1 Μαΐ 2020

Coronablog Απριλίου 2020

1/4

Υπάρχει μια σύγχυση για τις μάσκες, που επιτείνεται από το ότι οι χώρες έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις - άλλες τις έχουν επιβάλει, άλλες όχι. Στην Ελλάδα διαβάζω ότι ο κ. Τσιόδρας επαναλαμβάνει αυτά που έχω διαβάσει στον ΠΟΥ (μόνο για τους νοσούντες η μάσκα κ.λπ.) αλλά πολύς κόσμος ήδη κάνει του κεφαλιού του γιατί «πρέπει να φερόμαστε σαν να έχουμε εμείς τον ιό» ή για λόγους ψυχολογικούς. Υπάρχουν ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, όπως:

-Τι είδους μάσκα; (Λέγεται ότι κάποιες διασπείρουν τον ιό ενώ άλλες έχουν αραιότερο πλέγμα και δεν σε προστατεύουν.)

-Πώς τις χρησιμοποιείς και πώς τις αποθέτεις; (Μήπως αυξάνεις τον κίνδυνο αν το κάνεις λάθος;)

-Ας μη βάλουμε και τα γάντια στη συζήτηση.

Ελπίζω να ξεκαθαριστεί το τοπίο πριν προκύψουν δράματα. Αυτό που βρίσκω απαράδεκτο είναι να αντιμετωπίζεται η μάσκα σαν προφυλακτικό (συγγνώμη κιόλας) και να θεωρούν κάποιοι ότι σου επιτρέπει να μην τηρείς το social distancing και διάφορες άλλες συστάσεις.


2/4

Ώρα είναι τώρα να δημιουργηθεί νέο εκκλησιαστικό σχίσμα από όσους θα αντιδράσουν στη "μετάθεση του Πάσχα για τον Μάιο" και θα τρέχουν να ανοίγουν τους ναούς για το κοινό μεγαλοβδομαδιάτικα!


3/4

Για τους φίλους συγκοινωνιολόγους και άλλους ενδιαφερόμενους: Κάτι πολύ ενδιαφέρον κυοφορείται αυτές τις μέρες στην Αυστρία. Θα τροποποιηθεί ο ΚΟΚ ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται και από πεζούς το οδόστρωμα (με περιορισμό ταχύτητας οχημάτων, α-λα οδοί ήπιας κυκλοφορίας), ώστε να μην συνωστίζονται σε σχετικά στενά πεζοδρόμια όσο διαρκούν οι περιορισμοί απόστασης μεταξύ ατόμων στο ύπαιθρο. Το λινκ: https://kurier.at/chronik/wien/stvo-aenderung-geplant-bund-will-strassen-fuer-fussgaenger-freigeben/400800749?fbclid=IwAR0VNxsUdUeKuZ40rMoSKXawsK80Ily_nBKkFK7CwaKlulSH9QepxjN6u34


4/4

Όταν τελειώσει όλο αυτό και κάνουν άγαλμα του στρατηγού της νίκης, να δεις που στο χαραγμένο όνομα θα βάλουν ανάποδα τα Ρ και Δ («Τσιόρδας»).

--

Φαντάσου τώρα στο καταφύγιο εν μέσω βομβαρδισμών να έχεις μαζί έναν τύπο που τον τρώει ο πισινός του, σαν αυτόν που έκανε προσφυγή στο ΣτΕ επειδή απαγορεύτηκε το κολύμπι για κάποιες μέρες τον Απρίλιο· κι αν γλίτωνε από τις βόμβες θα κινδύνευε σοβαρά από τις καρπαζιές.


5/4

Coronavirus deaths are on a steep rise everywhere except China. Reports of hundreds new deaths every day in larger countries are daunting. This chart however focuses on the immediate neighborhood of southeast Europe. Our small countries sometimes compare themselves to the major ones, ignoring their real peers. Here, the weekly evolution of the death tally is shown (it makes no sense to follow on a daily basis - psychologically too; this will last long), divided by the population of each country. Let's always remember that this is not a race about who is doing better or worse. We are all on the same boat.

PS- And some disclaimers (from interesting discussions with friends):
(1) Time lags are important. Here, countries are neighboring and the first recorded cases were more or less in the same period (though not identical). The main variable itself (no. of deaths) is an important statistical value but cannot tell the whole story.
(2) On purpose I'm making no commentary on possible causes (let alone country policies), nor in any way speculating about further evolution. It's not my job. This is not an "expert's" chart, just a presentation of publicly-available data in what is (for me) a meaningful way.


--

“Strpljenje”, υπομονή, είναι η μόνη λέξη που είπαμε στην τοπική γλώσσα με τον διάκονο Ντράγκαν, στο τηλέφωνο σήμερα. Τα υπόλοιπα μου τα είπε όπως πάντα στα εξαιρετικά ελληνικά του. Μέχρι να επισκευαστεί ο σερβορθόδοξος ναός, που έπαθε ζημιές από τον σεισμό, οι ιερείς λειτουργούν (χωρίς εκκλησίασμα, λόγω μέτρων κορονοϊού) τον μικρό λατρευτικό χώρο που έχουν στις εγκαταστάσεις της σχολής τους. Αρκετές ακολουθίες μεταδίδονται διαδικτυακά, όπως συμβαίνει και σε πολυάριθμους καθολικούς ναούς της Κροατίας. Κυριακή των Βαΐων για τους δυτικούς, που κανονικά συνηθίζουν να κάνουν απογευματινή λιτανεία. Σήμερα όμως την αντίστοιχη ώρα έξω από τον ναό του Αγίου Πέτρου ακούστηκε μόνο η καμπάνα, που καλούσε τον κόσμο όχι να προσέλθει, αλλά απλά να θυμηθεί - πριν μετρήσει τις ώρες. Μετράμε εβδομάδες όλοι, σαν προβατάκια πριν τον ύπνο· δεν ξέρουμε στις πόσες σταματάμε.


6/4

Σε αυτήν την περίοδο όπως και σε παλιότερες επίσης «κρίσιμες», το χάσμα που αισθάνομαι δεν είναι τόσο μεταξύ αριστεράς-δεξιάς (ίσως επειδή δεν «ανήκω» ούτε στη μία ούτε στην άλλη), όσο μεταξύ αυτών που αντιλαμβάνονται και σέβονται τα μετρήσιμα δεδομένα και των «αριθμητικά αναλφάβητων». Η απελπισία εντείνεται βλέποντας ότι άνθρωποι των θετικών επιστημών (που κατά τεκμήριο διαγωνίστηκαν και επιδόθηκαν σε μαθηματικά πολύ πιο απαιτητικά από της καθημερινότητας) χάνουν τον μπούσουλα· στον αισιόδοξο αντίποδα, πολλοί φιλόλογοι, δικηγόροι αλλά και μη πτυχιούχοι, «μπακάληδες» που λέγαμε παλιά, θυμούνται ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα και μόνον τέσσερα.

--

Τώρα που πέρασαν κι οι τελευταίοι Χαιρετισμοί ας γίνει το σχετικό edit στο βιντεάκι του Σπύρου στο σημείο της υπαινικτικής αναφοράς ("...ασπασμοί..." -παύση- "...ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ...")  :)


7/4

Εσείς που κάνετε διαδηλώσεις σήμερα, σταθείτε τουλάχιστον "αραία αραία", όχι για να φαίνεστε καμιά "σαρανταρέα" αλλά γιατί κυκλοφορούν και ιοί, αν έχετε ακούσει κάτι.

--

Εδώ ο περιορισμός μετακινήσεων ισχύει για τις υπεραστικές και διαβάζω σήμερα ότι στο νέο ηλεκτρονικό σύστημα υποβλήθηκαν πάνω από 600.000 αιτήσεις. Από αυτές, 28 είναι από επιβεβαιωμένους ασθενείς με κορονοϊό, 394 από άτομα σε καραντίνα και 2629 από άτομα σε αυτοαπομόνωση. Φαντάζομαι ότι τις υπέβαλαν όχι επειδή είναι ηλίθιοι -όπως ισχυρίστηκαν ήδη κάποιοι- αλλά ορμώμενοι από την πανανθρώπινη λογική "κάνε την αίτηση καλού κακού και ας σου την απορρίψουν".


8/4

Ανάμεσα σε όσους πήγαν να μας πείσουν ότι όλη αυτή η κατάσταση είναι περίπου ευλογία, ήταν και κάποιοι που έκριναν ότι κλεισμένοι στο σπίτι γλιτώνουμε όχι απλώς τα τροχαία, αλλά και την αμαρτία. Μάλλον ξέχασαν την παροιμία «κλειδώνω, αμπαρώνω κι ο κλέφτης είναι μέσα». Πέραν του ότι μια μετακίνηση οποιουδήποτε κωδικού (και «κατοικίδιο» μας κάνει) συνδυάζεται άνετα με ένα quickie με τον γκόμενο / τη γκόμενα, η ψευδαίσθηση ότι μέσα στα σπίτια όλα γίνονται σωστά δείχνει τεράστια άγνοια για τα υπαρκτά ζητήματα κακοποίησης, πού δεν βλέπω πώς μπορούν να αμβλυνθούν (μάλλον εντείνονται) με την «ενάρετη» κλεισούρα. Το ότι οι οργανώσεις που ασχολούνται με αυτά κατάφεραν να ακουστούν στον ένα περίπου μήνα από την επιβολή περιορισμών (κάνοντας ΠΘ και ΠτΔ να αναδείξουν το θέμα) είναι ένα δείγμα για το πόσο θα μας στοιχίσει τελικά το social distancing, η αποκοπή διά της απομόνωσης στα άνετα ή ανεκτά σπίτια μας. Εκτός αν πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι αυτό που περνά από το timeline.

--

Η άκυρη, αριστερή κριτική στην τρέχουσα διαχείριση της πανδημίας στην Ελλάδα δεν διαφέρει πολύ σπό την άκυρη, αριστερή αποτίμηση της πυρκαγιάς στο Μάτι. Και τότε και τώρα, «έφταιγε» -υποτίθεται- το ότι η χώρα δεν είχε την τελειότητα των εκθέσεων ιδεών τους. Η αυθαίρετη δόμηση τότε, οι ελλείψεις του ΕΣΥ τώρα: όπως έγραψα το 2018 -εισπράττοντας από Βολιώτη μηχανόβιο την πρώτη δημόσια απειλή για ξεδόντιασμά μου- βασική αρχή στην αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων (άπαξ και ενσκήψουν) είναι ότι πορεύεσαι με αυτό που μπορείς να έχεις, όχι με αυτό που θα ήθελες να έχεις.


9/4

Εδώ σας θέλω, τους ψηφιακούς αναμορφωτές της Ελλάδας. Γιατί δεν μεριμνήσατε ώστε το Φως να μεταφερθεί με laser δορυφορικά στην Αθήνα; Οι λύσεις υπάρχουν και μάλιστα εφαρμόστηκαν ήδη το 1976 στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ. Οι «πανάρχαιες» παραδόσεις της λαμπαδηδρομίας (από το Βερολίνο του 1936) και της ειδικής πτήσης από Ισραήλ αποκτούν έτσι νέα ζωή. Κι όσο για το ευρηματικό delivery στα σπίτια, που «έκοψε» αυτός ο κακιασμένος, και πάλι οι Ολυμπιάδες δείχνουν τον δρόμο: τοξοβόλοι σαν αυτόν της Βαρκελώνης το 1992 να εκτοξεύσουν τη φλόγα σε κάθε μπαλκόνι, πετυχαίνοντας το καντηλάκι που θα έχετε αφήσει εκεί, χωρίς ανθρώπινη επαφή.

--

Για όσους παρακολούθησαν τη συζήτηση της περασμένης εβδομάδας για τις νέες ζώνες ήπιας κυκλοφορίας στη Βιέννη, ιδού μια σύνοψη καθώς και (στο λινκ) αναλυτικός χάρτης.

https://www.wien.gv.at/stadtplan/grafik.aspx?lang=de-AT&bookmark=-cMHERUNIOkUC65FG7xWFRoq6R5lmnKnmkev2pn4Mpr4C&fbclid=IwAR2swWRVQmRUuCWldz27ImBNkFGJFdwH3SsMqJkIywjWe3-6QhPmmkmLE-w



10/4

Λέει ο κ. Ιωαννίδης ότι η Ελλάδα έχει λίγα κρούσματα κορονοϊού γιατί την προστατεύει το καλό της κλίμα. Στην ίδια πρόταση παρατηρεί ότι ίδιους πάνω κάτω αριθμούς έχουν και όλες οι «βαλκανικές» χώρες. Είναι γνωστό άλλωστε ότι το μεσογειακό κλίμα της Ελλάδας είναι ολόιδιο #not με το ηπειρωτικό της Βουλγαρίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βόρειας Μακεδονίας, Βοσνίας και ηπειρωτικής Κροατίας.

--

Με την Μεγάλη Παρασκευή των Καθολικών σήμερα, μπαίνουμε στην καρδιά της πασχαλινής περιόδου, περιμένοντας και το δικό μας Πάσχα σε λίγες μέρες. Νομίζω πως όλοι ανεξαιρέτως -και ανεξάρτητα αν είμαστε "πιστοί" και των παραδόσεων ή το αντίθετο- στενοχωριόμαστε που φέτος δεν θα είναι όπως άλλοτε. Κι επειδή ακριβώς μας επηρεάζει όλους αυτό, μου φαίνεται ιδιαίτερα προσβλητική οποιαδήποτε (εκ)δήλωση μαγκιάς, οποιαδήποτε διάθεση και κυρίως πράξη απόπειρας να κάνουν κάποιοι το δικό τους, ενίοτε προωθώντας αποφάσεις που θα αυξήσουν κινδύνους για [τον] άλλο κόσμο, πέραν του εαυτού τους. Δεν είμαστε τα κορόιδα οι πολλοί που προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τα συναισθήματά μας, να κάνουμε υπομονή, να βρούμε τον τρόπο να διαχειριστούμε την πρωτόγνωρη κατάσταση και να τιμήσουμε τις μέρες. Να ευχηθούμε από μακριά στους φίλους και τους δικούς μας, να φάμε και να πιούμε χωρίς παρέα τρίτων, να ακούσουμε σε μια οθόνη τηλεόρασης το Σήμερον Κρεμάται και να ψάλουμε το Χριστός Ανέστη χωρίς ανησυχίες για το αν η λαμπάδα θα κάψει κάποιων το μαλλί (ΟΚ αυτό το λες και καλό). Για να γυρίσουμε στους "αδούλωτους", όμως, ας ξέρουν ότι δεν είναι περισσότερο Έλληνες, Χριστιανοί, Άνθρωποι από τους υπόλοιπους. Και σίγουρα δεν είναι περισσότερο έξυπνοι.


11/4

Κάτι πολύ ενδιαφέρον έως και μυθιστορηματικό έχει αυτή η ιστορία της δωρεάς 300.000 ευρώ στο ΕΣΥ από Τούρκο επιχειρηματία μέσω της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δημοσιεύματα / ιστοσελίδες μιλούν για (α) επιχειρήσεις τυχερών παιγνίων κ.ά. δραστηριοτήτων με έδρα το Λονδίνο, (β) σύλληψη στην Ελλάδα το 2019 (Ιντερπόλ, συζήτηση περί έκδοσης), (γ) δωρεά στον Δήμο Πειραιά για απόρους, (δ) δωρεά μασκών στον στρατό της Βόρειας Μακεδονίας, (ε) παροχή τουρκοκυπριακής υπηκοότητας το 2016 και επένδυση σε ξενοδοχείο της Κυρήνειας.

Ας το ψάξει κάποιος να μας πει υπεύθυνα, διότι το επόμενο που θα ακούσουμε (βοηθάνε εδώ και οι μέρες) είναι ότι -εκτός από πολυσχιδής μπίζνεσμαν- ο ευεργέτης είναι κρυπτοχριστιανός, κρυπτορωμιός, αγωνιστής της ελευθερίας ή και όλα μαζί. Τίποτα δεν θα μας εκπλήξει.

--

Καημό το έχω, αυτοί που διαδίδουν οδηγίες για το τι να κάνουμε (λες και δεν το κάναμε ήδη, βλ. «να φωταγωγήσουμε και να ψάλουμε το Χριστός Ανέστη») να το έκαναν μια φορά με ορθογραφημένα ελληνικά!


12/4

The updated Covid19 "Balkanometer" showing death rates per population (based on "Worldometers" data) after yet another week. Less sharp increase -compared to last week- observed for Albania and then Greece; Bulgaria (followed by Croatia) still reports the lowest rates. On the other hand, North Macedonia's and Romania's figures have doubled.


--

Το ένα πραγματικά καλό στην παρούσα συγκυρία -ακόμη καλύτερο και από την περιβαλλοντική ελάφρυνση, την έτσι κι αλλιώς πρόσκαιρη- είναι ότι θα γλιτώσουμε τις φανφάρες όσων θεωρούν ότι κάνουν την επανάστασή τους τρώγοντας δημόσια κρέας την Μεγάλη Παρασκευή.

