικές το νερό είναι το μόνο που μπορεί να διατεθεί στις υψηλές ποσότητες που απαιτούνται.
Στις πυρκαγιές του Αυγούστου 2007 η απώλεια πλέον των 60 ανθρώπων ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά προς το χειρότερο. Οι εμπειρογνώμονες αλλά και οι επιζήσαντες θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε γιατί αυτή τη φορά χάθηκαν ζωές (κάτι που στο παρελθόν ήταν περιστασιακό στη χειρότερη περίπτωση). Αυθόρμητα σκέφτομαι ότι με έγκαιρη ανίχνευση και ταχεία ειδοποίηση τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο τραγικά άσχημα. Παραδέχομαι όμως ότι είμαι έξω από τον χορό. Σέβομαι τις προσπάθειες ενστόλων και πολιτών, σέβομαι τον πόνο των συγγενών και ολόκληρης της κοινωνίας. Δεν μπορώ ωστόσο να μην επισημάνω δύο πράγματα.
Πρώτον: Την κακή παιδεία πολλών από εμάς σε θέματα πυροπροστασίας και γενικότερα πρόληψης. Διάβασα για γιαγιάδες που άναψαν φωτιά στο ύπαιθρο για να μαγειρέψουν, βλέπω (όλοι μας βλέπουμε) τα τσιγάρα που πετιούνται όπου λάχει από το παράθυρο του αυτοκινήτου.
Δεύτερον: Αν και επρόκειτο για μια μέρα υψηλού κινδύνου για την διάδοση φωτιάς, η πυρκαγιά της ζώνης Αλφειού-Ζαχάρως όταν ξεκίνησε δεν φαίνεται να είχε "πρωτοφανή" χαρακτηριστικά, όσο κι αν κάποιοι βιάστηκαν να της αποδώσουν χαρακτήρα τρομοκρατικής πράξης (αρνούμαι και να επαναλάβω ακόμη το επίθετο που χρησιμοποιήθηκε, και μάλιστα αρμοδίως - τρομάρα μας). Το θλιβερό αποτέλεσμα δείχνει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι κάπου υπάρχει και ανθρώπινο λάθος. Ολιγωρία; Υποτίμηση κινδύνου; Λάθος χειρισμοί; Θα μάθουμε ποτέ;
Η περιοχή είναι από τις αγαπημένες μου και σίγουρα δεν μπορώ ως έλληνας να νιώσω υπερήφανος, ούτε για το ότι παραλίγο να καεί ολοσχερώς η Αρχαία Ολυμπία, ούτε για τη γενικότερη αίσθηση ότι η κατάσταση του πενθημέρου 24-28 Αυγούστου "μας είχε πάρει από κάτω" ως Ελλάδα...
21 Αυγ 2007
Εκλογές 2007
Ας διατυπώσουμε τα βασικά ερωτήματα.
(1) Η Ελλάδα είναι λιγότερο δεξιά απ' ό,τι το 2004; - Αμφιβάλλω. Η Ελλάδα κινείται με συνέπεια προς τα δεξιά. Εδώ και μερικά χρόνια το παραδέχεται κιόλας.
(2) Υπάρχουν ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Δεξιάς; - Μάλλον ναι. Το σχέδιο με τον κωδικό "Λες-Να-Παχύνω-Φώτη" αποσκοπεί στο να αναχαιτίσει ένα εμφανές ρεύμα διαρροής ενστόλων και πατριωτών από την Ν.Δ. προς το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ.
(3) Ο Γιωργάκης τραβάει; - Πάμε παρακάτω…
(4) Είναι δυνατόν να ανεβούν τα ποσοστά όλων μαζί των κεντροαριστερών κομμάτων; - Βλ. την απάντηση στο (1). Μάλλον όχι. Με δεδομένη τη σταθερότητα (ή και άνοδο) του ΚΚΕ, είναι απίθανο το άθροισμα Πασόκ + Συν + τ. ΔΙΚΚΗ να αυξηθεί.
(5) Ποιο είναι το διακύβευμα; - Μη μου βάζετε δύσκολα, αφήστε με να κάνω τα μπάνια μου, Αύγουστος είναι gmt...
