Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο my arse

Η τεράστια επιτυχία του σημερινού αθηναϊκού εορτασμού της "ημέρας χωρίς αυτοκίνητο" πιστοποιείται από τις ουρές του Κηφισού (στην άνοδο το μποτιλιάρισμα ξεκινούσε από τα Allou). Θα σταθώ όμως λίγο στο ότι το δωρεάν των μετακινήσεων αφορά μόνο τις αστικές. Εντάξει, το ξέρουμε ότι άλλο πόλη κι άλλο επαρχία, αλλά η γύμνια των μέσων μαζικής μετακίνησης (ΜΜΜ) είναι εμφανέστατη και στα υπεραστικά ταξίδια (τολμώ να πω: ιδίως σε αυτά). Θα μας σώσει το τζάμπα της μιας μέρας; Προφανώς και όχι. Είναι όμως λυπηρό να έχει υστερήσει τόσο πολύ η ανάπτυξη του βασικού σιδηροδρομικού άξονα (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη). Δεν μιλάω για πελαγοδρομίες (σιδηροδρομική Εγνατία, ράγες στο Ρίο-Αντίρριο) που κατά καιρούς εκφράζονται από περιφερειακούς φορείς της συμφοράς, μιλάω για το "φιλέτο" των ελληνικών μεταφορών (προσώπων και εμπορευμάτων), που είναι έγκλημα να έχει προχωρήσει τόσο λίγο μετά από υπερδεκαετή "προσπάθεια" (με μη αμελητέα ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση). "Δεν είναι δυνατόν" λίγο πριν το 2010 τα ελληνικά χερσαία ΜΜΜ να έχουν ως κορμό τα άθλια ΚΤΕΛ. "Κι όμως είναι", μου απαντά η πραγματικότητα...

Melancholy in September?

Η φωτό είναι αφιερωμένη στο καλοκαίρι που αυτό το σαββατοκύριακο (με την πρώτη αναμενόμενη ζόρικη κακοκαιρία) φαίνεται ότι θα μας αποχαιρετήσει.

Χωρίς άλλα λόγια...

Holy money

Ας αποφασίσουμε κι εμείς ως κοινωνία τι ακριβώς ζητάμε από τους εκκλησιαστικούς φορείς (μητροπόλεις, μονές κ.λπ.). Να αυτοσυντηρούνται ή να ζουν παρασιτικά;

Νομίζω ότι τα αυξανόμενα φαινόμενα "ιεράς επιχειρηματικότητας" δείχνουν προσπάθεια προσαρμογής στους νέους καιρούς και προετοιμασίας για το μέλλον. Προφανώς τα σημάδια δεν μπορούν να αγνοηθούν:
- Το κράτος θέλει να περιορίσει τις δαπάνες του και αποκρατικοποιεί - η μπάλα θα πάρει και την Εκκλησία, είναι απλά ζήτημα χρόνου
- Οι νεώτερες γενιές χειραφετούνται από τις παραδοσιακές σχέσεις με την εκκλησία και την τυφλή αποδοχή των όσων πράττουν οι ιεράρχες και οι κληρικοί εν γένει (μέχρι και gay γάμοι έγιναν χωρίς, ουσιαστικά, να ανοίξει μύτη)
- Η παραδοσιακή δεξιά είναι μειοψηφία στην κοινωνία - ο Τσίπρας και ο Φιντέλ είναι ινδάλματα που όμοιά τους δεν έχει να αντιτάξει η άλλη πλευρά

Ορισμένοι εκκλησιαστικοί φορείς μπορεί να θεωρούν ότι πάντα θα έχουν αδιαφανή οικονομικά, ότι θα τους στηρίζει το κράτος ή ακριβέστερα τα πολιτικά πρόσωπα με τα οποία σχετίζονται, διότι "αυτή είναι η Ελλάδα". Άλλοι δεν είναι τόσο σίγουροι και αναζητούν την τυπική εξασφάλιση και αυτονομία τους, "προσέχοντας για να έχουν" όταν κάποια στιγμή στο μέλλον η ροή από την κρατική κάνουλα θα περιοριστεί (ή θα στερέψει).

Εκτός αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι, στην εποχή της σκήτης-με-ντουζιέρα, της (κατά τον Basil Alexakis) "Παναγίας Παναφονίτισσας" και των ΜΚΟ, οι εκκλησιαστικοί φορείς θα ήταν πρόθυμοι να γυρίσουν σε λιτά, ασκητικά πρότυπα.

