Νησιώτικα δρομάκια

Η βόλτα "στο δάσος" έχει σίγουρα την ομορφιά της, όπως και οι διακοπές στο βουνό. Κάποιοι γνωστοί μου είναι τόσο εξειδικευμένοι που είναι σε θέση να αναλύσουν τις κλιματολογικές διαφορές ανάμεσα στα Τρίκαλα Κορινθίας και την αρκαδική Βυτίνα (που για μένα δεν είναι και τόσο ορατές).

Οι παραστάσεις μου, από τα παιδικά ήδη χρόνια, ήταν διαφορετικές. Σίγουρα όλο και κάποια "δάση" υπήρχαν στα νησιά, όμως η εικόνα της εξοχής για μένα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό που οι πυροσβέστες συγκαταλέγουν στις "αγροτοδασικές εκτάσεις" - ορολογία που την έμαθα πολύ αργότερα, στην επαγγελματική μου ζωή.

Γεμάτα πλαγιές τα νησιά, βρίσκεις όμως κάμποσο επίπεδο έδαφος και διόδους που δεν μοιάζουν καθόλου με κακοτράχαλα μονοπάτια - και μπορείς να βαδίσεις ακόμη κι αν δεν είσαι υπεραθλητής. Οι αναβαθμίδες (αιμασιές τις έμαθα αργότερα, πεζούλες τις ήξερα μικρός) συγκρατούν το χώμα και επιτρέπουν "ήπιες αγροτικές εκμεταλλεύσεις", συνήθως passive που λένε κι οι ξένοι φίλοι μου. Έχεις μερικές δεκάδες ρίζες ελιές να "κάθονται", κι από κει και πέρα στάνες, κοτέτσια, κ.λπ. ανάλογα με την ενέργεια που μπορείς να διαθέσεις (άμεσα ή μέσω τρίτων). Καμιά φορά τυχαίνει να εγκαταλείπονται και να ρουμανιάζουν αυτές οι εκτάσεις. Λένε στη Σάμο για τις πλαγιές με τους αμπελώνες που έγιναν "δάση" τότε που πολλοί νησιώτες μετανάστευσαν στην Α(υ)στραλία.

Το δρομάκι της φωτογραφίας είναι σε μια περιοχή της ανατολικής Άνδρου - που παρά την απόσταση έχει πολλές ομοιότητες με τη Σάμο των παιδικών μου καλοκαιριών - με ζωντανή ανθρώπινη παρουσία, κοντά σε μια πηγή στο "no man's land" ανάμεσα σε δύο χωριά. Δεν νομίζω ότι θα το δείτε στο χάρτη των μονοπατιών για τους "ψαγμένους" αλλά έχω την εντύπωση ότι θα το επισκεφτούμε ξανά και ξανά για μια σύντομη, χαλαρωτική καλοκαιρινή βόλτα.

Οι Κυριακές των καταστημάτων

Όσο μεγάλωνα, γνώρισα πολύ καλά τι σημαίνει το κυριακάτικο άνοιγμα καταστήματος. Το δικό μας, ζαχαροπλαστείο γαρ, επιτρεπόταν να ανοίξει και Κυριακή. Κι αυτό μεταφραζόταν σε υποχρεωτική, αυτονόητη λειτουργία. Τόσο αυτονόητη όσο και αυτή των περισσότερων ανθοπωλείων, εστιατορίων, καφετεριών, σνακ μπαρ και άλλων εμπορικών εκμεταλλεύσεων που απευθύνονταν στις ανάγκες των πολλών και τυχερών, αυτών δηλαδή που είχαν ελεύθερο το σαββατοκύριακό τους (για λόγους απλότητας δεν θα πάω πίσω, στην προ του 1981 περίοδο της εξαήμερης εργασίας).

Περιττό να σας πω, πόσες και πόσες φορές σαν παιδί ζήλεψα τους συνομήλικούς μου που έβλεπαν περισσότερο τους γονείς τους, πήγαιναν οικογενειακές εκδρομές κ.λπ.