Η απάντηση στο "Ποιος Κάνει Κουμάντο"
Η κορυφαία του στιγμή, για όσους από εμάς δεν ξέραμε πόσο σπουδαίος επιστήμονας και άνθρωπος ήταν ο εκλιπών, ήταν το βράδυ των εκλογών (καλή ώρα!) του 2000, όταν ως υπηρεσιακός υπουργός έκανε, με αφορμή την αγενή συμπεριφορά μαινόμενου πολιτικού (που, τσαντισμένος από την άρνηση του υπουργού να δώσει επίσημα αποτελέσματα όσο αυτά ήταν ακόμη αμφίρροπα, δήλωσε τσαμπουκαλίδικα: "Εμείς σε ανεχόμαστε ως υπουργό" ή κάτι τέτοιο), ένα σχόλιο που ήταν "όλα τα λεφτά":
- Όσοι στα νιάτα τους ήταν Κένταυροι, μεγαλώνοντας έγιναν γάιδαροι!
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του Γιώργου Κουμάντου.
- Όσοι στα νιάτα τους ήταν Κένταυροι, μεγαλώνοντας έγιναν γάιδαροι!
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του Γιώργου Κουμάντου.
Το βιβλίο της έκτης
Πρόσφατα (πριν την προκήρυξη των εκλογών της 16/9/07) ανακοινώθηκε ότι το βιβλίο ιστορίας υπέστη ορισμένες διορθώσεις, που όμως φαίνεται δεν ήταν αρκετές και γι' αυτό θα διανέμονται μαζί και τα Ματωμένα Χώματα της αξέχαστης Διδώς (ή μήπως Διδούς) Σωτηρίου.
Αφήνοντας στην άκρη αυτές τις κυβερνητικές ακροβασίες, και επιφυλασσόμενος να δω τη νέα έκδοση του βιβλίου, θα πω μόνο δυο λόγια για το παλιό που όλοι κριτικάραμε. Ξέροντας ότι δεν συντάσσομαι με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, πιστεύω εντούτοις ότι το βιβλίο αυτό είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι γραμμένο ένα βιβλίο ιστορίας. Για μένα, άλλο ιστορία και άλλο οι επετειακοί πανηγυρικοί. Το βιβλίο της Ρεπούση και των λοιπών είναι ψύχραιμα γραμμένο, μαθαίνει τα παιδιά να την ψάχνουν και όχι να φανατίζονται.
Η μόνη μου ένσταση είναι ότι πολλές φορές η εμμονή στην ψυχραιμία μοιάζει λιγάκι με …ασετόν. Και δεν αναφέρομαι στην πολυσυζητημένη φράση περί συνωστισμού, που αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τις ιστορικές αναφορές δεν είναι δα και τόσο ανακριβής. (Βέβαια θα ήταν σίγουρα πληρέστερο να υπάρχει και μια αναφορά στην αιτία αυτού του συνωστισμού, την μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης.) Εμένα με πείραξε ένας άλλος τίτλος: η αναφορά στην ξενική κυριαρχία ή κάτι τέτοιο, προσεκτικά διαλεγμένο ώστε να αποφευχθεί (γιατί;) ο όρος τουρκοκρατία. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η μάλλον ουδέτερη και σίγουρα καθιερωμένη έκφραση απορρίφθηκε. (Το να απορρίψεις τη φράση τουρκικός ζυγός, το καταλαβαίνω. Γιατί όμως την τουρκοκρατία;)
ΥΓ – Αν μεταξύ των αναγνωστών βρίσκονται απόφοιτοι της Ιωνιδείου της δεκαετίας του '80, θα ήθελα να μου πει αν γνωρίζει : η όμορφη κυρία Ρεπούση που έκανε γαλλικά στο εν λόγω πειραϊκό σχολείο, έχει άραγε κάποια σχέση με την επίμαχη συγγραφέα;
Αφήνοντας στην άκρη αυτές τις κυβερνητικές ακροβασίες, και επιφυλασσόμενος να δω τη νέα έκδοση του βιβλίου, θα πω μόνο δυο λόγια για το παλιό που όλοι κριτικάραμε. Ξέροντας ότι δεν συντάσσομαι με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, πιστεύω εντούτοις ότι το βιβλίο αυτό είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι γραμμένο ένα βιβλίο ιστορίας. Για μένα, άλλο ιστορία και άλλο οι επετειακοί πανηγυρικοί. Το βιβλίο της Ρεπούση και των λοιπών είναι ψύχραιμα γραμμένο, μαθαίνει τα παιδιά να την ψάχνουν και όχι να φανατίζονται.
