27 Μαΐ 2013
24 Μαΐ 2013
Ποιους υποστηρίζει η Μέρκελ;
Η Αγγέλω Μέρκελ πρόκειται να παρακολουθήσει τον αυριανό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Και τι πιο φυσικό, από το να έρθει μια ποδοσφαιρόφιλη γερμανίδα καγκελάριος στο Γουέμπλεϊ, να δει δύο μεγάλες ομάδες της χώρας της να κονταροχτυπιούνται για το κορυφαίο ευρωπαϊκό, διασυλλογικό ποδοσφαιρικό τρόπαιο.
Δηλώνει, όπως είναι αναμενόμενο, ότι υποστηρίζει μόνο την Εθνική Γερμανίας και όχι τη Μπάγερν Μονάχου ή τη Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Ναι, καλά.
Η Αγγέλω δεν είναι τουρίστρια στο γήπεδο. Το καταλαβαίνει ο καθένας από τον τρόπο που πανηγυρίζει. Σηκώνει τις γροθιές ψηλά, δε σηκώνεται να χειροκροτήσει ξενέρωτα όπως κάνουν οι περισσότεροι, άσχετοι με το άθλημα πολιτικοί που "κοσμούν" τις εξέδρες των επισήμων.
Αυτό δείχνει ένα και μόνο πράγμα: Ότι πήγαινε από μικρή και παρακολουθούσε παιχνίδια. Δεν είναι γνωστό αν ο ιερωμένος πατέρας της έκανε την αρχή. Ένα δυναμικό κορίτσι όμως, που (όπως την "κόβουμε" όλοι) αποκλείεται να περιοριζόταν σε παιχνίδια με κούκλες, σίγουρα κάποια στιγμή στη νεότητά της μυήθηκε στο δημοφιλές άθλημα.
Και, καθώς εικάζεται ότι η οικογένειά της διατηρούσε καλές σχέσεις με το καθεστώς - που επέτρεπαν καλό βιοτικό επίπεδο, κατοχή δύο αυτοκινήτων, συχνά ταξίδια στη Δύση κ.λπ. -, η συμπάθειά της δεν άργησε - όπως κατ' αποκλειστικότητα θα δείτε εδώ - να κατευθυνθεί στην καταλληλότερη ομάδα:
Τη Δυναμό Δρέσδης. Την ομάδα της ανατολικογερμανικής αστυνομίας, που ιδρύθηκε το 1950 ως "SG Deutsche Volkspolizei Dresden". Φόλξ Πολιτσάι, ΦοΠο - ήτοι, Λαϊκή Αστυνομία.
Ο σύλλογος αυτός μεγαλούργησε στη δεκαετία του '70, τον καιρό που η μετέπειτα κυρία Μέρκελ ήταν στο άνθος της νεότητάς της - 15 με 25 ετών, η κατάλληλη ηλικία για να γίνεις ένθερμος οπαδός και να τρως το χαρτζιλίκι σου στα γήπεδα.
Κορυφαία στιγμή για τους οπαδούς της Δυναμό ήταν το φθινόπωρο του 1973, που κληρώθηκε με τη Μπάγερν Μονάχου στο δεύτερο γύρο του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι δύο αγώνες ήταν συναρπαστικοί.
Στο Μόναχο, η Μπάγερν επικράτησε με 4-3, ενώ έχανε με 2-3. Το νικητήριο τέρμα το έβαλε ο "φονιάς" Γκερντ Μύλλερ, που φορούσε πάντα το "13".
Στη ρεβάνς της Δρέσδης (10 μέρες πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου - για να έχετε μια ιδέα του "πότε"), η Δυναμό θα περνούσε ακόμη και με 1 γκολ διαφορά: 1-0 ή 2-1 ή 3-2.
Στην αρχή του αγώνα, ο Ούλι Χένες, νυν πρόεδρος της Μπάγερν, σκόραρε δύο φορές. Στο 56ο λεπτό όμως, η Δυναμό είχε ήδη σκοράρει 3 φορές. Κι έτσι άγγιζε το θαύμα. Το όνειρο, δυστυχώς, κράτησε μόλις δύο λεπτά. Στο 58' η Μπάγερν ισοφάρισε στο τελικό 3-3. Σκόρερ και πάλι ο Μύλλερ. Ο "δολοφόνος". Το γρουσούζικο "δεκατρία".
Η Δυναμό αποδείχθηκε ο πιο δύσκολος αντίπαλος της Μπάγερν, η οποία στο τέλος της περιόδου κατέκτησε το πρώτο από τρία συνεχόμενα Κύπελλα (1974, 1975, 1976), ισοφαρίζοντας τελικά την αντίστοιχη επίδοση του μεγάλου Άγιαξ την προηγούμενη τριετία.
Αύριο (25/5/2013) η καγκελάριος Μέρκελ θα θυμηθεί πολλά - και πολλούς. Θα έχει κοντά της, που να μην τον είχε, τον Ούλι Χένες, που τον τελευταίο καιρό καλείται να δώσει εξηγήσεις στον εισαγγελέα για τα φορολογικά του "κατορθώματα". Θα δει στο γήπεδο ένα νεαρό, λεβέντη, μεγάλο γκολτζή, με την κόκκινη φανέλα με το "13" στην πλάτη - που λέγεται Μύλλερ. Θα νοσταλγήσει την εποχή που η ομάδα της ΦοΠο είχε τα φόντα, αν περνούσε τους βαυαρούς, να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών και να ανάψει "φωτιές" στην ποδοσφαιρική Ευρώπη.
Μην έχετε λοιπόν καμία αμφιβολία. Η Αγγέλω αύριο αποκλείεται να είναι με τη Μπάγερν. Μπορούσια Ντόρτμουντ και ξερό ψωμί.
Για ξεκάρφωμα, όμως, δεν θα φορέσει το κίτρινο (βλ. Ντόρτμουντ) ταγέρ...
Δηλώνει, όπως είναι αναμενόμενο, ότι υποστηρίζει μόνο την Εθνική Γερμανίας και όχι τη Μπάγερν Μονάχου ή τη Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Ναι, καλά.
Η Αγγέλω δεν είναι τουρίστρια στο γήπεδο. Το καταλαβαίνει ο καθένας από τον τρόπο που πανηγυρίζει. Σηκώνει τις γροθιές ψηλά, δε σηκώνεται να χειροκροτήσει ξενέρωτα όπως κάνουν οι περισσότεροι, άσχετοι με το άθλημα πολιτικοί που "κοσμούν" τις εξέδρες των επισήμων.
Αυτό δείχνει ένα και μόνο πράγμα: Ότι πήγαινε από μικρή και παρακολουθούσε παιχνίδια. Δεν είναι γνωστό αν ο ιερωμένος πατέρας της έκανε την αρχή. Ένα δυναμικό κορίτσι όμως, που (όπως την "κόβουμε" όλοι) αποκλείεται να περιοριζόταν σε παιχνίδια με κούκλες, σίγουρα κάποια στιγμή στη νεότητά της μυήθηκε στο δημοφιλές άθλημα.
Και, καθώς εικάζεται ότι η οικογένειά της διατηρούσε καλές σχέσεις με το καθεστώς - που επέτρεπαν καλό βιοτικό επίπεδο, κατοχή δύο αυτοκινήτων, συχνά ταξίδια στη Δύση κ.λπ. -, η συμπάθειά της δεν άργησε - όπως κατ' αποκλειστικότητα θα δείτε εδώ - να κατευθυνθεί στην καταλληλότερη ομάδα:
Τη Δυναμό Δρέσδης. Την ομάδα της ανατολικογερμανικής αστυνομίας, που ιδρύθηκε το 1950 ως "SG Deutsche Volkspolizei Dresden". Φόλξ Πολιτσάι, ΦοΠο - ήτοι, Λαϊκή Αστυνομία.
Ο σύλλογος αυτός μεγαλούργησε στη δεκαετία του '70, τον καιρό που η μετέπειτα κυρία Μέρκελ ήταν στο άνθος της νεότητάς της - 15 με 25 ετών, η κατάλληλη ηλικία για να γίνεις ένθερμος οπαδός και να τρως το χαρτζιλίκι σου στα γήπεδα.
Κορυφαία στιγμή για τους οπαδούς της Δυναμό ήταν το φθινόπωρο του 1973, που κληρώθηκε με τη Μπάγερν Μονάχου στο δεύτερο γύρο του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι δύο αγώνες ήταν συναρπαστικοί.
Στο Μόναχο, η Μπάγερν επικράτησε με 4-3, ενώ έχανε με 2-3. Το νικητήριο τέρμα το έβαλε ο "φονιάς" Γκερντ Μύλλερ, που φορούσε πάντα το "13".
Στη ρεβάνς της Δρέσδης (10 μέρες πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου - για να έχετε μια ιδέα του "πότε"), η Δυναμό θα περνούσε ακόμη και με 1 γκολ διαφορά: 1-0 ή 2-1 ή 3-2.
Στην αρχή του αγώνα, ο Ούλι Χένες, νυν πρόεδρος της Μπάγερν, σκόραρε δύο φορές. Στο 56ο λεπτό όμως, η Δυναμό είχε ήδη σκοράρει 3 φορές. Κι έτσι άγγιζε το θαύμα. Το όνειρο, δυστυχώς, κράτησε μόλις δύο λεπτά. Στο 58' η Μπάγερν ισοφάρισε στο τελικό 3-3. Σκόρερ και πάλι ο Μύλλερ. Ο "δολοφόνος". Το γρουσούζικο "δεκατρία".
Η Δυναμό αποδείχθηκε ο πιο δύσκολος αντίπαλος της Μπάγερν, η οποία στο τέλος της περιόδου κατέκτησε το πρώτο από τρία συνεχόμενα Κύπελλα (1974, 1975, 1976), ισοφαρίζοντας τελικά την αντίστοιχη επίδοση του μεγάλου Άγιαξ την προηγούμενη τριετία.
Αύριο (25/5/2013) η καγκελάριος Μέρκελ θα θυμηθεί πολλά - και πολλούς. Θα έχει κοντά της, που να μην τον είχε, τον Ούλι Χένες, που τον τελευταίο καιρό καλείται να δώσει εξηγήσεις στον εισαγγελέα για τα φορολογικά του "κατορθώματα". Θα δει στο γήπεδο ένα νεαρό, λεβέντη, μεγάλο γκολτζή, με την κόκκινη φανέλα με το "13" στην πλάτη - που λέγεται Μύλλερ. Θα νοσταλγήσει την εποχή που η ομάδα της ΦοΠο είχε τα φόντα, αν περνούσε τους βαυαρούς, να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών και να ανάψει "φωτιές" στην ποδοσφαιρική Ευρώπη.
Μην έχετε λοιπόν καμία αμφιβολία. Η Αγγέλω αύριο αποκλείεται να είναι με τη Μπάγερν. Μπορούσια Ντόρτμουντ και ξερό ψωμί.
Για ξεκάρφωμα, όμως, δεν θα φορέσει το κίτρινο (βλ. Ντόρτμουντ) ταγέρ...
17 Μαΐ 2013
Τέλος ο Βιντέλα
Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί κοιμόμουν στο ντιβάνι του σαλονιού. Ίσως να ετοιμάζαμε μετακόμιση ή να φιλοξενούσαμε τον παππού μου εκείνες τις μέρες. Ήταν πάντως περασμένα μεσάνυχτα τότε που εκμεταλλεύτηκα το βασικό πλεονέκτημα του καινούργιου μου χώρου: την τηλεόραση.
Ήμουν 9 στα 10 και εκείνη τη χρονιά (1978) σπάνιζαν οι μεταμεσονύκτιες εκπομπές. Υπήρχε όμως το μουντιάλ της Αργεντινής, το πρώτο που θυμάμαι. Εκείνο το βράδυ, έπαιζε το Περού με τη Σκωτία. Στον όμιλο εκείνο - του πρώτου γύρου - φαβορί για πρόκριση θεωρούνταν οι βόρειοι βρετανοί μαζί, φυσικά, με τους εκπληκτικούς Οράνιε, την εθνική Ολλανδίας που ακόμη κράταγε το Νέεσκενς και μερικούς ακόμη από το παρ' ολίγον θαύμα του '74.
Κι όμως, το Περού έκανε την έκπληξη, με ηγέτη έναν παίχτη που εκείνο το βράδυ (της τηλεθέασης στη ζούλα) με εντυπωσίασε, κι έκτοτε έμεινε στην ιστορία: τον Τεόφιλο Κουμπίγιας (ή Κουμπίλιας, όπως τον έλεγε ο λιγότερο ισπανόφωνος κόσμος). Οι λατινοαμερικάνοι ήταν απλά σαρωτικοί, κι έτσι πέρασαν στον επόμενο γύρο.
Στην παρέα μας, που αρεσκόταν να παίζει μπάλα στους δρόμους και ενίοτε να "αναπαράγει" τα ματς της TV, το Περού είχε γίνει θρυλικό. Η άλλη μεγάλη μορφή της ομάδας ήταν ο τερματοφύλακας, που γραφόταν Κουιρόγκα αλλά σύντομα μάθαμε την κανονική προφορά: Κιρόγα, κάναμε μάλιστα και πλάκα, "αναλύαμε" το όνομα στα ελληνικά ("κι η ρόγα").
Σταματήσαμε απότομα να μιλάμε για το Περού όταν μάθαμε για τη νίλα που έπαθε από την οικοδέσποινα Αργεντινή. Έφαγε μια εξάρα ανεπανάληπτη όσο και απρόσμενη. Ο Κουμπίγιας δεν ξέρω αν έπαιζε καν, ο δε Κιρόγα έκανε μια εμφάνιση τουλάχιστον απογοητευτική.
Δεν ξέραμε τότε για τη χειραγώγηση που είχε κάνει ο δικτάτορας Βιντέλα (που πέθανε σήμερα) σε διάφορες φάσεις της διοργάνωσης, ούτε θυμάμαι να συζητήσαμε τις φήμες που κυκλοφόρησαν σχετικά με τη μειωμένη απόδοση του Περού (και του τερματοφύλακα συγκεκριμένα - περισσότερα εδώ).
Απλά, νομίζω ότι είχαμε τρομάξει. Από το 6-0. Το αφύσικο έξι-μηδέν.
Ξεχνούσαμε όμως γρήγορα. Στον τελικό, μας εντυπωσίασαν τα χαρτάκια που πέταξαν στο Ρίβερ Πλέητ οι αργεντίνοι και κάλυψαν μέχρι και μέρος του αγωνιστικού χώρου (σύντομα έγινε μόδα και στα ελληνικά γήπεδα αυτό). Ήμασταν φυσικά με την Ολλανδία (οι περισσότεροι) και στενοχωρηθήκαμε που έχασε και πάλι, αλλά όπως και να το κάνεις ο Κέμπες (ήρωας του τελικού και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης) δεν ήταν αμελητέος.
