Τα μάτια σας, 7+7

If you can't beat them, join them. Μετά τον θεατρινίστικο "αντιφασισμό των Δερβενακίων" επελέγη η (ουσιαστική) προσχώρηση στην "ατζέντα" της Χρυσής Αυγής. Μαζί με τους πολλούς δηλαδή. Διότι, κακά τα ψέματα, η απήχηση των κεντρικών ιδεών του βασικού ελληνικού ακροδεξιού κόμματος υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια των (κρυφών και φανερών) υποστηρικτών του.

Όσοι θεωρούν εντελώς συγκυριακή (ανεργία, λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα) την άνοδο των νεοναζί, θα πρότεινα να αθροίσουν τα ποσοστά της Χ.Α. και του άλλου μεγαλούτσικου, επίσης δεξιότερου της ΝΔ κόμματος (Ανεξ.Ελ.). Η "σούμα" (περίπου 7+7) δεν διαφέρει πολύ από το αθηναϊκό 14% των "καλών χριστιανών" του 2002. Της εποχής, δηλαδή, που ήταν "ωραίος ο Χασάν", ωραίος ως Έλλην (ΟΚ, σχεδόν), στη "δούλεψή μας" όπως λέγαμε με χαρά, οι αφέντες.

Δεν είναι ακριβώς ίδιοι οι υποστηρικτές - δεν θα μπορούσαν, κι ούτε αρνείται κανείς τη σχετική πολυσυλλεκτικότητα και τις μετακινήσεις ψηφοφόρων που καταγράφουν οι έρευνες. Επίσης, δεν έχω επ' ουδενί την πρόθεση να ταυτίσω πολιτικούς χώρους με διακριτά μεταξύ τους στίγματα.

Πιστεύω, επιπλέον, ότι η επιμονή σε παλιομοδίτικες αντιμετωπίσεις του φαινομένου της ακροδεξιάς (που χαρακτηρίζονται από έκφραση απέχθειας / χλεύης, ταύτιση με "χούντα και βασιλιά" και χρήση τακτικών αποκλεισμού ή βίαιης αντιπαράθεσης από πλευράς του αντίθετου, "αντιφασιστικού" πόλου), όσο και αν εν μέρει δικαιολογείται από συλλογικές ιστορικές μνήμες, κάθε άλλο παρά συντελεί σε μείωση δημοτικότητας.

Ακόμη κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο "εξατμιζόταν" η Χρυσή Αυγή (που, με τη σειρά της, απλοποιητικά φωνάζει "έξω οι ξένοι", σιγοντάροντας όσους πιστεύουν ότι κι αυτοί θα μπορούσαν με ένα "κλικ" να εξαφανιστούν), μάλλον δύσκολα θα έμενε χωρίς έκφραση η βασική της θεματολογία.

Η Χ.Α. (όπως και προγενέστεροι ακροδεξιοί σχηματισμοί) εξακολουθεί να είναι κόμμα διαμαρτυρίας, πρωτίστως. Αυτό όμως δεν λέει και πολλά. Νομίζω ότι η ψήφος μας (προς οποιονδήποτε) συχνότερα είναι "κατά" και σπανιότερα "υπέρ". Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει αναμφίβολα - πλάι στη διαμαρτυρία - και συνειδητή υποστήριξη, ψυχική ταύτιση: συγκίνηση.

Συγκινεί η ίδια η ελληνική σημαία, που (συχνότερα από τους μαιάνδρους) φιγουράρει στις δημόσιες εκδηλώσεις της Χ.Α. - η ίδια με αυτή που αναρτάται όχι μόνο στα δημόσια κτίρια (όπως θα περίμενε κανείς) αλλά και σε απλά σπίτια και μαγαζιά, ως "καταφύγιο" στο οποίο οδηγεί ένα κράμα υπερηφάνειας και ανασφάλειας. 

Συγκινεί η επίκληση της εθνικής ιδιαιτερότητας (και "ανωτερότητας"), γιατί ανταποκρίνεται στην "παιδεία" μας, όχι μόνο την αμιγώς σχολική αλλά και την κοινωνική / πολιτική: ελληνοκεντρική, με τα αναντίρρητα καλά της (π.χ. ενίσχυση της γλώσσας μας και αντιστροφή κάποιων συνεπειών του "μαλλιαρού δημοτικισμού") αλλά και με παρενέργειες (βλ. ΜΜΕ που "δεν παίρνουν χαμπάρι" από πολλά διεθνώς τεκταινόμενα).

[Μια σημείωση εδώ: Λίγο πριν το Euro 2012, διάβασα στη Daily Mail ένα άρθρο για την Ουκρανία και τα κρούσματα ρατσισμού (που φόβισαν τους μαύρους παίκτες της Εθνικής Αγγλίας). Το παρακάτω απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό:
"Οι μαθητές υφίστανται 'πλύση εγκεφάλου' με έντονα απομονωτικό εθνικισμό. ...Διαποτίζονται από μια εσφαλμένη αίσθηση ανωτερότητας, που ενισχύεται στα αναθεωρημένα σχολικά βιβλία, στις μιλιταριστικές λέσχες νέων και καλοκαιρινές κατασκηνώσεις, και στα πατριωτικά τραγούδια".
Δεν φτάσαμε εκεί, βέβαια, αλλά ο διάχυτος ελληναραδισμός κάθε άλλο παρά φρενάρεται τα τελευταία χρόνια.]

Συγκινεί, ακόμη, η διαφοροποίηση των ακατέργαστων, γήινων και brutal προσώπων (που "ρίχνουν και καμιά ψιλή" όπως ο Κασιδιάρης στις "αριστερούλες") από τους εκπροσώπους του "παλιού πολιτικού κόσμου", που ακόμη και όταν "επεμβαίνουν" σε μια δασική πυρκαγιά δείχνουν ατσαλάκωτοι και ψεύτικοι - η σύγκριση της εικόνας του βουλευτή Μπούκουρα με αυτή του περιφερειάρχη Τατούλη, στο σχετικό βίντεο, λέει πολλά.

