1, 2, 3, φτου ξελευτερία

Ο καθένας την ορίζει διαφορετικά την ταξι-κή επανάσταση

Ελεύθερο (lliure, καταλανιστί), αλλά πόσο;

Another day in paradise

Πάντα έχει ενδιαφέρον ένα "Ρυθμιστικό", μια και θεωρητικά αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς των έργων υποδομής, ιδίως των μεγαλύτερης κλίμακας. Ως συγκοινωνιολόγος με μια πρώτη ανάγνωση βλέπω και ξεχωρίζω μερικά σημεία όπως τα παρακάτω:


(1) Προτείνεται μια υπερπληθώρα σιδηροδρομικών συνδέσεων, ελάχιστα ρεαλιστική αν κρίνουμε από την εμπειρία της χώρας μας ακόμη και σε καιρούς άφθονης χρηματοδότησης, εξηγήσιμη αν δούμε τα ονόματα των συντελεστών του Ρυθμιστικού. "Βγάζουν μάτι", πρώτον η νέα γραμμή Ελευσίνας-Θήβας (λες και η Αθήνας-Οινόης-Θήβας πρόκειται έως το 2021 να ...κορεστεί από τα πολλά τραίνα) και δεύτερον η διατήρηση μετρικών γραμμών έως Μέγαρα και Κορωπί (φανταστείτε τον Μεγαρίτη και τον Κορωπιώτη, που με το ζόρι μπαίνουν στα απευθείας τραίνα σήμερα, να τους προτείνουμε να μετεπιβιβάζονται κιόλας). Ερωτηματικά επίσης μου προκαλεί η υιοθέτηση της λογικής κάθε δήμος και σταθμός μετρό, που οδηγεί σε χαράξεις αμφίβολης βιωσιμότητας (Άνω Ηλιούπολη, για την Άντζελα άραγε;), καθώς και η απουσία αναφοράς (αν και ίσως αυτό είναι θέμα λεπτομερέστερων μελετών) στην ήδη υπάρχουσα γραμμή του προαστιακού, που μπορεί να παίξει το ρόλο του "μετρό  του δυτικού λεκανοπεδίου". Στα θετικά, κατά τη γνώμη μου, είναι η πρόταση ενός συνεκτικού και λελογισμένου δικτύου τραμ, καθώς και η αναφορά ότι σε πρώτη φάση μπορεί να υλοποιηθεί ως "λεωφορειόδρομος σταθερής τροχιάς" (BRT) - χρήσιμο, στους καιρούς μας, να μαθαίνουμε να ζούμε με απλούστερες αναβαθμίσεις χωρίς να περνάμε απευθείας στις δαπανηρές υπερπαραγωγές. (Για τους φίλους της Κορινθίας: Γίνεται, τέλος, και μια αναφορά στη διακλάδωση Ισθμός-Λουτράκι. Το Ρυθμιστικό όμως, έστω και ως έκθεση ιδεών, αφορά την Αττική. Μεχρι να δει κανείς δημοπράτηση, ας κρατά μικρό καλάθι.)

(2) Αυτονόητη η σημασία ενός ολοκληρωμένου μητροπολιτικού δικτύου ποδηλατοδρόμων. Εδώ, φυσικά, σε επίπεδο δήμων αναμένονται οι πρόσθετες τοπικές παρεμβάσεις που θα βοηθήσουν στην εδραίωση της τάσης για όλο και μεγαλύτερη χρήση του ποδηλάτου.

