Ραντεβού μετά το Πάσχα

...το Ορθόδοξο δηλαδή, μια και οι Δυτικοί το γιόρτασαν ήδη.

Μετά το τέλος Απριλίου έχουμε να πούμε πολλά, με πολλούς.

Πιστεύω ότι δεν θα λείψουν μέχρι τότε τα post και η (κατά τον φίλο kayef) ψυχανάλυση. Απλά αυτόν τον καιρό υπάρχει δουλειά κι αυτό είναι από μια άποψη καλό, διότι η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας και αυτό το βλέπουμε συνεχώς τριγύρω μας (η κακία περισσεύει). Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει καιρός για να ασχοληθούμε με οκνηρούς - πονηρούς. Μακάρι να μπορούσα να πω ότι δεν υπάρχει χώρος γι' αυτούς, δεν θέλω να τους βλέπω γύρω μου. Δυστυχώς όλοι οι κακοί είναι στη φυλακή και άρα όσοι είναι έξω είναι καλοί και, ως γνωστόν, χωρούν...

Αν έπρεπε σε κάποιους να αφιερώσω...

...το ότι φτάσαμε αισίως στο ξεκίνημα της καινούργιας δουλειάς, αυτοί θα ήταν:

- Ο Στέλιος Α., το γελαστό παιδί της ομάδας του 2001. Οι μέρες που περνάμε (εμείς στο Νότο και οι άλλοι στον Βορρά) μας τον θυμίζουν.

- Ο κύριος Άκης και η Ντίνα Σ., άνθρωποι από την εποχή των τεσσάρων πυλώνων, που ταλαιπωρούνται, θυμίζοντάς μας ότι η ζωή είναι πολλές φορές σκληρή.

Uncle Harry

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι από τους σπάνιους ανθρώπους που έχουν γενέθλια στις 29/2. Πρόσφατα γιόρτασε για 17η φορά. Είχε γεννηθεί το 1940. Το διάβασα την τελευταία μέρα του Φλεβάρη στην Turkish Daily News (στα ελληνικά ειδησεογραφικά sites δεν είδα κάτι σχετικό) και θυμήθηκα έναν υπέροχο άνθρωπο που πέθανε πριν γιορτάσει τα 16α γενέθλια. Με είχε καλέσει το 2000 αλλά κάποιο κώλυμα με εμπόδισε να πάω. Κατάλαβα ότι στενοχωρήθηκε και του υποσχέθηκα ότι θα ήμουν οπωσδήποτε εκεί στα επόμενα. Όταν τον ξαναείδα, στον γάμο ενός κοινού φίλου, ήταν αλλαγμένος. Φορούσε μπερέ, αλλά δήλωνε αισιόδοξος. Ζωντανό δεν τον ξαναείδα. Το Μαρούλι (ένα είναι το Μαρούλι) μού έστειλε ένα λιτό μήνυμα με ένα λυπημένο emoticon :(

Πέθανε ο θείος Χάρης. Πήγα στον Άγιο Θωμά στο Γουδί, βρήκα και κοντινό παρκάρισμα ο ...όφαρδος (...όφαρδοι είμαστε όσοι ζούμε), τον αποχαιρέτισα νοερά. Δεν είχα και κανένα τρομερό δέσιμο με αυτόν τον παλιό συνάδελφο, πολλά όμως μου τον θυμίζουν, ειδικά όταν είμαστε σε δίσεκτη χρονιά...

Μικρές Αγγελίες

ΑΒΑΔΙΣΤΑ queue freeze - Καθηγηταράς (Univ. Lougrain) πραγματοποιεί εξυπηρετήσεις σε παρασιτικούς οργανισμούς και βρυκόλακες. Έρχεται και στον χώρο σας οπουδήποτε στον Πλανήτη Γη, εφόσον προλάβει την πτήση του (αναχωρεί πάντα νωρίς για το Αεροδρόμιο). Πληροφορίες κ. Τεό, χωρίον Arnavutkoy.