Την ίδια ώρα, πολλοί επιμένουν να "πέφτουν από τα σύννεφα" όταν πληροφορούνται ότι η Χρυσή Αυγή βγήκε δεύτερο κόμμα (ακόμη και στην, πιο πολωμένη, δεύτερη αναμέτρηση) σε χωριά που βρίσκονται (quel horreur!) στο δρόμο για την Επίδαυρο - αποδίδοντας, αφελώς, θαυματουργές ιδιότητες στον "αέρα" του αστικού πολιτισμού που μετακινείται κάποια καλοκαιρινά σαββατοκύριακα. Από τις 6 Μαΐου και μετά, περισσεύουν οι ηθικολόγοι και οι Ο.Φ.Α. (=όπου φυσά ο άνεμος) αλλά μάλλον εξακολουθούν να λείπουν (ή κρύβονται;) αυτοί που θα "αισθανθούν το ρεύμα" (catch the drift, όπως ωραία το λένε οι αγγλόφωνοι), που θα καταλάβουν τι γίνεται χωρίς να παρασύρονται - και που ίσως θα βοηθήσουν να αποφύγουμε τα χειρότερα...

Για γέλια και για κλάματα (μη με ρωτήσετε τώρα, πώς θυμήθηκα τον Καφάση...)

Russy pussy

Η μάνα που σε γέννησε
θα ήταν χουλιγκάνα

Στη φωτό, ο εθνικιστής χουλιγκάνος της ρώσικης πολιτικής, Βλαδίμηρος Ζηρινόφσκυ, από τηλεμαχία του 1995
 

Καλή όρεξη

Δεν νομίζω ότι εκπλήσσεται κανείς για τη χαμηλή δημοφιλία της "ελληνικής κουζίνας" μεταξύ των ταξιδιωτών. Θυμάμαι ακόμη από ένα αγγλόφωνο ταξιδιωτικό βιβλίο (του 1990 περίπου) τη φράση "so-so food" ("έτσι-κι-έτσι φαγητό"), ένα από τα αρνητικά στοιχεία της Ελλάδας (απέναντι σε εγνωσμένα θετικά) ως προορισμού διακοπών. Αυτά που κι εμείς οι "ντόπιοι" αισθανόμαστε όταν τρώμε έξω - που συνοψίζονται σε μια διάχυτη εντύπωση (κανόνας, με λίγες εξαιρέσεις) μάλλον κακής ποιότητας και μάλλον υψηλής τιμής - δεν είναι δυνατό να μείνει απαρατήρητο ακόμη κι απ' το λάτρη των "εξωτικών" γεύσεων (που θα ανεχτεί ακόμη και το μέτριο "μουζάκα", επειδή απλά πρόκειται για "μουζάκα").

"Λύσεις" θα προτείνουν οι γνώστες - κομματάκι δύσκολο να "περπατήσουν" αυτές σε περίοδο κρίσης, ίσως όμως είναι η ευκαιρία να γίνουν κάποια τολμηρά ξεκινήματα. Μιλώντας καθαρά προσωπικά, από τα ελάχιστα που πραγματικά χαίρομαι είναι τα παραδοσιακά, "αθόρυβα" "διαμάντια" - φαγητά που κάποια χέρια τα μαγείρευαν αξέχαστα, που όμως από μόνα τους (ανεξαρτήτως μάγειρα) ως γεύσεις και "συλλήψεις" στέκουν με αξιοπρέπεια, ξεχωρίζουν και κερδίζουν τη θέση στην "εμπροσθοφυλακή" της αυθεντικής ελληνικής κουζίνας. Ίσως η "ορθότητα" της υγιεινής διατροφής να έχει καταδικάσει στην αφάνεια πολλά απ' αυτά, λόγω θερμίδων / λιπαρών / αλμυρότητας (ενδεικτικά αναφέρω: γκιόσα, παστό, φουρτάλια), κανείς όμως δεν είπε να τα καταναλώνουμε σε καθημερινή βάση - απλά ας τους δώσουμε τις ευκαιρίες τους στις ταβέρνες των διακοπών μας (ή άλλης κοινωνικής εξόδου), αποφεύγοντας τη βέβαιη "ήττα" του πανάκριβου ψητού ψαριού και των άλλων αθλιοτήτων που έχουμε πλέον σιχαθεί.


Ρεβυθοκεφτέδες Σάμου (άλλο ένα "διαμάντι")

Ημείς, Άδω(νι)μεν

"Στα νιάτα σας ήσασταν στο ΚΚΕ Μ-Λ, μετά στο ΠΑΣΟΚ, αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Αν εγώ είμαι κωλοτούμπας, εσείς είστε η Νάντια Κομανέτσι με μούσια".


Τα σύνορα κλειστά
συστήματα πολιτικά
και περεσΤΡΟΪΚΑ.

Στο βίντεο εγώ
να σε ξεχάσω προσπαθώ
με έργα κατασκοπικά
και καουμπόικα.

Νάντια, ωωω Νάντια...

Let the 2012 Games begin

Ίσως το πρώτο γράμμα που έστειλα σε περιοδικό (δεν μετράει το Ποπάυ) ήταν προς το Newsweek, το 1984 (το είχαν μάλιστα δημοσιεύσει). Σ' αυτό, υποστήριζα (αχ, η φιλοκαραμανλική παιδική ηλικία!) ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έπρεπε να επιστρέψουν μόνιμα στην Ελλάδα, για να μη γίνονται ψυχροπολεμικά μποϊκοτάζ όπως αυτό των σοβιετικών (και συμμάχων τους) στο L.A. ή τέσσερα χρόνια νωρίτερα των ΗΠΑ και άλλων "δυτικών" στη Μόσχα. Θυμάμαι ένα γκάλοπ εκείνης της εποχής, που έδειχνε ότι μόλις ένας στους 3 αμερικανούς το υποστήριζε αυτό. Στη Σεούλ δεν έγινε κανένα σοβαρό μποϊκοτάζ (αφού είχαν πατσίσει - κι επιπλέον είχαν λιώσει τους πάγους Γκορμπατσόφ και Ρέηγκαν), κατόπιν τελείωσε κι ο ψυχρός πόλεμος - και κάπου εκεί (1988) άρχισα κι εγώ να βλέπω αλλιώς την "ιερή" αθλητική εκδήλωση.