Είναι άδικες και ανισόρροπες οι κοινωνίες, ό,τι και να πει κανείς. Η σχεδόν απόλυτη δικαιοσύνη θα επιτυγχανόταν μόνο αν υπήρχε μια κοινωνική σύμβαση που θα απαγόρευε οποιαδήποτε εργασία ή εμπορική εκμετάλλευση στο 48ωρο Σαββάτου-Κυριακής. Κι εκεί ακόμη θα υπήρχαν οι αναγκαίες εξαιρέσεις, των πάσης φύσεως εφημερευόντων: από τις ένστολες υπηρεσίες που ποτέ δεν (πρέπει να) αργούν, δηλ. αστυνομία, στρατό κ.ά., μέχρι τους εκ περιτροπής "on-duty" (βενζινάδες κ.λπ.) όπως τους ξέραμε παλιά (κάποιους έως και σήμερα, π.χ. φαρμακεία).

Θα μας έκανε ενδεχομένως και πιο προνοητικούς μια τέτοια συντηρητική ρύθμιση, όπως παλιά, που ήμασταν και συνεπέστεροι (στα ραντεβού, προ κινητής τηλεφωνίας). Θα παίρναμε τρόφιμα για 3 μέρες - τι τα έχουμε τα ψυγεία; Και πιο κοινωνικοί θα γινόμασταν - με συγκεντρώσεις στα σπίτια φίλων και συγγενών, χωρίς να αναγκάζουμε κανέναν να χάνει την Κυριακή του για να μας ψήνει καφέδες ή μπριζόλες.

Κάπου εδώ όμως συνειδητοποιεί κανείς το εξής: Σημαντικό μέρος της εξέλιξης του κόσμου υπαγορεύεται από νέες, ή διαφοροποιημένες από το παρελθόν, αλλά σε κάθε περίπτωση πραγματικές ανάγκες. Μια και ο ελεύθερος χρόνος "των πολλών" εντοπίζεται στο σαββατοκύριακο, θα τους εξυπηρετούσε στ' αλήθεια η δυνατότητα να πάνε να ψωνίσουν ρούχα, βιβλία, έπιπλα ή ό,τι άλλο θέλουν, στη διάρκεια αυτού του ελεύθερου χρόνου, χωρίς άγχος.

Πολλές κοινωνίες στον κόσμο έχουν ανταποκριθεί σε αυτή τη σύγχρονη ανάγκη. Σε αντιστάθμισμα, τα καταστήματα μένουν κλειστά μια άλλη μέρα της εβδομάδας, συνήθως Δευτέρα (όπως σε εμάς τα θέατρα), είτε με περιορισμό είτε κατ' έθιμο. Στη δεύτερη περίπτωση, ο ευέλικτος επιχειρηματίας (που δεν είναι απαραίτητα ο μεγάλος σε μέγεθος εκμετάλλευσης) μπορεί να βάλει κόσμο εκ περιτροπής ή σε μερική απασχόληση κι έτσι να μείνει και 7 μέρες ανοικτός.

Α, να θυμίσω και κάτι που κάποιοι στη χώρα μας το παραβλέπουν (και δεν υπερβάλλω): Τα καταστήματα είναι επιχειρήσεις, έχουν "σκάψιμο", έχουν ρίσκο. Δεν το βλέπουν έτσι όλοι όσοι ανοίγουν κατάστημα. Το μαρτυρά η, συχνά απαντώμενη, προσέγγιση "να βγαίνει το ΤΕΒΕ, να έχουμε να απασχολούμαστε, να βγάλουμε σε 1-2 χρόνια το ποσό της επένδυσης κι έχει ο Θεός" (frappé economy). Όπως κι η προσέλκυση επιδοτήσεων "για επιχειρηματικότητα νέων/γυναικών/αναξιοπαθούντων", που (όχι πάντα, αλλά αρκετές φορές) αποτελούσε πεταμένα ευρωπαϊκά λεφτά μια και παρέτεινε για μερικά χρόνια ακόμη το προαναφερθέν "έχειν" του Θεού. Καθώς και (last but not least) η σοβιετική αντίληψη που αντανακλάται στα ωράρια των εμπορικών συλλόγων: Είναι δυνατόν να περπατάς σε πεζοδρομημένη εμπορική περιοχή μετά τις 4μμ του Σαββάτου και να επικρατεί νέκρα; Είναι - στα κέντρα των πόλεών μας. Τα παραπάνω δείχνουν ότι κάποιοι επιχειρηματίες (και τα όργανα εκπροσώπησής τους) θα προτιμούσαν φιξ τιμές, μηδέν ρίσκο κι όλοι οι "καλοί" να χωράνε. Τι σχέση έχει τώρα αυτό με το επιχειρείν, μην το ψάχνουμε.