Η μόνη μου ένσταση είναι ότι πολλές φορές η εμμονή στην ψυχραιμία μοιάζει λιγάκι με …ασετόν. Και δεν αναφέρομαι στην πολυσυζητημένη φράση περί συνωστισμού, που αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τις ιστορικές αναφορές δεν είναι δα και τόσο ανακριβής. (Βέβαια θα ήταν σίγουρα πληρέστερο να υπάρχει και μια αναφορά στην αιτία αυτού του συνωστισμού, την μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης.) Εμένα με πείραξε ένας άλλος τίτλος: η αναφορά στην ξενική κυριαρχία ή κάτι τέτοιο, προσεκτικά διαλεγμένο ώστε να αποφευχθεί (γιατί;) ο όρος τουρκοκρατία. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η μάλλον ουδέτερη και σίγουρα καθιερωμένη έκφραση απορρίφθηκε. (Το να απορρίψεις τη φράση τουρκικός ζυγός, το καταλαβαίνω. Γιατί όμως την τουρκοκρατία;)
ΥΓ – Αν μεταξύ των αναγνωστών βρίσκονται απόφοιτοι της Ιωνιδείου της δεκαετίας του '80, θα ήθελα να μου πει αν γνωρίζει : η όμορφη κυρία Ρεπούση που έκανε γαλλικά στο εν λόγω πειραϊκό σχολείο, έχει άραγε κάποια σχέση με την επίμαχη συγγραφέα;
Συγγνώμη για τη σιγή…
Ήταν μια άνοιξη γεμάτη δρομολόγια. Ο ελεύθερος χρόνος πενιχρός και, όσο για έμπνευση, …
Μετά από δύο εβδομάδες πραγματικών διακοπών, η διάθεση επανήλθε. Καιρός λοιπόν να ξαναπιάσουμε το νήμα.
Μετά από δύο εβδομάδες πραγματικών διακοπών, η διάθεση επανήλθε. Καιρός λοιπόν να ξαναπιάσουμε το νήμα.
4 Απρ 2007
Μη μασάτε...
Μάγκεsh... (όπως θά 'λεγε και ο Γεωργίου-Speaking),
Βρήκα κελεπούρι.
Στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να βρείτε σε .pdf μορφή διάφορα σχολικά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του επίμαχου εγχειριδίου Ιστορίας της 6ης Δημοτικού.
http://zeus.pi-schools.gr/dimotiko/
Αξίζει να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε, για να σχηματίσετε τη δική σας άποψη, ανεξάρτητα (όσο πια είναι δυνατόν μετά από τόσο ντόρο) από τα όσα λέγονται και γράφονται (συχνά από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο...).
Αυτό θα πράξω κι εγώ, και μετά τα ξαναλέμε.
Καλό Πάσχα!
Βρήκα κελεπούρι.
Στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να βρείτε σε .pdf μορφή διάφορα σχολικά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του επίμαχου εγχειριδίου Ιστορίας της 6ης Δημοτικού.
http://zeus.pi-schools.gr/dimotiko/
Αξίζει να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε, για να σχηματίσετε τη δική σας άποψη, ανεξάρτητα (όσο πια είναι δυνατόν μετά από τόσο ντόρο) από τα όσα λέγονται και γράφονται (συχνά από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο...).
Αυτό θα πράξω κι εγώ, και μετά τα ξαναλέμε.
Καλό Πάσχα!
24 Φεβ 2007
Δεν είναι αποχαιρετισμός
Γεια σου Γρηγόρη, γεια σου Θωμά, γεια σου Λένα, γεια σου Μάχη, γεια σου Μοντσερράτ, γεια σου Παναγή, γεια σου Τούλα, γεια σου Χοσέ.
Γεια σου Διονύση, γεια σου Μπιλ, γεια σου Τάσο, γεια σου Γιάννη, γεια σου Κώστα, γεια σου Ράνια, γεια σου Πόπη, γεια σου Λούσυ.
Γεια σας κύριε Πάνο, γεια σας στρατηγέ, γεια σας στρατηγέ (ε.α.).