Μεγαλώνοντας μάθαμε πόσο σημαντικό ήταν για το Βιντέλα να κερδίσει αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Άκουσα για το Βρώμικο Πόλεμο και απόρησα για το πώς το 1982 ευδοκίμησε εδώ μια "προοδευτική" αντίληψη που υποστήριζε την Αργεντινή των στρατηγών (τότε ήταν πια ο Γκαλτιέρι) στην απόπειρα απόσπασης των βρετανικών νήσων Φώκλαντ. Μάλλον κάποιοι παραέδιναν σημασία στις ποδοσφαιρικές τους προτιμήσεις, είχε βλέπετε ανατείλει και το άστρο του Μαραντόνα. Ή, μάλλον, η συναισθηματική ταύτιση με κάθε τι λατινοαμερικάνικο (βλ. και πρόσφατα το "μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή", καλή σου ώρα μίστερ Αλέξης!) υπερίσχυε κάθε άλλης λογικής, τόσο πολύ που άκουσα από μυτιληνιό το εξής αμίμητο: "Μα αφού τα Φώκλαντ είναι κοντά στην Αργεντινή, εκεί πρέπει να ανήκουν!" - προφανώς τη χώρα του tango την αγαπούσε περισσότερο από το ακριτικό νησάκι του, ο καημένος...
Ακόμα "κι η ρόγα", με τα έξι τεμάχια σε βαρυστομαχιάζει...
Ήμουν 9 στα 10 και εκείνη τη χρονιά (1978) σπάνιζαν οι μεταμεσονύκτιες εκπομπές. Υπήρχε όμως το μουντιάλ της Αργεντινής, το πρώτο που θυμάμαι. Εκείνο το βράδυ, έπαιζε το Περού με τη Σκωτία. Στον όμιλο εκείνο - του πρώτου γύρου - φαβορί για πρόκριση θεωρούνταν οι βόρειοι βρετανοί μαζί, φυσικά, με τους εκπληκτικούς Οράνιε, την εθνική Ολλανδίας που ακόμη κράταγε το Νέεσκενς και μερικούς ακόμη από το παρ' ολίγον θαύμα του '74.
Κι όμως, το Περού έκανε την έκπληξη, με ηγέτη έναν παίχτη που εκείνο το βράδυ (της τηλεθέασης στη ζούλα) με εντυπωσίασε, κι έκτοτε έμεινε στην ιστορία: τον Τεόφιλο Κουμπίγιας (ή Κουμπίλιας, όπως τον έλεγε ο λιγότερο ισπανόφωνος κόσμος). Οι λατινοαμερικάνοι ήταν απλά σαρωτικοί, κι έτσι πέρασαν στον επόμενο γύρο.
Στην παρέα μας, που αρεσκόταν να παίζει μπάλα στους δρόμους και ενίοτε να "αναπαράγει" τα ματς της TV, το Περού είχε γίνει θρυλικό. Η άλλη μεγάλη μορφή της ομάδας ήταν ο τερματοφύλακας, που γραφόταν Κουιρόγκα αλλά σύντομα μάθαμε την κανονική προφορά: Κιρόγα, κάναμε μάλιστα και πλάκα, "αναλύαμε" το όνομα στα ελληνικά ("κι η ρόγα").
Σταματήσαμε απότομα να μιλάμε για το Περού όταν μάθαμε για τη νίλα που έπαθε από την οικοδέσποινα Αργεντινή. Έφαγε μια εξάρα ανεπανάληπτη όσο και απρόσμενη. Ο Κουμπίγιας δεν ξέρω αν έπαιζε καν, ο δε Κιρόγα έκανε μια εμφάνιση τουλάχιστον απογοητευτική.
Δεν ξέραμε τότε για τη χειραγώγηση που είχε κάνει ο δικτάτορας Βιντέλα (που πέθανε σήμερα) σε διάφορες φάσεις της διοργάνωσης, ούτε θυμάμαι να συζητήσαμε τις φήμες που κυκλοφόρησαν σχετικά με τη μειωμένη απόδοση του Περού (και του τερματοφύλακα συγκεκριμένα - περισσότερα εδώ).
Απλά, νομίζω ότι είχαμε τρομάξει. Από το 6-0. Το αφύσικο έξι-μηδέν.
Ξεχνούσαμε όμως γρήγορα. Στον τελικό, μας εντυπωσίασαν τα χαρτάκια που πέταξαν στο Ρίβερ Πλέητ οι αργεντίνοι και κάλυψαν μέχρι και μέρος του αγωνιστικού χώρου (σύντομα έγινε μόδα και στα ελληνικά γήπεδα αυτό). Ήμασταν φυσικά με την Ολλανδία (οι περισσότεροι) και στενοχωρηθήκαμε που έχασε και πάλι, αλλά όπως και να το κάνεις ο Κέμπες (ήρωας του τελικού και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης) δεν ήταν αμελητέος.
Μεγαλώνοντας μάθαμε πόσο σημαντικό ήταν για το Βιντέλα να κερδίσει αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Άκουσα για το Βρώμικο Πόλεμο και απόρησα για το πώς το 1982 ευδοκίμησε εδώ μια "προοδευτική" αντίληψη που υποστήριζε την Αργεντινή των στρατηγών (τότε ήταν πια ο Γκαλτιέρι) στην απόπειρα απόσπασης των βρετανικών νήσων Φώκλαντ. Μάλλον κάποιοι παραέδιναν σημασία στις ποδοσφαιρικές τους προτιμήσεις, είχε βλέπετε ανατείλει και το άστρο του Μαραντόνα. Ή, μάλλον, η συναισθηματική ταύτιση με κάθε τι λατινοαμερικάνικο (βλ. και πρόσφατα το "μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή", καλή σου ώρα μίστερ Αλέξης!) υπερίσχυε κάθε άλλης λογικής, τόσο πολύ που άκουσα από μυτιληνιό το εξής αμίμητο: "Μα αφού τα Φώκλαντ είναι κοντά στην Αργεντινή, εκεί πρέπει να ανήκουν!" - προφανώς τη χώρα του tango την αγαπούσε περισσότερο από το ακριτικό νησάκι του, ο καημένος...
Ακόμα "κι η ρόγα", με τα έξι τεμάχια σε βαρυστομαχιάζει...
12 Μαΐ 2013
Yassou, Yahoo...
Γιάχου, Γιάχου,
Θα μου σπάσει η μπάλα το χέρι μου, άχου
Γιάχου, Γιάχου,
Εγώ ήμουν πλασμένος για Μπάγερν Μονάχου
Γιάχος: Ο διαιτητής του τελικού κυπέλλου Ελλάδας στις 11/5 που δεν είδε πέναλτυ στην εικονιζόμενη φάση (χέρι Μανιάτη / ΟΣΦΠ ενώ ο Αστέρας ήταν στο 1-1 και κυνήγαγε 2ο γκολ).
Θα μου σπάσει η μπάλα το χέρι μου, άχου
Γιάχου, Γιάχου,
Εγώ ήμουν πλασμένος για Μπάγερν Μονάχου
Γιάχος: Ο διαιτητής του τελικού κυπέλλου Ελλάδας στις 11/5 που δεν είδε πέναλτυ στην εικονιζόμενη φάση (χέρι Μανιάτη / ΟΣΦΠ ενώ ο Αστέρας ήταν στο 1-1 και κυνήγαγε 2ο γκολ).
9 Μαΐ 2013
Ημέρα της Ευρώπης
Σήμερα που 10χρονα παιδάκια μαθαίνουν να "μισούν τη Γερμανία" και που ακόμη και εμείς οι πιο "ευρωπαϊστές" είμαστε προβληματισμένοι για τις τυχόν μόνιμες παραμορφώσεις που θα επιφέρει η πρωτόγνωρη ύφεση (της Ελλάδας, και η όχι και τόσο πρωτόγνωρη στασιμότητα αλλού στην ήπειρό μας), η Ημέρα της Ευρώπης, σήμερα 9 Μαΐου, είναι για μένα ένα συναισθηματικό αποκούμπι.
Όχι, δεν τη θεωρώ σημαντικότερη από τις εθνικές μας επετείους ή από το Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Δεν πολυσυγκινούμαι άλλωστε από τα επαναλαμβανόμενα τελετουργικά οποιασδήποτε "μεγάλης γιορτής", τους δε συμβολισμούς τους έχω μάθει απέξω. Βρίσκω όμως ιδιαίτερα σημαντικό το ότι η χώρα μας είναι μέρος μιας μεγάλης - έστω κι ελαφρά προβληματικής - οικογένειας. Γεωγραφικά άλλωστε πάντα εκεί ανήκαμε. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί λέμε "στην Ευρώπη" σαν να είμαστε έξω απ' αυτήν. Λένε ότι Ευρώπη αρχικά λεγόταν μια έκταση βόρεια από το Θρακικό Πέλαγος, χώρια η μυθολογία με την αρπαγή.
Ο (κανονικός) Κ. Καραμανλής μας είχε χώσει τσακ-μπαμ, μέσα σε 5 χρονάκια, κι όλα τα κοινοβούλια των (τότε) "9" ψήφισαν υπέρ της εισόδου μας στην ΕΟΚ, μας ήθελαν μέσα - λίγοι κι ακίνδυνοι ήμασταν, υπήρχε κι η συμπάθεια για την περιπέτεια της δημοκρατίας μας. Αν θυμάμαι καλά, τα πιο πολλά ΟΧΙ τα είχε πει η τότε γαλλική αντιπολίτευση, μάλλον για να κάνει αντιπολίτευση και ίσως κι επειδή θα τους απειλούσαμε το μονοπώλιο στις αγροτικές (αχ!) επιδοτήσεις.
Ακούω συχνά, συχνότερα τελευταία, διάφορα για την "μη χριστιανορθόδοξη" "Ευρώπη", που παραλείπουν όμως να πουν ότι η εδώ επικρατούσα θρησκεία έχει "κοινωνία" με τους καθολικούς, το σχίσμα με τους οποίους (απότοκο κυρίως της πολιτικής διαφοροποίησης) ήταν πολύ πιο ανώδυνο από τη διαμάχη αιώνων ανάμεσα στον παπισμό και τους πάσης φύσεως προτεστάντες (και άλλους διαφωνούντες).
Τα ευρωπαϊκά λεφτά (σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για ΦΠΑ από τους "μισητούς" γερμανικούς τζίρους) ακόμη και σήμερα στηρίζουν την, ανέκαθεν αδύναμη, ελληνική οικονομία. Τα εκμεταλλευτήκαμε δεόντως, "και μπράβο μας". Μάθαμε επίσης να θεωρούμε δεδομένα τα ίσα δικαιώματα με τους λοιπούς κοινοτικούς, σωστό ήταν κι αυτό. Αρκετοί σπουδάσαμε ή δουλέψαμε "έξω", "μέσα" πλέον - τα διαβατήριά μας δεν σταμπάρονταν λόγω Σένγκεν (αχ, πάλι) και μας φαίνονται πια λίγο αδιάφορα.
Χώρια οι αθόρυβες αλλαγές στη νομοθεσία και τη διοίκησή μας, στην κατεύθυνση της εναρμόνισης, που μας έκαναν κι εμάς "τυπικούς ευρωπαίους", κάτι που τώρα φαίνεται φυσικότατο αλλά - παρά τις παλαιόθεν γαλλογερμανικές επιρροές - δεν ήταν πάντα.
Διαβάζω εδώ και καιρό κάτι χαζομάρες για δραχμές (τελευταίο "φρούτο" ο πρώην παπανδρεϊκός γαμβρός, Κατσανέβας) και κάποιες λιγότερο φαιδρές, νοσταλγικές κορώνες για τη λαμπερή Ελλάδα που δεν θα ξαναγυρίσει. Τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε η φωτό από τα φωταγωγημένα Χαυτεία με τα γυαλισμένα πολυτελή αυτοκίνητα (1960;), την έκανε σύμβολο κι η Χρυσαυγή. Πέρυσι παιζόταν ο Αττίκ κι ένας φίλος θαύμασε το "πώς γλεντούσε παλιά η Αθήνα". Όμως όχι, δεν ήταν "η" Αθήνα, ήταν ένας πυρήνας ευημερίας, μια μικρή εύπορη μειονότητα μέσα σε μια χώρα με το αποχωρητήριο έξω από το σπίτι, με άθλιες αστικές γειτονιές δίπλα στα ρέματα που συχνά πλημμύριζαν, για να μην πούμε σε τι κατάσταση βρισκόταν ο αγροτικός πληθυσμός.
Δεν αρνούμαι ότι μπροστά μας τα πράγματα είναι τουλάχιστον νεφελώδη, δεν αρκούμαι στο κοίταγμα προς τα πίσω, η συνολική εικόνα όμως - και η εξέλιξή της στο χρόνο - έχει τη δική της αξία. Στα πέντε αστέρια των διαφόρων γελοίων προσθέτω άλλα επτά, τα επιχρυσώνω, τα ακουμπάω σε μπλε φόντο, κοιτάζω και το διαβατήριο με το κόκκινο της Βουργουνδίας, βάζω το κεφάλι κάτω και συνεχίζω.
Όχι, δεν τη θεωρώ σημαντικότερη από τις εθνικές μας επετείους ή από το Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Δεν πολυσυγκινούμαι άλλωστε από τα επαναλαμβανόμενα τελετουργικά οποιασδήποτε "μεγάλης γιορτής", τους δε συμβολισμούς τους έχω μάθει απέξω. Βρίσκω όμως ιδιαίτερα σημαντικό το ότι η χώρα μας είναι μέρος μιας μεγάλης - έστω κι ελαφρά προβληματικής - οικογένειας. Γεωγραφικά άλλωστε πάντα εκεί ανήκαμε. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί λέμε "στην Ευρώπη" σαν να είμαστε έξω απ' αυτήν. Λένε ότι Ευρώπη αρχικά λεγόταν μια έκταση βόρεια από το Θρακικό Πέλαγος, χώρια η μυθολογία με την αρπαγή.
Ο (κανονικός) Κ. Καραμανλής μας είχε χώσει τσακ-μπαμ, μέσα σε 5 χρονάκια, κι όλα τα κοινοβούλια των (τότε) "9" ψήφισαν υπέρ της εισόδου μας στην ΕΟΚ, μας ήθελαν μέσα - λίγοι κι ακίνδυνοι ήμασταν, υπήρχε κι η συμπάθεια για την περιπέτεια της δημοκρατίας μας. Αν θυμάμαι καλά, τα πιο πολλά ΟΧΙ τα είχε πει η τότε γαλλική αντιπολίτευση, μάλλον για να κάνει αντιπολίτευση και ίσως κι επειδή θα τους απειλούσαμε το μονοπώλιο στις αγροτικές (αχ!) επιδοτήσεις.
Ακούω συχνά, συχνότερα τελευταία, διάφορα για την "μη χριστιανορθόδοξη" "Ευρώπη", που παραλείπουν όμως να πουν ότι η εδώ επικρατούσα θρησκεία έχει "κοινωνία" με τους καθολικούς, το σχίσμα με τους οποίους (απότοκο κυρίως της πολιτικής διαφοροποίησης) ήταν πολύ πιο ανώδυνο από τη διαμάχη αιώνων ανάμεσα στον παπισμό και τους πάσης φύσεως προτεστάντες (και άλλους διαφωνούντες).
Τα ευρωπαϊκά λεφτά (σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για ΦΠΑ από τους "μισητούς" γερμανικούς τζίρους) ακόμη και σήμερα στηρίζουν την, ανέκαθεν αδύναμη, ελληνική οικονομία. Τα εκμεταλλευτήκαμε δεόντως, "και μπράβο μας". Μάθαμε επίσης να θεωρούμε δεδομένα τα ίσα δικαιώματα με τους λοιπούς κοινοτικούς, σωστό ήταν κι αυτό. Αρκετοί σπουδάσαμε ή δουλέψαμε "έξω", "μέσα" πλέον - τα διαβατήριά μας δεν σταμπάρονταν λόγω Σένγκεν (αχ, πάλι) και μας φαίνονται πια λίγο αδιάφορα.