Το αξιόλογο αριστερίστικο περιοδικό Σχολιαστής (έκλεισε το 1990) είχε ανασύρει, το '88, παλιό άρθρο του Τρίτση, από την εποχή που (πολύ πριν πρωτοστατήσει στην επαναφορά των αρχαίων ελληνικών στα γυμνάσια) αντετίθετο στη διεξαγωγή των Αγώνων στην Ελλάδα. Το 1990 ήταν η χρονιά της αποτυχημένης διεκδίκησης: η Αθήνα έχασε (την 100ή επέτειο) από την Ατλάντα. Η συζήτηση δεν άρχισε να επανέλθει, κι έτσι το 1997 η απείρως επαγγελματικότερη διεκδίκηση έφερε καρπούς.

Θυμάμαι ότι, έχοντας αφενός απομακρυνθεί (και λόγω σκανδάλων ντόπινγκ) από τον παιδικό/εφηβικό ενθουσιασμό, κι αφετέρου προβληματιστεί για το τι σημαίνει μια τέτοια διοργάνωση από πλευράς κόστους και ρίσκου για τη χώρα, συμφωνούσα πια με τη μικρή μειοψηφία που ήταν αντίθετη με την ανάληψη της διοργάνωσης του 2004. Μετά το '97 η διαφωνία ήταν πια ακαδημαϊκή - η Αθήνα όφειλε να πετύχει. Όλοι (μα όλοι) κινηθήκαμε στους ρυθμούς που επέβαλαν οι Αγώνες, οι οποίοι (δεδομένης της αδυναμίας του κράτους μας σε οργανωτικά θέματα) λειτούργησαν και σαν ένας μπαμπούλας (ή βούρδουλας κ.λπ.) σε πάμπολλους τομείς.

Οι τελετές έναρξης (όπως η σημερινή του Λονδίνου) και λήξης είναι σημαντικά γεγονότα και η όλη διοργάνωση προσελκύει πάντοτε μεγάλη προσοχή. Προσωπικά όμως ήμουν πεπεισμένος ότι δεν συγκινούμαι πλέον - ότι συμμερίζομαι κι εγώ το χαρακτηρισμό που είχα διαβάσει τότε στο Newsweek, ότι οι Ολυμπιακοί είναι "απλά ένα μεγάλο μήτινγκ" (κάτι που βέβαια τότε αφορούσε τη "ζημιά" που έκανε η απουσία των "ανατολικών" χωρών).

Ωστόσο, φαίνεται ότι η αντίθεσή μου, που σίγουρα εντάθηκε εξαιτίας της τραυματικής μετα-ολυμπιακής εμπειρίας της Ελλάδας (παρατημένα κτίρια εγκαταστάσεων, τουριστική άνθηση που δεν ήρθε όπως την περιμέναμε, κρίση χρέους που σίγουρα επιβαρύνθηκε από την προσπάθεια της Ελλάδας να δανειστεί για να αποκτήσει τη "σκούφια με μαργαριτάρι", ατυχής/απεγνωσμένη επίκληση της ολυμπιακής προσπάθειας ως υποκατάστατο της σοβαρής δουλειάς), είναι μάλλον "εγκεφαλική". Το αισθάνθηκα όταν ένιωσα μια "χαζή" συγκίνηση στη γιορτή του προνηπίου (όπου πηγαίνει η κόρη μου) πριν λίγο καιρό. Στην εκδήλωση αυτή (που παρεμπιπτόντως ήταν αρκετά καλαίσθητη κι έξυπνα σχεδιασμένη), τα παιδιά έκαναν mock Olympics με αγωνίσματα, ομιλίες, όρκο, βραβεύσεις - και τον Ολυμπιακό Ύμνο, που κάποιοι ξένοι πιστεύουν ότι τον συνέθεσε ένας πρόγονος του έλληνα πρωθυπουργού Samaras. Αν θυμάμαι καλά οι μουσικές επιλογές είχαν και Χατζηδάκη (ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον οποίο είχα δει εκείνες τις μέρες). Με όλα αυτά θυμήθηκα το πολιτιστικό και ιστορικό νήμα που συνδέει την Ελλάδα με αξίες, παραδόσεις και παραστάσεις που έχουν σημασία στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο - ένα νήμα που ταλαιπωρήθηκε από κάποιους που πήγαν (ή πάνε ακόμη) να το τραβήξουν σαν σκοινί διελκυστίνδας.

Δεν είμαι ολυμπιστής (κι ας έχω τρέξει τιμής ένεκεν σε λαμπαδηδρομία), ωστόσο σέβομαι τους Αγώνες ως διεθνή γιορτή (στην οποία τιμώμαστε ως χώρα πολύ περισσότερο απ' όσο αναλογεί σε πληθυσμούς, ΑΕΠ και διάφορα άλλα "ξενέρωτα") και πιστεύω ότι - είτε μας ενδιαφέρουν είτε όχι - είναι κάτι ανώτερο από άτομα και χώρες, έχουν τους κανόνες τους και επιβάλλουν λίγα λόγια και όχι αμετροέπεια.

Θρυλικός Ολυμπιονίκης του Κυανού Νείλου (Μπικίλα)

Ego (&) o ksenos

Με τους Ολυμπιακούς του 2004 γίναμε μάρτυρες μιας ευχάριστης εξέλιξης. Οι πινακίδες που μπήκαν λίγο πριν τους Αγώνες στις βασικές οδικές αρτηρίες της Πρωτεύουσας δεν ήταν μονότονα δίγλωσσες, όπως είχαμε συνηθίσει. Ήταν έξυπνα δίγλωσσες.