Γεια σου Πάτρα.
Γεια σου Διονύση, γεια σου Μπιλ, γεια σου Τάσο, γεια σου Γιάννη, γεια σου Κώστα, γεια σου Ράνια, γεια σου Πόπη, γεια σου Λούσυ.
Γεια σας κύριε Πάνο, γεια σας στρατηγέ, γεια σας στρατηγέ (ε.α.).
Γεια σου Πάτρα.
29 Ιαν 2007
Πατρινές σκέψεις (3)
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Στα πλαίσια της γενικής τάσης προς μεγαλύτερη ομοιογένεια, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε πόλης ατονούν και καταλήγουν στη λήθη. Ποιος γνωρίζει ότι, σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή, πλέον του 10% του πληθυσμού της Πάτρας ήταν ιταλικής καταγωγής; Ότι η πληθυσμιακή ομάδα που χαρακτήριζε λίγο παλιότερα την Κάτω Αχαϊα ή Αχαγιά (κωμόπολη στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας) δεν ήταν οι τσιγγάνοι αλλά οι αρβανίτες; Ότι, αν και "πρωτεύουσα του Μωριά", η Πάτρα ήταν πρωτίστως (στην βιομηχανική κυρίως εποχή της) η μητρόπολη της περιοχής που σήμερα ανήκει στις περιφέρειες Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων; Ποιος ξέρει ότι το πατρινό λεξιλόγιο περιλαμβάνει πολύ περισσότερες λέξεις και παραλλαγές από το πασίγνωστο "μινάρας";
Στην επιφάνεια μένουν τα εντυπωσιακότερα και προφανέστερα. Όπως η ύπαρξη τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών γενικού ενδιαφέροντος - αν προστεθούν και οι δύο της Ναυπάκτου καθώς και το sui generis εκκλησιαστικό κανάλι, το σύνολο δεν είναι και μικρό. Όπως, επίσης, το καρναβάλι, που αναπτύχθηκε φυσιολογικά εκεί όπου υπήρχε εντονότερη η δυτική επιρροή, και που ως σύνολο εκδηλώσεων - πέρα από την πλούσια κουλτούρα δημιουργίας και συμμετοχής, και πέρα από την εμπορικότητα - έχει το μεγάλο χάρισμα να κάνει τον χειμώνα να περνά ευκολότερα και πιο ανώδυνα, δίνοντάς σου μια καλή αφορμή για να ξεπορτίσεις ακόμη και την εποχή που υποτίθεται ότι κλείνεσαι. Όπως, τέλος, η παροιμιώδης αδυναμία της πόλης να κρατήσει κοντά της τον επισκέπτη που χρησιμοποιεί το λιμάνι της μόνο ως ενδιάμεσο σταθμό ανάμεσα στην Αδριατική και τον τελικό του εντός Ελλάδος προορισμό.
Το πιο χαρακτηριστικό και ζωντανό κομμάτι είναι σίγουρα η ακαδημαϊκή ταυτότητα της Πάτρας και η συνεπακόλουθη έντονη φοιτητική παρουσία. Το πανεπιστήμιο της Πάτρας δεν είναι "ιστορικό" (χρονολογείται από τη δεκαετία του '60) αλλά σίγουρα είναι παλιότερο από πολλά άλλα στον ελληνικό χώρο. (Κατά μερικούς είναι αρκετά παλιό και αυτό εκδηλώνεται σε διαφόρων ειδών "δυσκαμψίες" και "στειρότητες".) Υπάρχει επίσης το ΤΕΙ και το, πολύ νεώτερο, ανοικτό πανεπιστήμιο. Η Πάτρα θεωρείται καλή πόλη για τη λεγόμενη "φοιτητική ζωή" με δεδομένη και τη βολική (για φοιτητές και γονείς) απόσταση από την Αθήνα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση καλύπτει μερικώς το κενό της βιομηχανίας - υπάρχουν αρκετά "παιδιά από την Πάτρα", δηλ. (όπως το πάλαι ποτέ μουσικό σύνολο) φοιτητές που προέρχονται από άλλα μέρη της Ελλάδας. Η ίδια η πόλη όμως δεν γεννάει δουλειές και άρα δυσκολεύεται να κρατήσει αυτό το έμψυχο υλικό που στο μεγαλύτερο μέρος του έρχεται, βλέπει και απέρχεται...