Χώρια οι αθόρυβες αλλαγές στη νομοθεσία και τη διοίκησή μας, στην κατεύθυνση της εναρμόνισης, που μας έκαναν κι εμάς "τυπικούς ευρωπαίους", κάτι που τώρα φαίνεται φυσικότατο αλλά - παρά τις παλαιόθεν γαλλογερμανικές επιρροές - δεν ήταν πάντα.
Διαβάζω εδώ και καιρό κάτι χαζομάρες για δραχμές (τελευταίο "φρούτο" ο πρώην παπανδρεϊκός γαμβρός, Κατσανέβας) και κάποιες λιγότερο φαιδρές, νοσταλγικές κορώνες για τη λαμπερή Ελλάδα που δεν θα ξαναγυρίσει. Τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε η φωτό από τα φωταγωγημένα Χαυτεία με τα γυαλισμένα πολυτελή αυτοκίνητα (1960;), την έκανε σύμβολο κι η Χρυσαυγή. Πέρυσι παιζόταν ο Αττίκ κι ένας φίλος θαύμασε το "πώς γλεντούσε παλιά η Αθήνα". Όμως όχι, δεν ήταν "η" Αθήνα, ήταν ένας πυρήνας ευημερίας, μια μικρή εύπορη μειονότητα μέσα σε μια χώρα με το αποχωρητήριο έξω από το σπίτι, με άθλιες αστικές γειτονιές δίπλα στα ρέματα που συχνά πλημμύριζαν, για να μην πούμε σε τι κατάσταση βρισκόταν ο αγροτικός πληθυσμός.
Δεν αρνούμαι ότι μπροστά μας τα πράγματα είναι τουλάχιστον νεφελώδη, δεν αρκούμαι στο κοίταγμα προς τα πίσω, η συνολική εικόνα όμως - και η εξέλιξή της στο χρόνο - έχει τη δική της αξία. Στα πέντε αστέρια των διαφόρων γελοίων προσθέτω άλλα επτά, τα επιχρυσώνω, τα ακουμπάω σε μπλε φόντο, κοιτάζω και το διαβατήριο με το κόκκινο της Βουργουνδίας, βάζω το κεφάλι κάτω και συνεχίζω.
26 Απρ 2013
MAYDAY
Το χάσμα μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων και λοιπού κόσμου, που τροφοδοτείται από τις εξελίξεις (και "μη εξελίξεις") στα εργασιακά των μεν και των δε τα τελευταία χρόνια, ίσως άθελα να τροφοδοτηθεί και από το φετινό ασυνήθιστο διαχωρισμό της πρωτομαγιάς: Μεγάλη Τετάρτη για το δημόσιο (βολική για εορταστικό 6ήμερο με 1 μόλις μέρα άδειας), Τρίτη Πάσχα για τα μαγαζιά και το λοιπό κόσμο (για να μη χαλάσει το shopping).
Η χειραγώγηση της συγκεκριμένης αργίας έχει την ιστορία της στην Ελλάδα. Η ίδια η καθιέρωσή της ως αργία, που όπως θα δούμε είναι σχετικά πρόσφατη, είναι ένα ωραίο "καρότο" - μπορεί να θυμάστε τις διαμαρτυρίες από τη μη μεταφορά της εν έτει 2005 (που ήταν Κυριακή και ταυτόχρονα Πάσχα). Οι διαμαρτυρίες δεν νομίζω ότι είχαν αγνά αγωνιστικό χαρακτήρα.
Η πρώτη κυβέρνηση που την έκανε αργία ήταν η χούντα, με αναγκαστικό νόμο του '68. Όχι όμως "παγίως", αλλά με υπουργική απόφαση που βγαίνει κάθε χρόνο, ως "παροχή" δηλαδή της εξουσίας. (Ένα χρόνο μετά -τυχαίο;- ο Πασχάλης έκανε επιτυχία το Κορίτσι του Μάη.) Το δημόσιο, το '81 που πριν βγει το Πασόκ χάλαγε ο κόσμος από τις απεργίες, την έκανε μόνιμη αργία και "ξεμπέρδεψε".
Το σύνθημα "δεν είναι αργία, είναι απεργία" δεν είχε πια ουσιαστικό νόημα. Οι συγκεντρώσεις στο Πεδίον Άρεως έγιναν φολκλόρ. Η Καισαριανή (1944) και η Θεσσαλονίκη (1936) κλείστηκαν στα βιβλία ιστορίας (και στα τραγούδια) και το Σικάγο (η πρώτη πρωτομαγιάτικη διαδήλωση, 1886) το σνόμπαραν λίγο όλοι διότι ήταν αμερικάνικο.
Η αργία φυσικά είναι αυτή που βολεύει (το καρότο, που λέγαμε). Πιάνεις το Μάη, κι ας μην τον καις του Κλήδονα (23 Ιουνίου, παραμονή του θερινού Αη Γιάννη). Το λίγο περιθώριο συμβολισμού, που σου αφήνει όλη αυτή η ατμόσφαιρα, στριμώχνεται κι άλλο, αν ανήκεις σε αυτούς που δεν πείθονται από τις "ατζέντες" κομματικών οργανώσεων - οι οποίες όπως πάντα σπεύδουν να το καπελώσουν.
Η χειραγώγηση της συγκεκριμένης αργίας έχει την ιστορία της στην Ελλάδα. Η ίδια η καθιέρωσή της ως αργία, που όπως θα δούμε είναι σχετικά πρόσφατη, είναι ένα ωραίο "καρότο" - μπορεί να θυμάστε τις διαμαρτυρίες από τη μη μεταφορά της εν έτει 2005 (που ήταν Κυριακή και ταυτόχρονα Πάσχα). Οι διαμαρτυρίες δεν νομίζω ότι είχαν αγνά αγωνιστικό χαρακτήρα.
Η πρώτη κυβέρνηση που την έκανε αργία ήταν η χούντα, με αναγκαστικό νόμο του '68. Όχι όμως "παγίως", αλλά με υπουργική απόφαση που βγαίνει κάθε χρόνο, ως "παροχή" δηλαδή της εξουσίας. (Ένα χρόνο μετά -τυχαίο;- ο Πασχάλης έκανε επιτυχία το Κορίτσι του Μάη.) Το δημόσιο, το '81 που πριν βγει το Πασόκ χάλαγε ο κόσμος από τις απεργίες, την έκανε μόνιμη αργία και "ξεμπέρδεψε".
Το σύνθημα "δεν είναι αργία, είναι απεργία" δεν είχε πια ουσιαστικό νόημα. Οι συγκεντρώσεις στο Πεδίον Άρεως έγιναν φολκλόρ. Η Καισαριανή (1944) και η Θεσσαλονίκη (1936) κλείστηκαν στα βιβλία ιστορίας (και στα τραγούδια) και το Σικάγο (η πρώτη πρωτομαγιάτικη διαδήλωση, 1886) το σνόμπαραν λίγο όλοι διότι ήταν αμερικάνικο.
Η αργία φυσικά είναι αυτή που βολεύει (το καρότο, που λέγαμε). Πιάνεις το Μάη, κι ας μην τον καις του Κλήδονα (23 Ιουνίου, παραμονή του θερινού Αη Γιάννη). Το λίγο περιθώριο συμβολισμού, που σου αφήνει όλη αυτή η ατμόσφαιρα, στριμώχνεται κι άλλο, αν ανήκεις σε αυτούς που δεν πείθονται από τις "ατζέντες" κομματικών οργανώσεων - οι οποίες όπως πάντα σπεύδουν να το καπελώσουν.
21 Απρ 2013
Οι Άβαροι ξανάρχονται! Ανήμερα του Ακαθίστου Ύμνου
Όσοι θυμούνται παλαιότερες βίαιες ενέργειες τσετσένων, όπως εκείνη του Σεπτεμβρίου 2004 στο Μπεσλάν της Βόρειας Οσετίας (που πέρασε στα ψιλά εδώ, καθώς επισκιάστηκε από την ταπεινωτική ήττα των θριαμβευτών της Λισαβώνας, ήτοι της Εθνικής μας, από -άκουσον, άκουσον- την Αλβανία), δυσκολεύονται να δουν τις δύο βόμβες (αυτοσχέδιες, σε χύτρες ταχύτητας) των πιτσιρικάδων αδελφών Τσαρνάγιεφ ως ηχηρό μήνυμα του τσετσένικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.
Και ορθώς δυσκολεύονται, όπως θα δείτε.
Όλα δείχνουν ότι οι άρτζι-μπούρτζι εκρήξεις στον τερματισμό του μαραθωνίου της Βοστώνης (που παρόλα αυτά σκότωσαν 3 ανθρώπους και τραυμάτισαν πολλούς ακόμη) ήταν απλώς το προανάκρουσμα για ένα μεγαλύτερο χτύπημα - που απετράπη την τελευταία στιγμή.
Όλα δείχνουν, επίσης, ότι αντίθετα με όσα κατάλαβε ο πολύς κόσμος, οι δράστες δεν ήταν ακριβώς τσετσένοι - δεν είχαν ζήσει σχεδόν καθόλου στην Τσετσενία και τα περί της καταγωγής τους "μας τα μασάνε" λιγάκι οι διαδικτυακές πηγές, μιλώντας μέχρι και για κεντρική Ασία, Κιργισία κ.λπ.
(Α, και κάτι άλλο: Ούτε τσέχοι ήταν φυσικά, όπως έσπευσαν να αποφανθούν διάφοροι "έξυπνοι" πλην αγεωγράφητοι του διαδικτύου, που έβγαλαν από τα ρούχα του τον καημένο τον τσέχο πρέσβη στην Ουάσιγκτον.)
Οι αδελφοί Ταμερλάν και Τζοχάρ Τσαρνάγιεφ, πριν τους πάει η οικογένειά τους στην Αμερική για μια καλύτερη ζωή, είχαν ζήσει στο Νταγκεστάν. Παρακαυκάσια αυτόνομη δημοκρατία κι αυτή, αλλά όχι Τσετσενία.
Μια ματιά στην εθνογραφική σύνθεση του Νταγκεστάν αποκαλύπτει ότι η σχετική πλειονότητα του πληθυσμού είναι Άβαροι. Το συγκλονιστικό δεν είναι τόσο αυτό όσο το ότι υπάρχουν ακόμη Άβαροι.
Ο λαός αυτός στα μεσαιωνικά χρόνια είχε τεράστια δύναμη στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου και μάλιστα το 626 μ.Χ. προχώρησε σε αιφνιδιαστική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που οι βυζαντινές ένοπλες δυνάμεις ήταν αφοσιωμένες σε πόλεμο εναντίον των Περσών.
Οι Άβαροι έκαναν μάλιστα απόβαση στον Κεράτιο και κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών, βρέθηκαν δηλαδή στην καρδιά της Πόλης. Η Βασιλεύουσα σώθηκε χάρη στον ηρωισμό των υπερασπιστών της, αλλά η απόκρουση των εισβολέων αποδόθηκε στη συνδρομή της Παναγίας (και του ανεμοστρόβιλου που αναστάτωσε τους επιτιθέμενους).
Σε ανάμνηση εκείνων των γεγονότων ψάλλεται ακόμη κάθε χρόνο στους τελευταίους Χαιρετισμούς, δύο εβδομάδες πριν τη Μεγάλη Παρασκευή, ο Ακάθιστος Ύμνος. Φέτος, η μέρα αυτή ήταν η προχθεσινή Παρασκευή, 19/4.
Αυτή ακριβώς τη μέρα φαίνεται ότι είχαν διαλέξει οι, μάλλον Άβαροι, αδελφοί Τσαρνάγιεφ, για το μεγάλο τους χτύπημα - που δεν ήταν άλλο από την αναπαράσταση της αιφνίδιας εισβολής στο Βυζάντιο, ένα είδος δηλαδή συμβολικής εκδίκησης.
Το προάστιο Γουότερταουν της Βοστώνης ήταν το ιδανικό μέρος για την ενέργεια αυτή. Έχει ορθόδοξο ναό (των Ταξιαρχών) και, το κυριότερο, βρίσκεται δίπλα στον πλωτό ποταμό Charles, που επιτρέπει την ακόμη πειστικότερη αναπαράσταση της αβαρικής εισβολής.
Να γιατί ο Τζοχάρ Τσαρνάγιεφ, ακόμη και μετά το φόνο του αδελφού του, παρέμεινε σε βάρκα. Σκοπός του, όπως όλα πια δείχνουν, ήταν ένας και μοναδικός: να αποβιβαστεί στην "πόλη του νερού" - τη μικρή Κωνσταντινούπολη της Μασαχουσέτης, αν κάνουμε την "υπέρβαση" και παρομοιάσουμε τον ποταμό Charles με το Βόσπορο - και να καταφέρει το μοιραίο χτύπημα στην ορθόδοξη εκκλησία των Ταξιαρχών.
Ανήμερα του Ακαθίστου Ύμνου.
Εσείς τώρα, καθήστε και αναλύστε τον τσετσένικο εθνικισμό, τον Ταμερλάνο (συνωνυμία), τον Πούτιν (παρασχοληθήκαμε τελευταία), τον τοπικό ηγέτη Ντουντάγεφ (Τζοχάρ κι αυτός) και πάει λέγοντας.
Και ορθώς δυσκολεύονται, όπως θα δείτε.
Όλα δείχνουν ότι οι άρτζι-μπούρτζι εκρήξεις στον τερματισμό του μαραθωνίου της Βοστώνης (που παρόλα αυτά σκότωσαν 3 ανθρώπους και τραυμάτισαν πολλούς ακόμη) ήταν απλώς το προανάκρουσμα για ένα μεγαλύτερο χτύπημα - που απετράπη την τελευταία στιγμή.
Όλα δείχνουν, επίσης, ότι αντίθετα με όσα κατάλαβε ο πολύς κόσμος, οι δράστες δεν ήταν ακριβώς τσετσένοι - δεν είχαν ζήσει σχεδόν καθόλου στην Τσετσενία και τα περί της καταγωγής τους "μας τα μασάνε" λιγάκι οι διαδικτυακές πηγές, μιλώντας μέχρι και για κεντρική Ασία, Κιργισία κ.λπ.
(Α, και κάτι άλλο: Ούτε τσέχοι ήταν φυσικά, όπως έσπευσαν να αποφανθούν διάφοροι "έξυπνοι" πλην αγεωγράφητοι του διαδικτύου, που έβγαλαν από τα ρούχα του τον καημένο τον τσέχο πρέσβη στην Ουάσιγκτον.)
Οι αδελφοί Ταμερλάν και Τζοχάρ Τσαρνάγιεφ, πριν τους πάει η οικογένειά τους στην Αμερική για μια καλύτερη ζωή, είχαν ζήσει στο Νταγκεστάν. Παρακαυκάσια αυτόνομη δημοκρατία κι αυτή, αλλά όχι Τσετσενία.
Μια ματιά στην εθνογραφική σύνθεση του Νταγκεστάν αποκαλύπτει ότι η σχετική πλειονότητα του πληθυσμού είναι Άβαροι. Το συγκλονιστικό δεν είναι τόσο αυτό όσο το ότι υπάρχουν ακόμη Άβαροι.