--

Το Amazing Grace με τον Bocelli μπροστά στο Duomo, και με πλάνα από τους άδειους δρόμους Παρισιού, Λονδίνου και ΝΥ, θα παίζεται στο μέλλον ως ντοκουμέντο για να θυμίζει το φετινό δυτικό Πάσχα.


13/4

Βγήκε και η βλαμένη σουβενιριτζού του νησιού με hashtag «θα λογαριαστούμε μετά» ένα νανοσεκόντ αφότου ανακοινώθηκαν οι εκατό νεκροί. Ευτυχώς δεν είναι τόσο εσχατόψυχα όλα τα βλαχαδερά, ή έτσι θέλω ακόμη να πιστεύω.

--

Όπως ο Κύριλλος επισκίασε τον Μεθόδιο και μιλάμε μόνο για κυριλλικό αλφάβητο, έτσι και η κυρία Αναστασοπούλου του Σκάι θα μείνει μόνη της στην ιστορία για την γκάφα με το βλέμμα του τυφλού Bocelli, παρόλο που η ανώνυμη [;] συμπαρουσιάστρια σιγοντάρισε στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, λέγοντας με σιγουριά: «Έτσι!». Η ζωή είναι άδικη.


14/4

Να γιορτάσουμε την Ανάσταση "όπως κάθε χρόνο" ζητά με ανοιχτή επιστολή του στον πρωθυπουργό ένας παπάς από προάστιο της Αθήνας, με πλήρη συναίσθηση #not της κατάστασης. Ζητά μάλιστα από τον πρωθυπουργό να βρει εκείνος λύση, αφού πρώτα έχει επισημάνει με πατρική αγάπη #not ότι ίσως το θρησκεύεσθαι δεν συγκαταλεγόταν στις "προσωπικές συνήθειες" του κ. Μητσοτάκη.

Διαβάζοντας όλα αυτά τα παράλογα (και προσπερνώντας το ότι ο ιερέας παρακάμπτει την Ιεραρχία που λέγεται Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως και τις διαρκείς υπομνήσεις της πλειοψηφίας των λογικών ιερέων και θρησκευόμενων, ότι Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ), προσπαθώ να φανταστώ την λύση που ίσως κάποιοι σκαρφιστούν (όπως οι άλλοι που εμπνεύστηκαν το delivery του Φωτός): ναούς το βράδυ της Ανάστασης, μπροστά στους οποίους χιλιάδες πιστοί, τηρώντας τις αποστάσεις των 2 μέτρων, θα μεταλαμπαδεύουν τη φλόγα και θα δίνουν το φιλί της Αγάπης στους αγνώστους συνανθρώπους βγάζοντας για λίγο τις μάσκες που δεν θα φορούν... Και θα τα κάνουν όλα αυτά καρτερικά, προσεκτικά και αργά, αφήνοντας τη διαδικασία να κρατήσει γύρω στη μία ώρα - και τη μαγειρίτσα στο σπίτι να κρυώνει. "Όπως κάθε χρόνο".

--

Αναμένεται ΚΥΑ με περιεχόμενο:

(α) τις ακριβείς ώρες περιορισμού εξόδου από τα όρια των κατοικιών (μπαλκόνια και αποκλειστικές βεράντες εξαιρούνται) το επόμενο Σαββατοκυριακοδεύτερο

(β) τις ακριβείς προδιαγραφές για το αποδεκτό ψήσιμο κρεάτων και άλλων πρωτεϊνούχων και μη φαγητών στο ως άνω διάστημα - ενδεχομένως και με το αν δοκιμάζουμε Πέτσα!

--

Largest recession forecasts in Europe for 2020 acc. to IMF:

San Marino, -12.2%
Greece, -10.0%
Italy, -9.1%
Croatia, -9.0%
Montenegro, -9.0%
Latvia, -8.6%

Smallest recession forecasts:

Malta, -2.8%
Serbia, -3.0%
Moldova, -3.0%
Hungary, -3.1%
Bulgaria, -4.0%
North Macedonia, -4.0%


15/4

Ο δήθεν έπαινος του Bill Gates για την ελληνική διαδικτυακή τουριστική καμπάνια και την πειθαρχία στη μάχη κατά του κορονοϊού διαψεύδει επιτέλους την δήθεν ρήση του Henry Kissinger για το πόσο δυσκολοκυβέρνητος είναι ο ελληνικός λαός με τις πολιτιστικές ρίζες που πρέπει να χτυπηθούν.

--

Εγώ λέω, βλέποντας τα fashion statements για τα διαχωριστικά παραλίας που ετοιμάζουν οι Ιταλοί, να πάμε πιο παραδοσιακά και δοκιμασμένα. Χωριστές παραλίες για αγοράκια και κοριτσάκια -να μειωθούν τα αλείμματα λαδιού, οι πατητές και άλλες στενές επαφές- κι όταν με το καλό βγει το εμβόλιο ξαναγυρνάμε στα bains mixtes.


16/4

Σκεφτείτε τον εαυτό σας σε μια παραλία με κόσμο, όχι απαραίτητα τίγκα σαν της Πιερίας τον Ιούλιο και Αύγουστο, αλλά μια μέση κατάσταση με μπιτσόμπαρα, πιτσιρίκια, βουτάω-βγαίνω-έξω-και-φτύνω, όλο και κάποιο αποτσίγαρο και χυμένο αναψυκτικό στην άμμο, αντιηλιακά να αφήνουν λαδιές στο νερό... Προγραμματίστε τώρα τις φετινές σας διακοπές και φανταστείτε 30 και πλέον εκατομμύρια ξένους επισκέπτες να κάνουν το ίδιο, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα «όπως κάθε χρόνο» επειδή κάναμε όλοι 1-2 μήνες lockdown, εξομαλύναμε την καμπύλη και άρα εξαλείφθηκε ο ιός.

--

Δεν ξέρω ως τι θα μείνει στην ιστορία ο κ. Αλαβάνος. Μάλλον ως τίποτα το ιδιαίτερο, χάρη και στις τόσες του παλινωδίες. Γόνος κεντρώας οικογένειας και καλοπαντρεμένος (κοινωνικά μιλώντας), εξελίχθηκε μέσω αντιδικτατορικού αγώνα, ΚΚΕ και Συνασπισμού σε αντιμνημονιακό αριστερό, που έδωσε το δαχτυλίδι στον Τσίπρα πριν απογοητευτεί το 2015. Στο θέμα της ορθόδοξης θρησκευτικότητας πάντως κάθε άλλο παρά αντικληρικαλιστής αποδείχτηκε, αν κρίνουμε από την παρουσία του στην Ευρωβουλή (όπου μεταξύ άλλων υπερασπίστηκε το άβατον του Αγ. Όρους απέναντι στον "φεμινισμό"). Η σημερινή, ίσως κύκνεια, δήλωσή του για την περιφορά Επιταφίου δεν αποτελεί λοιπόν και τόσο τεράστια έκπληξη, για μένα.

--

Σποτ Κοσμοτέ με υπόκρουση «11/8» του Χατζηδάκι και πλάνο από το πανώ «γ... τον κορονοϊό» ❤


17/4

Θα λοιμωχθώ από το παράθυρο!

--

Κι αν συτή η φράση που παπαγαλίζετε με χάχανα είναι βγαλμένη από κάποια διάλεκτο της τρισχιλιετούς και βάλε γλώσσας μας; Εγώ ξέρετε πόσα χρόνια προσπαθώ να καταλάβω τι είναι το Σελλάδι του Άππη; 🙂 #Elikikou


18/4

In Greek we like offering wishes in anticipation: “Good Resurrection” is what we say before midnight on the eve of Orthodox Easter. “Christ is risen!” is sung at churches (or, as this year, at our homes) at midnight sharp and afterwards; proper custom is to respond with “He is truly risen!” This is shared by all Orthodox, in ex-YU countries it is “Hristos Vaskrese / Vaistinu Vaskrese”. May the excellent spring weather (Zagreb can ensure that!) and the spirit of love brighten up this special day!



19/4

Μαθαίνω για τις διάφορες «ζαβολιές» που κάνουν ή αναφέρουν κάποιοι γνωστοί, προσπάθειες να έρθει ο κόσμος ένα κλικ πιο κοντά στο Πάσχα όπως το ξέρει: Τους ναούς που άνοιξαν, το φως που πήγε σε σπίτια, τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύτηκαν, τη γνωστή μου που περηφανεύεται επειδή έκανε Πάσχα με διάσημο χρυσαυγίτη-πεϊνιρλιτζή... 🙂 Τι να κάνεις, να κάτσεις να μαλώσεις; Θα σας πω λοιπόν για τη δική μας μικρή ζαβολιά: κάναμε για πρώτη φορά Ανάσταση από τις 11μμ, καθώς συνδεθήκαμε με την ελληνική τηλεόραση και έχουμε διαφορά μία ώρα 🙂 Κατά τα άλλα ήμασταν πιο παραδοσιακοί από ποτέ: Αρνί στον φούρνο με γέμιση, μαγειρίτσα, τζατζίκι, λαμπρόψωμο, τσουρέκια, κόκκινα αυγά... Χάρη στην Evangelia και όλα τα παιδιά υπάρχει πλούσιο μαγειρικό ταλέντο στο σπίτι - εγώ εξαιρούμαι, ευτυχώς για τους άλλους! Θα σας έστελνα και φωτογραφίες, αλλά ...τα φάγαμε. Και του χρόνου στον τόπο της επιλογής μας!

--

This week Slovenia was added to the chart. It tops the rest of SE Europe's selection as regards no. of coronavirus deaths per population. Otherwise, North Macedonia and Romania remain high (and with a sharper rate of increase compared to last week). Serbia and Croatia curves are also sharpened, while Bosnia's became flatter. Bulgaria, followed by Albania and Greece, remains with the lowest death rates so far.

For those who haven't read previous weeks' posts, here is the standard disclaimer: I'm not an expert and the chart contains purely data (source is "Worldometers"), no analysis nor projection. The SE European neighbors (the whole continent and the whole world, indeed) will need to work together on how to plan next steps.



20/4

Social distancing is not for turtles (Maksimir Park yesterday)



--

Στις οδηγίες για τη μεσογειακή διατροφή έπρεπε να έχουν συμπεριληφθεί και οι επιτρεπόμενες ημέρες «κρεωφαγίας» από την ιερά σύνοψη, μισές δουλειές πάλι 🙂


21/4

Ρε μήπως τελικά η συνεκμετάλλευση, με τέτοιες τιμές βαρελιού, δεν είναι καζάν-καζάν αλλά καϊμπετμέ-καϊμπετμέ; 🙂

--

Passive-aggressive χουντικός λέγεται αυτός που ανεβάζει σήμερα 21/4 λήμματα για τη νομισματική μονάδα «φοίνιξ» -ή μια απλή φωτό χουρμαδιάς- και περιμένει να μετρήσει τα “like”. 🙂

--

«Δεν έχω πραγματικά δεδομένα αλλά σαλιώνοντας το δάχτυλο λέω εκατό με διακόσιες χιλιάδες» (απριλιανός ιωαννιδισμός)

--

Οι Αυστριακοί ανακοινώνουν ότι από Πρωτομαγιά ανοίγουν ξανά τα καταστήματα και η παροχή υπηρεσιών (π.χ. κομμώσεις), από 15/5 σταδιακά τα σχολεία, η γαστρονομία (με μέτρα ασφαλείας και ωράριο έως τις 11μμ) και οι ιερές ακολουθίες, ενώ αργότερα και επίσης σταδιακά θα επιτραπεί και η έξοδος ταξιδιωτών από τη χώρα.

--

Αυτοί που τσουβαλιάζουν τους θανάτους από συστηματικές αιτίες με αυτούς από την πανδημία του τριμήνου (και συμπεραίνουν "σιγά το πρόβλημα..."), μου θυμίζουν τους ατζαμήδες κυνηγούς που σημάδευαν την αγριόπαπια και αστοχούσαν: πέντε μέτρα αριστερά ο πρώτος, πέντε μέτρα δεξιά ο δεύτερος, μέσος όρος "ζήτω, την πετύχαμε" 


22/4

Τώρα που θα πάρουν τα πάνω τους τα μαχαιροπήρουνα και πιατοπότηρα μιας χρήσης, ας κάνουμε μια startup μίνι παραγωγική μονάδα ανά δήμο για να κατακτήσουμε τον κόσμο με εκείνα τα «σταραμάκια» (σταρένια καλαμάκια). Η Ελλάς, ανέλπιστα, πρωτοπόρος κατά της πλαστικούρας.

--

Κάντε τα όμως λίγο πιο πειστικά τα ερωτηματολόγια "έρευνας" που διαδίδετε αυτόν τον καιρό. Σαν βγαλμένα από το ίδιο καλούπι είναι τα περισσότερα, ή γραμμένα στο ίδιο γόνατο 

--

Μην ξεγελιόμαστε, η μουσική υπόκρουση του ενός σποτ με το Περιβόλι του Σαββόπουλου και του άλλου με τα 11/8 του Χατζηδάκι, ένα κυρίως μήνυμα περνούν: Οι προσδοκίες μας από την έξοδο ας περιοριστούν σε αυτές της αναδυόμενης Ελλάδας της δεκαετίας του '60.

--

Αν οι επαφές στο Κρανίδι γίνονταν τηρώντας απόσταση ενάμισι μέτρου μεταξύ προσώπων, δεν θα υπήρχε θέμα...


23/4

Αυτόν τον καιρό, η αναφορά στα υποκείμενα νοσήματα φέρνει στην επιφάνεια τον ρατσισμό του Υγιούς. Λες και το σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που ζουν με μια πάθηση δεν θα έπρεπε να έχουν την προσδοκία να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερα.

--

Croatian Prime Minister just presented a timeline for easing of restrictions:
- Public transport, libraries, museums and most shops (without close contact): From April 27th
- Hairdressers, health services and similar services (with close contact): From May 4th
- Cafes with outdoor seating, accommodation facilities, shopping centers, meetings of up to 10 people, some schools etc.: From May 11th

--

Joke-ović


24/4

Nothing personal guys, αλλά περιμένω υπομονετικά να αρχίσω να συναντώ φίλους σε συνθήκες πραγματικής ζωής. Στα κοινωνικά μέσα ομολογουμένως έχουμε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αναγνώσεις, δυνατότητες έκφρασης - και κυρίως την τήρηση επαφής. Ωστόσο, με αρκετούς (κυρίως όχι γνωστούς από κοντά) νομίζω ότι εξαντλείται το περιεχόμενο επικοινωνίας ή ίσως απλά βγαίνει μια κατανοητή κόπωση. Όσο ακόμη είμαστε σε περιορισμό, ας κάνουμε μια προσπάθεια να σηκωνόμαστε λίγο ψηλότερα από τον βούρκο της μίρλας. Κι όποτε δεν το μπορούμε, ας μένουμε για λίγο σιωπηλοί και ας κάνουμε κάτι άλλο, εντός ή εκτός σπιτιού.

--

Ένας ένας, οι ψεκασμένοι Συριζαίοι, Ανελίτες, Χρυσαυγίτες και άλλα ζώα του 2011-2015 προσχωρούν στις θεωρίες συνωμοσίας για τον τεχνητό κορονοϊό και την ανύπαρκτη απειλή μιας γρίππης. Έχουμε πόλεμο. Πόλεμο, ξανά, εναντίον της βλακείας. Θα νικήσουμε, και πάλι, αφού πρώτα παλέψουμε. On every beach.


26/4

Improving news from most SE Europe countries (except Romania) as the number of new COVID19 deaths generally decreased last week. However, I hope we will stop jumping to unfounded and even ridiculous conclusions about what this little corner of the earth is "doing differently and better". The next challenge is coming very soon as most countries will apply gradual relaxation of "lockdown" measures and we will all feel urged to do the things we know. Let's not blow it!


--

Αυτό που ζούμε είναι και ένα infodemic. Δυστυχώς δεν εξαιρούνται από αυτό και οι σοβαρότεροι / αρμοδιότεροι, που για να ακουστούν βομβαρδίζουν κι αυτοί με τα δικά τους, ρίχνοντας καμιά φορά τη δική τους ποιότητα. Επιστήμονες, π.χ., ελλείψει δεδομένων εικάζουν ότι οι φορείς του ιού στην τάδε χώρα είναι "100 με 200 χιλιάδες" ή ότι η θνητότητα "μπορεί να είναι 5%, μπορεί όμως και 40%". Δεν ξέρω τι προσφέρουν από πρακτικής πλευράς τέτοιες εκτιμήσεις, που εμένα μου λένε ότι ο ειδικός ένιωσε πιεσμένος να πει οπωσδήποτε κάτι, σάλιωσε το δάχτυλό του δύο φορές και αποφάνθηκε σαν τον χότζα ("κι εσύ δίκιο έχεις!").