Κάπου στη Γορτυνία, πρώτη Μάρτη 2008

Η γιαγιά δεν ξέρει από μπλογκ, ευρυζωνικότητα ή Συμβάσεις Παραχώρησης. Και τι μ' αυτό; Μακάρι φτάνοντας στα 87 να έχω τη σωματική ικανότητα να ανεβοκατεβαίνω πλαγιές όπως εκείνη, και την δική της οξύνοια, μνήμη και κρίση.

Εν μέσω συλλαλητηρίων

Σοκαρίστηκα όταν πρωτοδιάβασα, για τις ανάγκες μιας σχολικής εργασίας, σε βιβλίο του Παπαρρηγόπουλου (ιστορικός του 19ου αι.) ότι Ελλάς απεκαλείτο ανέκαθεν η νοτίως ("προς μεσημβρίαν") του Ολύμπου χερσόνησος. Αυτό που με σόκαρε ήταν ότι κάποτε, κάποιοι (ουδόλως ανθέλληνες - μιλάμε για τον επιστήμονα που αντέκρουσε τον Φαλμεράιερ, ο οποίος υπερτόνιζε τη σλαβική επιρροή των μεσαιωνικών χρόνων) εκεί θεωρούσαν ότι ήταν τα φυσικά, ιστορικά όρια της Ελλάδας. Ίσως τότε δεν είχαν αρκετή φαντασία για να οραματιστούν τη Μεγάλη Ιδέα και την μερική της πραγμάτωση μετά το 1912.

Σοκαρίστηκα όταν πρωτοάκουσα, από καθηγητή ξένης γλώσσας, ότι κάποιοι από τους ορθόδοξους πρόσφυγες της ανταλλαγής (μετά το '22) μιλούσαν τουρκικά. Είναι δυνατόν; Και όμως, επίσημο βιβλίο στατιστικής του 1930 (απογραφή του 1928) δείχνει ότι οι τουρκόφωνοι εν Ελλάδι ήταν κυρίως Ρωμιοί που ξεριζώθηκαν από τη Μικρασία, λιγότεροι αριθμητικά ήταν οι ομόγλωσσοί τους μουσουλμάνοι της Θράκης.

Σοκαρίστηκα όταν πρωτοδιάβασα ότι υπάρχουν χωριά έξω από τη Φλώρινα (και όχι μόνο) όπου ομιλείται η ίδια γλώσσα με αυτή των σλάβων του Μοναστηρίου και των Σκοπίων. Το ίδιο παλιό στατιστικό βιβλίο δείχνει ότι το 1928 μερικές δεκάδες χιλιάδες κατοίκων της χώρας μας μιλούσαν την "μακεδονοσλαυική" γλώσσα.

Σοκαρίστηκα όταν άκουσα ότι Τσάμης δεν είναι μόνο το όνομα παλιού ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ αλλά και προσδιορισμός ενός πληθυσμού, αλβανόφωνου και μουσουλμανικού, που ζούσε στην ελληνική Ήπειρο μετά το 1913, εξαιρέθηκε από την ανταλλαγή και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα στη διάρκεια της Κατοχής, θεωρηθείς ως 5η φάλαγγα (συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών) και εκδιωχθείς από το ΕΔΕΣ του βενιζελοπλαστηρικού (δηλ. κεντρώου) Ζέρβα.

Σοκαρίστηκα με την άγνοιά μου.

Δεν το παίζω "φωταδιστής" (δηλ. διαφωτιστής ή αντίθετο του "σκοταδιστής"), ούτε προοδευτικός, ούτε ελίτ, ούτε τίποτα τέτοιο. Τα σύνορα καλά κάνουν και είναι εκεί που είναι, δεν χρειάζονται νέες μετακινήσεις πληθυσμών, δεν υπερασπίζομαι λαούς στους οποίους δεν ανήκω, και δεν γουστάρω χώρα ονόματι "Μακεδονία"-σκέτη στα βόρεια σύνορά μας.

Βρίσκω όμως προβληματικό, στρουθοκαμηλικό και πατερναλιστικό το ότι επί πολλά χρόνια (ως έφηβος, γιατί πιο πριν δεν θα μ' ένοιαζε και δεν θα μπορούσα να καταλάβω) δεν είχα ακούσει ή δει τίποτε για όλα αυτά που, μαθαίνοντάς τα, με εξέπληξαν.