Στα πλαίσια της γενικής τάσης προς μεγαλύτερη ομοιογένεια, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε πόλης ατονούν και καταλήγουν στη λήθη. Ποιος γνωρίζει ότι, σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή, πλέον του 10% του πληθυσμού της Πάτρας ήταν ιταλικής καταγωγής; Ότι η πληθυσμιακή ομάδα που χαρακτήριζε λίγο παλιότερα την Κάτω Αχαϊα ή Αχαγιά (κωμόπολη στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας) δεν ήταν οι τσιγγάνοι αλλά οι αρβανίτες; Ότι, αν και "πρωτεύουσα του Μωριά", η Πάτρα ήταν πρωτίστως (στην βιομηχανική κυρίως εποχή της) η μητρόπολη της περιοχής που σήμερα ανήκει στις περιφέρειες Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων; Ποιος ξέρει ότι το πατρινό λεξιλόγιο περιλαμβάνει πολύ περισσότερες λέξεις και παραλλαγές από το πασίγνωστο "μινάρας";
Στην επιφάνεια μένουν τα εντυπωσιακότερα και προφανέστερα. Όπως η ύπαρξη τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών γενικού ενδιαφέροντος - αν προστεθούν και οι δύο της Ναυπάκτου καθώς και το sui generis εκκλησιαστικό κανάλι, το σύνολο δεν είναι και μικρό. Όπως, επίσης, το καρναβάλι, που αναπτύχθηκε φυσιολογικά εκεί όπου υπήρχε εντονότερη η δυτική επιρροή, και που ως σύνολο εκδηλώσεων - πέρα από την πλούσια κουλτούρα δημιουργίας και συμμετοχής, και πέρα από την εμπορικότητα - έχει το μεγάλο χάρισμα να κάνει τον χειμώνα να περνά ευκολότερα και πιο ανώδυνα, δίνοντάς σου μια καλή αφορμή για να ξεπορτίσεις ακόμη και την εποχή που υποτίθεται ότι κλείνεσαι. Όπως, τέλος, η παροιμιώδης αδυναμία της πόλης να κρατήσει κοντά της τον επισκέπτη που χρησιμοποιεί το λιμάνι της μόνο ως ενδιάμεσο σταθμό ανάμεσα στην Αδριατική και τον τελικό του εντός Ελλάδος προορισμό.
Το πιο χαρακτηριστικό και ζωντανό κομμάτι είναι σίγουρα η ακαδημαϊκή ταυτότητα της Πάτρας και η συνεπακόλουθη έντονη φοιτητική παρουσία. Το πανεπιστήμιο της Πάτρας δεν είναι "ιστορικό" (χρονολογείται από τη δεκαετία του '60) αλλά σίγουρα είναι παλιότερο από πολλά άλλα στον ελληνικό χώρο. (Κατά μερικούς είναι αρκετά παλιό και αυτό εκδηλώνεται σε διαφόρων ειδών "δυσκαμψίες" και "στειρότητες".) Υπάρχει επίσης το ΤΕΙ και το, πολύ νεώτερο, ανοικτό πανεπιστήμιο. Η Πάτρα θεωρείται καλή πόλη για τη λεγόμενη "φοιτητική ζωή" με δεδομένη και τη βολική (για φοιτητές και γονείς) απόσταση από την Αθήνα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση καλύπτει μερικώς το κενό της βιομηχανίας - υπάρχουν αρκετά "παιδιά από την Πάτρα", δηλ. (όπως το πάλαι ποτέ μουσικό σύνολο) φοιτητές που προέρχονται από άλλα μέρη της Ελλάδας. Η ίδια η πόλη όμως δεν γεννάει δουλειές και άρα δυσκολεύεται να κρατήσει αυτό το έμψυχο υλικό που στο μεγαλύτερο μέρος του έρχεται, βλέπει και απέρχεται...