Τα σκήπτρα βεβαίως τα κρατούν οι μη ειδικοί, που είναι και περισσότεροι. Τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα ο κορυφαίος Έλληνας μ... -μπλόγκερ θέλω να πω- που ρίχνει το επίπεδο διπλά.
- Αφενός αποσιωπεί (ή δεν γνωρίζει) ότι άλλο συσχέτιση, άλλο αιτιολόγηση. Μάλλον δεν θα έχει δει το γράφημα που συσχετίζει τον αριθμό ταινιών του Νικ Κέητζ με τον αριθμό θανάτων σε πισίνες, που ακολουθούσαν σχεδόν ολόιδια διακύμανση πριν κάποια χρόνια.
- Αφετέρου, δεν κάνει καν συσχέτιση. Πόσο δύσκολο θα ήταν να κάνει ένα διάγραμμα με άξονες Χ-Υ και να βάλει στην τετμημένη τον "δείκτη διεθνοποίησης" και στην τεταγμένη τους θανάτους από κόβιντ; Πόσο δύσκολο θα ήταν να καταλάβει ένα τέτοιο απλοϊκό διάγραμμα ο "εξυπνότερος λαός του κόσμου" με τους απογόνους του Πυθαγόρα; Δεν το κάνει βέβαια διότι δεν θα του βγάλει καμία σοβαρή σύνδεση - ούτε καν τύπου Νικ-πισινών.


28/4

Ας μας εξηγήσουν οι «καμπυλολόγοι». Το πλήθος των όσων θα νοσήσουν είναι δεδομένο -όπως έλεγαν- και με την περίφημη εξομάλυνση απλά μειώσαμε την αιχμή; Αν ναι, ας το θυμίσουν στον κόσμο για να γνωρίζει ότι βγαίνοντας παραέξω στο εξής παίρνει σοβαρά ρίσκα. Αν όχι -που μεταφράζεται στο ότι δεν υπάρχει πια μεγάλο «φορτίο ιού» εκεί έξω- τότε ας βγουν να παραδεχτούν ότι είπαν μια υπερβολή κι ας ετοιμαστούν να μην ξαναγίνουν πιστευτές μελλοντικές τους προειδοποιήσεις. Διαλ(ι)έχτε - you can’t have it both ways.

--

Συγκινήθηκα (γέλασα μέχρι δακρύων) με το εντιτόριαλ της "Κ" για την Ελλάδα που θα επαναπατρίσει το ξενιτεμένο ταλέντο της. Επειδή, φαντάζομαι, αντιμετωπίστηκαν υποδειγματικά οι πρόσφατες κρίσεις, κάποιοι συμπεραίνουν ότι εξέλιπαν και οι λόγοι που κρατούσαν συμπολίτες εκτός χώρας. Ξεκινώντας, υποθέτω, από αυτούς που επαναπατρίστηκαν εν μέσω πανδημίας και που περίπου οφείλουν ηθικά να συστρατευθούν, μιας και τους έχουμε τώρα κοντά και δεν έχουν και πολλές επιλογές τώρα δα. Να δείτε που με αυτή τη λογική, στις χώρες που "τα πάνε ακόμη καλύτερα", η βουλγαρική και αλβανική διασπορά (25% του αρχικού πληθυσμού των χωρών) θα γυρίσει τρέχοντας στις πατρογονικές της εστίες.

--

Πριν 15 μέρες έγραψα επί λέξει τα εξής (η πλήρης μπλογκιά στο πρώτο σχόλιο):

"Ένα ρεαλιστικό ερώτημα στον χώρο των μεταφορών είναι, με ποιον τρόπο θα ξαναφορτιστούν τα δίκτυα και πώς μπορεί να αποφευχθεί η επανάληψη λαθών (ή έστω δυσμενών εξελίξεων) του μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος. Βασικό στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι η σημαντική αύξηση των μέτρων προστασίας για την υγεία εργαζομένων, μετακινούμενων και ευρύτερου κοινού, που αναμένεται να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας όλων των συστημάτων, προς την κατεύθυνση του υψηλότερου χρηματικού και χρονικού κόστους.

Στο παράδειγμα των αστικών συγκοινωνιών, μπορούμε να φανταστούμε ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) θα επιδιωχθεί όχι απλώς να απολυμαίνονται συχνά αλλά και να λειτουργούν με λιγότερο συνωστισμό, ακόμη κι αν γίνει υποχρεωτική (α λα Κίνα) η μάσκα σε κάθε δημόσιο χώρο. Αυτό σημαίνει έξτρα δουλειά (και downtime), πιθανώς μετασκευές οχημάτων και χώρων αναμονής, καθώς και -υποθέτοντας ότι η ζήτηση θα παραμείνει ίδια- πυκνότερα δρομολόγια.

Ωστόσο, η επιθυμία πολλών να αποφύγουν το ρίσκο του συγχρωτισμού πιστεύω πως αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη χρήση επιβατικών αυτοκινήτων - είτε ιδιόκτητων/νοικιασμένων, είτε των πάσης φύσεως μορφών ταξί. Κυκλοφοριακά όπως και περιβαλλοντικά αυτό είναι αρνητικό για τα δίκτυα των πόλεων - υπάρχουν εντούτοις τρόποι να μετριαστεί το κακό, παρεμβαίνοντας στη ζήτηση. Οι μεγάλοι εργοδότες (δημόσιος τομέας και πολλές επιχειρήσεις υπηρεσιών) μπορούν -και ίσως υποχρεωθούν- να καθιερώσουν την εργασία από το σπίτι για κάποιες ημέρες της εβδομάδας. Για όσους πάλι πρέπει να μετακινηθούν, μπορούμε να θυμηθούμε το βραχύβιο μέτρο της κλιμακωτής κυκλοφοριακής αιχμής (που αν δεν κάνω λάθος εφαρμόστηκε στην Αθήνα επί Λαλιώτη) και αυτή τη φορά να το εφαρμόσουμε στα σοβαρά."

Σήμερα από τους Έλληνες αρμοδίους, μαζί με την κατάργηση του SMS/μετακινησόχαρτου εντός νομών, ακούσαμε έως τώρα για:
- Πυκνότερα δρομολόγια συγκοινωνιών (χωρίς αναφορά σε περιορισμούς συγκέντρωσης ατόμων εντός οχημάτων ή άλλα προστατευτικά μέτρα)
- Προτροπή (!) προς τους μετακινούμενους να προτιμούν όχι τα ΜΜΜ αλλά το αυτοκίνητό τους - Τι θα γίνει αν δεν έχουν; Να πάρουν ταξί (παντεσπάνι);
- Σκοπούμενες μεταβολές στις ώρες προσέλευσης εργαζομένων (χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες και χωρίς να μου είναι σαφές αν θεσμοθετείται πιο μόνιμα η τηλεργασία)


29/4

Το έχω πει 1,5-2 φορές* ακόμη αλλά ίσως χάθηκε μέσα στον θόρυβο. Η μάσκα** -ακόμη και φορεμένη σωστά- δεν είναι προφυλακτικό. Δεν είναι το εξάρτημα που θα καταργήσει την ανάγκη κάθε άλλης προστασίας.

Είναι, ας το πούμε (τώρα που σταδιακά γίνεται υποχρεωτική σε κλειστούς κυρίως χώρους), το ελάχιστο ψυχολογικό "πιστοποιητικό" ότι προσέχεις μη σαλιώσεις τους γύρω σου και μη σε σαλιώσουν κι αυτοί. Είναι αυτό που θα επιτρέψει να μην τρέμει διαρκώς το φυλλοκάρδι όλων και που ίσως συμβάλει σε μια καθημερινότητα λίγο ομαλότερη από των τελευταίων 1,5-2 μηνών, κρατώντας όμως τις αποστάσεις των 1,5-2 μέτρων και ό,τι άλλο θα ελαχιστοποιήσει την έκθεση στον ιό.

Μια άλλη διαφορά είναι ότι δεν χρειάζεται απαραίτητα να αγοράσεις βιομηχανοποιημένες μάσκες αν "δεν μπορείς να βρεις" ή αν είναι "ακριβές". Κυκλοφορούν ευρύτατα οδηγίες για το πώς να φτιάξεις μόνος σου (και πώς να τις καθαρίζεις και να τις συντηρείς), χωρίς να χρειάζεσαι δυσεύρετα υλικά ούτε άπειρο χρόνο. Είναι ενοχλητικό και υποκριτικό, άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει παιδιά, δουλέψει, σπουδάσει, ξεπεράσει μικρές ή μεγάλες δυσκολίες -ή όλα τα παραπάνω- να λένε στο συγκεκριμένο θέμα και σε πολλά άλλα "πού είναι το κράτος / η ΕΕ / η Γερμανία" (συχνά για όλα τους "φταίνε οι γερμαναράδες"). Έχουν κάνει ζημιά κάποιες νοοτροπίες, εκθέσεις ιδεών ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Κρίμα.

*δεν υπάρχει "μιάμιση φορά" αλλά δένει με τα παρακάτω :)
**ή το κεφιγέ ή οτιδήποτε άλλο καλύπτει μύτη-στόμα


30/4

Το ξέρω ότι δεν είναι πάντα σωστό το profiling. Ωστόσο, έχει το ενδιαφέρον της εδώ η πληροφορία ότι ο Φέρι(ντουν) Μπάτζογλου -που έγραψε για τα υποτιθέμενα Greek statistics του κορονοϊού σε γερμανικό ΜΜΕ- «κατάγεται από τη μειονότητα της Θράκης».

Επί της ουσίας (και ανεξαρτήτως καταγωγής), μένει να φανεί αν υπάρχει κάποια αλήθεια γύρω από το ατεκμηρίωτο teaser (ότι η Ελλάδα δεν αποδίδει στον covid όλους τους σχετικούς θανάτους, διότι δεν τεστάρει, κι όλα αυτά ελέω τουρισμού) ή αν έρχεται η ώρα μιας βαρβάτης αγωγής για συκοφαντική δυσφήμηση από πλευράς του ελληνικού κράτους.

--

Ποιος είπαμε θα στηρίξει τους «εθνικούς αερομεταφορείς»; Φάτε εσείς λειψά vouchers, κορόιδα επιβάτες! Ντροπή.

12 χώρες - και η Ελλάδα - ζητούν από την Κομισιόν να αναστείλει τις αποζημιώσεις για ακυρωμένες πτήσεις

Δώδεκα κράτη της ΕΕ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, θα καλέσουν σήμερα τις Βρυξέλλες να αναστείλουν προσωρινά έναν ευρωπαϊκό νόμο χορήγησης επιστροφών - αποζημιώσεων για ακυρωμένες πτήσεις από τις αεροπορικές εταιρίες, μεταδίδει το Euronews

Η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες ηγούνται της πρότασης, η οποία αναμένεται να κατατεθεί κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης των ευρωπαίων υπουργών μεταφορών.

Οι άλλες χώρες που στηρίζουν το αίτημα, είναι το Βέλγιο, η Βουλγαρία, η Κύπρος, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Λετονία, η Μάλτα, η Πολωνία και η Πορτογαλία.

Η πρόταση - η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις - έρχεται εν μέσω της οργής επιβατών που είδαν τις πτήσεις τους να ακυρώνονται εν μέσω του ξεσπάσματος της πανδημία κορωνοϊού, αλλά τους προσφέρθηκαν μόνο κουπόνια ως αποζημίωση.

--

Συγκλονισμός, τα ...πυκνωμένα δρομολόγια του αθηναϊκού μετρό θα είναι ανά 6 λεπτά! Η μισή δηλαδή συχνότητα σε σχέση με τη δυνατότητα των 3 λεπτών, αλλά πολύ αραιότερη και από τον στόχο των 4 λεπτών, που μάλιστα είχε εξαγγελθεί πέρυσι τον Σεπτέμβριο "για το τέλος του 2019".

Αυτό που θα είναι πυκνωμένο θα είναι το λεφούσι μέσα στα πάσης φύσεως οχήματα (βαγόνια και λεωφορεία), καθώς ο οργανισμός των συγκοινωνιών δεν ανακοίνωσε μέγιστο αριθμό ή μέγιστη συγκέντρωση - μιλώντας μόνο γενικόλογα για "μέτρα ελεγχόμενης εισόδου". EDIT: Όπως με πληροφορούν "από το κοντρόλ" θα υπάρχουν "βοηθοί επιβατών" στους σταθμούς, μακάρι να μειωθεί το πρόβλημα με αυτούς.


Θα γίνει της μάσκας 

13 Απρ 2020

Η (μεθ)επόμενη μέρα στις μεταφορές

Θαυμάζουν πολλοί αυτόν τον καιρό τα καθαρότερα νερά της Βενετίας, τη μειωμένη ατμοσφαιρική ρύπανση των μεγαλουπόλεων, έως και τις αρκούδες που εμφανίστηκαν να βολτάρουν σε ελληνική πρωτεύουσα νομού. Χαιρόμαστε όσοι βγαίνουμε για περπάτημα σε δρόμους με ελάχιστη κίνηση, κινούμενοι και στο οδόστρωμα, επικροτώντας την πρωτοβουλία του δήμου Βιέννης να δώσει χώρο στους πεζούς με προσθήκη νέων δρόμων ήπιας κυκλοφορίας. Πιθανότατα θα έχουμε να λέμε στο μέλλον και για τη μεγάλη πτώση του αριθμού τροχαίων αυτή τη χρονιά, επισημαίνοντας ότι αυτή η μάστιγα αφορά τις παραγωγικές ηλικίες, σε αντίθεση με τον κορονοϊό που χτυπά κυρίως "τους γέροντες".

Η δύναμη της στιγμής -που ίσως καλύτερα από οπουδήποτε αλλού αποτυπώνεται στην ερμηνεία του Amazing Grace ανήμερα του δυτικού Πάσχα από τον Andrea Bocelli, με οπτικά πλάνα από τους άδειους δρόμους μεγαλουπόλεων- δεν πρέπει, ωστόσο, να μας ξεγελά. Η κατάσταση αυτής της άνοιξης δεν είναι η καινούργια κανονικότητα, ούτε ο αγνός και ενάρετος κόσμος στον οποίο δήθεν μπήκαμε με κάποια "θεία παρέμβαση". Όσο κι αν κρατήσει η κατάσταση ανάγκης και όσο σταδιακά κι αν συντελεστεί η αποκλιμάκωση των μέτρων προστασίας (δεν ξεχνάμε ότι ακόμη είμαστε στην ανηφόρα), η ανθρωπότητα θα συνεχίσει να παράγει, να καταναλώνει, να ερευνά, να διαχειρίζεται, να εμπορεύεται - και να κινείται.

Ένα ρεαλιστικό ερώτημα στον χώρο των μεταφορών είναι, με ποιον τρόπο θα ξαναφορτιστούν τα δίκτυα και πώς μπορεί να αποφευχθεί η επανάληψη λαθών (ή έστω δυσμενών εξελίξεων) του μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος. Βασικό στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι η σημαντική αύξηση των μέτρων προστασίας για την υγεία εργαζομένων, μετακινούμενων και ευρύτερου κοινού, που αναμένεται να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας όλων των συστημάτων, προς την κατεύθυνση του υψηλότερου χρηματικού και χρονικού κόστους.

Στο παράδειγμα των αστικών συγκοινωνιών, μπορούμε να φανταστούμε ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) θα επιδιωχθεί όχι απλώς να απολυμαίνονται συχνά αλλά και να λειτουργούν με λιγότερο συνωστισμό, ακόμη κι αν γίνει υποχρεωτική (α λα Κίνα) η μάσκα σε κάθε δημόσιο χώρο. Αυτό σημαίνει έξτρα δουλειά (και downtime), πιθανώς μετασκευές οχημάτων και χώρων αναμονής, καθώς και -υποθέτοντας ότι η ζήτηση θα παραμείνει ίδια- πυκνότερα δρομολόγια.

Ωστόσο, η επιθυμία πολλών να αποφύγουν το ρίσκο του συγχρωτισμού πιστεύω πως αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη χρήση επιβατικών αυτοκινήτων - είτε ιδιόκτητων/νοικιασμένων, είτε των πάσης φύσεως μορφών ταξί. Κυκλοφοριακά όπως και περιβαλλοντικά αυτό είναι αρνητικό για τα δίκτυα των πόλεων - υπάρχουν εντούτοις τρόποι να μετριαστεί το κακό, παρεμβαίνοντας στη ζήτηση. Οι μεγάλοι εργοδότες (δημόσιος τομέας και πολλές επιχειρήσεις υπηρεσιών) μπορούν -και ίσως υποχρεωθούν- να καθιερώσουν την εργασία από το σπίτι για κάποιες ημέρες της εβδομάδας. Για όσους πάλι πρέπει να μετακινηθούν, μπορούμε να θυμηθούμε το βραχύβιο μέτρο της κλιμακωτής κυκλοφοριακής αιχμής (που αν δεν κάνω λάθος εφαρμόστηκε στην Αθήνα επί Λαλιώτη) και αυτή τη φορά να το εφαρμόσουμε στα σοβαρά.