(3) Για το οδικό δίκτυο, δεν είναι σαφές αν κάποιος "έτρεξε" κυκλοφοριακό μοντέλο με φόρτους, φαίνεται όμως ότι επιλέγεται μια περιορισμένη ανάπτυξη του οδικού δικτύου, χωρίς τρύπες στον Υμηττό αλλά και χωρίς γέφυρα ανάμεσα σε Πέραμα και Παλούκια - υποτίθεται ότι θα προωθείτο ως σύμβαση παραχώρησης αυτή η σύνδεση. Παραμένει η ομοίως εξαγγελθείσα σύνδεση Ελευσίνας-Θήβας (βλέπω μια εμμονή στο να γίνει συγκοινωνιακό πέρασμα η Κάζα, και δεν την πολυκαταλαβαίνω). Το σημαντικότερο όμως ερώτημα, για μένα, είναι το πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των μεγάλων, καθημερινών και πολύωρων μποτιλιαρισμάτων στον άξονα του Κηφισού. Όπως "την κάναμε" την Αττική, με τόσους πολλούς πόλους έλξης μετακινήσεων (και μάλιστα εργασιακών και επαγγελματικών) εκτός λεκανοπεδίου, οι οδηγοί-χρήστες του Κηφισού δεν βρίσκονται εκεί ασκόπως, ούτε έχουν σοβαρή εναλλακτική με μέσα σταθερής τροχιάς. Το θέμα της κυκλοφοριακής ικανότητας πρέπει να αντιμετωπιστεί, διότι στο συγκεκριμένο άξονα δεν πιάνει η "λύση" χρήσης δημόσιας συγκοινωνίας. Δεν ξέρω αν η λύση είναι κάποιο big dig α-λα Βοστώνη, αλλά η κλίμακα του προβλήματος (το ότι ο Κηφισός είναι ο βασικός άξονας μιας πόλης 4 εκατομμυρίων) είναι τέτοια που δεν ωφελεί να παίζουμε.

Think twice

One flew over the Boar's Nest

Για να δούμε, θα καταργηθούν / συγχωνευθούν οι σταθμοί ελέγχου κάπρων;

Διότι, όπως είχε τραγουδήσει (νομίζω) ο Στέλιος...

...κι αν χιονίζει, και αν βρέχει, τ' αγριογούρουνο αντέχει!

 

Ωραίο της γιαγιάς!

Δεν είμαι βιβλιοκριτικός ούτε θεωρούμαι λογοτέχνης, ωστόσο θα γράψω λίγα λόγια για την εντύπωση που μου έκανε το μυθιστόρημα Ξιφίρ Φαλέρ της Α. Κακούρη, που διάβασα πρόσφατα. Η συγγραφέας στη συμπαθή φωτό του "βιογραφικού" της μου θυμίζει κάτι μεταξύ Μις Μαρπλ και της Γιαγιάς του Τουίτυ. Έχει τα διπλάσιά μου χρόνια και είναι φυσικό η γλώσσα που χρησιμοποιεί να περιέχει όλες τις αντιφάσεις της καθομιλουμένης όπως αυτή εξελίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες - δεν είναι δηλαδή συνεπής (σε γλωσσικούς τύπους π.χ.) - το λεξιλόγιό της πάντως είναι πλούσιο (ή το δικό μου πολύ φτωχό, π.χ. σβίγκος δεν ήξερα τι είναι).

Το μυθιστόρημα το βρήκα επίσης λιγάκι ανορθόδοξο, κυρίως διότι κλείνοντας μου άφησε το ερώτημα, "και τελικά, τι έγινε;" Μου έμεινε όμως η γεύση και το άρωμα της εποχής που περιγράφει, καταμεσής στον Μεγάλο Πόλεμο '14-'18, και ίσως η επιτυχία του να είναι ακριβώς αυτή η περιγραφή της ατμόσφαιρας - τόσο ζωντανή που αντισταθμίζει τη θολότητα, την ασάφεια δηλαδή με την οποία παρουσιάζονται αρκετοί ήρωες: για παράδειγμα, οι εκκεντρικές Ρεμύ και Κατέ μοιάζουν τόσο μεταξύ τους όσο και οι διάφοροι συμμαχικοί και μη ακόλουθοι που παρελαύνουν στις σχεδόν 500 σελίδες.

Πιο πολύ απ' όλα όμως ξεχωρίζω το Ξιφίρ Φαλέρ διότι με τον τρόπο του είναι μια (μοναχική) φωνή που αντιτίθεται στη βενιζελοπλαστηρική θεώρηση των πραγμάτων, και ειδικά της ιστορίας μας μεταξύ '14 και '22. Πηγαίνοντας ένα βήμα πέρα από τις απλοποιήσεις που ενέπνευσε η εποχή και ο Διχασμός, τόσο το κυρίως μυθιστόρημα όσο και το σύντομο ιστορικό σημείωμα στο τέλος του, ναι μεν αποφεύγουν να αποτελέσουν απολογία του αντιβενιζελισμού ή αποκαθήλωση (όπως εύστοχα διάβασα κάπου, σε πραγματική κριτική) του κρητικού εθνάρχη, πλην όμως δίνουν έμφαση σε στοιχεία της ιστορίας που δεν έχουν αρκετά προβληθεί, όπως π.χ. το παζάρεμα της Καβάλας σε αντάλλαγμα για πιθανά μικρασιατικά μας κέρδη, ή το μπάτε σκύλοι αλέστε που εκτυλισσόταν από πλευράς δυνάμεων Αντάντ στην Ελλάδα, και όχι μόνο στην ελεγχόμενη ζώνη νοτίως της γραμμής Αχρίδας-Στρυμονικού, όπου έκανε παιχνίδι ο αυταρχικός στρατηγός Σαράιγ.