Δημοσκοπήσεις

Η ελληνική κοινωνία, αν και έχει γεμίσει με συντηρητικούς ή μάλλον σιγουρατζήδες, διατηρεί αριστερίζοντα και κυρίως αντιαμερικανικά αντανακλαστικά. Οι φιλότιμες προσπάθειες μιας λαϊκής δεξιάς, που η δημοφιλέστερη πολιτική της ήταν μάλλον η ενεργειακή συμμαχία με την ΕΣΣ... συγγνώμη, τη Ρωσία, δεν θα είναι αενάως αποτελεσματικές.

Η διαφορά από παλιότερες εποχές (και ειδικά από την εξίσου εύθραυστη αυτοδυναμία Μητσοτάκη το '93) είναι το personality cult που έχει χτιστεί γύρω από τον Κ. Καραμανλή ΙΙ, σε συνδυασμό με τα αντικειμενικά σημεία υστέρησης (και την "αμερικανικότητα") του Γιωργάκη.

Η απαράδεκτη για πρωθυπουργό εμφάνιση του ΚΚ ΙΙ στη ΔΕΘ (το μυαλό στη Ραφήνα και η τσαντισμένη άρνηση να δώσει απαντήσεις στους δημοσιογράφους) σίγουρα δεν θα ωφελήσει την εικόνα του. Όμως, το να πάρει κεφάλι το Πασόκ στις δημοσκοπήσεις, στη σημερινή συγκυρία και μάλιστα με ποσοστά κάτω του 30% δεν είναι το τέλος του κόσμου ή το ασφαλές σημείο αλλαγής σκηνικού.

Οι εξ οικείων μπανανόφλουδες, όπως οι προερχόμενες από τη γνωστή εφημερίδα (η οποία περίπου εμφανίζει τον ΓΑΠ στο κατώφλι του Μαξίμου, με γνώριμες επωδούς που θυμίζουν τον Ευ. Βενιζέλο του 2007), είναι ορατές ακόμη και σε ερασιτέχνες όπως εγώ. Η έκβαση του μπρα-ντε-φερ των 2 μεγάλων κομμάτων είναι άδηλη, η "εξίσωση" είναι πολυπαραμετρική και το σκηνικό ακόμη ρευστό (παρά το ξεφούσκωμα Τσίπρα).

Τα δυσάρεστα της ημέρας

Δεν θεωρώ χρέος μου να γράφω νεκρολογίες, απλά όταν κάποιοι γνωστοί (ή δικοί μου γνωστοί) "φεύγουν", το αμετάκλητο του γεγονότος με κάνει ενίοτε να θέλω να γράψω κάτι γι' αυτούς. Σήμερα έως τις πρώτες απογευματινές ώρες μάθαμε για το θάνατο του Γιάννη Σκουλαρίκη (υπουργού των πρώτων πασοκικών χρόνων και τέως δημάρχου Αρχαίας Ολυμπίας - καταγόταν από τη Σμίλα Ηλείας και επί των ημερών του ενοποιήθηκαν Αστυνομία Πόλεων και Χωροφυλακή) και του Σταύρου Παράβα (ηθοποιού που "θήτευσε" και σε ξερονήσι, μαθαίνοντας the hard way τα όρια ανοχής-λογοκρισίας της δεύτερης χούντας δηλ. του Ιωαννίδη).

Ο δεύτερος πέθανε την επαύριο της ονομαστικής του εορτής. Θυμήθηκα έναν σεβαστό συνάδελφο που είχε πάθει ακριβώς το ίδιο, την επομένη του Αϊ-Γιαννιού που γιόρταζε. Μπορεί να είναι τυχαίο, μπορεί να παίζει και το ρόλο του ο παράγοντας συγκίνηση. Τα κακά νέα πάντως, ακόμη και στην προ-in.gr εποχή, μαθαίνονταν γρήγορα.

Επίκαιρον

Ο πίνακας του Hunt απεικονίζει τον αποδιοπομπαίο τράγο. Να που δεν γίνονται γάιδαροι όλοι τους όταν μεγαλώνουν...