Το βάδισμα (ή και η ποδηλασία, όπου ευνοεί το έδαφος) θα μπορούσε σε πολλές περιπτώσεις να ξαναγίνει βασικός τρόπος μετακίνησης και όχι απλώς δικαιολόγηση εξόδου από το σπίτι με τη μορφή "άσκησης". Το αυξημένο κόστος των μετακινήσεων με άλλα μέσα (κόστος μετακυλιόμενο στον χρήστη, εν τέλει), τα μειωμένα εισοδήματα που προμηνύονται λόγω ύφεσης, αλλά και η μείωση της περίφημης (χρηματικής) "αξίας του χρόνου" για τον ίδιο λόγο (όλοι πια μάθαμε να βιαζόμαστε λιγότερο) δεν αποκλείεται να στρέψουν ένα μέρος του πληθυσμού στη μη μηχανοκίνητη μετακίνηση για δουλειά ή και για ψώνια.

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις αλλαγές που μπορεί να δούμε στον χώρο των μεταφορών - μαζί με πολλές ακόμη, στο υπεραστικό και διεθνές περιβάλλον. Στο μεταξύ, όμως, προηγείται το σοκ από την ήδη συντελούμενη κατάρρευση της ζήτησης, που επηρεάζει ουσιαστικά όλες τις επιχειρήσεις και τους λοιπούς φορείς που διαχειρίζονται τα δίκτυα και τις υπηρεσίες. Δεν εξαιρείται κανείς (εταιρείες μεταφορικού έργου, συντηρητές και λειτουργοί υποδομών, και βεβαίως οι εργαζόμενοι) - γι' αυτό και ο όποιος μεσοπρόθεσμος οραματισμός, παρότι χρήσιμος και δημιουργικός, δεν μπορεί να παραβλέψει την επείγουσα ανάγκη να σταθεί στα πόδια της στο παρόν και το άμεσο μέλλον η κοινωνία, η οικονομία και ειδικότερα το ζωτικό αυτό σύστημα που την αιμοδοτεί - το κυκλοφορι(α)κό όλων μας. 

30 Μαρ 2020

Coronablog έως τέλος Μαρτίου 2020

Αμοντάριστες οι αναρτήσεις στο Facebook για τον κορονοϊό. Ξεκινάμε με το δίμηνο 27/1 έως τέλος Μαρτίου 2020.

27/1


“Angelos, I knew Takis Κορωναϊος; I worked with Takis Κορωναϊος; Takis Κορωναϊος was a friend of mine; Angelos, you’re no Takis Κορωναϊος. Just a Κορωνιος”


1/2

“From Sunday, 5pm EST, foreign nationals, who have been in China within the last 14 days will be denied entry to the US.”


4/2

"Airlines still serving China (mostly reduced frequency or to be cancelled in a few days) are Air Asia, Asiana Airlines, Cathay Dragon, Finnair, SilkAir, Singapore Airlines, Thai Asia, and Thai Lion Air".


14/2

"The Pelješac Bridge [in south Dalmatia] might be the first victim of the coronavirus in Croatia. The Chinese factory which is building the steel structures for the bridge is temporarily closing".


24/2

Οι Μιλανέζοι που έζησαν διαφωτισμό και όχι Οθωμανούς έχω την εντύπωση ότι άδειασαν τα ράφια των σούπερ μάρκετ ταχύτερα από οποιοδήποτε ελληνικό ρεκόρ.


25/2

First coronavirus case in Croatia announced.


27/2

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης θα έφαγε πολλές κλωτσιές στο κεφάλι στην καριέρα του στο ταεκβοντό, δεν εξηγούνται αλλιώς αυτά που λέει για τον ταξικό κορωνοϊό.


4/3

Ενός λεπτού σιγή για την πατρινή ξερολίαση.


6/3

Άρση ασυλίας, ποινική δίωξη και αγωγή στον Κυριάκο Βελόπουλο, "χθες"!

(Τα είχε πει όλα ο Φιλ ο Κόλλινς)

Do you believe in god
'Cause that's what I'm selling
And if you want to get to heaven
I'll see you right

You won't even have to leave your house
Or get outta your chair
You don't even have to touch that dial
'Cause I'm everywhere

And Jesus he knows me
And he knows I'm right
I've been talking to Jesus all my life
Oh yes he knows me
And he knows I'm right
Well he's been telling me
Everything's gonna be alright


8/3

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Είμαι ένας ευγενής και ήπιος άνθρωπος, όπως νομίζω ξέρετε όσοι με γνωρίζετε προσωπικά. Επίσης τηρώ διπλωματική στάση εκεί που κρίνω ότι χρειάζεται, και με 51 χρόνια στην πλάτη μου μπορώ να διακρίνω καταστάσεις. Στα λάθη που γίνονται, που είναι ανθρώπινα, ζητάω συγγνώμη και αρκετοί από εσάς μπορούν επίσης να θυμηθούν και να το πιστοποιήσουν αυτό. Τέλος, ακόμη και εκεί που εξοργίζομαι -όπως σήμερα με έναν πρώην συνάδελφο που διέδωσε αυτήν την απύθμενη, κακομεταφρασμένη βλακεία για τα τσάγια που σε θερμοκρασία τόσες "μοίρες" (degrees, βαθμούς δηλαδή, ήμαρτον!) σκοτώνουν τον ιό- επιτίθεμαι στο περιεχόμενο και δεν χαρακτηρίζω τον άνθρωπο που, πλανημένα ή μη, αλλά σίγουρα ανεύθυνα, το διέδωσε. Βέβαια κάποιοι (όπως ο εν λόγω συνάδελφος) θεωρούν ότι το να πω "διαδίδεις μια μ*λ*κία και αυτό είναι ανευθυνότητα" είναι το ίδιο με το να πω "είσαι μ*λ*κας". Τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε και μάλλον θέλουν να με προκαλέσουν να είμαι λιγότερο ήπιος, αλλά δεν θα τους κάνω τη χάρη.

--

Η τελευταία ενημέρωση στη σελίδα του ΕΟΔΥ με ερωτήσεις και απαντήσεις για τον κορονοϊό είναι από τις 29/2, ντροπή!


9/3

Μέτρα για τον κορονοϊό που προτείνουν η Εκκλησία Ελλάδος (ΕΕ) και η Αρχιεπισκοπή Αμερικής (ΑΑ):

1. Δέηση υπέρ αποτροπής εξαπλώσεως της νόσου (μόνο ΕΕ, όχι ΑΑ)

2. Γενικά μέτρα "κατά τις συστάσεις Αρχών" (πλύσιμο, αντισηπτικά με οινόπνευμα, τήρηση αποστάσεων από όποιον παρουσιάζει συμπτώματα, επικοινωνία με 1135) (μόνο ΕΕ, όχι ΑΑ)

3. Απολύμανση χεριών στους νάρθηκες των εκκλησιών (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

4. Επιμελής καθαριότητα επιφανειών ναών (ΕΕ και ΑΑ) και σκευών μετά από τη λειτουργία (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

5. Αερισμός ναών (μόνο ΕΕ, όχι ΑΑ)

6. Ευπαθείς ομάδες προτρέπονται να αποφεύγουν ναούς (ΕΕ και ΑΑ), με σήμανση στις εισόδους των ναών (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

7. Ταξιδιώτες στο εξωτερικό προτρέπονται να αποφεύγουν ναούς για 14 μέρες (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

8. Να μην κατακρίνονται όσοι απέχουν για λόγους προστασίας (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

9. Αντίδωρο όχι από τον κλήρο αλλά από πανέρι (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

10. Σύσταση αποφυγής ασπασμού εικόνων με σχετική σήμανση (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

11. Ευχέλαιο με ατομικές μπατονέτες και να μην αφήνονται άνθη ή βάγια στους ναούς (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

12. Όχι ασπασμοί μεταξύ ιερέων ή μεταξύ πιστών (φιλί αγάπης) και όχι χειροφίλημα ή άλλη επαφή ιερέων-πιστών (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

13. Να μην αφήνονται βιβλία στα αναλόγια/ψαλτήρια (μόνο ΑΑ, όχι ΕΕ)

14. Κανονικά η Θεία Κοινωνία (ΕΕ και ΑΑ)


10/3

«Σταυρώθηκε», χάθηκε για τρεις μέρες αλλά σήμερα επανεμφανίστηκε, φαντάζομαι στα ΝΕΑ θα ψηλάφησαν τον τύπον των ήλων 🙂

--

Εγώ λέω πάντως στο πλαίσιο της γενικότερης καραντίνας να κλείσουμε και το facebook για 15 μέρες, διότι αρχίζουν να πονάνε τα μάτια μου με τόση πλέρια πληροφόρηση.

--

Αυστρία και Σλοβενία κλείνουν τα (εσωτερικά εντός Σένγκεν) σύνορα με την Ιταλία - Πηγή: Večernji List.


11/3

Somebody please explain why in the current circumstances it is necessary to hold one of those all-staff meetings (with tens of participants in closed spaces) that usually have no agenda and -some argue- basically psychological value rather than real usefulness. They keep happening in some workplaces out of mere inertia. Can’t we just live without them for a while?

--

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Βόρεια Μακεδονία έκλεισαν και αυτές προληπτικά τα σχολεία, σχεδόν ταυτόχρονα με την Ελλάδα.

Η Κροατία (με λίγο-πολύ ανάλογο αριθμό κρουσμάτων) δεν το έχει πράξει ακόμη.

Προσωπικά και ανεπίσημα υποθέτω ότι:

- Ο δισταγμός ίσως έχει να κάνει με την πρόσφατη απώλεια μεγάλου αριθμού ημερών διδασκαλίας λόγω απεργίας των εκπαιδευτικών.

- Ο δισταγμός ίσως έχει επίσης να κάνει με τις εσωκομματικές εκλογές του κυβερνώντος κόμματος, που είναι προγραμματισμένες για την ερχόμενη Κυριακή 15/3.

- Είναι ζήτημα χρόνου (ημερών;) να το πράξει, γιατί πραγματικά δεν μπορώ να δω ούτε έναν λόγο για τον οποίον μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση οποιαδήποτε χώρα επικοινωνεί, εμπορεύεται, γειτνιάζει με τις τριγύρω που εντείνουν τα μέτρα τους.

--



Θωράκιση (γλωσσικά, για αρχή)


12/3


Επειδή όσο να ‘ναι μας είχε πιάσει μια βαρεμάρα.

--





Η "Καραντίνα" της Σμύρνης ήταν δυτικά από το κέντρο, στην παραλία λίγο μετά το Καρατάσι και το εμβληματικό Ασανσέρ. Το υγειονομικό κτίριο δίπλα στο τζαμί ήταν στον ίδιο δρόμο (Μιτχάτ Πασά) με τη συναγωγή Μπεθ Ισραέλ που φωτογραφίσαμε το 2009.

--


Guidelines in a Greek dialect spoken by some south Italians.


13/3

Από αυτά που γράφετε πολλοί καταλαβαίνω ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής επαρχίας ζει και κινείται περίπου όπως πριν αν όχι και λίγο περισσότερο (κινείται) λόγω ελεύθερου χρόνου. Για κάποιον λόγο θυμήθηκα την επιστροφή μου από Θεσσαλονίκη σε Κόρινθο την τελευταία Κυριακή του Ιουνίου 2015, που παρά την ανακοίνωση των capital controls ο κόσμος γιόρταζε το πανηγύρι Πέτρου και Παύλου με γουρ(ου)νοπούλες και κλαρίνα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. "Στα τέτοια τους", μου το ανέλυσε ένας φίλος λίγες μέρες μετά, αυτοί έχουν "τις κοτούλες τους" και κάπως θεωρούν ότι θα τη βγάλουν καθαρή. Σίγουρα η ύπαιθρος κρατά μια συλλογική μνήμη από την Κατοχή, στην οποία οι πόλεις πείνασαν περισσότερο και δραματικά. Οι "γενναίοι" συμπατριώτες μας όμως και οι παππούδες όλων μας (όλων των Ευρωπαίων ή και της Υφηλίου) δεν έχουν ζήσει κάτι όπως αυτή η πανδημία και -για να αντιγράψουμε τα ψιλά γράμματα των αμοιβαίων κεφαλαίων- οι προηγούμενες "αποδόσεις" δεν προεξοφλούν τις μελλοντικές. Προσδοκώ λίγο λιγότερη "μαγκιά".


14/3

Σε κεντρικό κλαμπ απόψε πάρτυ «αντικορόνα» με υποχρεωτικές μάσκες, γάντια και έλεγχο στην είσοδο από νεαρές γιατρούς. The end is nigh.


--

Θα προτείνω στη δουλειά τώρα που έχουμε τηλεργασία να κάνουμε μια ημερίδα (virtual) για το work-life balance, να γελάσουμε και λίγο 🙂


15/3


Και η βασική οδηγία των ημερών εις την σαμιακήν.


17/3

Να, εδώ βλέπω έναν Γάλλο να εξηγεί ότι θα συμπληρώνεις μια ηλεκτρονική φόρμα αν θες να πας στη μπουλανζερί, αλλιώς υποθέτω θα σε γαζώνει η φλικάϊγ με τα αυτόματα...

--

-Τα φυσικά δεδομένα δεν κάνουν εξαιρέσεις στις θρησκευτικές συναθροίσεις και λειτουργίες. Κι αν ακόμη δεχτούμε ότι «μπορεί και να κάνουν», φρόνιμο είναι να λειτουργούμε υπέρ της ασφαλείας. Χωρίς μαγκιές.

-Ένα δημοκρατικό κράτος θα προσέξει ώστε να μην «κλείσει ναούς» και παρομοιαστεί με Αλβανία Χότζα. Μια ανεκτική και ανεξίθρησκη κοινωνία δεν θα διανοηθεί να επιτεθεί στην πίστη. Μια υπεύθυνη ιεραρχία θα αυτορρυθμιστεί σε συνεννόηση με τις Αρχές και θα φροντίσει να το κάνει έγκαιρα και ξεκάθαρα.

-Πάμε παρακάτω.


18/3

Η βλακεία στο διαδίκτυο / τα ΜΚΔ αυξάνεται κι αυτή πλέον εκθετικά. Τα κρούσματα δεν είναι μόνο αμόρφωτοι όπως ο μπετατζής που σούταρα τις προάλλες· είναι και άνθρωποι με άνω του μ.ο. καλλιέργεια. Ίσως στρεσαρισμένοι και με την ανάγκη να πιαστούν από / να αναδείξουν κάτι διαφορετικό; Ίσως επίσης με άγνοια της δυναμικής και των αρνητικών επιπτώσεων της φημολογίας, ή μάλλον με πίστη ότι κάνουν το καλό ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Για να είμαστε όμως σοβαροί: Δείξτε υπευθυνότητα. Στα ΜΚΔ είμαστε όλοι πομποί μηνυμάτων, όπως αν βγαίναμε στα ΜΜΕ. Βσσικός κανόνας, μιλήστε έως εκεί που απλώνει το χέρι σας. Όχι για πράγματα που δεν ξέρετε και δεν καταλαβαίνετε. Ή ακόμη καλύτερα, κάντε κάτι άλλο (πλέξιμο, κηπουρική, τόσα ωραία υπάρχουν) και αφήστε ελεύθερο χώρο στο ίντερνετ για όσους προσπαθούν να βγάλουν δουλειά, σχολικά μαθήματα και άλλα ουσιώδη εξ αποστάσεως. Σας το είπα ευγενικά.

--

Για όσους αναρωτιούνται για εμάς στην Κροατία, έχουμε 87 κρούσματα (τα 41 εδώ στο Ζάγκρεμπ) και απόψε ανακοινώθηκαν μέτρα που θα ισχύουν "μετά τις 12 και ένα" απόψε τα μεσάνυχτα και για 30 μέρες. Λίγο πολύ όπως Ελλάδα, με κλειστά καφέ, κλαμπ, θέατρα, εστιατόρια, γυμναστήρια και άλλα παρόμοια (αύριο θα αποφασίσουν για τις συγκοινωνίες• σχολεία ήδη κλειστά), υποχρεωτική απόσταση 2 μέτρα σε κλειστούς χώρους και 1μ σε ανοιχτούς, απαγόρευση συναθροίσεων, τηλεργασία / περιορισμούς ταξιδιών (δεν έχω λεπτομέρειες, στην εργασία μου τα εφαρμόζουμε ήδη αυτά εδώ και μια βδομάδα περίπου) - και αναστολή θρησκευτικών λειτουργιών. Σύνορα σταδιακά κλείνουν, πλην Βοσνίας τελευταία φορά που τσέκαρα. Με μικροδιαφορές στο ίδιο καζάνι όλοι. Εύχομαι, στο τέλος, kazan kazan.


19/3

Και μαζί με όλους βγήκαν και οι δήθεν γνώστες της αγγλικής να μας πουν ότι το “stay home” είναι λάθος γιατί λείπει το “at” 🙂

--

Παίδες, social distancing είπαμε, όχι να γινόμαστε "από δυο χωριά χωριάτες".


20/3

«Θα βλέπετε στρατό στους δρόμους και θα αναπολείτε την παρέλαση». Γέρων Yanko ο εν Ερημίταις*

*Ναι, το όνομα της γειτονιάς μου (Remete) έχει ελληνική ρίζα.