Ποιος έχει ρεύμα;

Στις δημοσκοπήσεις ακόμη και το ΚΕΠ καλά τα είχε πάει, πλην όμως διαλύθηκε πριν καν δοκιμαστεί σε εκλογές. Ο ΣΥΝ του Τσίπρα, στην πρόσφατη μέτρηση για το ΒΗΜΑ, είχε μικρότερη διαφορά από το Πασόκ, απ' ό,τι το Πασόκ απ' τη ΝΔ. Συγκυριακό; Σίγουρα και αυτό. Βολικό για την (κεντροαριστερή πλην αντιπαπανδρεϊκή) εφημερίδα; Οπωσδήποτε. Σημαδιακό; Θα δείξει.

Το 1989 οι δημοσκοπήσεις υπήρχαν, αν και όχι σε τόση πληθώρα. Ο τότε ενιαίος ΣΥΝ, πάντως, ποτέ δεν έφτασε το 18% ούτε στη φαντασία των (κατά την ΑΥΡΙΑΝΗ της τότε εποχής) Κυρκο-Φλωράκηδων.

Σήμερα, από τα σκόρπια στοιχεία που έφτασαν στα αυτιά & μάτια μας, ο Αλέξης φαίνεται να στηρίζεται κατ' εξοχήν από νέους. Όταν ιδρύθηκε ο ΣΥΝ στο τέλος της δεκαετίας του '80, κάποιοι από εμάς τους ανένταχτους σκεφτήκαμε ότι θα συνέβαινε κάτι ανάλογο. Γιατί δεν έγινε; Σίγουρα λόγω του φανατισμού της εποχής Κοσκωτά. Μήπως όμως και επειδή πολλοί ανένταχτοι ή και απολιτίκ νέοι κατέληξαν διά της ΔΑΠ στη Δεξιά; Μήπως γιατί πίσω από τον φαινομενικά ενιαίο ΣΥΝ επιζούσε και σοβούσε η κόντρα της ΠΣΚ με τους "άλλους" (και των "άλλων" μεταξύ τους); Μήπως γιατί πολλοί από αυτούς που τελικά ψήφισαν παραδοσιακά, είχαν απωθηθεί από ένα κόμμα που συστέγαζε ανανεωτισμό και υπέρμαχους του Τείχους;

Το πρόσωπο του ηγέτη/frontman έχει τη σημασία του. Κάποιοι λένε ότι στις πρώτες δύσκολες ερωτήσεις, επιλογές ή συγκρούσεις θα ξεφουσκώσει. Νομίζω ότι παραβλέπουν ένα πράγμα: ο Τσίπρας αυτή την εποχή αρέσει. Ό,τι κι αν πει, όποιες κι αν είναι οι θέσεις του, κανείς δεν δίνει σημασία. Η παρουσία του κάνει τον Γιωργάκη να φαίνεται τελειωμένος, τον Βενιζέλο (που είχε, λέει, ρεύμα) φρακαρισμένο, τον Χρυσοχοΐδη ξεχασμένο, την Αλέκα γριά που ξέχασε να βγει στη σύνταξη.

Ο sexy Alexi σήμερα δείχνει να τραβάει το Πασόκ σε έναν κατήφορο, στην περιοχή των ποσοστών του 1977. Πριν 30 και κάτι χρόνια, η κεντρώα ΕΔΗΚ φυλλορρόησε και τελικά απορροφήθηκε από το (αριστερότερο αυτής) Κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου. Το κυβερνο-Πασόκ τι ακριβώς θα πάθει;

Επιχείρηση Ακρίτας

Διάβασα ότι ετοιμάζεται Νομοσχέδιο που θα καθορίζει το πώς θα γράφω στο ιστολόγιό μου. Μέχρι να ισχύσει ο νέος Νόμος λοιπόν, για να μην πέσουμε σε καμιά παγίδα και μας τρέχουν (οι καιροί είναι πονηροί!) , σκέφτομαι να σιγήσω. Υπάρχει μάλιστα σοβαρό ενδεχόμενο, να ζητήσω μια άδεια από το Αφεντικό. Ας μου τη δώσει εκείνος (χλωμό το βλέπω), και θα βρω τι θα κάνω με τον ελεύθερο χρόνο που ξαφνικά θα αποκτήσω.