15 Ιαν 2007
Πατρινές σκέψεις (2)
ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ
Η Πάτρα δεν είναι η μοναδική ελληνική πόλη με βουνό (υψομέτρου περί τα 2000μ) σε τόσο κοντινή απόσταση. Ούτε η μοναδική παραθαλάσσια πρωτεύουσα νομού. Είναι όμως από τις λίγες μεσαίου μεγέθους πόλεις (μαζί ίσως με τον Βόλο) που συνδυάζουν και τα δύο. Με τα όσα καλά έχει αυτό - αλλά και με τις παθογένειες (π.χ. μια θάλασσα που δυστυχώς, για να την "πιεις στο ποτήρι", πρέπει να απομακρυνθείς κάμποσα χιλιόμετρα).
Η ομορφιά της Πάτρας δεν βρίσκεται στο χαρακτήρα του κέντρου και των κτιρίων της. Οι πόλοι έλξης της κεντρικής περιοχής είναι μάλλον ασύνδετοι μεταξύ τους, παρά την προσπάθεια ανάδειξης (διά της μερικής πεζοδρόμησης) μερικών βασικών αξόνων όπως οι οδοί Τριών Ναυάρχων, Γεροκωστοπούλου και Αγίου Νικολάου. Το θαλάσσιο μέτωπο έχει δυστυχώς "καπαρωθεί" στο παρελθόν από τον διάδρομο του ΟΣΕ, τη λιμενική ζώνη και δύο δρόμους (Όθωνος-Αμαλίας και Αγίου Ανδρέου) που μόλις πρόσφατα "αναβαθμίστηκαν" σε "διαδρομές ταχείας διέλευσης", αφήνοντας (παρά τα όποια θετικά στοιχεία αυτού του διαχειριστικού μέτρου) ελάχιστο χώρο στους πεζούς - περιορισμένο σε κάποιες "νησίδες" όπως ο μώλος, ο φάρος και η μαρίνα. Όσο για την αρχιτεκτονική, το αισθητικό αποτέλεσμα του μίγματος νεοκλασικών και "πανωσηκωμάτων" είναι απογοητευτικό.
Ταυτόχρονα, μια "νέα" Πάτρα αναπτύσσεται σιγά σιγά στην περιφέρεια της παλιάς πόλης - αναπόφευκτα με θυσίες χώρων που μέχρι πρότινος φιλοξενούσαν ελαιόδεντρα. Η πόλη μεγαλώνει απ' όποια πλευρά μπορεί, με αιχμή το βορρά, που "βλέπει" προς τη Γέφυρα και την Αθήνα. Η "νέα εθνική οδός" δανείζεται στοιχεία της Κηφισίας και η πλαγιά στο Καστρίτσι (κοντά στο Ρίο) γεμίζει με νέες και πολυτελείς μονοκατοικίες. Οι φοιτητές δεν πίνουν πια καφέ και ποτό στο κέντρο μόνο αλλά και στο Ρίο. Στην άλλη (νοτιοδυτική) πλευρά του Πατραϊκού, η Λακκόπετρα, η Καλόγρια και οι άλλες παραλίες της περιοχής έχουν συμβάλει (με τη βοήθεια των all-inclusive ξενοδοχείων) στο να μπει η Πάτρα στο χάρτη των (οικογενειακών) καλοκαιρινών διακοπών.
Για την ώρα όλα αυτά μικρή σχέση δείχνουν να έχουν με το παλιό κέντρο της Πάτρας, με τις γνωστές στοές (που προστατεύουν τον πεζό από τις σχετικά συχνές βροχοπτώσεις) και τη λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου υπαρκτή εμμονή στο απογευματινό κλείσιμο μαγαζιών κάθε Τετάρτη (που ήδη καταστρατηγείται από μεγάλα αλλά και μικρότερα καταστήματα στα πατρινά προάστεια). Για την ώρα, οι δύο κόσμοι δείχνουν λιγάκι ξένοι μεταξύ τους. Εγώ έζησα κυρίως στην περίμετρο - οδηγούσα κάθε μέρα δίπλα στη θάλασσα και πάνω απ' αυτήν, το παράθυρο του γραφείου μου κοίταζε στον Κορινθιακό, υπήρχαν εβδομάδες ολόκληρες που δεν έμπαινα καθόλου στο κέντρο. Παρ' όλα αυτά, οι "νησίδες" όπως αυτές που προανέφερα καθώς και κάποιες άλλες, όχι παραλιακές (π.χ. τα Ψηλά Αλώνια, μια από τις γνωστότερες πλατείες στην Ελλάδα), σου δίνουν αρκετούς λόγους για να συμπαθήσεις το κατά τα άλλα απρόσωπο και άσχημο downtown...