--

Στα 4 εκατομμύρια "αστών" της Αττικής οι περισσότεροι έχουν ρίζες σε κάποιο επαρχιακό μέρος και πολλοί έχουν και ενεργή ζωή εκεί. Συνταξιούχοι και άλλοι ευέλικτοι ζουν έως και εξάμηνο στο νησί ή το χωριό. Για πολλούς -περισσότερους από ό,τι φαντάζονται κάποιοι- ο "τόπος τους" είναι το κατεξοχήν μέρος στο οποίο νιώθουν ασφαλείς από οποιαδήποτε απειλή. Έχοντας καταγωγή από ένα νησί (κι ένα χωριό) και δημότης ων ενός άλλου, καταλαβαίνω αυτό το συναίσθημα. Δυστυχώς, η τραγική εμπειρία συναδέλφου που το 2007 μετά από σοβαρό ατύχημα έχασε τη ζωή του (μη μπορώντας να μεταφερθεί έγκαιρα στην Αθήνα) έχει "φρενάρει" τα όποια όνειρα είχα για να ζήσω μόνιμα ως συνταξιούχος σε νησί -υποθέτωντας πάντα ότι θα φτάσω στο όριο ηλικίας και θα πάρω κάποια σύνταξη. Η ρουτίνα μπορεί να μανατζάρεται αλλά στα έκτακτα η επαρχία και ειδικά το νησί έχουν κινδύνους και ανεπάρκειες. Η πανδημία είναι κάτι έκτακτο και οι ιδιαίτερες πατρίδες δεν έχουν ανοσία ούτε φράχτη για να κρατήσουν μακριά τον ιό. Δεν θεωρώ ασυνείδητους όσους μεταφέρουν από τώρα το "σύστημά τους" σε τόπους όπου έχουν σπίτι, οικογένεια, ίσως και υποθέσεις να φροντίσουν. Βλέποντας μάλιστα τις ευρύτερες απαγορεύσεις που έρχονται σύντομα, καταλαβαίνω γιατί σπεύδουν. Πιστεύω όμως ότι πριν από κάθε τέτοια απόφαση (που όσο δεν απαγορεύεται αποτελεί δικαίωμα) ο καθένας οφείλει να ζυγίσει τα ρίσκα για τον εαυτό του, τους δικούς του και την κοινωνία. Προσωπικά δεν νομίζω ότι θα πήγαινα.


21/3

Είχα μια συζήτηση τις προάλλες για το πόσους σκοτώνουν τα τροχαία και πόσους ο κορονοϊός. Στην Ιταλία λοιπόν σήμερα οι νεκροί είναι 4800+, δηλαδή μέσα σε 2 περίπου μήνες διάδοσης της νόσου είναι 50% περισσότεροι από τον ετήσιο αριθμό νεκρών από τροχαία (~3300 κάθε ένα από τα τελευταία χρόνια). Ας μείνουμε μέσα όσο το δυνατόν περισσότερο, μήπως (μήπως!) γλιτώσουμε και από τα δύο κακά.


23/3

Στις 22 Ιανουαρίου 2020, όλο αυτό ήταν πρόβλημα "κάποιων άλλων", όπως δείχνει η ακόλουθη συνέντευξη. Δυστυχώς, οι απόπειρες πρόγνωσης (που και τώρα γίνονται, συνοδευόμενες από ένα "καλά [;] τα πάμε") πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη και δυσπιστία. Τα δύσκολα είναι μπροστά.

- Κύριε καθηγητά, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του νέου κοροναϊού;
- Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), πρόκειται για έναν νέο κοροναϊό, ο οποίος εμφανίζει χαμηλή μεταδοτικότητα και μειωμένη θνησιμότητα σε σχέση με τον SARS και MERS.

- Γιατί εκτιμήθηκε αρχικά πως δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο;
- Από τη μέχρι τώρα εικόνα, προκύπτει πως πρόκειται για έναν κοροναϊό, ο οποίος μεταδίδεται δύσκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η αρχική εκτίμηση του ΠΟΥ αποδίδεται στο ότι από τους 400 εργαζόμενους στις δομές Υγείας του Wuhan που ήρθαν σε επαφή με ασθενείς, δεν εμφάνισε κανείς συμπτώματα της νόσου.

- Τι μέτρα λαμβάνονται ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα στην Ελλάδα;
- Βάση για τη διάγνωση πιθανής νόσησης εξαιτίας του κοροναϊού είναι η επίσκεψη στην Κίνα. Στο πλαίσιο αυτό, η έμφαση δίνεται σε όσους επιστρέφουν από την περιοχή. Η πιθανότητα εμφάνισης κρούσματος στην Ελλάδα είναι περιορισμένη, καθώς η χώρα μας δεν έχει απ' ευθείας αεροπορική σύνδεση με την περιοχή όπου καταγράφηκαν τα πρώτα κρούσματα.

--


Κι επειδή τα καλά πρέπει να λέγονται: η ΓΓΠΠ με το 112 με βρήκε *και* στην Κροατία, στο ελληνικό μου κινητό. Εσείς (κάποιοι) ακόμη γκρινιάζετε;


24/3




Current trends for Croatia [where I live] and Greece [where I come from] according to Humboldt University / Koch Institute's model - please consume responsibly, keeping in mind all uncertainties about predicting a basically unknown evolving event.

--

Ίσως επειδή λείπει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (που η σύζυγός του βρέθηκε θετική στον ιό), ίσως και επειδή τα brainstorms του επικοινωνιακού επιτελείου γίνονται -μάλλον- με τηλεδιασκέψεις, δεν ξέρω γιατί τέλος πάντων... Εκ του αποτελέσματος -και ως πολίτης, όχι ως ειδικός- αντιλαμβάνομαι κάποια μικρά hiccups, και κάποια που μπορεί να γίνουν μεγαλύτερα. Στα μικρά, το περίφημο "στασίδι του ψάλτη", στο οποίο νομίζω ότι δεν αρκεί η εξήγηση "το έκανε γιατί θέλει και μπορεί", μιας και περνά το λάθος μήνυμα-παράδειγμα. Στα μεσαία, το σημερινό με τα δήθεν capital controls, όχι τόσο γιατί έγιναν τα εύκολα δύσκολα από μια αρχική μπερδεμένη διατύπωση, όσο γιατί οι οικονομικές επιπτώσεις είναι ένα παρακολούθημα αυτής της κρίσης και ορισμένα επώδυνα μέτρα είναι βέβαιο ότι θα έρθουν σε λίγο καιρό που θα πληρώσουμε τον λογαριασμό της (σε κάποιες χώρες συμβαίνει ήδη αυτό). Στα "ύπουλα" βάζω το shaming για τους περιορισμούς κυκλοφορίας, θυμίζοντας το ρητό "you can't fool all of the people, all of the time". Τα μέτρα περιορισμού που ανακοινώθηκαν την Κυριακή ήταν προαποφασισμένα, καρμπόν με αυτά της Γαλλίας και άλλων, και απλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπήρχε περίπτωση να εφαρμοστεί κάτι άλλο ηπιότερο και δήθεν κάποιοι ανεύθυνοι οδήγησαν στην αυστηροποίηση. Επίσης, σε σχέση με άλλες χώρες των Βαλκανίων (Σερβία και Βοσνία προς το παρόν), που τα μέτρα είναι τύπου γερμανικής κατοχής (π.χ. απαγόρευση ουσιαστικά κάθε μετακίνησης μετά τις 6μμ), η ιστορία με τα SMS και τα χαρτάκια δεν είναι και τόσο καταπιεστική και ίσως ο προστατευτικός της χαρακτήρας καλό θα ήταν να έχει τονιστεί με μεγάλη έμφαση, διασκεδάζοντας έτι περαιτέρω τα περί περιορισμών.


26/3

Την εκατονταήμερη παραμονή σε περιορισμό θα την πούμε «τσεντίνα» εκ του cento ή να λανσάρουμε διεθνώς το ελληνικό «κατοστάρα»; 🙂

--

Για να στείλω κι εγώ αντιστασιακό μήνυμα συμπαράστασης, "ΤΙ ΕΣ-ΕΣ ΤΙ ΕΣ-ΕΜ-ΕΣ".


27/3


I had worked with Giorgio on a research project in the 90s. We kept sporadic contact since and I sometimes visited his webpage (he’s a train enthusiast). I came across his last email, from years ago, and realized he is working in Lombardy. Mailed him again and his first words were “I’m still alive”. Working from home, et cetera. In all this, he had some great news to share. He got married last year and did honeymoon travel to Sicily. Gave me a reason to envy him - this pic he took at Ragusa, the town familiar from the Montalbano TV stories. “All this seems so far away”, he concludes. It will come back.

--

Για να θυμηθούμε λίγο την εποχή (προ διμήνου ή και λιγότερο) που οι εξελίξεις μάς ενδιέφεραν πρωτίστως γλωσσικά.

Οι ομιλητές της πρώην ενιαίας σερβοκροατικής μπορεί μεν να μη χρειάζονται ακόμη διερμηνέα μεταξύ τους, αλλά η κάθε πλευρά καθιερώνει τις δικές της λέξεις. Ούτε στον σεισμό δεν συμφωνούν: potres εδώ, zemljotres εκεί.

Ευτυχώς για τον κορονοϊό έχουν τον ίδιο όρο - μόνο που οι «εκεί» συνήθως τον γράφουν με δύο λέξεις, korona virus.

Σε άλλη στιγμή θα σας πω για την ορολογία των συντονιστικών οργάνων - και πού παραπέμπει ιστορικά.


28/3

Ναι, «μένουμε σπίτι», αλλά... Ακόμη και στους πολέμους, με τους οποίους παρομοιάζουν την κατάσταση οι εμπνευσμένοι ηγέτες, κάποιοι πρέπει να παράγουν. Να μη μένουν σπίτι για να γίνεται η καλλιέργεια, η συγκομιδή, η επεξεργασία, η διανομή, η συντήρηση, η πώληση - κι αυτά μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να φάμε, εμείς που όμορφα τα λέμε από το πληκτρολόγιο. Πριν καθιερωθεί προσεχώς η διανομή με δελτίο, κάποιοι σε φτωχότερα μέρη θα έχουν ζητήματα πείνας, πραγματικά, όχι «παιδάκια που λιποθυμάνε σωρηδόν στα σχολεία». Όλα αυτά λοιπόν τα οικονομικά «μπαζούκας» και το ενδεχόμενο «κορονομόλογο» θα κληθούν οι χώρες να τα εξειδικεύσουν με γνώμονα τις ανάγκες, ξεκινώντας από τις βασικές. Το κακό είναι ότι αυτοί οι υπολογισμοί γίνονται με άγνωστη τη βασική παράμετρο του χρόνου που θα διαρκέσει η αναστάτωση. Τα μάτια μας στην Κίνα, συνάνθρωποι, μήπως και πάρουμε καμιά ιδέα από τη δική τους καμπύλη εξέλιξης. Όχι γιατί τα έκαναν σωστά, αλλά γιατί τα έπαθαν πρώτοι.


29/3

Guys & girls, να συμμαζεύουμε λίγο τη φρασεολογία και να τη διορθώνουμε αν ανθρωπίνως μας ξεφύγει. Δεν είναι "ύποπτοι" (!) οι πιθανοί φορείς, δεν είναι "υγειονομικές βόμβες" αν αρρωστήσουν και δεν "μολύνουν" αν συμβεί να μεταδώσουν τον ιό. Προσέχουμε και νουθετούμε αλλά μη βγάζουμε και κουμπούρια. Πόλεμο είπε ο αρχηγός, όχι μιλίτσιες. Μερσί.

--


Υπάρχουν κι άλλες λέξεις στην τοπική γλώσσα για το συντονιστικό/επιτελείο όπως και για την άδεια μετακίνησης, εδώ πάντως για την πρώτη επέλεξαν το "στόζερ" (που σημαίνει άξονας/πόλος και που ήταν η ονομασία των διοικήσεων των "ούστασα" και των στρατιωτικών διοικήσεων του καθεστώτος στον Β' ΠΠ) και για τη δεύτερη επέλεξαν την "πρόπουσνιτσα", δείγμα της οποίας από την παλιότερη χρήση της εικονίζεται.


29/3

Μόνο εγώ έλειπα από το πάρτυ, μου φαίνεται #στοπηγάδι.


30/3

Το Μούρτερ είναι ένα νησάκι λίγο μικρότερο από τον Πόρο, κοντά στο Σίμπενικ της Κροατίας. Το επισκεφθήκαμε το καλοκαίρι του 2018, τη μέρα του αγώνα των Vatreni με τους Ρώσους. Η γέφυρα που το ενώνει με τη στεριά έχει μετατραπεί αυτές τις μέρες σε checkpoint, καθώς το νησί από τις 25 Μαρτίου -οπότε τα κρούσματα κορονοϊού έφτασαν τα δεκαπέντε- μπήκε σε καραντίνα. Τοπικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι η μετάδοση έγινε τόσο από ξένους που έχουν εξοχικά εκεί όσο και από πρωτευουσιάνους και άλλους που μετακόμισαν νωρίς, πριν τις 23/3 που άρχισαν οι περιορισμοί στις μετακινήσεις. Είναι όμορφο, καταπράσινο και (παρότι ξεγελούν τα βραχάκια της ακρογιαλιάς) αμμουδερό -τουλάχιστον στην εικονιζόμενη παραλία Πόντβ΄ρσκε. We will return.

Image may contain: ocean, sky, cloud, tree, plant, beach, outdoor, nature and water


31/3

Επειδή βαριέμαι να ψάχνω τα λεξικά, μήπως ξέρει κανείς πώς μεταφράζεται το Ermächtigungsgesetz* στα ουγγαρέζικα;

*Για τους μη γερμανομαθείς, είναι ο «αναγκαστικός νόμος» (τυπικά, «διευκολυντικός» ή «εξουσιοδοτικός») που έδωσε στο τέλος ενός άλλου Μαρτίου (1933) απεριόριστη δύναμη στην τότε γερμανική ηγεσία.

--

Η εικόνα (σε ελληνικά κανάλια) από την ουρά αναμονής έξω από τράπεζα -κολλητά, μέχρι κάποιος να τους αραιώσει στις δέουσες αποστάσεις- όπως και οι ερωτήσεις για το αν θα γιορτάσουμε το Πάσχα κανονικά φέτος δείχνουν ότι κάποιος κόσμος (ελπίζω μειοψηφία) είναι εκτός τόπου και χρόνου. Και επειδή είμαστε "ο εξυπνότερος λαός της υφηλίου" είμαι σίγουρος ότι αυτοί απλά κάνουν τους χαζούς. Ώρα όμως να αφήσουν το Greek drama και να φερθούν με τη στοιχειώδη σοβαρότητα.

15 Δεκ 2019

Πιο χαμηλά

Εντυπωσιάστηκα, αν και ίσως δεν θα έπρεπε, από την ταχύτητα με την οποία θεώρησαν πολλοί υποχρέωσή τους να υπερασπιστούν την τραγουδίστρια Πάολα, μετά την τηλεοπτική αναπαραγωγή ενός (ξεχασμένου) συνθήματος από τον βουλευτή Μπαλάφα του Σύριζα. 

Από μια άποψη είναι παρήγορη η ευαισθησία για προσβολές έναντι γυναικών. Αν π.χ. δημοσιογράφοι που λοιδορούνται ως "ανάλγητοι δεξιοί" αισθάνονται ότι οφείλουν να καταδικάσουν τον σεξισμό, μόνο μπράβο μπορεί να τους πει κανείς. 

Το αν υπήρξε σεξισμός στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό soundbite, βέβαια, είναι μια άλλη συζήτηση. 

Η Ελλάδα του 2019 όταν ακούει για Πάολα καταλαβαίνει την γνωστή Σαλονικιά (αρχικό όνομα: Παγώνα), που εδώ και χρόνια έχει το κοινό της, τα τραγούδια της και την απαραίτητη παρουσία στα ανάλογα ΜΜΕ. 

Πριν έξι χρόνια η τραγουδίστρια είχε κάνει δηλώσεις σε αρκετά περιοδικά, διευκρινίζοντας σε ποια σημεία του σώματός της έκανε πλαστικές εγχειρήσεις. Την ίδια χρονιά (2013) σύμφωνα με κάποιες ιστοσελίδες οι οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ είχαν "λανσάρει" το σύνθημα που πάνω-κάτω επανέλαβε ο Μπαλάφας. 

Προσωπικά δεν είμαι φίλος του ΠΑΟΚ (ούτε φαν της Πάολας) και γι' αυτόν τον λόγο ακούω με προσοχή τον οργανωμένο οπαδό που με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι δεν βγήκε τέτοιο σύνθημα για την τραγουδίστρια, η οποία μάλιστα πολλές φορές παρακολουθεί τα παιχνίδια του Δικεφάλου του Βορρά από την κερκίδα μαζί με τα αγαπητά Παόκια.