Κάποιοι, πιθανότατα συνάδελφοί μου συγκοινωνιολόγοι (από την οργανωτική επιτροπή ή/και τους μελετητές της), σκέφτηκαν ότι ο αλλόγλωσσος επισκέπτης, είτε ερχόταν για το Γεγονός είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, πολύ λίγο θα ενδιαφερόταν να δει τη μεταγραφή σε λατινικούς χαρακτήρες τοπωνυμίων όπως οι Koukouvaounes, σίγουρα όμως θα ήθελε να ξέρει πώς πας στο αεροδρόμιο, την Ακρόπολη, τη λεωφόρο Κηφισίας ή το τάδε αθλητικό συγκρότημα.

Πέρα από την εξοικονόμηση κόστους (χάρη στις λιγότερο φλύαρες και άρα μικρότερες, πια, πινακίδες), η πρακτική αυτή - που δεν ήταν απαλλαγμένη από λάθη, άλλωστε σ' αυτή τη χώρα η οδοσήμανση δεν είναι το φόρτε μας - έσπασε, έστω πρόσκαιρα, ένα ταμπού, σύμφωνα με το οποίο κάθε, μα κάθε αναγραφή προορισμού έπρεπε να είναι σε ελληνικά και ...και;

Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος. Η απόδοση του ελληνικού προορισμού στο λατινικό αλφάβητο, που κρίθηκε από παλιά απαραίτητη διότι δέκα από τα γράμματά μας δεν έχουν ισοδύναμά τους στο ABC, είναι ένα κράμα μεταγραφής ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς + μετάφρασης στα αγγλικά. Το αποτέλεσμα, πολλές φορές, δεν διαβάζεται.

Οι μελετητές αναγκάστηκαν διαχρονικά να γίνουν τυπολάτρες, προκειμένου η δουλειά τους να τύχει έγκρισης από τις δεινοσαυρικές δομές του πρώην Πεχώδε*, κι έτσι συνήθως μόνο κάποιοι άνθρωποι της πράξης - αν βρεθούν στα κέφια τους - τολμούν να παρακάμψουν τους κανονισμούς, που επιμένουν ότι τα δίψηφα φωνήεντα απεικονίζονται ως ai, ei, oi (πρβλ.: "oi, oi mana mou"), και να επαναφέρουν τη λογική, που λέει ότι ο λατρεμένος Πειραιάς επ' ουδενί δεν μπορεί να γράφεται Πέι-ράι-άς (Peiraias).

Το κακό με τη λογική της μεταγραφής είναι ότι, έως τώρα τουλάχιστον, το έθνος μας δεν χρειάστηκε να υιοθετήσει κάποια επίσημη μορφή Greeklish, πρακτική αντίστοιχη με αυτή των κινέζων, ώστε να προκύψει μια ισοδύναμη μορφή της γλώσσας μας - ούτε βέβαια συζητιέται σοβαρά η αντικατάσταση του (αρχαιότερου) αλφαβήτου μας από το λατινικό. Αν δεχτούμε ότι οι πινακίδες μας έγιναν δίγλωσσες για να διαβάζονται, ας παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε (ιστορικά) κάνει το παν για να το πετύχουμε αυτό.

Το πρακτικότερο θα ήταν, ευθαρσώς, να ειπωθεί ότι μας ενδιαφέρει πρωτίστως να διαβάζεται η σήμανσή μας από αγγλόφωνους, αναγνωρίζοντας ότι - στον προβλέψιμο χρόνο ζωής μιας οδικής πινακίδας που εγκαθίσταται σήμερα - επικρατέστερη διεθνής γλώσσα θα παραμείνει η αγγλική. Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο που οι προδιαγραφές δέχονται ότι κάποιοι σημαντικοί προσδιορισμοί, όπως π.χ. αεροδρόμιο ή κέντρο, μεταφράζονται στα αγγλικά (και σε καμία άλλη γλώσσα), θα έπρεπε - για να μην είναι μισή η δουλειά - να επιδιώκεται, το σύνολο του περιεχομένου να βγάζει νόημα.

Πέρα από όσα έχουν εκτεθεί και παλιότερα, δυστυχώς στη φλύαρη μονοτονία των "δίγλωσσων" αναγραφών χάνεται η ουσία, ακόμη κι εκεί που εγνωσμένα έγιναν καλές προσπάθειες. Βιεννέζοι παραθεριστές, με τους οποίους γνωριστήκαμε πρόσφατα, έψαχναν αλλά δεν βρήκαν από πού πας για τη διώρυγα της Κορίνθου, όταν κινείσαι στον αυτοκινητόδρομο. Εμ πώς να το βρουν, όταν (για τους λόγους που είπαμε παραπάνω) ο ξένος θα διαβάσει ένα μάλλον δυσνόητο "Korinthos Isthmos", τη στιγμή που χρειάζεται (έστω και χωρίς το καφέ πλαίσιο του αξιοθέατου) κάτι που θα του φωνάξει, καθαρά και ξάστερα: "Canal, ρε!"

Κι όταν σε καινούργιες και αποδεδειγμένα ποιοτικές δουλειές συμβαίνουν αυτά, μπορείτε να φανταστείτε πόσα εξωφρενικά παραδείγματα θα συναντήσετε σε τοπικό επίπεδο (με κορυφαίο εδώ στην Κόρινθο το "D.D.", που όπως επισήμανε η φίλη Μάγια αποτελεί τη ...μετάφραση του όρου "δημοτικό διαμέρισμα") - και ίσως μπορέσετε να τα εξηγήσετε, αν αναλογιστείτε ότι οι οδικές πινακίδες, οι ονομασίες, αλλά και η γλώσσα συνολικά, αντιμετωπίζονται από πάρα πολλούς (κι όχι μόνο από τους πιο γραφικούς) ως η προβολή του (ατομικού ή συλλογικού, πάντοτε όμως επαρχιώτικου, με την κακή έννοια) Εγώ, και όχι ως εργαλείο επικοινωνίας και, πρωτίστως, συνεννόησης.