Ο λαός αυτός στα μεσαιωνικά χρόνια είχε τεράστια δύναμη στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου και μάλιστα το 626 μ.Χ. προχώρησε σε αιφνιδιαστική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που οι βυζαντινές ένοπλες δυνάμεις ήταν αφοσιωμένες σε πόλεμο εναντίον των Περσών.
Οι Άβαροι έκαναν μάλιστα απόβαση στον Κεράτιο και κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών, βρέθηκαν δηλαδή στην καρδιά της Πόλης. Η Βασιλεύουσα σώθηκε χάρη στον ηρωισμό των υπερασπιστών της, αλλά η απόκρουση των εισβολέων αποδόθηκε στη συνδρομή της Παναγίας (και του ανεμοστρόβιλου που αναστάτωσε τους επιτιθέμενους).
Σε ανάμνηση εκείνων των γεγονότων ψάλλεται ακόμη κάθε χρόνο στους τελευταίους Χαιρετισμούς, δύο εβδομάδες πριν τη Μεγάλη Παρασκευή, ο Ακάθιστος Ύμνος. Φέτος, η μέρα αυτή ήταν η προχθεσινή Παρασκευή, 19/4.
Αυτή ακριβώς τη μέρα φαίνεται ότι είχαν διαλέξει οι, μάλλον Άβαροι, αδελφοί Τσαρνάγιεφ, για το μεγάλο τους χτύπημα - που δεν ήταν άλλο από την αναπαράσταση της αιφνίδιας εισβολής στο Βυζάντιο, ένα είδος δηλαδή συμβολικής εκδίκησης.
Το προάστιο Γουότερταουν της Βοστώνης ήταν το ιδανικό μέρος για την ενέργεια αυτή. Έχει ορθόδοξο ναό (των Ταξιαρχών) και, το κυριότερο, βρίσκεται δίπλα στον πλωτό ποταμό Charles, που επιτρέπει την ακόμη πειστικότερη αναπαράσταση της αβαρικής εισβολής.
Να γιατί ο Τζοχάρ Τσαρνάγιεφ, ακόμη και μετά το φόνο του αδελφού του, παρέμεινε σε βάρκα. Σκοπός του, όπως όλα πια δείχνουν, ήταν ένας και μοναδικός: να αποβιβαστεί στην "πόλη του νερού" - τη μικρή Κωνσταντινούπολη της Μασαχουσέτης, αν κάνουμε την "υπέρβαση" και παρομοιάσουμε τον ποταμό Charles με το Βόσπορο - και να καταφέρει το μοιραίο χτύπημα στην ορθόδοξη εκκλησία των Ταξιαρχών.
Ανήμερα του Ακαθίστου Ύμνου.
Εσείς τώρα, καθήστε και αναλύστε τον τσετσένικο εθνικισμό, τον Ταμερλάνο (συνωνυμία), τον Πούτιν (παρασχοληθήκαμε τελευταία), τον τοπικό ηγέτη Ντουντάγεφ (Τζοχάρ κι αυτός) και πάει λέγοντας.
18 Απρ 2013
Αεροδρόμια παντού
Η νήσος του Πέλοπα σύντομα θα ξαναγίνει αυτό που λέει το όνομά της.
Η διαπλάτυνση της διώρυγας, την οποία εκτός από τους βουλευτές ζητούν κι οι ίδιοι οι διαχειριστές της (εφόσον βρεθούν οι πονόψυχοι που θα δωρίσουν 350 εκ. €), δεν θα έρθει μόνη της.
Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι καμία από τις σημερινές γέφυρες (οδικές και σιδηροδρομικές) δεν θα σταθεί στη θέση της σε μια τέτοια περίπτωση. Και το να δαπανηθούν πρόσθετα ποσά για νέες, φαντάζει απαγορευτικό.
Σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, πρόβλεψη για τη νέα αυτή πραγματικότητα υπάρχει ήδη,
(α) τόσο στο προσχέδιο της νέας σύμβασης για την "κουτσουρεμένη" Ολυμπία Οδό - που στην περίπτωση αυτή θα "σαλαμοποιηθεί" περαιτέρω, στα τμήματα Ελευσίνα-Καλαμάκι και Εξαμίλια-Πάτρα, με ενδιάμεση σύνδεση πορθμείου στα Ίσθμια,
(β) όσο και στο σχεδιασμό του νέου ΟΣΕ, όπου κατά κάποιον τρόπο θα αναβιώσει ο παλιός διαχωρισμός ΣΕΚ και ΣΠΑΠ ("οι άλλοι μαζί κι ο Μοριάς χώρια"), με όριο αυτή τη φορά το "αυλάκι".
Η ζοφερή διαπίστωση, ότι η αποκομμένη (για χάρη της ναυσιπλοΐας) Πελοπόννησος θα πάψει να αποτελεί το "μακρινό προάστιο" της Αθήνας, θα αμβλυνθεί αμέσως μόλις πάρουν σάρκα και οστά τα φιλόδοξα σχέδια για ένα νησί (πλέον) γεμάτο αεροδρόμια, που τώρα πλέον εξηγούνται ξεκάθαρα.
Μέχρι τώρα, σχεδόν κανείς δεν καταλάβαινε, γιατί να αναπτυχθούν μισή ντουζίνα αερολιμένες σε μια περιοχή τόσο κοντινή στην πρωτεύουσα.
Μόνο λίγοι οραματιστές τολμούσαν να μιλούν για πολιτικά αεροδρόμια - όχι μόνο στην Καλαμάτα και τον Άραξο (που είχαν ήδη τις θερινές πτήσεις) - αλλά και:
- Στην Ανδραβίδα της Ηλείας, σε απόσταση αναπνοής από τις αγροτικές κωμοπόλεις με τις φράουλες
- Στην ηρωική Τριπολιτσά
- Στην ιστορική Σπάρτη
- Στο υπεράκτιο Πόρτο Χέλι
Από κάθε γωνιά της Πελοποννήσου, η σύνδεση με την Αθήνα (και τον υπόλοιπο κόσμο) θα γίνεται σε πρωτόγνωρα σύντομους χρόνους χάρη σε αυτά τα αεροδρόμια.
Χάρη σε αυτούς τους θαρραλέους που "έβλεπαν μπροστά", οι υποδομές του νέου νησιού θα είναι αξιοζήλευτες, το δε μέλλον λαμπρό.
Η διαπλάτυνση της διώρυγας, την οποία εκτός από τους βουλευτές ζητούν κι οι ίδιοι οι διαχειριστές της (εφόσον βρεθούν οι πονόψυχοι που θα δωρίσουν 350 εκ. €), δεν θα έρθει μόνη της.
Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι καμία από τις σημερινές γέφυρες (οδικές και σιδηροδρομικές) δεν θα σταθεί στη θέση της σε μια τέτοια περίπτωση. Και το να δαπανηθούν πρόσθετα ποσά για νέες, φαντάζει απαγορευτικό.
Σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, πρόβλεψη για τη νέα αυτή πραγματικότητα υπάρχει ήδη,
(α) τόσο στο προσχέδιο της νέας σύμβασης για την "κουτσουρεμένη" Ολυμπία Οδό - που στην περίπτωση αυτή θα "σαλαμοποιηθεί" περαιτέρω, στα τμήματα Ελευσίνα-Καλαμάκι και Εξαμίλια-Πάτρα, με ενδιάμεση σύνδεση πορθμείου στα Ίσθμια,
(β) όσο και στο σχεδιασμό του νέου ΟΣΕ, όπου κατά κάποιον τρόπο θα αναβιώσει ο παλιός διαχωρισμός ΣΕΚ και ΣΠΑΠ ("οι άλλοι μαζί κι ο Μοριάς χώρια"), με όριο αυτή τη φορά το "αυλάκι".
Η ζοφερή διαπίστωση, ότι η αποκομμένη (για χάρη της ναυσιπλοΐας) Πελοπόννησος θα πάψει να αποτελεί το "μακρινό προάστιο" της Αθήνας, θα αμβλυνθεί αμέσως μόλις πάρουν σάρκα και οστά τα φιλόδοξα σχέδια για ένα νησί (πλέον) γεμάτο αεροδρόμια, που τώρα πλέον εξηγούνται ξεκάθαρα.
Μέχρι τώρα, σχεδόν κανείς δεν καταλάβαινε, γιατί να αναπτυχθούν μισή ντουζίνα αερολιμένες σε μια περιοχή τόσο κοντινή στην πρωτεύουσα.
Μόνο λίγοι οραματιστές τολμούσαν να μιλούν για πολιτικά αεροδρόμια - όχι μόνο στην Καλαμάτα και τον Άραξο (που είχαν ήδη τις θερινές πτήσεις) - αλλά και:
- Στην Ανδραβίδα της Ηλείας, σε απόσταση αναπνοής από τις αγροτικές κωμοπόλεις με τις φράουλες
- Στην ηρωική Τριπολιτσά
- Στην ιστορική Σπάρτη
- Στο υπεράκτιο Πόρτο Χέλι
Από κάθε γωνιά της Πελοποννήσου, η σύνδεση με την Αθήνα (και τον υπόλοιπο κόσμο) θα γίνεται σε πρωτόγνωρα σύντομους χρόνους χάρη σε αυτά τα αεροδρόμια.
Χάρη σε αυτούς τους θαρραλέους που "έβλεπαν μπροστά", οι υποδομές του νέου νησιού θα είναι αξιοζήλευτες, το δε μέλλον λαμπρό.
9 Απρ 2013
Το "χαζοκούτι" και οι χαζοί, κουτοί πελάτες του
Εδώ και δύο μέρες γίνεται συζήτηση (διαδικτυακές αναρτήσεις, ανακοινώσεις προς ΜΜΕ κ.λπ.) σχετικά με μια κυριακάτικη εκπομπή του Τράγκα στο ΣΚΑΪ με καλεσμένους 4 χρυσαυγίτες, αν κατάλαβα καλά.
Αδυνατώ* να καταλάβω το αντικείμενο της συζήτησης.
Ο ΣΚΑΪ είναι ένας εμπορικός τηλεοπτικός σταθμός που δικαιούται να κάνει ό,τι γουστάρει, εντός ορίων νομιμότητας, για να αυξήσει τη θεαματικότητά του και συνεπώς και τα έσοδα από διαφημίσεις.
Αν κρίνει ότι ο Τράγκας θα του φέρει τηλεθέαση, με γεια του και με χαρά του. Εγώ που δεν αντέχω ούτε μισό δευτερόλεπτο τη φάτσα και τη φωνή του Τράγκα, θα αποφύγω την εκπομπή. (Είδα μια ωραιότατη ταινία εκείνη την ώρα. Ξέρετε, επίσης, υπάρχει και η δυνατότητα να μη δείτε τηλεόραση. Ναι!)
Αν ο Τράγκας κρίνει ότι οι 4 χρυσαυγίτες θα κρατήσουν πολλούς θεατές κολλημένους στις οθόνες, κάτι θα ξέρει.
Αν ο Τράγκας αβαντάρει τους χρυσαυγίτες ή και ταυτίζεται μ' αυτούς, κρίνεται κι αυτός (όπως όλοι). Δικαίωμά του είναι πάντως.
Τι ακριβώς κάνει τόσους πολλούς να "πέφτουν από τα σύννεφα";
Οι απόψεις των χρυσαυγιτών και αυτές του Τράγκα; (Δεν τις έχουν ξανακούσει; Ή μήπως πρέπει να απαγορευτούν; Και ποιοι είμαστε εμείς για να λέμε ποιες απόψεις ή σκέψεις απαγορεύονται;)
Το ότι 7% των ελλήνων ήδη από πέρυσι ψήφισαν, δυο φορές μάλιστα, το ναζιστικό κόμμα; (Πού ήσασταν το 2012;)
Το ότι ο ΣΚΑΪ απομακρύνεται από το προφίλ του; Ποιο προφίλ; Μιλάμε για ένα συγκρότημα που:
1- ιδρύθηκε επί Κοσκωτά,
2- πέρασε "κάπως" στον Αλαφούζο,
3- στήριξε το Μητσοτάκη το '90,
4- τον πολέμησε όσο κανένα άλλο ΜΜΕ το '92-'93 μέχρι που έπεσε (με αιχμή την πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή του Τράγκα, θυμάστε;),
5- εντεχνοπασόκιζε όσο ζούσε ο Αντρέας ('93-'96),
6- αβαντάρισε τον Καραμανλή ΙΙ ειδικά στον "αγώνα εναντίον της διαπλοκής" (να θυμίσω τα ηχητικά για τον καθηγητή Χαραλάμπη που τόλμησε να μην ψηφίσει στο ΕΣΡ όπως ήθελε ο Αλαφούζος...),
7- έκανε κάτι συμπράξεις με Βγενόπουλο (μόνο διαφημιστικά ήταν τα ένθετα της Marfin Investment Group;),
8- υποστήριξε μονόπλευρα το μνημόνιο για μεγάλο διάστημα, μέχρι πρόσφατα που - βλέποντας ότι πολλοί το εντάσσουν φανατικά (και άδικα κατ' εμέ) στους "ψεύτες" (λες και η αλήθεια είναι στην Αυγή, τον Κώστα Αρβανίτη, τη Δημοκρατία κ.λπ.) - αποφάσισε να "εμπλουτιστεί" με διαφορετικές φωνές.
Με λίγα λόγια, είναι ένα συγκρότημα ΜΜΕ όπως πολλά άλλα στην Ελλάδα και διεθνώς, που ελίσσονται μια και είναι ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Ο τηλεθεατής έχει κι αυτός τη δύναμη να ελίσσεται και να μην ταυτίζεται. Π.χ. να βλέπει την Πρωινή Γραμμή αλλά όχι τον Ευαγγελάτο. Τι ζητάμε από ένα ΜΜΕ, αλήθεια; Να μας "δίνει γραμμή"; Τόσο πίσω είμαστε μετά από 39 χρόνια ομαλής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και 25 χρόνια πολυφωνικής ραδιοτηλεόρασης (για να μην αναφέρω τη σχεδόν 20ετή παρουσία του διαδικτύου);
*UPDATE 10/4/'13: Η μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω για τον πυρετό είναι η αγωνία της "κεντροαριστεράς" (Πασόκ και παραπλήσιοι) να ηγηθεί του "αντιφασιστικού, δημοκρατικού τόξου". Φώναξαν κι άλλοι, αλλά οι κεντροαριστεροί περισσότερο. Η γλαφυρότητα του Πασόκ αντιδιαστέλλεται με το μίνι-σχόλιο του Σύριζα που, αν ήταν λίγο πιο μικρό, θα χώραγε και στο twitter. Η κριτική των κεντρώων στις συμπλεύσεις Τσίπρα-Καμμένου, το άρθρο του Derbeder που εξομοιώνει Κασιδιάρη και Κωνσταντοπούλου, καθώς και η σχετική αναφορά του Προκόπη Δούκα στην "αντιφασιστική ατζέντα" του Πασόκ (η οποία θεωρεί ότι ξεχώρισε - εγώ διαφωνώ), νομίζω ότι πρέπει να ιδωθούν στο ίδιο πλαίσιο.
NEW UPDATE 12/4/'13: Κάποιοι έχουν βαλθεί να κάνουν με το ζόρι "ήρωες" τον Τράγκα και τους 4 καλεσμένους, κρατώντας τους λίγο ακόμη στην επικαιρότητα. Κεντροαριστεροί (και πάλι) αναμασούν διαμαρτυρία προς τις εταιρείες που διαφημίζονται στην εκπομπή. Αν επιδιώκουν την "αντιφασιστική μας κινητοποίηση", δεν βλέπω να πετυχαίνουν πολλά.