Ακούω με την ίδια προσοχή και κάποιους φίλους μεγαλύτερης ηλικίας, που θυμούνται μια παλιότερη Ελλάδα την οποία δεν πρόλαβα (ως ενήλικας). Φοιτητής του 1980 είναι ο άνθρωπος που πιστεύω ότι δίνει οριστική απάντηση στο "μείζον ζήτημα" της εβδομάδας που πέρασε. 

Το σύνθημα, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, συνετέθη για μια άλλη Πάολα (αρχικό όνομα: Παύλος), την γνωστή από τότε τρανς "περσόνα" και ακτιβίστρια (επανειλημμένα υποψήφια βουλευτή). 

Για όση σημασία έχουν οι ανατομικές λεπτομέρειες, το σύνθημα δεν αφορούσε το ίδιο μέρος του σώματος με αυτό που επισήμανε η τραγουδίστρια. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Μπαλάφας -ήδη 35άρης το 1980- στην τηλεοπτική εκπομπή απέδωσε το επίμαχο σημείο με τον ευφημισμό "τέτοια". Στην ελληνική καθομιλουμένη, αυτή η λέξη μόνο ένα πράγμα υποδηλώνει - δύο, για την ακρίβεια, αλλά πιο χαμηλά. 

Λάθος Πάολα φαίνεται να υπερασπίστηκαν λοιπόν όσοι το έκαναν. Όχι ότι χρειάζονταν υπεράσπιση, είτε η μία είτε η άλλη. Έτσι, κουβέντα να γίνεται και να διατηρούνται τα αντανακλαστικά σε ετοιμότητα. 

6 Δεκ 2019

Συνεχίζουμε

Στα δεκατρία χρόνια από το φθινόπωρο του 2006, το μπλογκ αυτό είναι το μακροβιότερο εγχείρημα γραφής μου. Από το 2016, οι αναρτήσεις έχουν λιγοστέψει. Όχι γιατί έχουμε λιγότερα να πούμε αλλά διότι τα λέμε και από αλλού. Το 2017 και 2018 αντίστοιχα ξεκίνησαν δύο συνεργασίες μου με ιστότοπους της Ελλάδας. Πολλή από την πνευματική μου ενέργεια του ελεύθερου χρόνου πηγαίνει τώρα στον amagi και την Huffington Post. Στο παρόν ιστολόγιο μένουν κυρίως οι προσωπικές σκέψεις που δεν χωράνε στη θεματολογία ή/και το ύφος των σελίδων που με φιλοξενούν. Ομολογουμένως και η αμεσότητα άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία διαβάζονται γρηγορότερα και ενίοτε προκαλούν διάλογο μικρότερης έκτασης αναρτήσεις, έχει παίξει το ρόλο της στην "αραίωση" ανανεώσεων του μπλογκ. Τα όσα γράφονται εδώ όμως έχουν ένα πλεονέκτημα: μένουν μαζεμένα και αποτελούν ένα ημερολόγιο, ενίοτε και πηγή πρωτογενών πληροφοριών για τα όσα βιώθηκαν σε μια εποχή που τη χαρακτήρισαν οι κλυδωνισμοί της κρίσης και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις που προκλήθηκαν από αυτή. Έστω και με λιγότερες προσθήκες πια, το ιστολόγιο μένει στη θέση του και συνεχίζει την παρουσία του ως σημείο αναφοράς - δικής μου, καταρχήν, αλλά και όσων άλλων πιστεύουν ότι είχε, έχει και θα έχει κάτι να τους πει._

14 Οκτ 2019

Ψήφος στους Έλληνες του εξωτερικού. Φέτος!

Η συζήτηση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού είναι δύσκολο, για κάποιους, να γίνει με πολιτισμένους όρους.

Αυτοί οι κάποιοι δεν είναι ανώνυμοι, άχρωμοι και χαμένοι στον ωκεανό. Είναι πολύ συγκεκριμένοι και τοποθετημένοι πολιτικά, στο σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πολλοί από αυτούς εκδηλώνουν φανατισμό έως και έχθρα απέναντι σε όσους ζητούν τη διευκόλυνση ψήφου για τη διασπορά. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Σύριζα δεν είναι δυνατός στο εξωτερικό. Αντίθετα από ό,τι μας έκαναν να πιστέψουμε κάποιοι ηχηροί οπαδοί του στη Βρετανία, η απήχησή του στο σύνολο της σημερινής ΕΕ είναι εξαιρετικά χαμηλή σε σχέση με το εθνικό του ποσοστό. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι η διαφορά αυτή δεν ενισχύει τη Νέα Δημοκρατία (η οποία στην ΕΕ έχει περίπου ίδια ποσοστά με εντός επικρατείας) αλλά το ΚΚΕ - το οποίο είναι δυνατό κυρίως στη Γερμανία και -λόγω του χωριού Μπελογιάννης- στην Ουγγαρία.

Λυσσαλέοι Συριζαίοι, από κακομοίρηδες δημοσιογράφους έως επιφανείς μεταφραστές, έχουν επιστρατεύσει όλη τους την ενέργεια, αφενός για να χλευάσουν τους Έλληνες του εξωτερικού - που "έφυγαν, άρα δεν δικαιούνται διά να ομιλούν" - και αφετέρου για να δείξουν την περιφρόνησή τους στην πρόβλεψη του άρθρου 51 του Συντάγματος.

Η υπόθεση όμως της ψήφου των Ελλήνων εξωτερικού κινδυνεύει να χαντακωθεί και από αυτούς που υποτίθεται ότι την υποστηρίζουν. Ίσως ως ανταπόκριση σε ασαφώς διατυπωμένες πρωτοβουλίες (τύπου "ψηφισμάτων"), γίνεται εδώ και καιρό λόγος για ψήφο "της ομογένειας", ενός θεωρητικά μεγάλου δηλαδή αριθμού ατόμων ελληνικής καταγωγής στο οποίο θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν έως και 7 εκατομμύρια άνθρωποι σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις.

Το αν η Ελλάδα θέλει επίσημα να δώσει ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας -ή θεσμικό συμβουλευτικό ρόλο- στο "απόδημο / αλύτρωτο Έθνος" είναι ένα ερώτημα άλλης κλίμακας. Μια άλλη συζήτηση.

Το πρακτικό ζήτημα της παρούσης είναι η διευκόλυνση αυτών που είναι ήδη εκλογείς και βρίσκονται στο εξωτερικό.

Η λύση των πρεσβειών, όπως εφαρμόζεται στις ευρωεκλογές, είναι σαφέστατα μία δυνατότητα, που όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια. Ο λόγος: οι ψήφοι στις εθνικές εκλογές αφορούν εκλογικές περιφέρειες. Ο φάκελος του ψηφοφόρου λοιπόν θα πρέπει όχι απλά να μεταφερθεί στο Υπουργείο Εσωτερικών αλλά και να ταξινομηθεί στη σωστή περιφέρεια, στην οποία και θα προσμετρηθεί.

Η επιστολική ψήφος είναι μια δυνατότητα που την αναφέρει ρητά το Σύνταγμα και την εφαρμόζουν αρκετές χώρες της ΕΕ μέσω των Ταχυδρομείων τους. Με λίγο νωρίτερη έναρξη διαδικασιών είναι κάλλιστα εφαρμόσιμη και αυτή η διαδικασία. Όπως επίσης και ένας συνδυασμός των δύο (Πρεσβεία ή Ταχυδρομείο).

Τέλος, από τη στιγμή που οι τράπεζες (δηλ. εκεί που μιλάμε για λεφτά!) εφαρμόζουν χρόνια τώρα ηλεκτρονικά συστήματα ταυτοποίησης με διπλή επαλήθευση, με ταυτόχρονη δυνατότητα εξασφάλισης του απορρήτου, είναι οπωσδήποτε εφικτή τεχνικά και η ηλεκτρονική ψήφος για όσους απουσιάζουν από τον τόπο ψηφοφορίας.

Είναι ακατανόητο γιατί χώρες με πολύ μικρότερη δημοκρατική και κοινοβουλευτική παράδοση από τη δική μας (βλ. πρώην "ανατολική Ευρώπη") να εφαρμόζουν χωρίς κανένα πρόβλημα διαδικασίες διευκόλυνσης και η Ελλάδα να κάνει τη δύσκολη.

Η ψήφος είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα το οποίο, όχι μόνο στις χώρες της ΕΕ (που μπορείς να τις πεις "επέκταση του σπιτιού μας") αλλά και οπουδήποτε υπάρχει ελληνική διπλωματική παρουσία (πρακτικά, παντού), θα έπρεπε με χαρά ή τουλάχιστον με αίσθηση καθήκοντος να εξυπηρετείται από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές.

[Δυστυχώς έχει υπάρξει και περιστατικό απόπειρας bullying προς Έλληνα πολίτη που απηύθυνε ερώτημα σε πρεσβευτική/προξενική αρχή σχετικά με την ενημέρωση ως προς τις διαδικασίες και προθεσμίες των ευρωεκλογών. Η δε γκάφα της αρχικής ανακοίνωσης, ότι οι Έλληνες πολίτες (μόνοι αυτοί από την ΕΕ) δεν θα είχαν δικαίωμα ψήφου στις ευρωεκλογές από τη Μεγάλη Βρετανία, ευτυχώς διορθώθηκε - θα μπορούσε όμως να είχε αποφευχθεί εντελώς με μια καλύτερη οργάνωση.]

Εύχομαι η συζήτηση και η κοινοβουλευτική διαδικασία -που απαιτεί συναίνεση και ψήφο από τα 2/3 των βουλευτών- να μείνει απλή και εντός θέματος. Είναι στοιχειώδες ζήτημα πολιτικού πολιτισμού και δεν έχει να κάνει με κανένα άλλο κριτήριο, σαν αυτά τα ανεκδιήγητα που έχουν θέσει ορισμένοι. Το ζητούμενο είναι:

- Διευκόλυνση σε όλους όσοι είναι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι
- Διευκόλυνση χωρίς διακρίσεις - το Σύνταγμα είναι σαφές (ψηφίζουμε όλοι εκτός αν είμαστε κάτω του ορίου ηλικίας, ή ανίκανοι προς δικαιοπραξία ή έχουμε συγκεκριμένες καταδίκες που μας απαγορεύουν να ψηφίσουμε)
- Ψηφίζουμε ανεξαρτήτως ΑΦΜ, περιουσίας, εισοδήματος, προτιμήσεων, καταβολών, δείκτη νοημοσύνης κ.λπ. Ψηφίζουμε "με το φανελάκι" και με αποδεικτικό ταυτότητας. Σαν να ήμασταν στην Ελλάδα. Τελεία και παύλα.

Περάστε το, κυρίες και κύριοι βουλευτές. Με 300 ψήφους, ει δυνατόν. Φέτος!

13 Σεπ 2019

Η χαμένη γνώση

Όλοι θυμόμαστε πού μάθαμε για τους Δίδυμους Πύργους, τι κάναμε εκείνη τη στιγμή, πώς αισθανθήκαμε. Αυτό που επιλέγουμε καμιά φορά να αποσιωπήσουμε είναι το πώς αντέδρασαν οι γνωστοί μας. Δεν μιλώ για την έκπληξη, την αμηχανία, τον αποτροπιασμό και άλλα ανθρώπινα μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός - τον χαμό χιλιάδων ανυποψίαστων που "βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή". Μιλώ για το "καλά να πάθουν", οι Αμερικανοί βεβαίως - κάπου θα το ακούσατε ή διαβάσατε, δεν μπορεί.

Ίσως παρασυρμένοι από την πολιτική στάση -τις ελληνοαραβικές φιλίες από εποχής Μπααθισμού, τον απαραίτητο αντιαμερικανισμό- αρκετοί ήταν αυτοί που είδαν μια εκδίκηση της γυφτιάς και ένιωσαν μια άγρια χαρά για τη ζημιά της υπερδύναμης. Κι εμείς που είμαστε μακριά από τέτοιες στάσεις, μόνο αρνητικά βλέπαμε την υστερία που αναπτύχθηκε σε πολλούς στις ΗΠΑ. Ξέραμε, τρομάρα μας, ότι άλλο το ισλάμ εν γένει κι άλλο ο τζιχαντισμός.

Η ψευδαίσθηση της ανωτερότητας εξαφανίστηκε στο τέλος της ίδιας δεκαετίας. Η απόφαση μιας έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενης υπουργού παιδείας και θρησκευμάτων (όλοι οι ΥΠΕΠΘ είναι αμφιλεγόμενοι) μοιάζει να έδωσε το έναυσμα. Τζαμί στην Αθήνα. Δέος! Είχε προηγηθεί η "λεφτάδικη" αραβική πρόταση για κάπου στην Παιανία, που προσέκρουσε σε μια λογική εντυπώσεων: "θα προσγειώνεσαι στον Βενιζέλο, θα παίρνεις Αττική Οδό / Προαστιακό και το πρώτο που θα βλέπεις θα είναι ένας μιναρές;"

Σύντομα όμως φάνηκε ότι το ζήτημα ήταν πολύ περισσότερο από αισθητικό. Μπαίνοντας στην κρίση το 2009, οι ξένοι και δη οι μουσουλμάνοι είχαν αρχίσει να ενοχλούν. Δεν ήταν πια η πηγή εργατικών χεριών που τόνωνε την ευημερία μας, αλλά η μάζα ξένων σωμάτων -ξένων οπτικά και πολιτισμικά- που άλλαζε τα πληθυσμιακά δεδομένα σε πόλεις και ύπαιθρο.

Στη δεκαετία του 2010 η Αθήνα απέκτησε no-go areas και η εγκληματικότητα δεν ήταν αστεία υπόθεση. Η συσχέτιση όμως της εγκληματικότητας με το θρήσκευμα είναι μια αναπόδεικτη υπόθεση. Το δε σύγχρονο κράτος που καυχιέται ότι αποτελεί μέρος της "παλιάς Ευρώπης" δεν νοείται να καλλιεργεί προκαταλήψεις ως προς την πίστη του καθενός - κατοίκου, μετανάστη ή επισκέπτη. Έμειναν λοιπόν οι λίγοι που σιγά-σιγά δούλεψαν για το λογικό: το να βρεθεί ένας χώρος για Μεσανατολίτες, Νοτιοασιάτες και οποιουσδήποτε άλλους (που αριθμούν δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες) πιστεύουν στο ισλάμ και θέλουν να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Το να γίνει αυτός ο χώρος υπό την αιγίδα του ελληνικού δημοσίου και όχι ως παρέμβαση ή δωρεά οποιουδήποτε καλοθελητή - πετρελαιά ή επεκτατικού γείτονα. Και το να δοθεί κάτι στοιχειωδώς αξιοπρεπές που θα τιμά συνολικά τη χώρα.

Σε αυτό το τελευταίο, αποτύχαμε. Η Ελλάδα είχε μουσουλμανική παρουσία αιώνων σε πολλά εδάφη της. Το μαρτυρούν τα πολυάριθμα μνημεία - στην ίδια την Αθήνα και στις άλλες πόλεις της ηπειρωτικής και νησιωτικής χώρας που είχαν μωαμεθανούς κατοίκους πριν την ανταλλαγή του 1924. Η χώρα έχει επίσης αναγνωρισμένη και προστατευόμενη μουσουλμανική μειονότητα, γηγενών (κάποιοι εξ αυτών είναι και σλαβόφωνοι) που εξαιρέθηκαν ρητά από τις προβλέψεις της Λωζάννης. Μέρος των παλιών μουσουλμάνων ήταν εξισλαμισμένοι Έλληνες, που μάλιστα έμειναν ελληνόφωνοι και -πλην των περιόδων έντασης- συνυπήρχαν στους διπλανούς μαχαλάδες, με ουκ ολίγα περιστατικά συνεργασίας, φιλίας, έως και "απαγορευμένου" έρωτα.

Θέλω να πω ότι, σε αντίθεση με πολλούς πανικόβλητους Ευρωπαίους και Αμερικανούς που ανακάλυψαν το ισλάμ λόγω της μετανάστευσης και δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτό, εμείς δεν έχουμε καμιά δικαιολογία άγνοιας. Ούτε μπορούμε να επικαλεστούμε ότι δήθεν η κουλτούρα αυτή μας είναι ξένη. Στη χώρα με ικανότατους αρχιτέκτονες, είναι χαμένη ευκαιρία το να μη φτιαχτεί ένα αξιοπρεπές τζαμί που να θυμίζει κάπως την αρχιτεκτονική παράδοση των Βαλκανίων, στα οποία δεν παύουμε να ανήκουμε. Δεν μπορεί να μη χρησιμοποιούνται, για παράδειγμα, μοτίβα με καμπύλες ή να μην τοποθετείται κάτι στη στέγη που να θυμίζει το κεραμίδι. Δεν μπορεί το τέμενος της Αθήνας να είναι ένα κουτί, αισθητικής προκάτ. Κι αν δεν αντέχουμε την ιδέα ενός μιναρέ κρυμμένου σε μια πρώην ναυτική βάση του Βοτανικού, υπάρχουν τόσα και τόσα στοιχεία που μπορούν να δώσουν μια αίσθηση μέτρου και αρτιότητας, που υποτίθεται είναι και το ζητούμενο όταν παίρνεις πάνω σου την υλοποίηση. Ειδικά όταν έχεις -έστω καλά κρυμμένη κάπου- και μια συλλογική σοφία αιώνων, που σε βοηθά να καταλάβεις (σε αντίθεση με τον αγριεμένο αστυνομικό της ταινίας του Spike Lee) ότι ο τουρμπανοφόρος Σιχ δεν είναι "φάκιν' Άραμπ".


