2009 τέλος (σχεδόν)!

Το μπλογκ μπαίνει σε ένα είδος χειμερίας νάρκης. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα τα πούμε σε ένα μήνα περίπου, μια και το σύμπαν είναι διατεθειμένο να μπει σε εορταστικούς ρυθμούς - ποιος είμαι εγώ να πάω κόντρα;

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα - θα τα πούμε, καλά να είμαστε, "του χρόνου"...

Gee, gee, gee...

Είμαι φίνο φανταράκι (aye, aye!)

Και δήμαρχος γίνομαι. Όχι όμως και κλητήρας...

Grave allegations

Είναι σίγουρα ξενόφερτη παράδοση η τυμβωρυχία, παρά την ελληνικότητα του όρου, με κεντροευρωπαίους δράστες και πεδίο δράσης τη Μέση Ανατολή (όπως δείχνει το εικονιζόμενο Playmobil με τίτλο "δύο τυμβωρύχοι σε καμήλα").

Γι' αυτό και μας εκπλήσσει εμάς τους απανταχού Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων των "ανοιχτά της Συρίας").

Συμφορ-eye

Ο Μέγας Δούκας το είχε πει, σε ανύποπτο χρόνο. Ακολούθησαν και άλλοι. Η Ολυμπιάδα του 2004 προσωρινά φούσκωσε το έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Μετά ήρθαν οι ιερόδουλες και τεχνητά το μείωσαν.

Ώσπου έφτασε η κρίση. Όπως λέει κι ένας συνάδελφος: Είχαμε το σεισμό, ήρθε κι ο Εγκέλαδος!

Τέσσερα πράγματα πληρώνουμε, κατά τη γνώμη μου:
(1) Την Ολυμπιάδα ("της ανάπτυξης", όπως δυστυχώς τη θεώρησαν και ακόμη θεωρούν πολλοί)
(2) Την στασιμότητα που ακολούθησε την Ολυμπιάδα - την έλλειψη, δηλαδή, προσέλκυσης χρήματος στη χώρα, πέρα από τα ευρωπαϊκά λεφτά που σε μεγάλο βαθμό χάνονταν σε ρουφήχτρες
(3) Την διεθνή κρίση του 2008 που μας αποσυντόνισε (όπως η νέα γρίππη τους ήδη άρρωστους)
(4) Το διαχρονικό μας μαύρο χάλι

Με περισσή υποκρισία, οι ηγέτες του δικομματισμού "άργησαν να συνειδητοποιήσουν" την κατάσταση (ο μεν Καραμανλής λίγο πριν τις εκλογές, λες και ξύπνησε από λήθαργο, ο δε Παπανδρέου με τον Παπακωνσταντίνου μετεκλογικά, ανακράζοντας μάλιστα έκπληκτοι όπως λέγεται "what the fuck!").

Και τώρα, (τα) σκάμε;

Λεφτά υπάρχουν!

Έρχονται μέτρα

Θα μαυρίσει ο ουρανός

Ασυμβίβαστη μανιάτικη αρβανιτιά

"Αγοράκι, παίζουμε τους κουμπάρους;"

Things may change

Άραγε ο παίκτης που όλοι θυμόμαστε (π.χ. Μουντιάλ 1994) να πασάρει τη μπάλα προς τα πίσω (!) όταν η ομάδα έβγαινε στην επίθεση, έχει γίνει τόσο ικανός προπονητής ώστε να βγάλει το τριφύλλι από το τέλμα;

Ποιος ξέρει;

Κασέται! (Με μονότονα ρεφραίν)

Να δούμε πότε κάποιοι θα ξεφύγουν από το στείρο παρελθόν...

"Είμαι ο Ανακύκλ... Κάν' το κι εσύ!"

Όταν η λογική αποδημεί...

Πολλά τα λεφτά doc

Πράσινα ΑΤΙΑ

Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να προχωρήσει σε μια αναπτυξιακή πρωτοβουλία, με μικρή αρχική επένδυση: Να αναλάβει τη συνέχιση της βρετανικής υπηρεσίας αναφοράς UFO, η οποία πληροφορούμαστε ότι κλείνει λόγω δήθεν έλλειψης αντικειμένου (στην πραγματικότητα, για να ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία του Ην. Βασιλείου στο Αφγανιστάν).

Είναι σίγουρο ότι μια τέτοια υπηρεσία, με "προίκα" την ασίγαστη βρετανική ζήτηση (και την καταπιεσμένη εγχώρια), θα βγάλει τα λεφτά της και με το παραπάνω, δίνοντας μάλιστα ένα απρόσμενα θετικό νόημα στη σύνδεση της πράσινης ανάπτυξης με τα "λαχανί ανθρωπάκια".

Τι σου κάνω, πελάτη μου;

Το κρυμμένο κόστος είναι μια κατεξοχήν ανέντιμη πρακτική. Οι κομπιουτεράδες παλιότερα, πολλοί άλλοι "επαγγελματίες" ακόμη και σήμερα, διαφημίζουν το προϊόν τους σε μια τιμή Α - που όμως δεν είναι η πραγματική. "Και το ΦουΚουΈ* μέσα;" ρωτούσε παλιότερα ο Χάρρυ Κλυνν, σε άλλο context (αν θυμάστε το σχετικό ηχητικό) - η γαρνιτούρα από το '87 και μετά λέγεται ΦΠΑ, ενώ παρόμοιας φύσης είναι οι εισφορές στα δάνεια και διάφορα άλλα "ψιλά γράμματα" που μάθαμε (ενίοτε εκ πικράς πείρας αλλά και μέσω θεσμικής κατοχύρωσης του καταναλωτή) να προσέχουμε. Έτσι το Α γίνεται Α+Β.