Αδυνατώ* να καταλάβω το αντικείμενο της συζήτησης.
Ο ΣΚΑΪ είναι ένας εμπορικός τηλεοπτικός σταθμός που δικαιούται να κάνει ό,τι γουστάρει, εντός ορίων νομιμότητας, για να αυξήσει τη θεαματικότητά του και συνεπώς και τα έσοδα από διαφημίσεις.
Αν κρίνει ότι ο Τράγκας θα του φέρει τηλεθέαση, με γεια του και με χαρά του. Εγώ που δεν αντέχω ούτε μισό δευτερόλεπτο τη φάτσα και τη φωνή του Τράγκα, θα αποφύγω την εκπομπή. (Είδα μια ωραιότατη ταινία εκείνη την ώρα. Ξέρετε, επίσης, υπάρχει και η δυνατότητα να μη δείτε τηλεόραση. Ναι!)
Αν ο Τράγκας κρίνει ότι οι 4 χρυσαυγίτες θα κρατήσουν πολλούς θεατές κολλημένους στις οθόνες, κάτι θα ξέρει.
Αν ο Τράγκας αβαντάρει τους χρυσαυγίτες ή και ταυτίζεται μ' αυτούς, κρίνεται κι αυτός (όπως όλοι). Δικαίωμά του είναι πάντως.
Τι ακριβώς κάνει τόσους πολλούς να "πέφτουν από τα σύννεφα";
Οι απόψεις των χρυσαυγιτών και αυτές του Τράγκα; (Δεν τις έχουν ξανακούσει; Ή μήπως πρέπει να απαγορευτούν; Και ποιοι είμαστε εμείς για να λέμε ποιες απόψεις ή σκέψεις απαγορεύονται;)
Το ότι 7% των ελλήνων ήδη από πέρυσι ψήφισαν, δυο φορές μάλιστα, το ναζιστικό κόμμα; (Πού ήσασταν το 2012;)
Το ότι ο ΣΚΑΪ απομακρύνεται από το προφίλ του; Ποιο προφίλ; Μιλάμε για ένα συγκρότημα που:
1- ιδρύθηκε επί Κοσκωτά,
2- πέρασε "κάπως" στον Αλαφούζο,
3- στήριξε το Μητσοτάκη το '90,
4- τον πολέμησε όσο κανένα άλλο ΜΜΕ το '92-'93 μέχρι που έπεσε (με αιχμή την πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή του Τράγκα, θυμάστε;),
5- εντεχνοπασόκιζε όσο ζούσε ο Αντρέας ('93-'96),
6- αβαντάρισε τον Καραμανλή ΙΙ ειδικά στον "αγώνα εναντίον της διαπλοκής" (να θυμίσω τα ηχητικά για τον καθηγητή Χαραλάμπη που τόλμησε να μην ψηφίσει στο ΕΣΡ όπως ήθελε ο Αλαφούζος...),
7- έκανε κάτι συμπράξεις με Βγενόπουλο (μόνο διαφημιστικά ήταν τα ένθετα της Marfin Investment Group;),
8- υποστήριξε μονόπλευρα το μνημόνιο για μεγάλο διάστημα, μέχρι πρόσφατα που - βλέποντας ότι πολλοί το εντάσσουν φανατικά (και άδικα κατ' εμέ) στους "ψεύτες" (λες και η αλήθεια είναι στην Αυγή, τον Κώστα Αρβανίτη, τη Δημοκρατία κ.λπ.) - αποφάσισε να "εμπλουτιστεί" με διαφορετικές φωνές.
Με λίγα λόγια, είναι ένα συγκρότημα ΜΜΕ όπως πολλά άλλα στην Ελλάδα και διεθνώς, που ελίσσονται μια και είναι ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Ο τηλεθεατής έχει κι αυτός τη δύναμη να ελίσσεται και να μην ταυτίζεται. Π.χ. να βλέπει την Πρωινή Γραμμή αλλά όχι τον Ευαγγελάτο. Τι ζητάμε από ένα ΜΜΕ, αλήθεια; Να μας "δίνει γραμμή"; Τόσο πίσω είμαστε μετά από 39 χρόνια ομαλής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και 25 χρόνια πολυφωνικής ραδιοτηλεόρασης (για να μην αναφέρω τη σχεδόν 20ετή παρουσία του διαδικτύου);
*UPDATE 10/4/'13: Η μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω για τον πυρετό είναι η αγωνία της "κεντροαριστεράς" (Πασόκ και παραπλήσιοι) να ηγηθεί του "αντιφασιστικού, δημοκρατικού τόξου". Φώναξαν κι άλλοι, αλλά οι κεντροαριστεροί περισσότερο. Η γλαφυρότητα του Πασόκ αντιδιαστέλλεται με το μίνι-σχόλιο του Σύριζα που, αν ήταν λίγο πιο μικρό, θα χώραγε και στο twitter. Η κριτική των κεντρώων στις συμπλεύσεις Τσίπρα-Καμμένου, το άρθρο του Derbeder που εξομοιώνει Κασιδιάρη και Κωνσταντοπούλου, καθώς και η σχετική αναφορά του Προκόπη Δούκα στην "αντιφασιστική ατζέντα" του Πασόκ (η οποία θεωρεί ότι ξεχώρισε - εγώ διαφωνώ), νομίζω ότι πρέπει να ιδωθούν στο ίδιο πλαίσιο.
NEW UPDATE 12/4/'13: Κάποιοι έχουν βαλθεί να κάνουν με το ζόρι "ήρωες" τον Τράγκα και τους 4 καλεσμένους, κρατώντας τους λίγο ακόμη στην επικαιρότητα. Κεντροαριστεροί (και πάλι) αναμασούν διαμαρτυρία προς τις εταιρείες που διαφημίζονται στην εκπομπή. Αν επιδιώκουν την "αντιφασιστική μας κινητοποίηση", δεν βλέπω να πετυχαίνουν πολλά.
2 Απρ 2013
Ο Πραματευτής
Ο Ιούλιος ήταν απρόσμενα ζεστός για τα δεδομένα των Βρυξελλών. Οι θερμοκρασίες των τριάντα-"φεύγα" βαθμών του θύμιζαν Ελλάδα. Τον Πύργο της Ηλείας, για την ακρίβεια, αν συνυπολόγιζε κανείς την αφόρητη υγρασία.
Ο Πραματευτής ίδρωσε, αλλά (όπως και ο ήρωας εκείνου του παλιού ανεκδότου) το σακάκι δεν το έβγαζε. Είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στη δύναμη του κλιματιστικού, που ακόμη - είναι αλήθεια - πάσχιζε να προσαρμοστεί στα δεδομένα της ώρας. Ήταν και το πρωτόκολλο, αυτό που ο ίδιος είχε θέσει στον εαυτό του, από πολύ παλιά που έκανε μπίζνες πριν τον επαναπατρισμό. Τη σημασία της άψογης ένδυσης δεν την υποτιμούσε.
Ειδικά σε μια τέτοια στιγμή, που τα χαρτιά με τα προσχέδια Της Συμφωνίας απλώνονταν μπροστά του από τις εργατικές γραμματείς. Η ποσότητα του χαρτιού δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητη - μάλιστα τα έγγραφα ήταν εις διπλούν, για να μείνει αντίγραφο και στην Άλλη Πλευρά αφού πέσουν οι υπογραφές.
Μόνο που ακόμη δεν είχε εμφανιστεί ο εκπρόσωπος Των Ευρωπαίων, αυτών που θα έδιναν την τελική συναίνεση πριν κινηθεί η διαδικασία για την οριστική έγκριση. Η καρέκλα δίπλα στον Πραματευτή ήταν ακόμη άδεια. Παράδοξο, ο νοτιοευρωπαίος να είναι ο συνεπέστερος. Δεν ήταν βέβαια τυπικό δείγμα - τόσα χρόνια στο Αμέρικα και στις επιχειρήσεις.
Όταν μπήκε μέσα ο σγουρομάλλης γυαλάκιας, ο Πραματευτής ξεροκατάπιε. Δεν καταλάβαινε γιατί θα έπρεπε το Γιούρογκρουπ να βρίσκεται κάτω από κάθε πέτρα που σηκώνεις. Μετά την τυπική χειραψία και τις συστάσεις, ο Πραματευτής ζήτησε συγγνώμη και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Ήθελε να ρίξει λίγο νερό πάνω του - κυρίως όμως, ήθελε να τακτοποιήσει τις σκέψεις του. Με όση καλή πίστη διέθετε, βρήκε μια λογική εξήγηση για την εμφάνιση του αντιπαθητικού ολλανδού.
Η Ευρωζώνη ήταν ένα μπαστάρδεμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Άρα, το προσχέδιο θα το υπέγραφε ως θεματοφύλακας των αντιλήψεων της ευρωπαϊκής ηγεσίας αφενός, των χρηματοπιστωτικών οργανισμών αφετέρου. Προσχέδιο ήταν άλλωστε - εισήγηση πριν από τις τελικές υπογραφές, τις οποίες θα έβαζαν οι καθ' ύλην αρμόδιοι. Πραματευτής ήταν κι ο απέναντι.
Γυρίζοντας στο μεγάλο τραπέζι, τον βρήκε να ξεφυλλίζει έναν από τους τόμους. Ο ολλανδός στάθηκε κάπου κι άφησε το στυλό να του πέσει από το χέρι. "Υπάρχουν κάποια κενά", είπε στα αγγλικά στον έλληνα. "Πρέπει να τα συζητήσουμε - και μάλιστα αμέσως." Ο χρονικός προσδιορισμός περίσσευε. Η προθεσμία - "πριν το κλείσιμο της μέρας" ήταν απόλυτη και ασφυκτική. Ήταν ήδη 3μμ - μόλις δύο ώρες τους έμεναν.
Ο Πραματευτής ήταν έξαλλος, όσο κι αν προσπαθούσε να μην το δείχνει. Τι πρόσκομμα της τελευταίας στιγμής ήταν αυτό; Ήταν έμπειρος και ήξερε καλά τα τρικ που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες περιπτώσεις, ήλπιζε όμως ότι αυτή τη φορά θα το απέφευγε. Διά πυρός και σιδήρου είχαν άλλωστε περάσει για να φτάσουν έως τις υπογραφές. Δεν θα άφηνε τη διάθεσή του να χαλάσει άλλο.
Ο ολλανδός συνέχισε: "Για το σκοπό αυτό, έφερα τον κατάλληλο άνθρωπο. Έχει γραφείο στο Πότσνταμ και παίζει στα δάχτυλα τα ασφαλιστικά. Και πέρα απ' αυτό, νομίζω ότι γνωρίζεστε, και μάλιστα από παλιά. Σαν τον παλιόφιλο, κανείς!" Μπροστά στα μάτια του απορημένου Πραματευτή, σηκώθηκε, στράφηκε προς την πόρτα και φώναξε: "Γκέραλντ!"
Ο καλεσμένος μπήκε με αργά βήματα, στάθηκε μπροστά στο τραπέζι, άνοιξε τα χέρια του θεατρικά και, με άψογο ελληνικό θήτα, ανέκραξε: "Ευθύμιος!"
"Γιω- ...Γιώ- ...Γιώργο!" ψέλλισε ο παλιός γνώριμος. Σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκονταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ο ανιψιός ενός αξιωματικού και ο γιος ενός άλλου, γνωστοί μεταξύ τους από παλιά, πολύ πριν θείος και πατέρας αντίστοιχα πρωταγωνιστήσουν στο αποτυχημένο κίνημα του Κωνσταντίνου, το Δεκέμβριο του '67.
Ο Γιώργος Έρσελμαν μεγαλώνοντας σπούδασε στη Γερμανία. Το επώνυμό του τον βοήθησε να ανακαλύψει τις παλιές γερμανικές ρίζες της οικογένειάς του - και σύντομα άλλαξε το όνομά του επί το γερμανικότερο (Γκέραλντ). Τώρα, ξαναβρισκόταν με τον παιδικό του φίλο. Ήταν απίστευτη η σύμπτωση. Ή μήπως δεν ήταν τυχαίο το αντάμωμα;
Ο "Ευθύμιος" αποφάσισε να κάνει την παρατήρηση μεταξύ σοβαρού και αστείου. "Αυτό είναι συνωμοσία!" είπε χαμογελώντας στους άλλους δύο. Η απάντηση που έλαβε από τον ολλανδό του έμαθε ότι στο εξής δεν θα έπρεπε να τον υποτιμά, διότι αν μη τι άλλο ήταν διαβασμένος. Ήταν η ατάκα που, σύμφωνα με τον Woodhouse, χρησιμοποιούσε ο Κωνσταντίνος σε όσους προσπαθούσαν να τον "ψαρέψουν" πριν από το αντικίνημα:
"Ο βασιλεύς δεν συνωμοτεί!"
Ο Πραματευτής ίδρωσε, αλλά (όπως και ο ήρωας εκείνου του παλιού ανεκδότου) το σακάκι δεν το έβγαζε. Είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στη δύναμη του κλιματιστικού, που ακόμη - είναι αλήθεια - πάσχιζε να προσαρμοστεί στα δεδομένα της ώρας. Ήταν και το πρωτόκολλο, αυτό που ο ίδιος είχε θέσει στον εαυτό του, από πολύ παλιά που έκανε μπίζνες πριν τον επαναπατρισμό. Τη σημασία της άψογης ένδυσης δεν την υποτιμούσε.
Ειδικά σε μια τέτοια στιγμή, που τα χαρτιά με τα προσχέδια Της Συμφωνίας απλώνονταν μπροστά του από τις εργατικές γραμματείς. Η ποσότητα του χαρτιού δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητη - μάλιστα τα έγγραφα ήταν εις διπλούν, για να μείνει αντίγραφο και στην Άλλη Πλευρά αφού πέσουν οι υπογραφές.
Μόνο που ακόμη δεν είχε εμφανιστεί ο εκπρόσωπος Των Ευρωπαίων, αυτών που θα έδιναν την τελική συναίνεση πριν κινηθεί η διαδικασία για την οριστική έγκριση. Η καρέκλα δίπλα στον Πραματευτή ήταν ακόμη άδεια. Παράδοξο, ο νοτιοευρωπαίος να είναι ο συνεπέστερος. Δεν ήταν βέβαια τυπικό δείγμα - τόσα χρόνια στο Αμέρικα και στις επιχειρήσεις.
Όταν μπήκε μέσα ο σγουρομάλλης γυαλάκιας, ο Πραματευτής ξεροκατάπιε. Δεν καταλάβαινε γιατί θα έπρεπε το Γιούρογκρουπ να βρίσκεται κάτω από κάθε πέτρα που σηκώνεις. Μετά την τυπική χειραψία και τις συστάσεις, ο Πραματευτής ζήτησε συγγνώμη και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Ήθελε να ρίξει λίγο νερό πάνω του - κυρίως όμως, ήθελε να τακτοποιήσει τις σκέψεις του. Με όση καλή πίστη διέθετε, βρήκε μια λογική εξήγηση για την εμφάνιση του αντιπαθητικού ολλανδού.