24 Αυγ 2019

Το τραγούδι που (παραδόξως) μου κόλλησε το καλοκαίρι

Τον σκοπό τον έμαθα διά της επανάληψης, τον καιρό που η κρατική μας τηλεόραση ένιωθε υποχρεωμένη να προβάλλει τακτικά μια εκπομπή για την Κύπρο – το εθνικό πένθος που φορούσαμε μετά το ’74, όλοι μας, ακόμη κι όσοι ήμασταν πολύ μικροί να το καταλάβουμε. Το μουσικό θέμα της εκπομπής ήταν instrumental και παρέπεμπε σε βράκες και μαντίλες: ως παιδιά της πόλης δεν πολυνοιαζόμασταν τότε για το είδος. 
Πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είχε μπει στα ελλαδικά αυτιά κάποια χρόνια νωρίτερα, με κάτι παραπάνω από τη φολκλόρ γραφικότητά του. Το ’70, ο Κύπριος Μιχάλης Βιολάρης -με σπουδές στη Φιλοσοφική του Καποδιστριακού- είχε εγκαταλείψει το λουκ του νέου κύματος κι είχε γίνει ένας ακόμη καλλιτέχνης του ελληνικού σοφτ στερεώματος, με την απαραίτητη μαλλούρα και το χοντρό σκελετό στο γυαλί. 
Με την εισαγωγή της Τηλλυρκώτισσας μεταφερόμαστε στο ελαφρολαϊκό ηχόχρωμα της διασκέδασης που έγινε mainstream τον καιρό της χούντας. Επιπλέον, ακόμη και πριν ακουστούν τα διαλεκτικά λόγια, ταξιδεύουμε σε αυτό που φανταζόταν τότε ο Έλληνας για την Κύπρο: έναν ηλιόλουστο τόπο τουρισμού, ένα έξτρα μπόνους παράρτημα της Ελλάδας που θεωρούσαμε ότι το είχαμε under control – κάτι που έδειχνε, ξεκάθαρα, πόσο λίγο την καταλαβαίναμε.
Σχεδόν τόσο λίγο, όσο και τους στίχους. Σαν να μην έφταναν ιδιωματισμοί όπως το μιτσίν (μικρό) και η πελλή (τρελλή), η παραδοσιακή Τηλλυρκώτισσα τραγουδιέται σε ένα είδος κορακίστικων, που αν δεν το προσέξεις σου ακούγεται λίγο σαν το γρατζούνισμα μιας κυπριακής λύρας. Τα βερεβέν και βαραβάν που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις συλλαβές υποτίθεται ότι δυσκόλευαν τους αλλόγλωσσους – αν υποθέσουμε ότι υπήρχαν πολλοί τέτοιοι στο νησί παλιότερα ή ότι θα ενδιαφέρονταν να αποκρυπτογραφήσουν ένα τραγούδι για άστρα, πλανήτες, αγέρα(ν) και θάλασσα(ν). 
Δεν ξέρω πόσο κέφι μπορούσε να κάνει ο Ελλαδίτης με το ακατάληπτο τραγούδι – οι στημένες σκηνές της λάιβ εμφάνισης του Βιολάρη σε ταινία του 1975 δεν βοηθούν να συμπεράνουμε. Στους περισσότερους μάλλον δεν θα σήμαινε τίποτα και η περιοχή στην οποία αναφέρεται. Η Τηλλυρία, χερσόνησος στα βορειοδυτικά μεταξύ Λεύκας και Πόλης, ήταν πεδίο συγκρούσεων τον Αύγουστο του 1964 – σε αντίποινα για την επίθεση του Γρίβα ή «Διγενή» στον τουρκοκυπριακό «θύλακα», η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε ελληνοκυπριακούς στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους. 
Ποιος νοιαζόταν όμως το ’70 για όλα αυτά; Under control ήταν όλα, και τότε και στα μέσα Ιουλίου του 1974. Ο «Διγενής» είχε πεθάνει, όμως ο άξιος διάδοχός του Σαμψών τα είχε όλα μελετήσει, ακόμη και την ώρα εκδήλωσης του πραξικοπήματος – στις οχτώ και τέταρτο για να έχει κοπάσει το πρωινό τράφφικ. Το είπε και στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα όταν ανέλαβε, ότι όλα τα ζητήματα θα αντιμετωπίζονταν «διά σοβαρής μελέτης και ρεαλιστικής πολιτικής». 
Και σήμερα που οι μελέτες και τα σχέδια επίλυσης δείχνουν να έχουν στερέψει, μια από τις μικρές παρηγοριές είναι η επιμονή κάποιων από τι δύο μεριές της πράσινης γραμμής να βρίσκουν σημεία επαφής. Μεταξύ άλλων, στα τραγούδια, και δη στην Τηλλυρκώτισσα, που εδώ και αρκετά χρόνια κυκλοφορεί και σε τουρκική εκδοχή. Χωρίς κορακίστικα.

8 Αυγ 2019

Γαύριο Άνδρου - Ιδέες για καλύτερη κυκλοφοριακή λειτουργία

Το παρόν δεν αποτελεί παροχή συμβουλών, ούτε βεβαίως μελέτη. Είναι μια άσκηση επί χάρτου που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει ή απορρίψει οποιοσδήποτε αρμόδιος ενδιαφέρεται για την καλύτερη κυκλοφοριακή λειτουργία του τόπου όπου κάνω διακοπές. Είναι μια πρόταση "της φτήνειας": δεν συνιστά μεγάλα οδικά έργα, απλά καλύτερη αξιοποίηση των ήδη υπαρχουσών υποδομών. (Το νησί χρειάζεται συστηματική δουλειά - και δαπάνες - στη συντήρηση του οδικού του δικτύου, που αν συνεχίσει έτσι θα καταστεί τραγικό.) 

Καλό θα ήταν οι αρμόδιες αρχές να προσλάβουν επαγγελματία (πιστοποιημένο) αξιοποιώντας οποιαδήποτε από τις πολλές δυνατότητες προκήρυξης και χρηματοδότησης υπάρχουν. Κακό θα ήταν να μείνει στην αδράνεια όπως έμειναν εδώ και δεκαετίες οι προκάτοχοι και να θεωρήσει ότι όλα βαίνουν καλώς. Ένα λειτουργικότερο και ελκυστικότερο λιμάνι είναι όφελος για ολόκληρο το νησί και πρωτίστως για τον τόπο στον οποίο μπορείς να έρθεις ακόμη και χωρίς αυτοκίνητο και να κάνεις τα πάντα πεζός. Η παρούσα πρόταση είναι εθελοντική, του τύπου "ρίχτο στο γιαλό" - απεικονίζεται με υπόβαθρο από το ελεύθερα διαθέσιμο λογισμικό "Open Street Maps", είναι φτιαγμένη αποκλειστικά ως απασχόληση ελεύθερου χρόνου και εθελοντική συνεισφορά σε έναν διάλογο που πρέπει να γίνει. 

(1) Μονοδρομήσεις. Η κίνηση τόσο των αυτοκινήτων όσο και των πλοίων έχει αυξηθεί. Ο δρόμος πρόσβασης στο λιμάνι είναι πολύ στενός. Πριν πολλά χρόνια επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ο εσωτερικός δρόμος (συνέχεια της οδού προς Βιτάλι) ως παρακαμπτήριος για βαριά οχήματα - ωστόσο, ούτε αυτός υπερτερεί σε πλάτος. Για περιφερειακή οδό σε νέα χάραξη λέγονταν πολλά στο παρελθόν, ήμασταν νιοι και γεράσαμε. Το γενικό σχήμα "έξοδος μέσω Βάρδιας, είσοδος μέσω εσωτερικής οδού" δείχνει το μόνο βιώσιμο σχήμα διαχείρισης του κυκλοφοριακού φορτίου. Με ελάχιστες τοπικές παρεμβάσεις (π.χ. διευκόλυνση στροφής στην περιοχή του σχολείου) θα είναι εφικτή η καλύτερη κυκλοφορία αφενός, η διαμόρφωση στοιχειωδών πεζοδρομίων αφετέρου. Τα ενδιάμεσα δρομάκια ανάμεσα στους δύο μονοδρόμους θα μπορούν να χρησιμοποιούνται όπως περίπου και σήμερα για την μεταξύ αυτών επικοινωνία. 











(2) Παραλιακό μέτωπο. Το παραλιακό μέτωπο είναι προικισμένο με μεγάλο πλάτος, που πρέπει να αξιοποιηθεί αποτελεσματικότερα. Δεν δικαιολογείται να αποτελεί πρόβλημα η στάθμευση των πολλών δεκάδων (όχι όμως και χιλιάδων) οχημάτων που επισκέπτονται το κέντρο του οικισμού σε ώρες "αιχμής" (μεσημεριανά ψώνια, βραδινή έξοδος). Δεν συνυπολογίζονται εδώ τα οχήματα όσων ταξιδεύουν, μιας και έχουν τους δικούς τους χώρους στην οριοθετημένη ζώνη του λιμένα. 

Δεν δικαιολογείται επίσης με τόσο διαθέσιμο χώρο να μην υπάρχει η δυνατότητα ασφαλούς κίνησης πεζών ανά πάσα στιγμή ή αυτή να περιορίζεται σε ένα στενό διάδρομο ανάμεσα σε τραπεζοκαθίσματα και κτίρια. 

Τέλος, δεν έχουν κανένα νόημα τα πολλαπλά δρομάκια ανάμεσα στους "περιστεριώνες" και τις άλλες διαμορφώσεις, όπου δεν καταλαβαίνει κανείς ποιος έχει την προτεραιότητα. Η εικόνα εκεί είναι σχεδόν τριτοκοσμική. 

Η παραλία διακρίνεται σε δύο τμήματα:

(Α) Βόρεια του λιμένα: Το άφθονο πλάτος επιτρέπει τη διαμόρφωση μιας λεωφόρου με νησίδα και λωρίδες παράλληλης στάθμευσης και ανετότερα πεζοδρόμια από ό,τι σήμερα. Ξεχνάμε προς το παρόν τα όνειρα για συνέχεια του παραλιακού μετώπου προς βορρά (αν υπάρξει τέτοια εξέλιξη, αλλάζουν τα δεδομένα και διευκολύνεται η σύνδεση παραλιακού και εσωτερικού δρόμου). 




















(Β) Στο ύψος του λιμένα: Ο χώρος είναι ακόμη πιο μεγάλος και με μια καλύτερη διαμόρφωση θα μπορεί να αποφεύγεται το δυσάρεστο φαινόμενο, να αναστατώνεται αχρείαστα ο οικισμός όποτε υπάρχει άφιξη/αναχώρηση πλοίου. Αυτό προϋποθέτη πλήρη επαναδιαμόρφωση των νησίδων που έχουν αποδειχθεί δυσλειτουργικές και σπάταλες σε χώρο. Στο λιμάνι υπάρχει χώρος για μια συνεχόμενη λωρίδα [πορτοκαλί] "ειδικών χώρων στάθμευσης" (ταξί, λεωφορεία, ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα) και ακόμη μεγαλύτερες εκτάσεις [γαλάζιες] για διαμόρφωση πάρκινγκ ΙΧ (σωστά διαγραμμισμένων ώστε να λειτουργούν με τάξη). 

Η θέση της μεγάλης γαλάζιας έκτασης είναι ενδεικτική. Θα μπορούσε να είναι και ανατολικά, δηλ. συνεχόμενα με τα τραπεζοκαθίσματα. Ωστόσο με τον τρόπο που εμφανίζεται επιτρέπει "κυκλικές" κινήσεις στο σύνηθες σενάριο αναζήτησης θέσης στάθμευσης. 

Όλα αυτά μπορούν να συνυπάρξουν -και εδώ- με ανετότερα πεζοδρόμια και σαφέστερα σημεία διάσχισης - αλλαγής πορείας. Επίσης, όλα αυτά αφήνουν ανεπηρέαστες τις τρεις πύλες του λιμανιού. Στη λεπτομέρειά τους αυτές οι ρυθμίσεις θα πρέπει να καθοριστούν με συνεννόηση μεταξύ Λιμενικού Σώματος και Δήμου/Περιφέρειας (με γνωμοδότηση Αστυνομίας για τροχονομικά θέματα). 



6 Ιουλ 2019

Το "Ζ" και τα κονσερβοκούτια

Το small and beautiful κόμμα της ενιαίας αριστεράς το 1989 δεν έκανε την ανατροπή που θα ήθελε. Όσοι το στηρίξαμε χωρίς να προερχόμαστε από τα δύο κύρια συστατικά του, ελπίζαμε ότι υπήρχαν κι άλλοι σαν κι εμάς. Σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, ανεξάρτητοι που -όπως με έπεισε ένας φίλος- θα βρίσκαμε κάτι θετικό κι ελπιδοφόρο. Τελικά ο "ΣΥΝ" έπιασε 13 τοις εκατό, ακριβώς το ένα τρίτο των ψήφων του αντίπαλου δέους - του Πασόκ που ναι μεν έπεσε κάτω από το 40 αλλά δεν φυλλορρόησε ακριβώς. Η συνέχεια είναι γνωστή, χιλιομελετημένη και με ερμηνείες που ποικίλουν ανάλογα με τις συμπάθειες του καθενός.

Από το 2012 και μετά στον ευρύτερο αριστερό παραταξιακό χώρο οι όροι έχουν αντιστραφεί. Η μεγάλη δύναμή του είναι πια ο Σύριζα, η ριζοσπαστικότερη (για κάποια χρόνια) μετεξέλιξη του Συνασπισμού. Στην τωρινή κυβερνητική φθορά, το ΚινΑλ (δηλαδή το Πασόκ) ελπίζει ότι θα παραμείνει ή μάλλον θα ξαναγίνει σημαντική παραταξιακή δύναμη. Το αποτέλεσμα της αυριανής ψηφοφορίας (7 Ιουλίου) θα δείξει τι ακριβώς θα συμβεί, ωστόσο με βάση τις ευρωεκλογές και όλες τις δημοσκοπήσεις και εκτιμήσεις, η σχέση Σύριζα-Κινάλ είναι περίπου η ίδια με αυτήν των Πασόκ-ΣΥΝ του '89: τρία προς ένα.

Τα ποιοτικά στοιχεία σήμερα είναι δυσμενέστερα για τον Σύριζα από ό,τι ήταν το 1989 για το Πασόκ - και εύλογα: Εδώ και δέκα σχεδόν χρόνια δεν έχει υπάρξει κόμμα άνω του 40% (κάποιοι λένε ότι αυτό θα σταματήσει αύριο με τη ΝΔ). Για τον Σύριζα έχει μια βάση ο ισχυρισμός ότι υστερεί σε δεσμούς με κοινωνικές ομάδες και παραγωγικές τάξεις και για πολλούς αυτό εξηγεί την κατάρρευσή του σε επίπεδο περιφερειών και δήμων. Θα μεταφραστεί αυτό όμως σε μετακίνηση ψηφοφόρων από τον Σύριζα στο ΚινΑλ, τόσων ώστε ακόμη και στις συνθήκες πόλωσης να διατηρηθεί τουλάχιστον το 3:1 (ή και να εξασφαλίσει διψήφιο ποσοστό το κόμμα υπό τη Φώφη Γεννηματά);

Το ΚινΑλ δεν προκάλεσε ιδιαίτερο θόρυβο και το στοίχημα είναι αν -ως θέσει κεντρώο κόμμα- θα αντέξει μέσα στην πόλωση από τα δύο μεγάλα. Η λογική λέει ότι δεν θα φτάσει εύκολα το ποσοστό των ευρωεκλογών: οι αντισύριζα θα τείνουν να στηρίξουν ΝΔ και οι αντιδεξιοί Σύριζα. Η υπόθεση Βενιζέλου δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα βοηθήσει το ΚινΑλ (όπως αρκετοί αναλυτές θεώρησαν), δεδομένου ότι το κόμμα δεν έχει και πάρα πολλά στελέχη με αυτή την εμπειρία. Κι όσο για το σποτ με τα κονσερβοκούτια, είναι μια θλιβερή απόπειρα να διεκδικήσει το κόμμα έναν ρόλο που δεν μπορεί να έχει πια. Δεν μπορεί να ηγηθεί ενός μετώπου και ταυτόχρονα -εμφανιζόμενο ουσιαστικά ως "καλός Σύριζα"- διώχνει μετριοπαθείς προς τη Νέα Δημοκρατία.