Ίσως πάω στο Καστελλόριζο, μια και διάβασα ότι ο δήμαρχος του νησιού τέθηκε σε αργία από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Δεν σκοπεύω να υποκαταστήσω το κενό εξουσίας, αλλά να διαφυλάξω την ελληνικότητα αυτής της ακριτικής γωνιάς μας. Κι αυτό γιατί όλοι (όλοι!) οι κάτοικοι του νησιού, όπως έμαθα, σκοπεύουν την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής να μεταβούν στη Ρόδο, για να συμπαρασταθούν στον τοπικό άρχοντα (που έχει το επώνυμο Πανηγύρης - ετυμολογικά ανάγεται στο παν+εγείρω, δηλ. ξεσηκώνω, πολύ ταιριαστό!). Κάποτε είχα ακούσει ότι η παραμονή του νησιού στην ελληνική κυριαρχία εξαρτάται από τον αριθμό των κατοίκων του, που δεν πρέπει να πέσουν κάτω από κάποιον αριθμό (100 ή κάτι τέτοιο). Μάλλον πρόκειται για ράδιο αρβύλα (όπως αυτό περί του μεγάλου σεισμού που αναμένεται, δήθεν, σήμερα Τσικνοπέμπτη) αλλά καλού κακού προσκαλώ τους αναγνώστες μου (αν βέβαια υπερβαίνουν αυτόν τον μαγικό αριθμό, κάτι για το οποίο ζωηρά αμφιβάλλω) να πάρουν εκείνες τις μέρες άδεια από τις δουλειές τους και να πάμε όλοι μαζί στο Καστελλόριζο, για να μη μείνει άδειο από Έλληνες. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα πετάει ακόμη η ετοιμοθάνατη Ολυμπιακή, διότι τέτοια εποχή δεν προσφέρεται για 24ωρα, σχεδόν, ταξίδια με πλοίο...

What's her name?

"Νιάου νιάου στα κεραμίδια" κάνει η χρονική σύμπτωση της πρωτοβουλίας επίλυσης του ζητήματος "όνομα της χώρας που αποκαλεί εαυτήν Μακεδονία και εμείς ΠΓΔΜ" με την διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου. Το "πακέτο" των ΗΠΑ απευθύνεται κατά κύριο λόγο στις ανησυχίες των Σκοπίων, δεδομένου ότι η περιοχή περί το Τέτοβο (με σημαντικό αλβανικό εθνοτικό πληθυσμό) συνορεύει άμεσα με την "Αλβανία ΙΙ" (γνωστή και ως Unmikistan από το όνομα της εκεί αποστολής του ΟΗΕ). Δώστε κάτι στην Ελλάδα κι εμείς εγγυώμαστε την ακεραιότητά σας, παρότι δώσαμε φτερά στον δικέφαλο του Σκεντέρμπεη (με αντάλλαγμα την ευρωπαϊκή προοπτική της Σερβίας).

Σίγουρα η (κάθε) ελληνική κυβέρνηση θα προτιμούσε να αφήσει το πρόβλημα να σέρνεται όπως εδώ και 16 χρόνια, παρά να αναγκαστεί να συναινέσει σε συμβιβαστική λύση που (απ' ό,τι φαίνεται) δεν θα γίνει ασμένως αποδεκτή από την κοινή γνώμη. Από ελληνοκεντρική σκοπιά, είναι μεγάλος ο πειρασμός να θεωρήσουμε ότι ο "διεθνής παράγοντας" παίρνει τη ρεβάνς του από την Ελλάδα, από την οποία "εξαπατήθηκε" το 2004, με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς αποδοχή του σχεδίου Αννάν. Τα πράγματα βέβαια δεν είναι έτσι απλοϊκά, αλλά παραμένει γεγονός ότι τότε η Ελλάδα (ως έθνος) πέτυχε πράγματα που σίγουρα δεν πιστώνονται στην Ντόρα ή τον Πέτρο Μολυβιάτη.