Η Ευρωζώνη ήταν ένα μπαστάρδεμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Άρα, το προσχέδιο θα το υπέγραφε ως θεματοφύλακας των αντιλήψεων της ευρωπαϊκής ηγεσίας αφενός, των χρηματοπιστωτικών οργανισμών αφετέρου. Προσχέδιο ήταν άλλωστε - εισήγηση πριν από τις τελικές υπογραφές, τις οποίες θα έβαζαν οι καθ' ύλην αρμόδιοι. Πραματευτής ήταν κι ο απέναντι.
Γυρίζοντας στο μεγάλο τραπέζι, τον βρήκε να ξεφυλλίζει έναν από τους τόμους. Ο ολλανδός στάθηκε κάπου κι άφησε το στυλό να του πέσει από το χέρι. "Υπάρχουν κάποια κενά", είπε στα αγγλικά στον έλληνα. "Πρέπει να τα συζητήσουμε - και μάλιστα αμέσως." Ο χρονικός προσδιορισμός περίσσευε. Η προθεσμία - "πριν το κλείσιμο της μέρας" ήταν απόλυτη και ασφυκτική. Ήταν ήδη 3μμ - μόλις δύο ώρες τους έμεναν.
Ο Πραματευτής ήταν έξαλλος, όσο κι αν προσπαθούσε να μην το δείχνει. Τι πρόσκομμα της τελευταίας στιγμής ήταν αυτό; Ήταν έμπειρος και ήξερε καλά τα τρικ που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες περιπτώσεις, ήλπιζε όμως ότι αυτή τη φορά θα το απέφευγε. Διά πυρός και σιδήρου είχαν άλλωστε περάσει για να φτάσουν έως τις υπογραφές. Δεν θα άφηνε τη διάθεσή του να χαλάσει άλλο.
Ο ολλανδός συνέχισε: "Για το σκοπό αυτό, έφερα τον κατάλληλο άνθρωπο. Έχει γραφείο στο Πότσνταμ και παίζει στα δάχτυλα τα ασφαλιστικά. Και πέρα απ' αυτό, νομίζω ότι γνωρίζεστε, και μάλιστα από παλιά. Σαν τον παλιόφιλο, κανείς!" Μπροστά στα μάτια του απορημένου Πραματευτή, σηκώθηκε, στράφηκε προς την πόρτα και φώναξε: "Γκέραλντ!"
Ο καλεσμένος μπήκε με αργά βήματα, στάθηκε μπροστά στο τραπέζι, άνοιξε τα χέρια του θεατρικά και, με άψογο ελληνικό θήτα, ανέκραξε: "Ευθύμιος!"
"Γιω- ...Γιώ- ...Γιώργο!" ψέλλισε ο παλιός γνώριμος. Σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκονταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ο ανιψιός ενός αξιωματικού και ο γιος ενός άλλου, γνωστοί μεταξύ τους από παλιά, πολύ πριν θείος και πατέρας αντίστοιχα πρωταγωνιστήσουν στο αποτυχημένο κίνημα του Κωνσταντίνου, το Δεκέμβριο του '67.
Ο Γιώργος Έρσελμαν μεγαλώνοντας σπούδασε στη Γερμανία. Το επώνυμό του τον βοήθησε να ανακαλύψει τις παλιές γερμανικές ρίζες της οικογένειάς του - και σύντομα άλλαξε το όνομά του επί το γερμανικότερο (Γκέραλντ). Τώρα, ξαναβρισκόταν με τον παιδικό του φίλο. Ήταν απίστευτη η σύμπτωση. Ή μήπως δεν ήταν τυχαίο το αντάμωμα;
Ο "Ευθύμιος" αποφάσισε να κάνει την παρατήρηση μεταξύ σοβαρού και αστείου. "Αυτό είναι συνωμοσία!" είπε χαμογελώντας στους άλλους δύο. Η απάντηση που έλαβε από τον ολλανδό του έμαθε ότι στο εξής δεν θα έπρεπε να τον υποτιμά, διότι αν μη τι άλλο ήταν διαβασμένος. Ήταν η ατάκα που, σύμφωνα με τον Woodhouse, χρησιμοποιούσε ο Κωνσταντίνος σε όσους προσπαθούσαν να τον "ψαρέψουν" πριν από το αντικίνημα:
"Ο βασιλεύς δεν συνωμοτεί!"
22 Μαρ 2013
Από το χαλλούμι στη Σαρακοστή
Η Κύπρος υιοθέτησε το € από το 2008. Πρόεδρος τότε ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος (του "Όχι στο σχέδιο Αννάν"). Τον πρώτο καιρό της δημοσιονομικής μας κρίσης (2010-2011), πολλοί ελλαδίτες κοιτούσαμε τη μεγαλόνησο με συμπάθεια, ζήλεια ή/και ελπίδα. Κάποιοι μετανάστευσαν εκεί (όταν κάνω ζάπινγκ στο ΡΙΚ συχνά πέφτω στον δυτικοελλαδίτη ηθοποιό Τσιμιτσέλη).
Όλα άλλαξαν αφότου το ελληνικό "κούρεμα ομολόγων" χτύπησε τον κυπριακό τραπεζικό τομέα. Το καλοκαίρι του 2012 η Κύπρος (με πρόεδρο τον κομμουνιστή Χριστόφια) ζήτησε "διάσωση" από την Ευρωζώνη, ενώ ήδη είχε προηγηθεί συμφωνία για ρωσικό δάνειο. Οι αποφάσεις όμως για τους ακριβείς όρους χρηματοδότησης της Κύπρου αναβλήθηκαν για μετά τις πρόσφατες εκλογές (Φεβρουάριος 2013, νικητής ο δεξιός Αναστασιάδης), που διεξήχθησαν με πλήρη επίγνωση του τι, σε γενικές γραμμές, ακολουθεί (και χωρίς σοβαρό αντίλογο).
Την περασμένη Κυριακή, ενώ η καρναβαλική παρέλαση ήταν σε εξέλιξη, έμαθα τυχαία σε πατρινό καφέ ότι στην Κύπρο άρχισε να εφαρμόζεται κάτι σαν το αργεντίνικο κοραλίτο, σε πρώτη φάση με ανακοίνωση κλεισίματος τραπεζικών καταστημάτων μέχρι νεωτέρας. Μετά συνειδητοποίησα τις "δραματικές" δηλώσεις Αναστασιάδη περί "εκβιασμού", που όμως οδήγησε σε ομόφωνη απόφαση του Eurogroup τα ξημερώματα του Σαββάτου: η "τρόικα" θα έδινε 10 δις και η Κύπρος θα τσόνταρε κάτι λιγότερο με μερική δήμευση καταθέσεων. Ο Αναστασιάδης φρόντισε να αλλάξει ελάχιστα το νομοσχέδιο (διατηρώντας τα "τέλη" και για τους κάτω των 100 χιλ. € - αφήνοντας απείραχτο το 9,9% για τις υψηλότερες καταθέσεις) και έβαλε τους βουλευτές του να δηλώσουν παρόντες. "Κέρδισε" - για την ακρίβεια έχασε - χρόνο, κατεβάζοντας νομοσχέδιο καταδικασμένο και από τον ίδιο! "Στημένο" το ματς.
Η "συνέχεια της ιστορίας" είναι ακόμη σε εξέλιξη, με μπόλικη ελλαδίτικη γαρνιτούρα, άσχετη μεν με την πραγματικότητα, πλην "συναρπαστική". Οι εδώ "αντιμνημονιακές" δυνάμεις εκστασιάστηκαν, τόσο που άρχισαν τις αγκαλίτσες μεταξύ τους. Η "στημένη" αρνητική ψήφος της κυπριακής βουλής προβάλλεται φυσικά ως το "περήφανο ΟΧΙ". Στην Ελλάδα, τέτοιο "όχι" δεν ειπώθηκε. Όντως, είναι κρίμα - με έναν καλό "σκηνοθέτη" θα το είχαμε κάνει κι εμείς, πάλι μας έβαλαν τα γυαλιά οι κουμπάροι.
Είναι ωραίο να ψάχνεις για εναλλακτικές. Είναι ακόμα ωραιότερο να έχεις εναλλακτικές.
Εμένα πάντως τα παραπάνω "καραγκιοζιλίκια" (δεν βρίσκω άλλη λέξη) του νέου κύπριου προέδρου μου θύμισαν την απαρχή της δικής μας κωλυσιεργίας. Λίγο πριν ανοίξει το Τριώδιο το 2011 (πάλι με τα καρναβάλια, δηλαδή), η τότε κυβέρνησή μας μπήκε σε ένα καταστροφικό παιχνίδι, δηλώνοντας αγανακτισμένη με την τρόικα, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Έγινε σαφές τότε (και κυρίως αργότερα, στη διάρκεια των 2 περίπου "χαμένων χρόνων" με αγανακτισμένους, Παπαδήμο, διπλές εκλογές και περίπου μηδέν μεταρρυθμίσεις) ότι, λιγότερο από ένα χρόνο μετά το σόου του Καστελλόριζου, δεν υπήρχε καμία σοβαρή πρόθεση υποστήριξης των κεντρικών επιλογών που σχετίζονταν με τη ρευστότητα της χώρας και την εξυγίανση του κράτους.
Ελπίζω πάνω απ' όλα η ταλαιπωρία των απλών ανθρώπων στην Κύπρο, για τους οποίους αποδεδειγμένα δεν δίνει δεκάρα η υψηλή πολιτική (που η μόνη της κάψα ήταν πώς δεν θα φύγουν τα ξένα κεφάλαια), να λήξει σύντομα. Οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πήραν καμία συνειδητή απόφαση να "φύγουν" από την Ευρώπη (στην οποία μπήκαν με μαγκιά - και με λίγη βοήθεια από ΓΑΠ μεριά - το 2004), καμία συνειδητή απόφαση να γίνουν άθλια λατινοαμερικάνικη χώρα, καμία συνειδητή απόφαση να "λακίσουν" από το δύσκολο δρόμο (παρόλο που γκρινιάζουν ότι θα τους συμβούν αυτά που πάθαμε κι εμείς οι καλαμαράδες).
Το κακό ξεκίνησε την Κυριακή της Τυρινής...
Όλα άλλαξαν αφότου το ελληνικό "κούρεμα ομολόγων" χτύπησε τον κυπριακό τραπεζικό τομέα. Το καλοκαίρι του 2012 η Κύπρος (με πρόεδρο τον κομμουνιστή Χριστόφια) ζήτησε "διάσωση" από την Ευρωζώνη, ενώ ήδη είχε προηγηθεί συμφωνία για ρωσικό δάνειο. Οι αποφάσεις όμως για τους ακριβείς όρους χρηματοδότησης της Κύπρου αναβλήθηκαν για μετά τις πρόσφατες εκλογές (Φεβρουάριος 2013, νικητής ο δεξιός Αναστασιάδης), που διεξήχθησαν με πλήρη επίγνωση του τι, σε γενικές γραμμές, ακολουθεί (και χωρίς σοβαρό αντίλογο).
Την περασμένη Κυριακή, ενώ η καρναβαλική παρέλαση ήταν σε εξέλιξη, έμαθα τυχαία σε πατρινό καφέ ότι στην Κύπρο άρχισε να εφαρμόζεται κάτι σαν το αργεντίνικο κοραλίτο, σε πρώτη φάση με ανακοίνωση κλεισίματος τραπεζικών καταστημάτων μέχρι νεωτέρας. Μετά συνειδητοποίησα τις "δραματικές" δηλώσεις Αναστασιάδη περί "εκβιασμού", που όμως οδήγησε σε ομόφωνη απόφαση του Eurogroup τα ξημερώματα του Σαββάτου: η "τρόικα" θα έδινε 10 δις και η Κύπρος θα τσόνταρε κάτι λιγότερο με μερική δήμευση καταθέσεων. Ο Αναστασιάδης φρόντισε να αλλάξει ελάχιστα το νομοσχέδιο (διατηρώντας τα "τέλη" και για τους κάτω των 100 χιλ. € - αφήνοντας απείραχτο το 9,9% για τις υψηλότερες καταθέσεις) και έβαλε τους βουλευτές του να δηλώσουν παρόντες. "Κέρδισε" - για την ακρίβεια έχασε - χρόνο, κατεβάζοντας νομοσχέδιο καταδικασμένο και από τον ίδιο! "Στημένο" το ματς.
Η "συνέχεια της ιστορίας" είναι ακόμη σε εξέλιξη, με μπόλικη ελλαδίτικη γαρνιτούρα, άσχετη μεν με την πραγματικότητα, πλην "συναρπαστική". Οι εδώ "αντιμνημονιακές" δυνάμεις εκστασιάστηκαν, τόσο που άρχισαν τις αγκαλίτσες μεταξύ τους. Η "στημένη" αρνητική ψήφος της κυπριακής βουλής προβάλλεται φυσικά ως το "περήφανο ΟΧΙ". Στην Ελλάδα, τέτοιο "όχι" δεν ειπώθηκε. Όντως, είναι κρίμα - με έναν καλό "σκηνοθέτη" θα το είχαμε κάνει κι εμείς, πάλι μας έβαλαν τα γυαλιά οι κουμπάροι.
Είναι ωραίο να ψάχνεις για εναλλακτικές. Είναι ακόμα ωραιότερο να έχεις εναλλακτικές.
Εμένα πάντως τα παραπάνω "καραγκιοζιλίκια" (δεν βρίσκω άλλη λέξη) του νέου κύπριου προέδρου μου θύμισαν την απαρχή της δικής μας κωλυσιεργίας. Λίγο πριν ανοίξει το Τριώδιο το 2011 (πάλι με τα καρναβάλια, δηλαδή), η τότε κυβέρνησή μας μπήκε σε ένα καταστροφικό παιχνίδι, δηλώνοντας αγανακτισμένη με την τρόικα, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Έγινε σαφές τότε (και κυρίως αργότερα, στη διάρκεια των 2 περίπου "χαμένων χρόνων" με αγανακτισμένους, Παπαδήμο, διπλές εκλογές και περίπου μηδέν μεταρρυθμίσεις) ότι, λιγότερο από ένα χρόνο μετά το σόου του Καστελλόριζου, δεν υπήρχε καμία σοβαρή πρόθεση υποστήριξης των κεντρικών επιλογών που σχετίζονταν με τη ρευστότητα της χώρας και την εξυγίανση του κράτους.
Ελπίζω πάνω απ' όλα η ταλαιπωρία των απλών ανθρώπων στην Κύπρο, για τους οποίους αποδεδειγμένα δεν δίνει δεκάρα η υψηλή πολιτική (που η μόνη της κάψα ήταν πώς δεν θα φύγουν τα ξένα κεφάλαια), να λήξει σύντομα. Οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πήραν καμία συνειδητή απόφαση να "φύγουν" από την Ευρώπη (στην οποία μπήκαν με μαγκιά - και με λίγη βοήθεια από ΓΑΠ μεριά - το 2004), καμία συνειδητή απόφαση να γίνουν άθλια λατινοαμερικάνικη χώρα, καμία συνειδητή απόφαση να "λακίσουν" από το δύσκολο δρόμο (παρόλο που γκρινιάζουν ότι θα τους συμβούν αυτά που πάθαμε κι εμείς οι καλαμαράδες).
Το κακό ξεκίνησε την Κυριακή της Τυρινής...
18 Μαρ 2013
Καλώς ήρθες και πάλι, τρελό(ν) Καρναβάλι
Στο πνεύμα του εορταστικού "τριημέρου", σας παρουσιάζουμε έθιμα από την Κύπρο, τόσο όμοια με τα ελλαδικά...