*Το πρώην υπουργείο περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων, νυν μέρος του χατζηδάκειου υπερυπουργείου ανάπτυξης κ.λπ. (στην κοιλάδα του Ευρώτα, τονίζεται στην παραλήγουσα).

Στην κάτωθι εικόνα: αυστριακό όνομα χωριού. Ας κοιτάξουν πρώτα τα χάλια της πατρίδας τους οι βιεννέζοι, πριν παραπονεθούν για τη σήμανσή μας...

Πας ανήρ ξυλεύεται

Δεν βλέπω πολλή ελληνική τηλεόραση κι έτσι δεν είχα ιδέα για τα τηλεοπτικά σποτ των Jumbo (δες εδώ: 1, 2, 3), την τροποποίηση των οποίων ζήτησε πρόσφατα το Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας.

Είχα ακούσει μερικές φορές τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο. Όπως και άλλες παλιότερες, προσωπικά δεν τη βρήκα κακή. Πιο πολύ με ενοχλούσε το "μπλα μπλα" που ακολουθούσε και που διαφήμιζε "εξυπνακίστικα" και πολυλογάδικα τα κατά τόπους (ή τα νέα) καταστήματα της αλυσίδας παιχνιδιών.

Το ΣΕΕ έκρινε, ύστερα από σχετική καταγγελία, ότι τόσο το σύνθημα (που θυμίζει το "ε ρε ξύλο που σας χρειάζεται") όσο και η εικόνα της σανίδας που "ρίχνει ξύλο" στους υποτιθέμενους αισχροκερδείς επαγγελματίες (και ο αντίστοιχος ήχος στο κλείσιμο της ραδιοφωνικής διαφήμισης, που σε μένα - που δεν είχα δει τα τηλεοπτικά - ομολογώ ότι δεν έκανε το σχετικό συνειρμό) "περιέχουν στοιχεία που μπορεί να οδηγήσουν σε βίαιη συμπεριφορά" και ως εκ τούτου παραβιάζεται ο κώδικας διαφημιστικής δεοντολογίας.

Η καταγγελία έγινε από την Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), αφού είχε βέβαια προηγηθεί ως συνήθως αρκετή συζήτηση σε ιστοσελίδες και αλλού σχετικά με την αισθητική των σποτ. Μαθαίνω ότι και ο σύνδεσμος καταστημάτων εστίασης/διασκέδασης αντέδρασε στην τηλεοπτική διαφήμιση που αναφέρεται στο (σύνηθες, δυστυχώς) φαινόμενο υπερβολικών χρεώσεων σε ελληνικές καφετέριες.

Θεμιτή η προσφυγή των συνεργαζόμενων "μικρών ψαριών" σε μέσα που τους επιτρέπουν να χτυπήσουν τα "μεγαλύτερα". Κατά τη γνώμη μου όμως, η υποκρισία καλά κρατεί. Για τη βία (φυσική/σωματική αλλά και ψυχολογική/λεκτική) που κατακλύζει την ελληνική τηλεόραση όσο τη θυμόμαστε (και που ολοένα γίνεται περισσότερη) δε βλέπω να γίνονται και πολλά. Στ' αλήθεια μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η εικόνα μιας (βρεγμένης ή στεγνής) σανίδας μπορεί να παροτρύνει σε κακοποίηση παιδιών ή σε πράξεις βανδαλισμού και αυτοδικίας; Αν είναι έτσι, γιατί εξακολουθεί να προβάλλεται ταινία με τίτλο "Το Ξύλο Βγήκε Απ' Τον Παράδεισο" και γιατί μας αφήνουν να τραγουδάμε στα μικρά μας παιδιά το "Αχ Κουνελάκι, Κουνελάκι (Ξύλο Που Θα Το Φας)";

Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι άλλο είναι αυτό που ενοχλεί. Η προσφυγή της ΕΣΕΕ έρχεται χέρι-χέρι με την "πάγια" αντίθεσή της στο κυριακάτικο άνοιγμα καταστημάτων, μια ενοχλητική "ιερή αγελάδα" που με τη σειρά της συγγενεύει με παρόμοια άρρωστα φαινόμενα (πέραν του "εμπορικού κόσμου"), βλ. άνοιγμα των περισσότερων αρχαιολογικών χώρων μεταξύ ...7:00πμ και 3:00μμ.

Πρόσφατα η αγαπημένη Σάμος τόλμησε να πάει κόντρα στο ρεύμα, επιτρέποντας την κυριακάτικη λειτουργία εμπορικών καταστημάτων στη διάρκεια της θερινής περιόδου - και στέλνοντας το παρήγορο μήνυμα, ότι κάποιοι εκτός από τη διεκδίκηση θυμούνται και το τι σημαίνει δουλειά.

Η παρατεταμένη οικονομική ύφεση έχει πλήξει (ή κλείσει) πολλά μικρά μαγαζιά. Για αυτή την κατηγορία επιχειρήσεων η "κρίση" άρχισε νωρίτερα. Δεν θα έπρεπε ίσως να μιλάμε για κρίση αλλά για ευρύτερες, "δομικές" αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες όλων μας - μάθαμε να ψωνίζουμε αραιότερα, μαζικότερα και με το αυτοκίνητο. Οι κοινωνικές παράμετροι (οικογενειακός χαρακτήρας πολλών μικρών επιχειρήσεων, ωράρια εργαζομένων) δεν μπορούν να παραβλέπονται. Το "άρρωστο" για μένα είναι η ακαμψία και ο προστατευτισμός, όταν έρχονται να καλύψουν όχι μόνο τις ατυχίες και (υπαρκτές) αδικίες και ανάγκες αλλά - στην ίδια "ομπρέλα" - και τη συχνή έλλειψη αρετών που είναι συνυφασμένες με το επιχειρείν (προσαρμοστικότητα/ευελιξία, εφευρετικότητα/καινοτομία κ.λπ.).