Αστεράτη!

Στο σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε τη σημαία του Κοσσυφοπεδίου.

http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Flag_of_Kosovo.svg

Αν βέβαια βλέπετε να ανεμίζουν μια σημαία σαν της ΑΕΚ αλλά στο κόκκινο, και απορείτε γιατί, πού να σας εξηγώ...

Sa(r)os

Το όρος Σάος ή Φεγγάρι της Σαμοθράκης είναι η ψηλότερη κορυφή του Αιγαίου (πλην Κρήτης και Εύβοιας). Τέτοιες μέρες δεν είναι να σκέφτεσαι τι κατάσταση (καιρική) επικρατεί στα 1800 μέτρα υψόμετρο. Δεν ξέρω αν, ακόμη και σε καθαρές μέρες, φαίνεται η Προποντίδα ή και η Πόλη από εκεί. Κάποιοι βλέπουν παντού την Βασιλεύουσα, ακόμη και σε αμφιβόλου αξιοπιστίας αφηγήσεις για πτήσεις ελληνικών αναγνωριστικών που "πετάχτηκαν" μέχρι λίγο δυτικά από τα Πριγκιπόνησα, λέει.

Σάος - με ένα Ρ στη μέση, δείτε τι προκύπτει:

Στα "ψιλά" έχει περάσει η εγκατάσταση πλατφόρμας των Τουρκικών Πετρελαίων (t.p.a.o.) στον κόλπο του Ξηρού (Saros), δηλ. στη ΒΑ γωνιά του Αιγαίου, μεταξύ Έβρου και Δαρδανελλίων και στο ύψος της Σαμοθράκης - εντός τουρκικών υδάτων φυσικά, τουλάχιστον εδώ και λίγες εβδομάδες που ξεκίνησε η ερευνητική δραστηριότητα. Μακάρι να μην προμηνύονται κοκορομαχίες. Γνωρίζω ότι κάποια άγρυπνα μάτια & αυτιά παρακολουθούν με προσοχή.

Η επικαιρότητα πάντως δεν αφήνει χώρο για τέτοια θέματα. Σήμερα 17/2/08 εκτός από τον μεγαλύτερο φετεινό χιονιά υπάρχουν κυπριακές εκλογές (να αναμένουμε διάγγελμα του ρυθμιστή Τάσσου;), διακήρυξη ανεξαρτησίας Κοσσυφοπεδίου (και η πρώτη ρωσική γκρίνια) - ενώ κι αν στερέψουν αυτά υπάρχει ο Τσίπρας και η Τσέκου.

Λεωνίδιο, Χαλανδρίτσα, Μεθώνη...

Κατανοητός ο δισταγμός όσον αφορά τη δημοσιοποίηση προβλέψεων για σεισμούς. Δεν μπορεί να παραλύει η ζωή μιας περιοχής ή και χώρας από μια ανακοίνωση με σοβαρό βαθμό αβεβαιότητας. Από την άλλη, υπάρχουν έντονες ενδείξεις ότι (είτε το πούμε "ντόμινο" είτε άλλως πως) ενός σεισμού στο σημείο Α έπονται και άλλοι (Β, Γ, Δ, Ε...) στην ευρύτερη περιοχή - βλ. Τουρκία και Ελλάδα σε μικρό διάστημα το 1999. Σταματάω εδώ διότι δεν είμαι σεισμολόγος, αφήνω τους τηλεοπτικούς αστέρες του εν λόγω χώρου να διαφωνούν τόσο χαριτωμένα στις οθόνες...

Τι μένει; Το να "ζούμε με τους σεισμούς", που λέγεται και μετά ξεχνιέται, αν και είναι πολύ χρήσιμο (για κάθε περίπτωση ανάγκης, όχι μόνο για τον Εγκέλαδο) να έχουμε "κάπου" ένα σακίδιο με είδη πρώτης ανάγκης. Πόσοι από μας το κάνουν; Ίσως τόσοι, όσοι γνωρίζουν να δίνουν πρώτες βοήθειες - σχετικά λίγοι. Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει κι εγώ να κάνω ένα φρεσκάρισμα σ' αυτόν τον τομέα...