Η συγγραφέας βέβαια αναπαράγει (και αν κατάλαβα καλά υιοθετεί) παρανοϊκές (με το συμπάθιο) ερμηνείες των γεγονότων, όπως ότι η Αντάντ άλλη έγνοια δεν είχε από το πώς θα αποσπάσει τη φρεσκοκατακτημένη Μακεδονία και θα τη δώσει στους βούλγαρους - απόψεις που, όπως και κάποιες της αντίθετης πλευράς, ρίζωσαν σε σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού (ρωτήστε και τον Σαμαρέητορ). Οφείλω όμως να της βγάλω το καπέλο γι' αυτό που γράφει στην τελευταία παράγραφο του ιστορικού σημειώματος: ότι (ελεύθερη ερμηνεία) αν θέλουμε, υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε το γιατί ο έλλην Cavour Βενιζέλος των 2 ηπείρων και 5 θαλασσών έχασε τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920: διότι, απλά (ή μάλλον όχι τόσο απλά) μερικές φορές ο κόσμος "σκέφτεται και λιγάκι" με αποτέλεσμα να φέρεται αντικαθεστωτικά, όπως θα έλεγαν και κάποιοι πασόκοι ενός άλλου Νοεμβρίου, αυτού του 1989.

Κώος και αβλαβής

Στο νησί του Ιπποκράτη, ιστορικού "πατέρα" της ιατρικής, διάλεξε ο έλληνας πρωθυπουργός να κάνει δηλώσεις σήμερα 15/7/'11. Πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν ακούσαμε και διαβάσαμε παραλληλισμούς της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης της χώρας μας με ασθένεια. Προσωπικά κουράστηκα από τις τόσες πολλές ιατρικές αναφορές. Όχι τόσο διότι τις είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και έτερος αχαιός Γιώργος (ο δικτάτορας), όσο διότι η σημασία που δίνουμε στην υγεία μας σε αυτή τη χώρα, αν και κατ' αρχήν λογική και ανθρώπινη (και δεμένη με την παράδοσή μας, βλ. την ετυμολογία του χαιρετισμού "γεια"), ενίοτε τραβιέται προς τα άκρα. Η προθυμία μας να πληρώνουμε όσο-όσο (δηλ. οσοδήποτε πολύ) για υπηρεσίες ή προϊόντα που αφορούν την υγεία είναι ένας δείκτης του φαινομένου αυτού, η ευρύτατη γνώση που διαπιστώνω ότι έχουν και μη ειδικοί σε θέματα ιατρικών επεμβάσεων, φαρμακευτικών αγωγών ή/και εξειδικευμένων εξετάσεων (και η απήχηση τηλεοπτικών αναφορών στα παραπάνω) είναι ένας άλλος. Με εκπλήσσει ταυτόχρονα που στην ίδια χώρα υπάρχουν τόσοι πολλοί που αδιαφορούν συστηματικά για ορισμένα ζητήματα πρόληψης, π.χ. οι ακόμη πολλοί (και βαρείς) καπνιστές ή όσοι δεν φορούν ζώνη ή κράνος όταν μετακινούνται με μηχανοκίνητα μέσα. Σίγουρα βλέπω και έναν νεοπλουτισμό, με την έννοια ότι η Ελλάδα μέχρι πριν μερικές δεκαετίες ήταν μάλλον χαμηλά σε διάφορους σχετικούς δείκτες και μετά ανέβηκε σημαντικά. Τέλος, βλέπω σαφέστατα και την επίδραση μιας νοοτροπίας που ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη παλιότερα στις μητέρες, που ήθελαν τα παιδιά τους, όσα τουλάχιστον έπαιρναν τα γράμματα, μεγαλώνοντας να γίνουν απαραιτήτως γιατροί, για να εξασφαλιστούν τα ίδια και να φροντίζουν κι εκείνες. Κλείνοντας εύχομαι ένα καλό και υγιές σαββατοκύριακο και ελπίζω τη Δευτέρα να γυρίσουμε στην καθημερινότητα και να μην ξυπνήσουμε πτωχευμένοι (κάποτε φοβόντουσαν μην τους ξυπνήσει ο γαλατάς)...