Μάλλον όμως ζητά πολλά όποιος θα περίμενε διαφορετική στάση από συλλόγους και επιμελητήρια που αποτελούν εφαλτήρια για πολιτική καριέρα σε μια χώρα ζυμωμένη από δεκαετίες κρατισμού και προστατευτισμού...

When Yanko met the A(i)x Minister

"Κάπου σε ξέρω εσένα, μπαγάσα μπλόγκερ..."

Αν...

Αν...

...δεν κάνανε και τόσον σαματάν...

...θα βλέπαν στο σταυρό τον Βαραββάν...

Αν...

...διαλέγανε αλλιώς στο παραβάν...

...θα γλίτωναν μπελά τον Σαμαράν...

Αν...


...αντί να κοσκινίζουν τον Σαλμάν...

...ασχοληθούν με διώκτες του Σαλμάν...

...θα πάψουν να κοιτούν την ζεϊμπεκιάν...

...και θα χορέψουν, επιτέλους, χασαπιάν! (kasabian)

Κυλιόμενες έρευνες αντί δημοσκοπήσεων: Rolling on the floor laughing

Από τα ΜΜΕ δεν περιμένουμε και πολλά. Ειδικά κάποιοι, αν κρίνουμε από το αντίστοιχο "τσαφ" του 2009, είναι προφανές ότι προτιμούν να προκαλούν, με αιρετικές αλλά ρηχά τεκμηριωμένες αναγνώσεις της πραγματικότητας. (Θυμίζω: μέχρι να βγουν τα πραγματικά αποτελέσματα των εθνικών εκλογών του '09, με βάση το exit poll και τα "διαστήματα εμπιστοσύνης" αυτού, ο Σκάι ήταν ο μόνος που υποστήριζε ότι το Πασόκ - τελικός νικητής με σχεδόν 44% - ήταν πολύ πιθανό να μη βγει αυτοδύναμο.)

Τα πράγματα αλλάζουν όμως όταν βγαίνει και "παίρνει επάνω του" το θέμα ο επικεφαλής της συνεργαζόμενης εταιρείας. Ο Γιάννης Μαυρής της Public Issue υποστηρίζει ότι η επίμαχη έρευνα, που προβλήθηκε στις 7μμ της Κυριακής 17/6 και έδειχνε πρώτο το Σύριζα με μισή μονάδα, "ρητά" δεν αποτελούσε exit poll. Πράγματι, στην οθόνη υπήρχαν "ψιλά γράμματα" που έδειχναν ότι το αποτέλεσμα αφορούσε μετρήσεις που είχαν γίνει από Δευτέρα μέχρι και Πέμπτη, δηλ. 3-6 ολόκληρες μέρες νωρίτερα. Πιθανώς και ο Μαυρής και οι του Σκάι να το είπαν και προφορικά αυτό. Το "ρητά" όμως του Μαυρή αφορά μάλλον τηλεθεατές που δεν κάνουν ζάπινγκ ή/και σε τέτοιες στιγμές προσέχουν τα disclaimers (τα ψιλά που λέγαμε). Επειδή έχει κι αλλού πορτοκαλιές, ο νοήμων τηλεθεατής εκείνη την ώρα (συνήθως εν μέσω βαβούρας που συνοδεύει την ομαδική θέαση) κάνει τη γύρα και βλέπει τι δίνουν τα 10 και πλέον κανάλια που πιάνει ο δέκτης του. Και εύλογα υποθέτει ότι αυτό που δείχνουν είναι exit poll, δηλαδή τι δήλωσε ότι ψήφισε το αντιπροσωπευτικό (ελπίζεται) δείγμα που ρωτήθηκε, όχι τι σκεφτόταν να ψηφίσει ένα (εξίσου αντιπροσωπευτικό, αν και θα δείτε παρακάτω και το ζήτημα των αναγωγών) δείγμα πριν από 3-6 μέρες.

Ας δεχτούμε (για λίγο) ότι φταίει ο τηλεθεατής που δεν προσέχει τις υποσημειώσεις και "παρερμηνεύει" αυτό που βλέπει. Ας δούμε λίγο τι είναι αυτό που βλέπει. Ο Μαυρής (όπως και άλλοι) επιλέγει να αναγάγει την πρόθεση ψήφου σε εκτίμηση εκλογικής επιρροής. Τι σημαίνει αυτό; Προβλέπει (βάσει των μελετών του) το πώς θα συμπεριφερθούν οι αναποφάσιστοι. Δεν το κάνουν αυτό όλοι οι δημοσκόποι. Πολλοί αρκούνται στην πρόθεση ψήφου και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα ως εξής: "Άλφα κόμμα τόσο, Βήτα κόμμα τόσο, ... και τόσο τοις εκατό αναποφάσιστοι". Οι πιο τολμηροί λένε ότι αν οι αναποφάσιστοι συμπεριφερθούν "προβλέψιμα", τότε τα ποσοστά θα είναι π.χ. 31-25 (και γι' αυτό τα νούμερα βγαίνουν μεγαλύτερα).

Οι ειδικοί φυσικά γνωρίζουν καλύτερα, αλλά νομίζω ότι, επειδή η τωρινή περίοδος είναι ρευστή, τα ιστορικά στοιχεία μάλλον δεν επαρκούν για να γίνουν ασφαλείς αναγωγές. Ο Μαυρής είναι αρκετά καταξιωμένος ώστε να το αντιλαμβάνεται αυτό. Είναι επίσης γνωστή όμως η "αντιμνημονιακή" θέση του. Κι εκεί ίσως βρίσκεται η εξήγηση της εμμονής του, που φυσικά θα το αντιλαμβάνεται πια και ο ίδιος ότι έγινε μπούμερανγκ, δίνοντας πέραν των άλλων και λαβή για την εκ νέου γενική απαξίωση των δημοσκόπων. Απαξίωση άδικη κατ' αρχήν, μια και το βασικό πρόβλημα είναι στο πως χρησιμοποιούνται τα αποτελέσματα κι όχι στην επιστημονική τους εγκυρότητα, που θεωρητικά δεν θα έπεφτε λόγος σε κανέναν να την αμφισβητήσει σε βάθος.