Ο ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΟΛΕΜΟΣ
Αμέτρητα σοκολατένια κέρματα ευρώ εκσφενδονίζονται μεταξύ των καρναβαλιστών. Με το διαφαινόμενο πολυήμερο κλείσιμο των κυπριακών τραπεζών, αυτά είναι ίσως τα μόνα νομίσματα που θα δει κανείς να κυκλοφορούν σε πλήρη αφθονία στο νησί.
ΤΑ (ΑΛ)ΕΥΡΩΜΟΥΝΤΖ(ΟΥΡ)ΩΜΑΤΑ
Είναι γνωστό ότι η μούντζα προέρχεται από βυζαντινή χειρονομία με την έννοια του "μουντζουρώματος". Βλέπουμε ότι η μεγαλόνησος, αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού και κατά τα βυζαντινά χρόνια, τήρησε κι αυτή την προαιώνια συνήθεια μέχρι τις μέρες μας.
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΑ ΑΡΜΑΤΑ
Οι δρόμοι πλημμύρισαν από άρματα. Στη φωτογραφία, κύπριος καρναβαλιστής που κάνει μια μικρή ανάπαυλα, πριν την παρέλαση, για να προμηθευτεί μονόευρα, πεντόευρα τζιαι πούντα από το a.t.m. της γειτονιάς του.
ΒΛΑΧΙΚΟΣ (ΚΑΛΑΜΑΡΑΔΙΚΟΣ) ΓΑΜΟΣ
Η λαϊκή αυτή παράσταση δεν περιορίζεται στους αρβανίτες της Θήβας και της Περαχώρας αλλά επεκτείνεται και στους κύπριους βρακοφόρους αδελφούς μας, που με τον τρόπο τους σατιρίζουν τους φουστανελοφόρους της κυρίως Ελλάδας (=καλαμαράδες). Πριν από το γάμο, απαραίτητη ιεροτελεστία είναι το ξύρισμα (και κούρεμα...) του γαμπρού.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ
Αποθεώνεται, υποσχόμενος τρελό ξεφάντωμα. Στο τέλος, φυσικά, τον καίνε...
Ο ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΟΛΕΜΟΣ
Αμέτρητα σοκολατένια κέρματα ευρώ εκσφενδονίζονται μεταξύ των καρναβαλιστών. Με το διαφαινόμενο πολυήμερο κλείσιμο των κυπριακών τραπεζών, αυτά είναι ίσως τα μόνα νομίσματα που θα δει κανείς να κυκλοφορούν σε πλήρη αφθονία στο νησί.
ΤΑ (ΑΛ)ΕΥΡΩΜΟΥΝΤΖ(ΟΥΡ)ΩΜΑΤΑ
Είναι γνωστό ότι η μούντζα προέρχεται από βυζαντινή χειρονομία με την έννοια του "μουντζουρώματος". Βλέπουμε ότι η μεγαλόνησος, αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού και κατά τα βυζαντινά χρόνια, τήρησε κι αυτή την προαιώνια συνήθεια μέχρι τις μέρες μας.
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΑ ΑΡΜΑΤΑ
Οι δρόμοι πλημμύρισαν από άρματα. Στη φωτογραφία, κύπριος καρναβαλιστής που κάνει μια μικρή ανάπαυλα, πριν την παρέλαση, για να προμηθευτεί μονόευρα, πεντόευρα τζιαι πούντα από το a.t.m. της γειτονιάς του.
ΒΛΑΧΙΚΟΣ (ΚΑΛΑΜΑΡΑΔΙΚΟΣ) ΓΑΜΟΣ
Η λαϊκή αυτή παράσταση δεν περιορίζεται στους αρβανίτες της Θήβας και της Περαχώρας αλλά επεκτείνεται και στους κύπριους βρακοφόρους αδελφούς μας, που με τον τρόπο τους σατιρίζουν τους φουστανελοφόρους της κυρίως Ελλάδας (=καλαμαράδες). Πριν από το γάμο, απαραίτητη ιεροτελεστία είναι το ξύρισμα (και κούρεμα...) του γαμπρού.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ
Αποθεώνεται, υποσχόμενος τρελό ξεφάντωμα. Στο τέλος, φυσικά, τον καίνε...
14 Μαρ 2013
Εδώ είναι ο κόμβος
Τα χρηματοδοτικά θέματα είναι οδυνηρά τα τελευταία χρόνια. Εξ άλλου, με το θέμα της τιμολόγησης του χρήστη δρόμων έχω ασχοληθεί ουκ ολίγες φορές. Ο λόγος που "εμπνέομαι" από την ανακοίνωση ενός επαρχιακού παραρτήματος της συντεχνίας μας είναι η ασχετοσύνη των συντακτών της (και όσων την υπογράφουν).
Επισημαίνουν οι "συνάδελφοι" ως αξιοπερίεργο, το ότι ένας αυτοκινητόδρομος συνδέεται με το τοπικό δίκτυο σε συγκεκριμένες θέσεις. Και προτείνουν, να παρακάμπτονται τα διόδια (αυτή είναι η "κάψα" τους) με αυτοσχέδιες εξόδους και επανεισόδους.
Πριν δημοσιευτεί η ανακοίνωση, η λογική λέει ότι θα την κοίταξαν κάποιοι πολιτικοί μηχανικοί, όχι απαραίτητα συγκοινωνιολόγοι, αλλά οποιασδήποτε κατεύθυνσης, μια και τα βασικά της οδοποιίας αποτελούν κοινό μάθημα, προαπαιτούμενο για το δίπλωμά μας. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, θα αρκούσε ένας "έμφρων, νοήμων" άνθρωπος να διαβάσει τον ΚΟΚ, ο οποίος ορίζει με σαφήνεια ότι στον αυτοκινητόδρομο δεν νοούνται είσοδοι-έξοδοι "όπου λάχει", παρά μόνο σε ανισόπεδους κόμβους, με συγκεκριμένες προδιαγραφές σχεδιασμού (λωρίδες επιτάχυνσης και επιβράδυνσης, σήμανση κ.λπ.).
Συμπεραίνει λοιπόν κανείς ότι το περιφερειακό ΤΕΕ Τρίπολης, μέρος ενός ιστορικού επιμελητηρίου που ποζάρει με το βαρύγδουπο χαρακτηρισμό του "τεχνικού συμβούλου του κράτους", δεν βρήκε στους κόλπους του, όχι συγκοινωνιολόγους ή άλλους πολιτικούς μηχανικούς, αλλά ούτε καν εκπροσώπους του είδους homo sapiens (που σημαίνει "έμφρων" ή "νοήμων" άνθρωπος).
Τι έκανε; Πήρε την καταγγελία εκπροσώπων της συμπαθούς φυλής των γορτυνίων (εξαιρετική φάρα σας λέω, ανήκω κι εγώ εκεί κατά το 50%, αν και με κάτι τέτοια θέλω να το ξεχνάω), τη στριφογύρισε και την ξέρασε αμάσητη σε ανακοίνωση που, θυμίζω, εκφράζει τεχνικό - επιστημονικό φορέα (και όχι βλαχοδημάρχους).
Αλλά τι να περιμένουμε, αλήθεια, όταν το ίδιο το κεντρικό ΤΕΕ αναλώνεται σε βαρύγδουπες διακηρύξεις όπως το ανούσιο "μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων", που είμαι σίγουρος ότι εξακολουθεί να τηρείται κατά γράμμα από τους αγωνισταράδες που το εμπνεύστηκαν και το ανακοίνωσαν.
Επισημαίνουν οι "συνάδελφοι" ως αξιοπερίεργο, το ότι ένας αυτοκινητόδρομος συνδέεται με το τοπικό δίκτυο σε συγκεκριμένες θέσεις. Και προτείνουν, να παρακάμπτονται τα διόδια (αυτή είναι η "κάψα" τους) με αυτοσχέδιες εξόδους και επανεισόδους.
Πριν δημοσιευτεί η ανακοίνωση, η λογική λέει ότι θα την κοίταξαν κάποιοι πολιτικοί μηχανικοί, όχι απαραίτητα συγκοινωνιολόγοι, αλλά οποιασδήποτε κατεύθυνσης, μια και τα βασικά της οδοποιίας αποτελούν κοινό μάθημα, προαπαιτούμενο για το δίπλωμά μας. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, θα αρκούσε ένας "έμφρων, νοήμων" άνθρωπος να διαβάσει τον ΚΟΚ, ο οποίος ορίζει με σαφήνεια ότι στον αυτοκινητόδρομο δεν νοούνται είσοδοι-έξοδοι "όπου λάχει", παρά μόνο σε ανισόπεδους κόμβους, με συγκεκριμένες προδιαγραφές σχεδιασμού (λωρίδες επιτάχυνσης και επιβράδυνσης, σήμανση κ.λπ.).
Συμπεραίνει λοιπόν κανείς ότι το περιφερειακό ΤΕΕ Τρίπολης, μέρος ενός ιστορικού επιμελητηρίου που ποζάρει με το βαρύγδουπο χαρακτηρισμό του "τεχνικού συμβούλου του κράτους", δεν βρήκε στους κόλπους του, όχι συγκοινωνιολόγους ή άλλους πολιτικούς μηχανικούς, αλλά ούτε καν εκπροσώπους του είδους homo sapiens (που σημαίνει "έμφρων" ή "νοήμων" άνθρωπος).
Τι έκανε; Πήρε την καταγγελία εκπροσώπων της συμπαθούς φυλής των γορτυνίων (εξαιρετική φάρα σας λέω, ανήκω κι εγώ εκεί κατά το 50%, αν και με κάτι τέτοια θέλω να το ξεχνάω), τη στριφογύρισε και την ξέρασε αμάσητη σε ανακοίνωση που, θυμίζω, εκφράζει τεχνικό - επιστημονικό φορέα (και όχι βλαχοδημάρχους).
Αλλά τι να περιμένουμε, αλήθεια, όταν το ίδιο το κεντρικό ΤΕΕ αναλώνεται σε βαρύγδουπες διακηρύξεις όπως το ανούσιο "μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων", που είμαι σίγουρος ότι εξακολουθεί να τηρείται κατά γράμμα από τους αγωνισταράδες που το εμπνεύστηκαν και το ανακοίνωσαν.
6 Μαρ 2013
Ναυαρινιακή Δημοκρατία - εις μνήμην του Μπολιβαριανού Τσάβες
Μέχρι το 2014, ο Αντώνης Σαμαράς ελπίζει ότι θα πορευθεί με την παντιέρα της εθνικής ευθύνης. Θεωρεί ότι προσωρινά και μόνο η παράταξη, της οποίας ηγείται, βρέθηκε κάτω του 30% (και κάτω του 20% τον "μη γενόμενο" Μάιο 2012). Θα συνεχίσει να κλαίγεται για τη "δυσκολία" του να είσαι πρωθυπουργός σήμερα στην Ελλάδα και να ποντάρει στο εκβιαστικό δίλημμα: Ή εμείς (που θα κρατήσουμε τη χώρα στην Ευρώπη), ή ο Τσίπρας, που θέλει να την κάνει Βενεζουέλα.
Πολλοί λένε ότι η επανεκλογή "λύνει τα χέρια", το είδαμε πρόσφατα και με τους θιασώτες του Ομπάμα που σε κάτι τέτοιο ελπίζουν. Εύλογα ο Σαμαράς θα ονειρεύεται να είναι λιγότερο (ή καθόλου) εξαρτημένος από κυβερνητικούς εταίρους. Είμαστε πλέον αρκετά υποψιασμένοι όλοι, για να πιστέψουμε την εικόνα του οσιομάρτυρα που πλασάρει ο πρωθυπουργός.
Ανέλπιστα, ο χθεσινός θάνατος του ηγέτη της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να διακρίνουμε καλύτερα τις μεσοπρόθεσμες επιδιώξεις του μεσσήνιου πολιτικού - και να εξηγήσουμε την απρόσμενη μετάλλαξή του, από λάβρο αντιμνημονιακό σε συναινετικό συνεργάτη του Πασόκ, η οποία αφελώς αποδίδεται σε στιγμιαίες γερμανικές πιέσεις το Νοέμβριο 2011.
Στην παρούσα κρίση, πολλές φορές έχει επισημανθεί η αδυναμία της Ευρώπης να λειτουργήσει με γνήσιο πνεύμα ένωσης και αλληλεγγύης. Αυτό δεν εμποδίζει όμως τις ηγεσίες των ισχυρότερων χωρών να τονίζουν (λιγότερο ή περισσότερο υποκριτικά) τη σταθερή θέση της Ελλάδας στην "ευρωπαϊκή οικογένεια" και, προς επίρρωσιν, να επικαλούνται διάφορα σύμβολα της αλληλένδετης πορείας της χώρας μας με τη γηραιά ήπειρο.
Αυτά τα σύμβολα δεν είναι λίγα. Μερικά είναι γνωστότερα και ήδη πολυχρησιμοποιημένα, όπως για παράδειγμα η "αρπαγή της Ευρώπης". Κάποια άλλα όμως έχουν έναν αθόρυβο αλλά ισχυρό συμβολισμό. Δεν φτάνουν βέβαια στο σημείο της πρόκλησης και προσβολής, όπως π.χ. θα γινόταν αν ανασυρόταν η σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας, στην οποία οι ανθενωτικοί προτίμησαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, χάνοντας (κατά τη δυτική άποψη) μια σοβαρή ελπίδα σωτηρίας από τη σκλαβιά στους εξ ανατολών.
Η ηπιότερη, και αποδεκτή στην Ελλάδα, εικόνα της σύνδεσης στο άρμα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων είναι, αναμφίβολα, η ναυμαχία του Ναυαρίνου, στην οποία - υπενθυμίζεται, για όσους πιστεύουν ότι οι κολοκοτρωναίοι και οι μαυρομιχάληδες μας έκαναν από μόνοι τους ανεξάρτητους - τριεθνής ναυτική δύναμη βρετανών, γάλλων και ρώσων νίκησε τους οθωμανούς και έθεσε τις βάσεις για τη σύσταση του, ελεγχόμενου, κράτους-μαξιλαριού που θα λεγόταν Ελλάδα.
Μια και στην Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε καθολική προσωπολατρία σε οποιονδήποτε ηγέτη (οι τιμές στον Ελ. Βενιζέλο π.χ. δεν έχουν καμία σχέση με περιπτώσεις τύπου Κεμάλ), θα ήταν αδύνατο να ανασυρθεί έστω και τώρα ένας απο τους επαναστατικούς ηγέτες για να συμβολίσει με το όνομά του τη χώρα - όπως χρησιμοποιήθηκε ο Μπολίβαρ (ηγέτης ευρύτερης σημασίας στη λατινική Αμερική βέβαια, αλλά ας μην κάνουμε πολύπλοκη τη συζήτηση) στο επίσημο, μετά από παρέμβαση Τσάβες το 1999, όνομα της Βενεζουέλας.