Το κόλπο ποιο είναι; Κατ' αρχήν, να μην είναι πολύ μεγάλο το Β. Αντίθετα, να είναι οριακά αποδεκτό. Και δεύτερον, να "σου το βάλουν" στο κατάλληλο χρονικό σημείο, ώστε να έχεις ψυχικά δεσμευθεί ("ψηθεί") στη συγκεκριμένη επικείμενη αγορά - και κατά κάποιο τρόπο, να ντραπείς να κάνεις πίσω. Όσοι κατέχουν αυτές τις τεχνικές, βρίσκουν πάντα πρόθυμους (αφελείς) αγοραστές, διότι το αναμενόμενο "ψυχικό όφελος" από ορισμένες αγορές ισοφαρίζει το κρυμμένο κόστος ή έστω δεν ανατρέπεται (δεν ακυρώνεται) απ' αυτό. Αυτό τους κάνει καλούς πωλητές; Ενδεχομένως, αν και χωρά μεγάλη συζήτηση το αν ο "έμπορας" (που με τέτοιες αρπαχτές εξασφαλίζει αυξημένο εισόδημα) έχει μέλλον στη σύγχρονη κουλτούρα παροχής υπηρεσιών.

Κι επειδή ένας φίλος με κατέταξε στους "πολιτικούς bloggers" (δεν θεωρώ ότι είμαι, άλλωστε γι' αλλού είχα ξεκινήσει), δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να παρατηρήσω, ότι το κρυμμένο κόστος υπάρχει και στην πολιτική - όχι μόνο στην προφανή εκμετάλλευση λαϊκών ελπίδων (που, μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, ακολουθείται από απογραφές, καμένες γαίες, αλμούνηδες και διάφορα παρόμοια - που ζούμε τώρα και ζήσαμε και το 2004), αλλά και κοιτάζοντας τις λεπτομέρειες.

Για παράδειγμα, την περίφημη "σπατάλη", που όλοι θέλουν να καταπολεμήσουν - εσχάτως και ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον άκουσα χθες στο ραδιόφωνο, που ανάμεσα στην επίδειξη οικονομικών γνώσεων (αυτόν τον "πολλαπλασιαστή" τον ανέφερε περισσότερες φορές κι απ' το "ρυάκι που έγινε ποτάμι" - ad nauseam) ανέφερε κάπου και την ανάγκη τόνωσης παραγωγικών επενδύσεων και, αντίθετα, αποθάρρυνσης των μη παραγωγικών δαπανών. Για βρείτε μου λοιπόν (όχι μόνο ο κ. Σαμαράς, που είναι άλλωστε γνώστης, αλλά και όλοι οι άλλοι φωστήρες), τι εστί σπατάλη; Κάποιοι θα πουν: τα κόστη-μαϊμού. Τα οδοιπορικά, π.χ., για ταξίδια που δεν γίνονται. Οι πειραγμένες κοστολογήσεις που παρέχουν "αφρό" σε κάποιους. Τα πάσης φύσεως μαύρα έσοδα. Και άλλα παρόμοια.

Αυτά λοιπόν αποτελούν σίγουρα το κρυμμένο κόστος της ζωής μας σ' αυτή τη χώρα. Και ταυτόχρονα, αποτελούν οξυγόνο για την τόνωση της ζήτησης και την επιβίωση διαφόρων επαγγελματιών. Δεν πάνε όλα σε βίλες και κότερα. Για πολλούς αυτά "τσοντάρουν" στην εκπαίδευση, την υγεία και σε άλλες δαπάνες που δεν αποτελούν απαραίτητα "καταναλωτικές ανέσεις" αλλά μπορεί να είναι μέχρι και παραγωγικές. Γι' αυτό, κυρίως, νομίζω ότι δυσκολεύεται η Ελλάδα να περάσει από τη φραστική καταδίκη (της "-διαφυγής" και της "παραοικονομίας") στην έμπρακτη καταπολέμησή της. Η συνενοχή είναι μεγάλη.

Το μεγαλύτερο ηθικό λάθος της όλης ιστορίας βρίσκεται στο ότι δεν κλέβουν όλοι ισότιμα το κράτος. Επωφελούνται οι πιο "ξύπνιοι", διαβασμένοι, "μπασμένοι" (συμπεριλαμβάνονται οι διορισμένοι). Η μαγκιά λοιπόν της πολιτικής ηγεσίας, αν (κι αυτό είναι ένα μεγάλο ΑΝ) θέλουμε να φτιάξει αυτό το κράτος, δεν θα είναι στο να εκφωνεί δεκάρικους για το τέρας της παραοικονομίας ή τους "ανθέλληνες" τύπου Όλι Ρεν, αλλά στο να μπορέσει να διακρίνει (όπως διακρίνει το κρυμμένο κόστος ο ψαγμένος καταναλωτής) την ουσία κάτω από κάθε θορυβώδη αντίδραση της κάθε συντεχνίας, ολιγαρχίας, μαφίας ή συνδικαλοτεμπελχανίας - καθώς και (το ακόμη δυσκολότερο) κάτω από τα ντεμέκ καλύμματα αυτών (μη κυβερνητικές οργανώσεις, επιτροπές κατοίκων κ.λπ.).

*ΦΚΕ λεγόταν ο φόρος κύκλου εργασιών, ουσιαστικά πρόδρομος του σημερινού ΦΠΑ

Τά 'μαθες τα νέα, πατέρα;