Not Al Gore

I am not Al Gore, είπε η Σάρα "Μπαρακούντα" Πέιλιν. Η δήλωση αφορούσε τις διαφορετικές τους απόψεις γύρω από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Δεν είναι Αλ Γκορ, λοιπόν. Το ζήτημα δεν είναι αν θα είναι διαφορετική, αλλά αν θα είναι καλύτερη ή χειρότερη. Αν και ο λιγότερο ελκυστικός όλων των υποψηφίων αντιπροέδρων που εγώ θυμάμαι (ο Dan Quayle επί Μπους πρεσβυτέρου) δεν κατάφερε να χαντακώσει το αφεντικό και την παράταξή του.

Pontokomi, Schweiz

Οι περιοχές με κλίμα κοντινό στης Ελβετίας (όσο κοντινό γίνεται βέβαια, σε γεωγραφικό πλάτος 40) φαίνεται ότι "ξεσηκώνουν" και τις συνήθειες της αλπικής χώρας. Διάβασα ότι σε 2 μέρες (14/9) οι κάτοικοι του χωριού Ποντοκώμη Κοζάνης πηγαίνουν στις κάλπες, για να διαλέξουν τη νέα τοποθεσία του οικισμού τους. Η μετεγκατάσταση οφείλεται στη χωροθέτηση εργοστασίου της ΔΕΗ και οι ψηφοφόροι επιλέγουν μεταξύ ορισμένων εναλλακτικών λύσεων (και όχι με τα ερωτήματα-μαχαίρια τύπου "Ναι/Όχι" με τα οποία συνδέονται τα δημοψηφίσματα στην ελληνική συλλογική μνήμη). Άντε με το καλό και αλλού.

Το εξπρές του Κορινθιακού

Τη νέα ακτοπλοϊκή σύνδεση Πειραιά-Πάτρας (που για ευνόητους λόγους δεν θα λέγεται "Πειραϊκή-Πατραϊκή") αναμένεται να ανακοινώσει ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια προσπάθεια διττού επικοινωνιακού χτυπήματος - εκτρέποντας την προσοχή των ΜΜΕ τόσο από τον οικογενειακό του ακροβατικό συνδυασμό πολιτικής & business, όσο και από το παρελθόν και το παρόν του πολύπαθου χερσαίου συγκοινωνιακού διαδρόμου (διόδια, ατυχήματα, έργα, Κιάτο-παγκόσμια-πρωτεύουσα-μετεπιβιβάσεων).

Εκτιμάται ότι τα ταχύπλοα που θα δρομολογηθούν, θα φέρουν πιο κοντά την εθνική και την αχαϊκή πρωτεύουσα - ή τουλάχιστον λιγότερο μακριά απ' όσο είναι και θα είναι από ξηράς. Μόνο σκοτεινό σημείο, που παρά λίγο να τινάξει το εγχείρημα στον αέρα, είναι η ακατανόητη επιμονή προσώπων του περιβάλλοντος Βουλγαράκη, που προσπάθησαν (ευτυχώς χωρίς επιτυχία) να πείσουν τον Υπουργό για στάση του πλοίου στα Μποτσαραίικα Ναυπάκτου.

Θα θέλαμε να συμβουλεύσουμε τον Υπουργό να προσέξει να μην την πάθει όπως την έπαθαν προ καιρού στον ΟΣΕ, όπου παραγγέλθηκαν τραίνα που δεν χωρούσαν από τις σήραγγες της διαδρομής που θα εξυπηρετούσαν. Στη διαδρομή Αθήνα-Πάτρα υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο που θέλει την προσοχή του: η διώρυγα της Κορίνθου. Ας δοθεί συνεπώς η δέουσα σημασία στο πλάτος των πλοίων.

Εκατέρωθεν του Αραράτ

Το ποδόσφαιρο ήταν μόνο η αφορμή. Ο Abdullah Gul παίρνει αγκαλιά τους εξ ανατολών γείτονές του, προσπαθώντας να ισχυροποιήσει τη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας. Μετά λοιπόν την κοινή θέαση του ποδοσφαιρικού αγώνα Αρμενίας-Τουρκίας, επίκειται τριμερής συνάντηση και με το Αζερμπαϊτζάν. Η Τουρκία είναι μικρότερη περιφερειακή δύναμη από τη Ρωσία αλλά παρ' όλα αυτά αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει τις δικές της κινήσεις στον απόηχο της κρίσης της Γεωργίας. Στην Ελλάδα η τελευταία φορά που άκουσα για αρμενίους (πριν το Qele Qele) ήταν όταν πλακώθηκαν με τους ελληνορθόδοξους στα Ιεροσόλυμα το Πάσχα. Πτωχοί πλην τίμιοι εμείς, δεν κοιτάμε τι γίνεται πέρα από τη μύτη μας.