Το διαφημιστικό αυτό μου θύμισε το κανάλι του Κουρή, που το βράδυ της παραμονής των εκλογών 1990 είχε παίξει το "Ζ" του Γαβρά. Ωραία η ταινία, αλλά στο τέλος της -κουρασμένος από την πασοκική χειραγώγηση- ένιωσα την έντονη ανάγκη να ψηφίσω, για πρώτη μου φορά, Μητσοτάκη. Πέραν των άλλων, το σποτάκι του Κινήματος Αλλαγής απλά δεν βλέπεται. Οπότε, καταλαβαίνετε.


13 Ιουν 2019

Έρχεται (τι όμως;)

Μια πρόσφατη πλάκα με έναν καλό φίλο είχε να κάνει με την εθνική ποδοσφαίρου "επί Σύριζα" και παλιότερα. Επιχειρώντας να κάνω τον ακριβολόγο, του θύμισα ότι η πρώτη ήττα από τις νήσους Φερόες συνέβη επί Σαμαρά, το 2014. "Ναι, αλλά τότε ο Σύριζα ερχόταν!" μου απάντησε με αμείωτη διάθεση χαβαλέ.

Το κλείσαμε εκεί, αλλά η στιχομυθία ήταν αφορμή προβληματισμού. Πότε τελικά άρχισε να αφήνει το στίγμα της η αντιμνημονιακή ορμή; Αυστηρά μιλώντας η απάντηση είναι μονοσήμαντη - τον Ιανουάριο 2015 με τον σχηματισμό κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Για αυτά της τα πεπραγμένα μπορεί να κριθεί και μόνο, πρωτίστως πολιτικά αλλά και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο προβλέπει η έννομη τάξη και οι κανόνες του πολιτεύματος. Οι εκλογές που έρχονται θα δείξουν τι επιθυμούν οι πολίτες, αυτός είναι ο τρόπος και κανένας άλλος. Έως τις 7 Ιουλίου τουλάχιστον, άρα για σχεδόν 4,5 χρόνια, έχουμε μια κυβέρνηση συγκεκριμένης (δι)κομματικής στήριξης.

Η επιρροή όμως άρχισε πολύ νωρίτερα από τη νίκη στις εθνικές εκλογές. Πριν και από τις ευρωεκλογές της προηγούμενης χρονιάς, που ήταν το προανάκρουσμα. Ο Σύριζα "ερχόταν" σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια από το 2012. Ένας άλλος φίλος τον είχε αποκαλέσει "τον τελευταίο μεσεγγυούχο".

Οι πρώτες εκλογές έγιναν Μάιο του 2012 (την πρώτη Κυριακή) και όπως όλοι θυμόμαστε ήταν η πρώτη ένδειξη ότι κάτι αλλάζει - με δεύτερον τον Σύριζα μπροστά από το Πασόκ, και κανένα κόμμα άνω του 20%.

Τον ίδιο Μάιο -με μια προσωπική αφορμή- συνειδητοποίησα ότι η χώρα ήταν εύθραυστη από όσο νόμιζα, κάτι που ένιωσα να γίνεται αισθητό και στον μικρόκοσμο όσων από εμάς δεν είχαμε πάθει κάτι σοβαρό (ανεργία, κατάρρευση εσόδων κ.λπ.). Οι εμπορικές τράπεζες βρίσκονταν σε πανικό, καθώς κέρδιζε έδαφος ένα κλίμα ανταρσίας απέναντι στα συμφωνηθέντα. Κι όσο κι αν δεν είναι τίποτε απόλυτα προσωποποιημένο, είναι γεγονός ότι η στάση Λαφαζάνη -που έθεσε ανοιχτά θέμα εξόδου από το ευρώ- σήμανε καμπανάκι.

Η χώρα ήταν σε ομηρία, άμεση συνέπεια της οποίας ήταν η πόλωση (από 10 μονάδες κέρδισαν ΝΔ και Σύριζα μέσα σε ένα μήνα - λέτε να γίνει κάτι παρόμοιο και τώρα;) αλλά και η υποχρέωση που αισθάνονταν όλοι να δείξουν ότι κατά βάθος είναι αντιμνημονιακοί. (Θυμάστε τον Σαμαρά που έσκιζε τα μνημόνια κάθε μέρα, σελίδα-σελίδα;) Η πολιτική πίεση, εκτός από τις συστηματικές διαδηλώσεις και απεργίες, πήρε και άλλες μορφές που έως τότε δεν είχαμε συνηθίσει. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν τα πανεπιστημιακά "ντου": παρεμποδίσεις λεκτικές αλλά και φυσικές, πολύ πέρα από το heckling και αντίθετα με κάθε έννοια ισηγορίας. Εξίσου παράλογη έως και εμπρηστική ήταν και η εξουσία, αν θυμηθούμε την ιστορία της ΕΡΤ που έγινε ΝΕΡΙΤ - συναγωνιζόμενη σε αγαρμποσύνη τις λεωφορειακές ΣΕΠ, σκοτεινή σελίδα του πατρός Μητσοτάκη.

Την άνοιξη του 2012, αμέσως μετά τον πρώτο ενθουσιασμό από τα ψαλιδισμένα ποσοστά του παλιού δικομματισμού, ο προβληματισμός ήταν βαθύς. Προσωπικά, τότε ήταν που άρχισα να αναζητώ διεξόδους εκτός της χώρας.

Επτάμισι περίπου χρόνια είχε κρατήσει η πολύ πιο σκοτεινή ανωμαλία του παρελθόντος που δεν ζήσαμε (αν και είμαστε πεπεισμένοι ότι θα αισθανόμασταν "αντιστασιακοί", οι περισσότεροι): η αρχική αναμονή, για κάποιους (λίγους;) ανακούφιση, σύντομα τελείωσε, καθώς ήταν φανερό ότι η χώρα έμπλεξε σε περιπέτεια. Οι εκλογές ήταν και το 1967 (όπως και το 2012) προγραμματισμένες για την πρώτη Κυριακή του Μαΐου, τις σταμάτησαν όμως (τότε, και δυο ακόμη φορές) τα άρματα.

Επτάμισι περίπου είναι και τα χρόνια που μεσολαβούν από τα "μεταγωγικά που μετέφεραν ευρώ" (αλήθεια; ψέμα; φήμη σίγουρα) έως τον προσεχή Ιούλιο και το μόνο που θέλω να βλέπω είναι όλο και περισσότερα σημάδια ομαλής και λογικής μετάβασης από την αντιμνημονιακή παλαβομάρα - που βρήκε την κορύφωσή της με τη μνημειώδη στιγμή ανελευθερίας των capital controls και ενός ακόμη πρόχειρου, παρορμητικού ιουλιανού δημοψηφίσματος - σε μια κανονική, όσο μπορεί να γίνει (επί συνθηκών enhanced surveillance), πραγματικότητα.

Τα εισιτήρια της καθόδου για τις εκλογές, πάντως, τα έχουμε βγάλει μετ' επιστροφής...

14 Μαΐ 2019

Γιατί όχι Σύριζα

Μέχρι περίπου την εποχή της Γένοβας μπορούσα να τους παρακολουθήσω και ώς ένα σημείο να ταυτιστώ. Ώς ένα σημείο, γιατί δεν με βοηθάει η ηλικία: Όταν έγινε η διάσπαση εγώ γεννιόμουν και δεν πρόλαβα να γίνω "ρηγάς" (ή "ρήγας", δεν έμαθα καν πώς λέγονται στον ενικό, όπως κι αν οι γυναίκες ήταν "ρηγίτισσες" ή "ρήγισσες"). Θα μπορούσα, αν ήμουν των νεολαιών, τους ανακάλυψα όμως όταν έγινα ψηφοφόρος κι όταν δικοί μου άνθρωποι μού είπαν ότι με τοποθετούν εκεί. Μου το είπαν λίγο συγκαταβατικά κιόλας, για τους πολλούς δεν ήταν σοβαρό αυτό, τον Λεωνίδα Κύρκο "τον αγαπάνε όλοι αλλά κανείς δεν τον παντρεύεται". Και άδικο δεν είχαν, το '81 δεν μπήκε στη Βουλή και αργότερα ως Συνασπισμός -όταν τελείωσε το βραχύβιο πείραμα της συμπαράταξης που ένωσε την ΕΑρ, πρώην ΚΚΕ εσ., με το ΚΚΕ- έγινε το αντίστοιχο (αριθμητικά) του γερμανικού FDP. Το κόμμα του Γκένσερ, σύμμαχος πρώτα των σοσιαλδημοκρατών και μετά των χριστιανοδημοκρατών, το κορόιδευαν παραφράζοντας την ακροστοιχίδα του σε "Φάστ Ντράι Προτσέντ", σχεδόν τρία τοις εκατό. Ποιος δεν θυμάται το 2,94 του φθινοπώρου του 1993; (Ήμουν κι εγώ εκεί.) Ποιος δεν ξέρει ανθρώπους που ψήφισαν (σόρρυ, που δήλωσαν πως ψήφισαν) ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του '94 (ήμουν), στις εκλογές του '96 που ο Σημίτης δεν έχανε από τον Έβερτ (δεν ήμουν), το '99 και το 2000 (ούτε που θυμάμαι, πραγματικά!).

Υπήρχε και στις σχολές ο "χώρος" της μη κομμουνιστικής αριστεράς, μεγαλύτερος σε δύναμη αλλά και διασπασμένος. Οι Μπανιάδες -σε εμάς τουλάχιστον- είχαν το πάνω χέρι, το αντίθετο από ό,τι στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι διάφορες Συσπειρώσεις, πιο ακραίες για την όποια φιλοσοφία μου, ομοίως ήταν υπολογίσιμες, σε βαθμό που με έκανε να αναρωτιέμαι (μη έχοντας παραδείγματα, αντίστοιχα των κνιτών και ρηγάδων που μεταλλάσσονταν σε πασόκους επί δικομματισμού): Καλά, τι γίνονται οι συσπειρωσάκηδες όταν μεγαλώσουν;

Η δημιουργία του ΣυΡιζΑ ήταν μια στρατηγική κίνηση που έδωσε την απάντηση σε αυτό ακριβώς το τελευταίο ερώτημα. Η αριστερά αγκάλιασε το κίνημα αντίθεσης στην παγκοσμιοποίηση. Και κάπου εκεί με έχασε. No hard feelings, απλά κινήσαμε για αλλού και δεν ξανασυναντηθήκαμε έως τώρα. (Ποτέ δεν λέω ποτέ.)

Με το μαοϊκό ρητό "μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση" δεν τα πάω καλά. Και κάθε άλλο παρά συντηρητική θεωρώ ότι είναι η σκέψη μου. Στα διάφορα τεστ βγαίνω στην libertarian μεριά του κάθετου άξονα (και οριακά liberal ή κεντρώος στο παραδοσιακό οριζόντιο δίπολο δεξιάς-αριστεράς). Πιστεύω όμως στις αλλαγές της προόδου, της ήπιας ανηφόρας που γυμνάζει την κοινωνία και τον άνθρωπο, και όχι της πτώσης, του τραυματισμού, του roller coaster κι όποιον πάρει ο χάρος.

Αναγνωρίζω ότι η ανθρώπινη ιστορία χαρακτηρίζεται από επαναστάσεις και τομές. Ότι οι χώρες όπου ζούμε (αλλά και οι κοινωνικές κατακτήσεις όπως και τα τεχνολογικά επιτεύγματα) προέκυψαν και σφυρηλατήθηκαν μέσα από βία. Συναρπαστικές εποχές για όσους επέζησαν από αυτές ή τις μαθαίνουν από τη λογοτεχνία. Και άγριες, ωστόσο, βάρβαρες, σκληρές, που πολλούς τους αποτελείωσαν.

Είχαμε την τύχη να μένουμε σε μια περιοχή του κόσμου που κατάφερε να αποφύγει τον πόλεμο και τα κακά που φέρνει (θανάτους και τραυματισμούς για ουκ ολίγους, αλλά και καταστροφή και εξαθλίωση για όλους σχεδόν) για όσο με θυμάμαι και για μια γενιά σχεδόν ακόμη, πριν από μένα.

Με αυτή την Ευρώπη, τη δυτικότερη, πάντα (όσο υπάρχει Ελλάδα) το ζητούμενο ήταν να συγκλίνουμε. Μέρος αυτής της μακράς διαδικασίας είναι η ώσμωση με τις υπόλοιπες χώρες και η υπέρβαση των στενών ορίων του κάθε κράτους. Αν και δεν πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης -η Αμερική είχε τη δική της ιστορία απελευθέρωσης από τη Βρετανία και συνένωσης πρώην αποικιών, όχι διακριτούς λαούς με κυρίαρχη την αλληλοδιαμάχη στους αιώνες και ιδίως στον 20ό- ωστόσο πάντα πίστευα ότι υπάρχει έδαφος αλλά και λόγος για στενότερες σχέσεις και κάποιου είδους ενοποίηση.

Αυτή (η νυν ΕΕ) -και όχι κάποια βαλκανική ή μεσογειακή ένωση, ούτε φυσικά καμιά από τις αυτοκρατορίες του παρελθόντος- είναι η υπερεθνική ομάδα με την οποία βρίσκω αυτονόητο να διατηρούμε ενωμένες τις δυνάμεις μας σε έναν κόσμο που, ναι, παγκοσμιοποιείται. Και αντί για φόβητρο, η λέξη από Π θα έπρεπε να ηχεί ως ευκαιρία, για τη χώρα και τον λαό (ήδη πριν υπάρξει το τρέχον κράτος) που δραστηριοποιείται από αιώνες στο διεθνές εμπόριο και την παλαιόθεν "παγκοσμιοποιημένη" ναυτιλία.

Τις φοβίες δεν τις καλλιέργησε μόνο ο Σύριζα της μετα-Γένοβας, ούτε και είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Θεωρώ όμως ότι υπήρξε η δύναμη που κατά κύριο λόγο τις τροφοδότησε και εκμεταλλεύτηκε στην Ελλάδα. Ωφελήθηκε σαφέστατα από το φρενάρισμα της Ελλάδας μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που από μόνοι τους -στα δικά μου μάτια- συμβολίζουν την (δομική;) αδυναμία προβολής της ήπιας ανηφόρας που προανέφερα ως προτύπου και οράματος. Ο παλιός δικομματισμός προτίμησε να μην κάνει τις αλλαγές ωρίμανσης και ενδυνάμωσης και άφησε μια "τρόικα" ξένων να κάνει τη δύσκολη δουλειά από το 2010 και μετά.

Ο Σύριζα, αφού αντιτέθηκε στα περιοριστικά μέτρα των δανειστών (γιατί ήξερε μόνο να αντιτίθεται) και συνέπηξε μια μεγάλη πλειοψηφία υπέρ ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας (το 61% του Όχι), αναγκάστηκε να ακολουθήσει κι αυτός τον δρόμο "τραβάτε με κι ας κλαίω". Με τη δεύτερη και τρίτη στρατηγική του κίνηση (τον προσεταιρισμό Πασόκων μεταξύ 2011-2012 και την άμεση αναίρεση του αντιευρωπαϊκού αποτελέσματος στο δημοψήφισμα) φαίνεται να παγιώνει τη θέση του ως εκφραστής του αριστερότερου παραταξιακού πόλου. Μου είναι αδύνατο να καταλάβω τι αρχές έχει (διότι δεν είναι δυνατόν να πείσει για το "πρόγραμμα Θεσσαλονίκης" του 2014) όπως και ποια στρατηγική βλέπει για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας. Μου είναι επίσης αδύνατο να καταλάβω γιατί ήταν αναγκαία για τη χώρα η περιπέτεια του 2015 αντί για την επανάληψη (για τελευταία φορά) της βραχύβιας σύμπραξης παρατάξεων που ζήσαμε επί Παπαδήμου, κυβέρνησης που στηρίχτηκε στην ορκωμοσία της από όλο το Πασόκ και όλη τη Νέα Δημοκρατία, μέχρι που κάποιοι θεατρικά ανακάλυψαν ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για το δεύτερο μνημόνιο λες και δεν ήξεραν ότι έρχεται.

Με μεγάλη ευγνωμοσύνη σε αυτούς τους κατά τα άλλα "αχώνευτους" (Σόιμπλε, Γιούνκερ, Παυλόπουλο, Μεϊμαράκη) που κράτησαν από το χεράκι τον νυν πρωθυπουργό όταν πηγαίναμε στα βράχια -ναι, από αρχικές στραβοτιμονιές και κακή φόρτωση με ευθύνη των παλιότερων ηγεσιών, αλλά με καθοριστικές τις επιλογές της χαμένης χρονιάς- περιμένω (και θέλω να βοηθήσω ώστε) να κλείσει αυτή η μεγάλη παρένθεση και το τελευταίο της επεισόδιο και να δω πώς θα προχωρήσει η Ελλάδα πέρα από τις κυβερνήσεις μιας χρήσης (έστω με τις παρατάξεις που τώρα έχει, που είναι αυτές που της αξίζουν) στο επόμενο σκέλος του δύσκολου ταξιδιού της.