Η επιστήμη όμως, και εδώ, έχει νοθευτεί. Αφενός οι εταιρείες ερευνών συμπράττουν, κατά τα φαινόμενα, με πελάτες τους (ΜΜΕ και όχι μόνο) στη θεμιτή αλλά συχνά τραβηγμένη προσπάθεια προσέλκυσης δημοσιότητας. Αφετέρου - κι ακριβώς γι' αυτό συμφωνώ απόλυτα με τη 15ήμερη προεκλογική απαγόρευση δημοσίευσης δημοσκοπήσεων - τα γκάλοπ χρησιμοποιούνται για να "φτιάξουν κλίμα". Το 31,5%-25,5% υπέρ Σύριζα που είχε παρουσιάσει ο Μαυρής 15 μέρες πριν τις εκλογές, δεν το είχε δώσει καμία μέτρηση πρόθεσης ψήφου. Δικές του αναγωγές ήταν. Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν άλλη έρευνα, που προβλήθηκε στις 30/5. Εκείνη έδινε 10 (!) μονάδες προβάδισμα στο Σύριζα. Η μεθοδολογία της ήταν βέβαια ασαφής, αν και η έρευνα ήταν πανεπιστημιακή... Υποτίθεται ότι μετρούσε μετακινήσεις ψηφοφόρων, συλλέγοντας στοιχεία με ποικίλους τρόπους, μεταξύ των οποίων και με διαδικτυακή ψηφοφορία. Προσωπικά "ψήφισα" δύο φορές στη συγκεκριμένη έρευνα, δεν ξέρω αν το έλαβαν αυτό υπόψη τους οι ερευνητές. Έμαθα βέβαια ότι ο υπεύθυνος της έρευνας ήταν γνωστός πανεπιστημιακός συνδικαλιστής, υποστηρικτής του Σύριζα, και ότι μιλούσε δεξιά κι αριστερά για "σαφές και παγιωμένο" προβάδισμα του αριστερού κόμματος. Αυτά περί ...κλιματολογίας.

Μέχρι σήμερα θα υποστήριζα σχεδόν φανατικά τους επιστήμονες δημοσκόπους, όχι βέβαια τους στρατ(ουλ)ευμένους, αλλά τους αποδεδειγμένα σοβαρούς. Το φιάσκο του 2000, που έκανε τους νεοδημοκράτες (που παραγνώρισαν τα διαστήματα εμπιστοσύνης, δηλ. το εύρος αβεβαιότητας των exit poll) να νιώσουν νικητές για λίγες ώρες (και τον μελλοντικό πρόεδρο της Βουλής, Μεϊμαράκη, να επιτεθεί λεκτικά στον υπηρεσιακό υπουργό εσωτερικών), ήταν κι αυτό θέμα ανάγνωσης και ερμηνείας, για την οποία όπως είχα καταλάβει μπορούσαν να κατηγορηθούν άλλοι (ΜΜΕ, πολιτικοί - π.χ. Βενιζέλος που έσπευσε να αναλύσει τα αίτια της ...ήττας του Πασόκ), όχι όμως οι δημοσκόποι. Μετά το άρθρο του Μαυρή στην Καθημερινή της 24/6, δεν πιστεύω πια κανέναν και τίποτα.

Το πειρατικό!

Το κακό για το Σαμαρά είναι ότι, λόγω της αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, δεν θα προλάβει να πετάξει στο Gdansk, πρώην Danzig για να δει μαζί με την Αγγέλω την κρίσιμη αναμέτρηση Ελλάδας-Γερμανίας.

Το καλό είναι ότι τέτοια έχουν συμβεί και σε άλλους αρχηγούς κυβερνήσεων, φαίνονται αντιμετωπίσιμα και κατ' αρχήν δεν προοιωνίζονται Harefield (αν και η σχεδόν ταυτόχρονη κατάρρευση του επίδοξου Υπ.Οικ. Ράπανου είναι ολίγον τρομακτική).

Το ενδιαφέρον είναι από αύριο ενδέχεται να μας κυβερνά με eye-patch, σαν αυτά που φορούσαν οι κινηματογραφικοί πειρατές (και ο Pete Burns των Dead Or Alive), εξηγώντας (επιτέλους!) τη μουσική επιλογή ("Πειρατές της Καραϊβικής"!) προεκλογικής του εκδήλωσης στο Ζάππειο.

Πολιτική: Μια υπόθεση που θα μπορούσε να είναι μέχρι και...

...εμβατήριο;

Αφιερωμένο εξαιρετικά (και η πίτσα, κερασμένη), αν και το παράπονό μας από την κυβέρνηση Σαμαρά είναι που δεν προβλέφθηκε Υπουργείο Άνδρου και Σάμου...

24 Ιουνίου - Καθαρισμός παραλίας στην Κόρινθο

Παρόλο που δεν συμμετέχω πλέον στην Πρωτοβουλία Πολιτών "Στην Κόρινθο με Ποδήλατο", σας ενημερώνω για την αξιόλογη πρωτοβουλία των φίλων μου, να προσκαλέσουν τον κόσμο στον εθελοντικό καθαρισμό της παραλίας Κανταρέ, στο Αρχαίο Λιμάνι Κορίνθου.

Διαδώστε το. Κι ακόμη, κάντε όλοι ό,τι μπορείτε για καθαρές παραλίες, ξεκινώντας από τα απλά και στοιχειώδη (π.χ. τι κάνουμε με τα δικά μας σκουπίδια ο καθένας, χωρίς να παραλείπουμε να "κράζουμε" τους "κάφρους"). Η Ελλάδα χωρίς ακρογιαλιές-"διαμάντια" θα είναι ένα "τίποτα".