Φίλοι που έρχονται, φίλοι που φεύγουν

Η Μ. και ο Χ. με τα τρία τους παιδιά, μετά από σχεδόν 10 χρόνια στην Ελλάδα, έφυγαν (με πόνο ψυχής) για την Καταλονία. Θα μείνουν σε ένα μικρό χωριό που εξυπηρετεί από πλευράς μετακίνησης στη δουλειά, θέλουν όμως να βρουν έναν τρόπο να κάνουν μαθήματα ελληνικών για να μην τα ξεχάσουν οι ίδιοι αλλά κυρίως τα μικρά (που έμαθαν να σκέφτονται και στη γλώσσα μας). Μας λείπουν.

Σε αντίστροφη κίνηση, ο Μ. (χωρίς την Γ.), μετά από περιπλάνηση σε τουλάχιστον 3 ηπείρους, ξαναβρέθηκε στην παλιά μας γειτονιά. Χτες 9/9 ήταν η "μέρα του", πέρασα από πολλά μέρη που μου τον θύμιζαν, και στο τέλος συνάντησα απρόσμενα και τον ίδιο. Πέρασα από τον κόμβο της Εθνικής (κοντά στα γραφεία που κάποτε δούλευε), από την Πατησίων (την αθηναϊκή του συνοικία), από την Καλλιδρομίου (τον γιατρό που του είχαμε κάποτε συστήσει, τον χρειάστηκα κι εγώ χτες), οδηγώντας και ακούγοντας διάφορα τραγούδια, κυρίως REM (που ξέρω ότι τους συμπαθούσε ακόμη περισσότερο απ' ό,τι εγώ). Μένει (προσωρινά;) στο παλιό διαμέρισμα της οικογένειάς του, εκεί όπου βρισκόμασταν τόσες και τόσες φορές για παιχνίδια στην Amiga, για μουσικές συναντήσεις ή απλή παρέα.

Τι διάβασα φέτος το καλοκαίρι

Η αναγνωσιμότητα του blog μου δεν είναι δυνατόν να επηρεάσει την αγορά βιβλίου γι' αυτό και δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να γράψω εδώ για τα βιβλία που διάβασα φέτος τον Ιούλιο και Αύγουστο - κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα το θεωρήσει ως γκρίζα διαφήμιση!

- "μ.Χ." και "Οι ξένες λέξεις" του Βασίλη Αλεξάκη
- "Γιοκ τζάνιμ" του Δημήτρη Τσαλίδη
- "Ένα πακέτο άρωμα" του Γεράσιμου Δενδρινού
- "Παλιά, πολύ παλιά" του Πέτρου Μάρκαρη
- "Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα" και "Το χαμόγελο της σφίγγας" του Γιάννη Μαρή
- "Στα πρόθυρα γραμματικής κλίσης" του Λύο Καλοβυρνά

Τα περισσότερα είναι μυθιστορήματα με εξαίρεση το "Άρωμα" του Δενδρινού, που είναι συλλογή διηγημάτων. Από τα υπόλοιπα το πιο περίεργα γραμμένο είναι το "Γιοκ τζάνιμ", που περιγράφει (στο πολίτικο ιδίωμα) τη ζωή απλών Ελλήνων της Πόλης και το πώς βίωσαν τη συρρίκνωση της μειονότητας, τα σημαντικά γεγονότα του καιρού τους και κυρίως τις ίδιες τους τις ζωές.

Έχεις Ι.Χ.; Την πάτησες

Η βουτιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας προχωρά σε μεγαλύτερα βάθη. Μία ημέρα μετά την αποκάλυψη ότι κάποιοι κοινοβουλευτικοί αστέρες έβαζαν χέρι σε ψηφοδέλτια (θυμίζοντας τα αμπλαούμπλικα της εποχής του ανδρεοπαπανδρεϊσμού), σήμερα 2/9/08 ο υπουργός Οικ.-Οικ. ανακοίνωσε επαναφορά των τεκμηρίων διαβίωσης - μέτρο που είχε εμπνευστεί πριν 30 χρόνια βραχύσωμος, ευφυής Ηλείος γυρολόγος της πολιτικής (ξεκίνησε από την Αριστερά, πέρασε απο το Κέντρο και κατέληξε στη Δεξιά με την Διεύρυνση).