Enjoy!

Κι ένα τραγούδι που μου αρέσει αυτόν τον καιρό...

http://www.esnips.com/doc/8d162f60-4027-4135-966b-bccbcdfac448/des-kathara

Nur ein wenig westalgisch...

Εδώ παρακάτω πηγαίνουμε, δεν θα απομακρυνθούμε και πολύ... Αυτό πιστεύαμε φεύγοντας το 2007 για να μετοικήσουμε 125 χιλιόμετρα ανατολικότερα. Δεν ήταν ακριβώς έτσι αλλά δεν αλλάξαμε και ήπειρο.

Δεν ήταν ακριβώς έτσι. Δεν μπορούμε πια να "πεταχτούμε" από το σπίτι των φίλων μας, απαιτείται μονοήμερη εκδρομή, ή διήμερη για να τους απολαύσουμε (και πάλι λίγο μας φαίνεται). Πήγαμε κοντύτερα στην Αθήνα αλλά σε μικρότερη πόλη (ναι είναι τεράστια και γραμμική η ΛΑ.ΚΙ., αλλά δεν είναι άστυ ακόμη, αγρότες και παραθεριστές δίνουν τον τόνο) και η σχετική αυτάρκεια της μικρομέγαλης Πάτρας μας λείπει.

Δεν αλλάξαμε όμως και ήπειρο. Σε 80 λεπτά είμαστε εκεί, όταν γίνει ο αυτοκινητόδρομος θα συντομευθεί και ο χρόνος. Για τον σιδηρόδρομο δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, δεν θα δούμε ποτέ TGV, AVE ή Tokaido Express στη νότια ακτή του Κορινθιακού, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ένα αξιοπρεπές τραίνο τύπου Κυανής Ακτής (φευ χωρίς το ρομαντισμό που ακόμη διατηρούν κάποιες γωνιές της γαλλικής Ριβιέρας αλλά εδώ και χρόνια είναι δυσεύρετος μεταξύ Λαμπιρίου και Κινέττας).

"Εδώ παρακάτω" είμαστε λοιπόν. Μπορεί κάποια στιγμή να ξαναβρεθούμε δυτικά της Παναγοπούλας. Το 27- από το 26- (αρχικά ψηφία αριθμών σταθερού τηλεφώνου ανά περιοχή) απέχει άλλωστε λιγοτερο απ' ότι απ' το 21-, που όσο περνά ο καιρός (όσο κι αν από ανάγκη το γυροφέρνουμε) μου φαίνεται όλο και πιο απωθητικό. Αυτά - σε προσωπικό τόνο, ελπίζοντας να συνεχίσουμε να κοιτάμε μπροστά χωρίς υπέρμετρη westαλγία...

Common sense is not so common

"Διεκδικώντας το αυτονόητο" τιτλοφορείται η σελίδα ενός παιδικού φίλου, για τον οποίο δεν θέλω να γράψω πολλά, ο ίδιος ξέρει να τα λέει καλύτερα και αμεσότερα χωρίς να έχει ανάγκη τα καλά μου λόγια. Το αυτονόητο αφορά τους ανθρώπους με αναπηρία, απέναντι στους οποίους το ανθρωπογενές περιβάλλον πολλές φορές είναι αφιλόξενο (ως συγκοινωνιολόγος θα είχα πολλά να πω για τον τρόπο με τον οποίο [δεν] υλοποιούνται οι ράμπες, οι ραβδωτοί διάδρομοι και άλλες απαραίτητες βελτιώσεις στα πεζοδρόμια των πόλεών μας). Το αυτονόητο, χωρίς καμιά διάθεση political correctness (μακριά από μένα οι ανούσιοι λεκτικοί εξωραϊσμοί), δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένο, όπως και η κοινή λογική δεν είναι πάντα τόσο κοινή.