Κάνε κουράγιο, και μα τον Άγιο...

Όταν πληθαίνουν οι ευχές για καλό κουράγιο (π.χ. εδώ και εδώ), το τοπίο γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστικό.

[Η γκρίζα φωτό από ρεκλάμα της μπύρας Courage, κάπου στη Βρετανία.]

Καλαματιανό τσάμικο

Στη μελωδία της "Παπαλάμπραινας"

Στου Μαλαπά-, Μαλαπάναινα

Στου Μαλαπάνη τον αγρό

Αρεοδρόμιο* θα γίνει

Κι ο Μοριάς τι θ’ απογίνει

Και ο Τατού-, Μαλαπάναινα

Και ο Τατούλης λάκισε

Απ’ τη Στούπα στο Κρανίδι

Με την τσάπα δρόμο ανοίγει

*"Αεροδρόμιο", εις την πελοποννησιακήν 

Καλό φθινόπωρο, δήμαρχε!

Δεν θα φύγουν τόσο εύκολα οι κατασκηνωτές από το Σύνταγμα...

On the right track?

Γιατί άραγε δεν συγκινούμαι από τις εξαγγελίες για το νέο σιδηροδρομικό άξονα Αθήνας-Δρέσδης;

(Un)Real News

Ελληνική εφημερίδα προσφέρει CD με ζεϊμπέκικα. Πλην όμως, το εξώφυλλο της προσφοράς είναι μια μαγική εικόνα. Δείχνει τον Άντονυ Κουίνν, ως Ζορμπά, να χορεύει το χορό του σωλήνα, δηλαδή το επιταχυνόμενο χασάπικο που μέσω της ταινίας έγινε παγκοσμίως γνωστό ως syrtaki.

Για τις ανάγκες του προϊόντος, οι καλλιτέχνες προχώρησαν στις απαραίτητες προσαρμογές. Έτσι, το χέρι του συμπρωταγωνιστή "αφαιρέθηκε", ώστε να φαίνεται ότι ο δημοφιλής ηθοποιός χορεύει σόλο, όπως αρμόζει στους ζεϊμπέκηδες, ακόμη και τους γιαλαντζί.

Karagözle Ömer Çavuş

Παραστάσεις με πνευματώδες περιεχόμενο, από σήμερα και επ' αόριστον. Ίσως και για πάντα.

Μετά τα μεσάνυκτα θα εκτελούνται χασικλίδικα και λοιπά λαϊκά (καρδιοπάθειες απ' τις πολλές συμπάθειες).

Τιμή εισιτηρίου, τέσσερα σέντσια του 2003 συν φου-που-ά ανά χιλιόμετρο μήκους karagöz perde.

Μην το χάσετε.

Ömer Çavuş

Karagöz

Άντε γεια!

Με πατροπαράδοτες δηλ. (ανδρεο)παπανδρεϊκές μεθόδους, ο πρωθυπουργός προσπέρασε τον κρίσιμο κάβο που λέγεται ψήφιση μεσοπρόθεσμου + εφαρμοστικού. Όχι όμως μόνο ο πρωθυπουργός αλλά το σύνολο αυτού που αποκαλούμε πολιτικό σύστημα, ή τουλάχιστον ο δικομματισμός. Η ψηφοφορία τόσο για την εμπιστοσύνη όσο και για τους επώδυνους νόμους έδειξε ότι τα μεν μεγάλα μαντριά είναι υπό σχεδόν πλήρη έλεγχο, τα δε μικρά δεν έχουν δυνατότητα παρέμβασης, όχι μόνο λόγω της μικρότερης κοινοβουλευτικής δύναμής τους αλλά κυρίως διότι, αμήχανα μπροστά στις εξελίξεις, δεν ξέρουν τι θέση να πάρουν. Οι ετερόκλητοι αγανακτισμένοι ναι μεν κέρδισαν τις εντυπώσεις με την αποφυγή (τον περισσότερο καιρό) βίας και αταξίας και την φιλοξενία διαλόγων και προβληματισμών, αλλά δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Η ζωή συνεχίζεται, οι πολιτικοί έχουν πάρει απόφαση ότι για ένα διάστημα (που "θα περάσει κι αυτό") θα κρατήσουν χαμηλό προφίλ, η κοινωνία μαθαίνω ότι δηλώνει πως πείθεται όλο και λιγότερο από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ (καιρός ήταν, θα έχει όμως διάρκεια αυτό;), οι διάφορες ομάδες εκτίθενται όλο και περισσότερο καθώς γίνεται προφανές ότι γκρινιάζουν για τα προνόμια που χάνουν (και όχι για τις επιφαινόμενες αδικίες), δυστυχώς η κόπωση πολλών από μας είναι τέτοια που δεν έχουμε διάθεση να φωνάξουμε για το αυτονόητο, δηλ. ότι δεν μπορεί να φορολογείται το ίδιο εισόδημα δύο και τρεις φορές (με φόρο εισοδήματος, έκτακτη εισφορά, κεφαλικά τέλη). Μ' αυτά και μ' αυτά, ο λαός θα ξεκινήσει τα μπάνια του, ό,τι κι αν λένε οι επαγγελματίες μπαχαλάκηδες, και μετά, "έχει" ο Θεός (εμείς βέβαια "δεν έχουμε", αλλά...).