Στέρεψε και η πρωτοτυπία...

Με τις ευχές του Μητσοτάκη;

Γκαντεμιά για τους ρεπουμπλικάνους. Από τη μια το συνέδριό τους πέρασε σε Νιοστή μοίρα (διότι συνέπεσε με το φυσικό φαινόμενο Γουσταύος, που λόγω παρελθόντος στη Νέα Ορλεάνη άγχωσε υπερβολικά τη ρεπουμπλικάνικη κυβέρνηση των ΗΠΑ), αφετέρου η γνωστή και ως Μπαρακούντα υποψήφια αντιπρόεδρος (η απίθανη τύπισσα από την Αλάσκα που επέλεξε ο Μακέιν) βρέθηκε να εξηγεί στα Μέσα Ενημέρωσης γιατί η 17χρονη κόρη της θα κρατήσει το παιδί που περιμένει (ας κάνει κι αλλιώς).

Ο Palin των Μόντυ Πάιθον έβγαζε γέλιο, προς το παρόν το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τη συνεπώνυμή του Σάρα. Να δούμε ποιος θα γελάσει τελευταίος τον Νοέμβριο.

Εβδομήντα χρόνια μετά

Ο κατευνασμός (appeasement) συνήθως δεν είναι δημοφιλής τακτική αντιμετώπισης μιας μεγάλης δύναμης που επιθυμεί να αναθεωρήσει την υπάρχουσα κατάσταση. Από την αποτυχία της πρωτοβουλίας της συμφωνίας του Μονάχου, όπου ο Chamberlain και οι σύμμαχοί του ουσιαστικά καταδίκασαν την Τσεχοσλοβακία σε διαμελισμό ελπίζοντας ότι θα αποτρέψουν τη μεγάλη σύγκρουση με τους Ναζί, ο κατευνασμός θεωρείται ένδειξη αδυναμίας. Η ανέξοδη, πατριωτική κριτική σε ενέργειες της εξωτερικής πολιτικής που δεν χαρακτηρίζονται από "τσαμπουκά" συχνά κάνει παραμπομπές στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα του 1938 και ταυτίζει τον ρεαλισμό με την ηττοπάθεια.

Στη σημερινή συγκυρία έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο κατευναστική θα είναι η στάση που θα κρατήσουν οι χώρες της Ε.Ε. απέναντι στην πρόσφατη, συνεχιζόμενη επίδειξη δύναμης της Μόσχας με αφορμή το φιάσκο του γεωργιανού προέδρου Σαακασβίλι σε Οσετία/Αμπχαζία. Ο συμβολισμός της γεωγραφίας είναι εφιαλτικός και διαβολικός. Η κρίση που εκδηλώθηκε πριν από ένα μήνα δείχνει να παίρνει τη σκυτάλη από το σημείο που την "παράτησε" ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, που κατά πολλούς κρίθηκε όταν ο στρατός του Χίτλερ επιχείρησε να κινηθεί νοτιοανατολικά προς τα πετρέλαια της Κασπίας - και αναχαιτίστηκε στο τότε Στάλινγκραντ. Φυσικά στο όλο παιχνίδι μπαίνουν πάντα οι μειονότητες, είτε πρόκειται για τους γερμανούς της Σουδητίας είτε για τους ρώσους ή ρωσότροπους στον ζωτικό χώρο της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ (Οσετία, Τρανσδνειστερία, Ουκρανία, βαλτικές χώρες κ.ο.κ.).

Παράλληλα θέματα συζήτησης υπάρχουν τουλάχιστον δύο ακόμη, που θα αναφέρω επιγραμματικά εδώ. Πρώτον, το αν εν γένει είναι υγιές να μην υπάρχει μία μόνο υπερδύναμη - ομολογουμένως απλοϊκό το να το θέτει κανείς έτσι. Δεύτερον - και σίγουρα απλοϊκότερο - η υποτιθέμενη υποστήριξη της Ρωσίας στα διαχρονικά δίκαια του ελληνικού έθνους (διαχρονική κι η υποστήριξη, αν και δεν μας συμφέρει να πάμε πίσω έως π.χ. την εποχή της συνθήκης του Αγ. Στεφάνου!).