Η Πάτρα δεν είναι η μοναδική ελληνική πόλη με βουνό (υψομέτρου περί τα 2000μ) σε τόσο κοντινή απόσταση. Ούτε η μοναδική παραθαλάσσια πρωτεύουσα νομού. Είναι όμως από τις λίγες μεσαίου μεγέθους πόλεις (μαζί ίσως με τον Βόλο) που συνδυάζουν και τα δύο. Με τα όσα καλά έχει αυτό - αλλά και με τις παθογένειες (π.χ. μια θάλασσα που δυστυχώς, για να την "πιεις στο ποτήρι", πρέπει να απομακρυνθείς κάμποσα χιλιόμετρα).
Η ομορφιά της Πάτρας δεν βρίσκεται στο χαρακτήρα του κέντρου και των κτιρίων της. Οι πόλοι έλξης της κεντρικής περιοχής είναι μάλλον ασύνδετοι μεταξύ τους, παρά την προσπάθεια ανάδειξης (διά της μερικής πεζοδρόμησης) μερικών βασικών αξόνων όπως οι οδοί Τριών Ναυάρχων, Γεροκωστοπούλου και Αγίου Νικολάου. Το θαλάσσιο μέτωπο έχει δυστυχώς "καπαρωθεί" στο παρελθόν από τον διάδρομο του ΟΣΕ, τη λιμενική ζώνη και δύο δρόμους (Όθωνος-Αμαλίας και Αγίου Ανδρέου) που μόλις πρόσφατα "αναβαθμίστηκαν" σε "διαδρομές ταχείας διέλευσης", αφήνοντας (παρά τα όποια θετικά στοιχεία αυτού του διαχειριστικού μέτρου) ελάχιστο χώρο στους πεζούς - περιορισμένο σε κάποιες "νησίδες" όπως ο μώλος, ο φάρος και η μαρίνα. Όσο για την αρχιτεκτονική, το αισθητικό αποτέλεσμα του μίγματος νεοκλασικών και "πανωσηκωμάτων" είναι απογοητευτικό.
Ταυτόχρονα, μια "νέα" Πάτρα αναπτύσσεται σιγά σιγά στην περιφέρεια της παλιάς πόλης - αναπόφευκτα με θυσίες χώρων που μέχρι πρότινος φιλοξενούσαν ελαιόδεντρα. Η πόλη μεγαλώνει απ' όποια πλευρά μπορεί, με αιχμή το βορρά, που "βλέπει" προς τη Γέφυρα και την Αθήνα. Η "νέα εθνική οδός" δανείζεται στοιχεία της Κηφισίας και η πλαγιά στο Καστρίτσι (κοντά στο Ρίο) γεμίζει με νέες και πολυτελείς μονοκατοικίες. Οι φοιτητές δεν πίνουν πια καφέ και ποτό στο κέντρο μόνο αλλά και στο Ρίο. Στην άλλη (νοτιοδυτική) πλευρά του Πατραϊκού, η Λακκόπετρα, η Καλόγρια και οι άλλες παραλίες της περιοχής έχουν συμβάλει (με τη βοήθεια των all-inclusive ξενοδοχείων) στο να μπει η Πάτρα στο χάρτη των (οικογενειακών) καλοκαιρινών διακοπών.
Για την ώρα όλα αυτά μικρή σχέση δείχνουν να έχουν με το παλιό κέντρο της Πάτρας, με τις γνωστές στοές (που προστατεύουν τον πεζό από τις σχετικά συχνές βροχοπτώσεις) και τη λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου υπαρκτή εμμονή στο απογευματινό κλείσιμο μαγαζιών κάθε Τετάρτη (που ήδη καταστρατηγείται από μεγάλα αλλά και μικρότερα καταστήματα στα πατρινά προάστεια). Για την ώρα, οι δύο κόσμοι δείχνουν λιγάκι ξένοι μεταξύ τους. Εγώ έζησα κυρίως στην περίμετρο - οδηγούσα κάθε μέρα δίπλα στη θάλασσα και πάνω απ' αυτήν, το παράθυρο του γραφείου μου κοίταζε στον Κορινθιακό, υπήρχαν εβδομάδες ολόκληρες που δεν έμπαινα καθόλου στο κέντρο. Παρ' όλα αυτά, οι "νησίδες" όπως αυτές που προανέφερα καθώς και κάποιες άλλες, όχι παραλιακές (π.χ. τα Ψηλά Αλώνια, μια από τις γνωστότερες πλατείες στην Ελλάδα), σου δίνουν αρκετούς λόγους για να συμπαθήσεις το κατά τα άλλα απρόσωπο και άσχημο downtown...