Meg, Mun, Tax

Η εικονιζόμενη πινακίδα μπήκε πρόσφατα μαζί με μερικές άλλες σε κομβικά σημεία του οδικού δικτύου της Κορίνθου.

Πρώτη παρατήρηση: Οι δύο παραλίες αναφέρονται με ονόματα που δεν χρησιμοποιεί σχεδόν κανείς! Στα τέσσερα χρόνια που μένω σε αυτήν την πόλη έμαθα ότι πηγαίνουμε για μπάνιο στα Καλάμια ή στον Κανταρέ, όχι στον Μέγα Αλέξανδρο ή το Αρχαίο Λιμάνι. Βέβαια, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το μεγαλοπρεπές σύμπλεγμα αγαλμάτων στο πέρας της Γ. Παπανδρέου, θα είναι περίπου αυτονόητη η χρήση του νέου ονόματος στην πρώτη περίπτωση. Τα Καλάμια άλλωστε είναι κακόηχα, μέχρι και η κόρη μου έχει μάθει να κοροϊδεύει και, όταν της λέμε "καλά!", ανταπαντά: "καλάμια!".

Στον Κανταρέ όμως ας μπει μια πινακίδα, αλλιώς ο επίδοξος λουόμενος Αρχαίο Λιμάνι θα ψάχνει και Αρχαίο Λιμάνι δεν θα βρίσκει. Παλιά υπήρχε μια πινακίδα που έλεγε Κανταρέ, θα την έφαγε κάποιο φορτηγό υποθέτω. Κακόηχο είναι και το Κανταρέ, θυμίζει νεοδημοκράτη βουλευτή-μετεωρολόγο ή αλβανό συγγραφέα.

Οι αγγλικές αποδόσεις είναι "να τραβάς τα μαλλιά σου". Τι πάει να πει "Meg." Alexandros; Συνώνυμος της Meg Ryan μήπως; Megas θα ήταν μια λύση, Alexander the Great (που τον ξέρει όλος ο κόσμος) θα ήταν καλύτερο και, με στενή γραφή, θα χωρούσε. Στις συντομογραφίες από παλιά έχουμε πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα. Σε άλλο κομβικό σημείο της Κορίνθου, σημαίνεται το δημοτικό πάρκινγκ ως Mun., προφανώς (;) από το municipal, μόνο που τέτοια συντόμευση νομίζω δεν συνηθίζεται (οι φίλες μεταφράστριες παρακαλώ ας επιβεβαιώσουν). Και ας μην ξεχνάμε και τα κραυγαλέα παραδείγματα όπως το "Old Nas. Road" - δηλ. "Παλαιά Εθν. Οδός" ή "Nas-τα μάτια μας!" που έλεγε ο Καββαθάς - που νομίζω διασώζεται σε πινακίδα κάπου στην Ηλεία.

Όσο για το Archaio Limani και το ποιος το καταλαβαίνει, το μόνο ελαφρυντικό είναι αν αποτελεί αναγνωρισμένο τοπωνύμιο, που μεταγλωττίζεται αμετάφραστο, όπως π.χ. το Kato Rachoula.

Άφησα τελευταία την Εφορία και την αγγλική της μετάφραση. Όχι Tax Authority ή Financial Authority ή έστω Tax Office, αλλά νέτα-σκέτα Tax - αυτόν τον καιρό, οι δρόμοι οδηγούν στον φόρο, που είναι, όπως λένε και οι αγγλοσάξονες, η μόνη βεβαιότητα μαζί με τον θάνατο (death and taxes).