Καλά καταλάβατε. Με τα δεινά που περνά η Ελλάδα, οι σύμμαχοί μας έχουν πειστεί ότι είναι απολύτως απαραίτητο να δοθεί μια νέα πνοή εθνικής υπερηφάνειας. Θεωρούν, μεταξύ άλλων, ότι τέτοιοι συμβολισμοί θα ανακόψουν τον καλπάζοντα εθνικισμό. Και ο Αντώνης Σαμαράς, που το 1992 έγινε γνωστός (και κάπως δημοφιλής) ως "πατριώτης" που τα 'βαλε με τους "σκοπιανούς" (και μετέτρεψε σε άλυτο κόμπο ένα πρόβλημα που φαινόταν δευτερεύον), δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει μια νέα ώθηση σε αυτή τη γαλανόλευκη απόχρωση του προφίλ του (στοιχείο που δοκιμάζεται, φυσικά, από τη "ρεαλιστική" πολιτική που πρέπει να εφαρμόζει).
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, λοιπόν, η πολιτική μας ηγεσία (για την ακρίβεια, η ηγεσία της ηγεσίας, μια και αυτόν τον καιρό οι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι ασχολούνται με το μέλλον της κεντροαριστεράς) ετοιμάζεται να εισηγηθεί το νέο επίσημο όνομα της Ελλάδας, που θα εισαχθεί με κατάλληλη προσθήκη στη νέα συνταγματική αναθεώρηση (2014 και εξής).
Το όνομα αυτό, όπως αναφέρθηκε, δεν θα έχει αναφορά σε πρόσωπο. Όροι όπως "Καποδιστριακή" ή "Κολοκοτρωνέικη", κατ' αναλογίαν της "Μπολιβαριανής", δεν θα είχαν καμία τύχη εδώ. Ωστόσο, η περίοδος αναφοράς θα είναι η ίδια: αυτή της σύστασης του νεοελληνικού κράτους.
Ο νέος επιθετικός προσδιορισμός, "Ελληνική Ναυαρινιακή Δημοκρατία", πέρα από την αιώνια σύνδεση της μοίρας μας με αυτή της Ευρώπης, θα προσδώσει και ουκ ευκαταφρόνητη αίγλη στο ηρωικό Ναυαρίνο και την περιοχή του (Πύλος), προβάλλοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σημαντικό ρόλο που είχε από την αρχαιότητα (βλ. "σοφός Νέστορας" στα ομηρικά έπη) μέχρι σήμερα (ο κ. Σαμαράς τυχαίνει να κατάγεται από εκεί) στο "κουλάντρισμα" των ιθαγενών.
Πολλοί λένε ότι η επανεκλογή "λύνει τα χέρια", το είδαμε πρόσφατα και με τους θιασώτες του Ομπάμα που σε κάτι τέτοιο ελπίζουν. Εύλογα ο Σαμαράς θα ονειρεύεται να είναι λιγότερο (ή καθόλου) εξαρτημένος από κυβερνητικούς εταίρους. Είμαστε πλέον αρκετά υποψιασμένοι όλοι, για να πιστέψουμε την εικόνα του οσιομάρτυρα που πλασάρει ο πρωθυπουργός.
Ανέλπιστα, ο χθεσινός θάνατος του ηγέτη της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να διακρίνουμε καλύτερα τις μεσοπρόθεσμες επιδιώξεις του μεσσήνιου πολιτικού - και να εξηγήσουμε την απρόσμενη μετάλλαξή του, από λάβρο αντιμνημονιακό σε συναινετικό συνεργάτη του Πασόκ, η οποία αφελώς αποδίδεται σε στιγμιαίες γερμανικές πιέσεις το Νοέμβριο 2011.
Στην παρούσα κρίση, πολλές φορές έχει επισημανθεί η αδυναμία της Ευρώπης να λειτουργήσει με γνήσιο πνεύμα ένωσης και αλληλεγγύης. Αυτό δεν εμποδίζει όμως τις ηγεσίες των ισχυρότερων χωρών να τονίζουν (λιγότερο ή περισσότερο υποκριτικά) τη σταθερή θέση της Ελλάδας στην "ευρωπαϊκή οικογένεια" και, προς επίρρωσιν, να επικαλούνται διάφορα σύμβολα της αλληλένδετης πορείας της χώρας μας με τη γηραιά ήπειρο.
Αυτά τα σύμβολα δεν είναι λίγα. Μερικά είναι γνωστότερα και ήδη πολυχρησιμοποιημένα, όπως για παράδειγμα η "αρπαγή της Ευρώπης". Κάποια άλλα όμως έχουν έναν αθόρυβο αλλά ισχυρό συμβολισμό. Δεν φτάνουν βέβαια στο σημείο της πρόκλησης και προσβολής, όπως π.χ. θα γινόταν αν ανασυρόταν η σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας, στην οποία οι ανθενωτικοί προτίμησαν το τούρκικο φέσι από την παπική τιάρα, χάνοντας (κατά τη δυτική άποψη) μια σοβαρή ελπίδα σωτηρίας από τη σκλαβιά στους εξ ανατολών.
Η ηπιότερη, και αποδεκτή στην Ελλάδα, εικόνα της σύνδεσης στο άρμα των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων είναι, αναμφίβολα, η ναυμαχία του Ναυαρίνου, στην οποία - υπενθυμίζεται, για όσους πιστεύουν ότι οι κολοκοτρωναίοι και οι μαυρομιχάληδες μας έκαναν από μόνοι τους ανεξάρτητους - τριεθνής ναυτική δύναμη βρετανών, γάλλων και ρώσων νίκησε τους οθωμανούς και έθεσε τις βάσεις για τη σύσταση του, ελεγχόμενου, κράτους-μαξιλαριού που θα λεγόταν Ελλάδα.
Μια και στην Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε καθολική προσωπολατρία σε οποιονδήποτε ηγέτη (οι τιμές στον Ελ. Βενιζέλο π.χ. δεν έχουν καμία σχέση με περιπτώσεις τύπου Κεμάλ), θα ήταν αδύνατο να ανασυρθεί έστω και τώρα ένας απο τους επαναστατικούς ηγέτες για να συμβολίσει με το όνομά του τη χώρα - όπως χρησιμοποιήθηκε ο Μπολίβαρ (ηγέτης ευρύτερης σημασίας στη λατινική Αμερική βέβαια, αλλά ας μην κάνουμε πολύπλοκη τη συζήτηση) στο επίσημο, μετά από παρέμβαση Τσάβες το 1999, όνομα της Βενεζουέλας.
Καλά καταλάβατε. Με τα δεινά που περνά η Ελλάδα, οι σύμμαχοί μας έχουν πειστεί ότι είναι απολύτως απαραίτητο να δοθεί μια νέα πνοή εθνικής υπερηφάνειας. Θεωρούν, μεταξύ άλλων, ότι τέτοιοι συμβολισμοί θα ανακόψουν τον καλπάζοντα εθνικισμό. Και ο Αντώνης Σαμαράς, που το 1992 έγινε γνωστός (και κάπως δημοφιλής) ως "πατριώτης" που τα 'βαλε με τους "σκοπιανούς" (και μετέτρεψε σε άλυτο κόμπο ένα πρόβλημα που φαινόταν δευτερεύον), δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει μια νέα ώθηση σε αυτή τη γαλανόλευκη απόχρωση του προφίλ του (στοιχείο που δοκιμάζεται, φυσικά, από τη "ρεαλιστική" πολιτική που πρέπει να εφαρμόζει).
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, λοιπόν, η πολιτική μας ηγεσία (για την ακρίβεια, η ηγεσία της ηγεσίας, μια και αυτόν τον καιρό οι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι ασχολούνται με το μέλλον της κεντροαριστεράς) ετοιμάζεται να εισηγηθεί το νέο επίσημο όνομα της Ελλάδας, που θα εισαχθεί με κατάλληλη προσθήκη στη νέα συνταγματική αναθεώρηση (2014 και εξής).
Το όνομα αυτό, όπως αναφέρθηκε, δεν θα έχει αναφορά σε πρόσωπο. Όροι όπως "Καποδιστριακή" ή "Κολοκοτρωνέικη", κατ' αναλογίαν της "Μπολιβαριανής", δεν θα είχαν καμία τύχη εδώ. Ωστόσο, η περίοδος αναφοράς θα είναι η ίδια: αυτή της σύστασης του νεοελληνικού κράτους.
Ο νέος επιθετικός προσδιορισμός, "Ελληνική Ναυαρινιακή Δημοκρατία", πέρα από την αιώνια σύνδεση της μοίρας μας με αυτή της Ευρώπης, θα προσδώσει και ουκ ευκαταφρόνητη αίγλη στο ηρωικό Ναυαρίνο και την περιοχή του (Πύλος), προβάλλοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σημαντικό ρόλο που είχε από την αρχαιότητα (βλ. "σοφός Νέστορας" στα ομηρικά έπη) μέχρι σήμερα (ο κ. Σαμαράς τυχαίνει να κατάγεται από εκεί) στο "κουλάντρισμα" των ιθαγενών.
3 Μαρ 2013
"Το knack και πώς να το αποκτήσετε"
Ο Σύριζα βρήκε προσωρινά ταβάνι. Όλες οι δημοσκοπήσεις (χωρίς τις πονηρές "αναγωγές" αναποφάσιστων κ.λπ.) τον δίνουν στο 20 και κάτι τοις εκατό. Δύο πιθανές ερμηνείες:
(α) Στην κοινή γνώμη υπάρχει ακόμη ελπίδα ότι φέτος κάτι θα αλλάξει. Ανθρώπινο, το να ελπίζεις ακόμη κι όταν όλα τα γύρω σημάδια είναι αποθαρρυντικά: Προβλέψεις για ύφεση -5% φέτος, -1,5% του χρόνου και ανάκαμψη από το 2015! Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών: Καλά, ευχαριστώ, εσείς; Ανεργία (όπως είναι φυσικό), ασταμάτητη.
(β) Στο υποσύνολο της κοινής γνώμης, που κάποτε στήριζε Πασόκ και σήμερα νιώθει εξίσου μακριά από ΝΔ και Σύριζα, υπάρχει μια άλλου είδους ελπίδα: ότι ο "χώρος" δεν μπορεί παρά να εκφραστεί από μια ενιαία πολιτική δύναμη.
Ποια πολιτική δύναμη; Ο Βενιζέλος πρότεινε "άθροισμα" (με ...πολλαπλασιαστή) Πασόκ-Δημάρ. Για τα αθροίσματα (όταν ανακοινώνονται για εντυπωσιασμό χωρίς προεργασία), είναι πάντα χρήσιμη (παρά τη μικρότερή της κλίμακα) η πρόσφατη εμπειρία του Τζήμερου. Ο κεντροαριστερός χώρος μοιάζει σήμερα με τη μορφή που είχε μεταξύ 1958-1961. Έχουν ιδρυθεί "κινήσεις" που δεν είναι σίγουρο αν θα προλάβουν να δοκιμαστούν εκλογικά. Δεν είναι σίγουρο αν είναι και προς το συμφέρον του "χώρου" κάτι τέτοιο. Η κεντροαριστερά έφαγε ήδη το (διπλό) στραπάτσο του 2012. Το Πασόκ είναι εγκλωβισμένο στην ηγεσία του και θα μείνει άτολμο. Η ΔΗΜΑΡ με οποιαδήποτε ηγεσία θα είναι εξίσου "προσεκτική". Μάλλον όλοι περιμένουν μια χαρισματική ηγεσία που, ενδεχομένως υπό την πίεση κάποιας εκλογικής αναμέτρησης (με τις ευρωεκλογές σε 15 μήνες, ίσως, ή μήπως νωρίτερα;), "σαν έτοιμη από καιρό" θα έρθει σαν ένας νέος Γεώργιος (παππούς) Παπανδρέου να ενώσει την παράταξη και να δώσει διέξοδο σε έναν κόσμο που (ακόμη - για πόσο;) παραμένει απρόθυμος να πάει στη νέα ΕΔΑ και (παρά το χάρισμα, το "knack" του Τσίπρα) δυσκολεύεται να δει τους Στρατούληδες, Παπαδημούληδες, Μηλιούς, Σταθάκηδες (και πολύ περισσότερο τις γυναικείες "μορφές" του Σύριζα) ως τη φυσική συνέχεια της σοσιαλδημοκρατίας που, χαλαρά, στήριζε πάντα.
Πιθανός frontman της ενωμένης κεντροαριστεράς; Έχει ...knack; (Αν δεν τον αναγνωρίζετε, τόσο το καλύτερο, ας κρατηθεί στο παρασκήνιο για να μην "καεί")
(α) Στην κοινή γνώμη υπάρχει ακόμη ελπίδα ότι φέτος κάτι θα αλλάξει. Ανθρώπινο, το να ελπίζεις ακόμη κι όταν όλα τα γύρω σημάδια είναι αποθαρρυντικά: Προβλέψεις για ύφεση -5% φέτος, -1,5% του χρόνου και ανάκαμψη από το 2015! Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών: Καλά, ευχαριστώ, εσείς; Ανεργία (όπως είναι φυσικό), ασταμάτητη.
(β) Στο υποσύνολο της κοινής γνώμης, που κάποτε στήριζε Πασόκ και σήμερα νιώθει εξίσου μακριά από ΝΔ και Σύριζα, υπάρχει μια άλλου είδους ελπίδα: ότι ο "χώρος" δεν μπορεί παρά να εκφραστεί από μια ενιαία πολιτική δύναμη.
Ποια πολιτική δύναμη; Ο Βενιζέλος πρότεινε "άθροισμα" (με ...πολλαπλασιαστή) Πασόκ-Δημάρ. Για τα αθροίσματα (όταν ανακοινώνονται για εντυπωσιασμό χωρίς προεργασία), είναι πάντα χρήσιμη (παρά τη μικρότερή της κλίμακα) η πρόσφατη εμπειρία του Τζήμερου. Ο κεντροαριστερός χώρος μοιάζει σήμερα με τη μορφή που είχε μεταξύ 1958-1961. Έχουν ιδρυθεί "κινήσεις" που δεν είναι σίγουρο αν θα προλάβουν να δοκιμαστούν εκλογικά. Δεν είναι σίγουρο αν είναι και προς το συμφέρον του "χώρου" κάτι τέτοιο. Η κεντροαριστερά έφαγε ήδη το (διπλό) στραπάτσο του 2012. Το Πασόκ είναι εγκλωβισμένο στην ηγεσία του και θα μείνει άτολμο. Η ΔΗΜΑΡ με οποιαδήποτε ηγεσία θα είναι εξίσου "προσεκτική". Μάλλον όλοι περιμένουν μια χαρισματική ηγεσία που, ενδεχομένως υπό την πίεση κάποιας εκλογικής αναμέτρησης (με τις ευρωεκλογές σε 15 μήνες, ίσως, ή μήπως νωρίτερα;), "σαν έτοιμη από καιρό" θα έρθει σαν ένας νέος Γεώργιος (παππούς) Παπανδρέου να ενώσει την παράταξη και να δώσει διέξοδο σε έναν κόσμο που (ακόμη - για πόσο;) παραμένει απρόθυμος να πάει στη νέα ΕΔΑ και (παρά το χάρισμα, το "knack" του Τσίπρα) δυσκολεύεται να δει τους Στρατούληδες, Παπαδημούληδες, Μηλιούς, Σταθάκηδες (και πολύ περισσότερο τις γυναικείες "μορφές" του Σύριζα) ως τη φυσική συνέχεια της σοσιαλδημοκρατίας που, χαλαρά, στήριζε πάντα.
Πιθανός frontman της ενωμένης κεντροαριστεράς; Έχει ...knack; (Αν δεν τον αναγνωρίζετε, τόσο το καλύτερο, ας κρατηθεί στο παρασκήνιο για να μην "καεί")
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)