29 Δεκ 2006
Πατρινές σκέψεις (1)
Πριν τη Γέφυρα, η Πάτρα ήταν ο απαραίτητος σταθμός στο δρόμο για το χωριό μας στη Δυτική Αρκαδία. Ήταν επίσης η πόλη των κουμπάρων μας, η έδρα του ΤΕΙ όπου πέρασα, χωρίς να φοιτήσω, το 1986 - και ο τόπος του ονομαστού καρναβαλιού (πολύ πριν το ανακαλύψει το ...Μοσχάτο).
Με τη Γέφυρα, η Πάτρα έγινε ο τόπος κατοικίας μου. Ειδικά τον πρώτο καιρό, ανακαλύπτοντας σταδιακά την περιοχή, είδα ότι είχα "δύο πόλεις στην τιμή της μίας", μια και η Ναύπακτος - αγαπημένη διέξοδος για τα βράδια και τις Κυριακές - ήρθε πιο κοντά χάρη στο μεγάλο αυτό έργο, στο οποίο είχα την τύχη να εργαστώ, στην εταιρεία λειτουργίας του (σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής της "ΓΕΦΥΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Α.Ε.").
"Έχω γίνει πατρινός"; Δεν θα προλάβω να το μάθω, γιατί το καλοκαίρι του 2007 αναμένεται να φύγουμε απ' αυτήν την πόλη. Στη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, χάρη στη βιομηχανία, το λιμάνι και την εγγύτητα προς το Ιόνιο και τη Δύση, η Πάτρα φιλοξένησε και ενσωμάτωσε ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με την Αχαϊα. Το σήμερα είναι μια υπόθεση που σηκώνει πολλή συζήτηση, μια και πολλές - άλλοτε ένδοξες ή έστω ιδιαίτερες - ελληνικές πόλεις "βράζουν στο ζουμί τους" και "τρώνε από τα έτοιμα".
Εγώ παρ' όλα αυτά αγαπώ τη "δική μου Πάτρα" και το δικό μου μικρόκοσμο μέσα σ' αυτήν. Στα προσεχή σημειώματα θα γράψω κάποια πράγματα που μου έχουν μείνει από τα τελευταία τρία χρόνια.
Με τη Γέφυρα, η Πάτρα έγινε ο τόπος κατοικίας μου. Ειδικά τον πρώτο καιρό, ανακαλύπτοντας σταδιακά την περιοχή, είδα ότι είχα "δύο πόλεις στην τιμή της μίας", μια και η Ναύπακτος - αγαπημένη διέξοδος για τα βράδια και τις Κυριακές - ήρθε πιο κοντά χάρη στο μεγάλο αυτό έργο, στο οποίο είχα την τύχη να εργαστώ, στην εταιρεία λειτουργίας του (σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής της "ΓΕΦΥΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Α.Ε.").
"Έχω γίνει πατρινός"; Δεν θα προλάβω να το μάθω, γιατί το καλοκαίρι του 2007 αναμένεται να φύγουμε απ' αυτήν την πόλη. Στη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, χάρη στη βιομηχανία, το λιμάνι και την εγγύτητα προς το Ιόνιο και τη Δύση, η Πάτρα φιλοξένησε και ενσωμάτωσε ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με την Αχαϊα. Το σήμερα είναι μια υπόθεση που σηκώνει πολλή συζήτηση, μια και πολλές - άλλοτε ένδοξες ή έστω ιδιαίτερες - ελληνικές πόλεις "βράζουν στο ζουμί τους" και "τρώνε από τα έτοιμα".
Εγώ παρ' όλα αυτά αγαπώ τη "δική μου Πάτρα" και το δικό μου μικρόκοσμο μέσα σ' αυτήν. Στα προσεχή σημειώματα θα γράψω κάποια πράγματα που μου έχουν μείνει από τα τελευταία τρία χρόνια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)