Hoo(k) pays the Bill?

Σε εννέα μήνες προλαβαίνουν να κυοφορηθούν (απ)αλλαγές.

Υπομονή και επιμονή για να φύγουν αυτοί που σήμερα γαντζώνονται (και ενίοτε τραυματίζουν).

Της Πόπης και του Χένρυ

Οι αποκαλύψεις της Πόπης (Παπανδρέου) για το κύκλωμα στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων είναι άδικο να συγκρίνονται με τη χρονική σύμπτωση της ταινίας της Τζούλιας και του πακέτου οικονομικών μέτρων του 2010. Οι συνωμοσιολογικές εξηγήσεις - ότι δηλαδή ο ντόρος για άσχετα θέματα προκαλείται για να αποσπαστεί η προσοχή από τις επώδυνες ειδήσεις - δεν είναι πάντα οι ορθότερες.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο απερχόμενος υπουργός δικαιοσύνης εμμέσως πλην σαφώς άφησε να εννοηθεί ότι η κυρία Παπανδρέου καλό θα ήταν να δώσει αγώνα δρόμου για να ολοκληρώσει την έρευνα πριν από την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Υπήρχε σοβαρός λόγος γι' αυτή τη σπουδή.

Το προσχέδιο του εφαρμοστικού νόμου (για τον οποίο, παρεμπιπτόντως, ουδείς αμφιβάλλει ότι θα έχει τέλεια εφαρμογή) περιείχε άρθρο για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου, στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης των κρατικών μηχανισμών εποπτείας. Όπως η δημόσια διοίκηση και οι άλλες πτυχές της οικονομίας μας, έτσι και το δημοφιλές άθλημα προβλεπόταν να μπει σε καθεστώς διεθνούς επιτροπείας. Οι παρεμβάσεις δεν θα περιορίζονταν, όπως κάποιοι παλιότεροι θα υπέθεταν, μόνο στον ορισμό ξένων διαιτητών για να διευθύνουν ντέρμπυ (σύνηθες φαινόμενο γύρω στο 1970). Κάθε πτυχή του ελληνικού ποδοσφαίρου θα υπαγόνταν στον έλεγχο μιας ιδιότυπης τρόικας, αποτελούμενης από τη ΦΙΦΑ, την ΟΥΕΦΑ και - εδώ η έκπληξη - την αναβαπτισμένη (υπό τον κ. Μπιτσαξή) Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.

Το δυσκολότερο εμπόδιο όμως, που τελικά οδήγησε στην αναβολή των ανακοινώσεων για το πλάνο εξυγίανσης (και την επιλογή να δημοσιοποιηθούν προς το παρόν οι γαργαλιστικοί διάλογοι), ήταν η εξεύρεση του κατάλληλου χρόνου και τρόπου γνωστοποίησης του προσώπου που έχει επιλεγεί για να διευθύνει την ποδοσφαιρική τρόικα. Ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, γνωστός λάτρης του (κανονικού, δηλ. soccer - όχι του αμερικάνικου με τα κράνη) ποδοσφαίρου, θεωρείται έμπιστος του επικεφαλής της ΦΙΦΑ κ. Μπλάττερ. Η εμπειρία του στη διαχείριση κρίσεων τον καθιστά, για πολλούς, τον κατάλληλο άνθρωπο για να δρομολογήσει την εξάλειψη των καρκινωμάτων που ταλανίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι ικανοί spin doctors του Πασόκ είναι βέβαιο ότι θα καταφέρουν να αμβλύνουν τη δυσπιστία πολλών ελλήνων απέναντι στον Χένρυ - θα χρειαστούν όμως το χρόνο τους. Αν για ένα πακέτο οικονομικών μέτρων χρειάζονται 5 μήνες κλωθογυρίσματος, θα είναι εύλογο να περιμένουμε γύρω στα "τρία τέρμενα" για να πειστεί, μαλακά-μαλακά, ο έλληνας ότι τα ποδοσφαιρικά χάλια της Ελλάδας θα γιατρευτούν από αυτόν που συμβούλευε τον Ετζεβίτ πώς να εκμεταλλευτεί την κατάπαυση πυρός στο προγεφύρωμα της Κυρήνειας το '74.