That's me in the KO(RN)E(R), ή παιχνίδι κέντρου;

Θα την προσέξατε χθες στα Προπύλαια τη σημαιούλα της κομμουνιστικής συνιστώσας ΚΟΕ του Σύριζα.

Το σφυροδρεπανάκι είναι όπως πάντα στην κάτω δεξιά γωνία, να μην πολυφαίνεται. Μόνο που στις ζωντανές συνδέσεις δεν χωρά επεξεργασία εικόνας.


Την ίδια ώρα, από το πλήθος λέγεται ότι ακούστηκε το σύνθημα "ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ο δρόμος των λαών".

Λίγα μέτρα παρακάτω είναι ο πεζόδρομος της Κοραή, όπου το ΕΑΜ είχε εγκαταστήσει το αρχηγείο του λίγο πριν τα Δεκεμβριανά, στο "επιταγμένο" κτίριο της Εθνικής Ασφαλιστικής (βλ. ασπρόμαυρη φωτό από το 1944, αρετουσάριστη νομίζω).

Πέρυσι τέτοιο καιρό, μαζί με τα αιτήματα για κρεμάλες και τις απόπειρες εισβολής στο κοινοβούλιο, δεν έλειψαν (και δεν έπαψαν μέχρι πρόσφατα) οι φωνές που παρομοίαζαν τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με τα προεόρτια της "λαϊκής" (βλ. αριστερής) εξέγερσης.

Η στοιχειώδης άμυνα θα ήταν η διακωμώδηση, που βέβαια απευθύνεται σε ανθρώπους που σκέφτονται  και όχι σε όχλους. Οι ακρότητες γέννησαν κι άλλες ακρότητες, το ζούμε αλλά αμφιβάλλω αν το καταλαβαίνουμε. Πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος που πίστευε ότι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής θα "διόρθωναν" την ψήφο τους στις 17/6 επειδή δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι ανέδειξαν π.χ. τον "Καιάδα" με το παρεφθαρμένο "εγέρθητε"; [Συντρόφισσα, άλλη ψήφο είδα να "διορθώνουν", ρίχνοντας το ΚΚΕ στο 4,5%!]

Τα αποτελέσματα της 17/6 (κι αυτό γράφεται πριν να μάθουμε τι κυβέρνηση θα προκύψει) δεν αποτελούν "θρίαμβο του κέντρου" αλλά τουλάχιστον σηματοδοτούν την επιβίωση των μετριοπαθών δυνάμεων.

Οι δυνάμεις δεν περισσεύουν. Ο ΓΑΠ, όσο ακόμη είχε ηγεμονία, θα μπορούσε να είχε κάνει την αρχή (αμφίπλευρη συμμαχία με Ντόρα και Κουβέλη), πήγε κατευθείαν στο Σαμαρά, αλλά ήδη είχαν ξεκινήσει "οι πλατείες", τη συνέχεια τη θυμούνται όλοι καλύτερα (Παπαδήμος κ.λπ.). Ο ΓΑΠ κατά τα φαινόμενα "έπρεπε" να πληρώσει για το "λεφτά υπάρχουν". Το "πάτημα" των "αγανακτισμένων" ήταν ότι καταμεσής της κυβερνητικής θητείας έγινε στροφή 180 μοιρών. Τα ποσοστά της 17/6 αν μη τι άλλο δείχνουν ότι εν γνώσει του (τώρα πια) "ο λαός":
- Έδωσε την κεφαλή και τις +50 έδρες στη ΝΔ ως "μη χειρότερη", προσθέτοντάς της (στο 19% του Μαΐου) τα 3/4 των φιλελεύθερων ψήφων (περίπου 5%) συν άλλο τόσο όφελος από "αδελφούς" δεξιούς (Καμμένος, Καρατζαφέρης).
- Κράτησε σχεδόν σταθερό (σε σχέση με το Μάιο) το Πασόκ και τη Δημάρ, που από κοινού συγκεντρώνουν μια σοσιαλδημοκρατική "μαγιά" (μίγμα 2 προς 1) λίγο κάτω από το 20%.
- Προίκισε το Σύριζα με συγγενή "αμάζευτα" (Λούκα, Καζάκη κ.ά.) συν άλλες 6 μονάδες από ΚΚΕ και Οικολόγους - χωρίς όμως να "αποτελειώσει" την κεντροαριστερά.

Το άθροισμα των μετριοπαθών δυνάμεων (ενισχυμένο λιγάκι σε σχέση με το Μάιο) είναι ετερόκλητο αλλά φρέσκο και άρα "με νομιμοποίηση". Δεν ξέρω πού θα καταλήξει η συνεννόησή τους, δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Πάντως, κατά τη γνώμη μου, αυτή τη στιγμή (πέρα από τη μέριμνα για εξασφάλιση ρευστότητας, μείωση ανεργίας και πολλές άλλες "πυροσβεστικές" ενέργειες, που ασφαλώς έχουν προτεραιότητα) οφείλει να συνθέσει ένα κοινό πρόγραμμα με στόχο, όχι μόνο να "περνά" νομοσχέδια από τη Βουλή ή να εντυπωσιάζει με "αναδιαπραγματεύσεις", αλλά κυρίως να αποτελέσει τη "φωνή" της ελληνικής κυβέρνησης, προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα, αντιτάσσοντας επιχειρήματα, ψυχραιμία, τάξη και κυρίως πολιτικό λόγο σε αυτούς (δεξιά κι αριστερά) που επιλέγουν να "διαλέγονται" με αποκλεισμούς, ποτήρια, γιαούρτια, σκαμπίλια, μαχαίρια και άλλα όπλα.

Οι καλοί χωράνε (και οι χοντροί;)

Μια και "δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο", ξεκινάμε σήμερα κιόλας, με το πρώτο αμάξι που θα βρούμε πρόχειρο - όπως αυτό εδώ το γαλάζιο (ελ)Λάντα, που μας άφησαν λάφυρο οι ρώσοι.