Η εργατική νομοθεσία καλώς προβλέπει το πόσο μπορείς να κουράσεις έναν απλό εργαζόμενο, αυτό θα πρέπει να διαφυλαχθεί και κυρίως η εφαρμογή του. (Η εφαρμογή άλλωστε είναι κάτι που απαιτείται, και δεν είναι δεδομένο δυστυχώς, ακόμη και στη σημερινή κατάσταση.) Θα είναι λάθος να έχουμε ανοιχτά καταστήματα με αενάως εργαζόμενους τους ίδιους ανθρώπους. Λύσεις υπάρχουν και εφαρμόζονται (με πολυπλοκότερο μάλιστα τρόπο) σε βιομηχανίες καθώς και υπηρεσίες συνεχούς λειτουργίας (βάρδιες). Απλοποιημένες εκδοχές μπορούν να υποστηρίξουν επαρκώς το κυριακάτικο άνοιγμα.

Ναι, κάποιοι θα ξεβολευτούν με αυτή την ανακατανομή. Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχει λανθάνουσα νέα ζήτηση (δηλ. ο τζίρος δεν θα αυξηθεί από το κυριακάτικο άνοιγμα), όμως συνολικά θα είναι (πιστεύω) δικαιότερη η ισορροπία προσφοράς-ζήτησης.

Ως προς το ότι κάποιοι εργάζονται τις ώρες που αναπαύονται οι άλλοι, όχι, δεν θα γίνει δικαιότερος ο κόσμος. Το έχω νιώσει και στην ενήλικη, παραγωγική ζωή μου - έχω περάσει νύχτες και σαββατοκύριακα δουλεύοντας, κι ας ήμουν τύποις nine-to-fiver, Δευτέρα με Παρασκευή. Μα c'est la vie, που είπε κάποτε κι ο σύντροφος Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Αβάντα, μαέστρο, σ' έναν καλαματιανό

Το πράγμα έχει σοβαρέψει, όσο δεν παίρνει.

Η διαπλοκή του συγκροτήματος του Φαλήρου με τη γαλάζια μονταζιέρα, δηλ. τους επικοινωνιακούς "μαγείρους" του Μεγάρου Μαξίμου, είναι πλέον ολοφάνερη ακόμη και στον πιο καλόπιστο παρατηρητή.

Το τελευταίο κρούσμα, που τυχαία υπέπεσε στην αντίληψή μου (μια και εξακολουθώ να αποφεύγω τις ελληνικές εφημερίδες), είναι κραυγαλέο.

Την περασμένη Κυριακή 11/8/'13 το ταξιδιωτικό ένθετο της Καθημερινής παρουσίαζε - όπως συνηθίζει - συμπαθείς ταξιδιωτικούς προορισμούς.

Ένας απ' αυτούς ήταν το Λιμένι - όχι όμως αυτό που γνωρίζει ο "ψαγμένος" τουρίστας, δηλ. ο μικρός παραθαλάσσιος οικισμός ανάμεσα στην Αρεόπολη και το Οίτυλο της Λακωνίας.

Αγαπητοί αναγνώστες, η Καθημερινή μάς ενημερώνει ότι υπάρχει, κατά τα φαινόμενα, και δεύτερο Λιμένι, κάπου στη Μεσσηνία - το οποίο μάλιστα μοιάζει εντυπωσιακά με το πρώτο!

Αδιάψευστος μάρτυρας, η φωτογραφία.

Οι αθεόφοβοι σαμαρικοί, μετά από τη φασαρία που έκαναν - όσο ο νυν πρωθυπουργός ήταν υπουργός πολιτισμού - για να "φέρουν στη Μεσσηνία" το ναό του Επικούρειου Απόλλωνα (μια διαμάχη "σε ξένο αχυρώνα", όπως σας ενημέρωσε προ τετραετίας το παρόν ιστολόγιο), προσπαθούν τώρα να παρουσιάσουν ως "Μεσσηνιακή Μάνη" οτιδήποτε βρίσκεται δυτικά από το ακρωτήριο Ταίναρο.

Με αυτή τη λογική, η Βάθεια, ο Γερολιμένας, η ιστορική Τζίμοβα και νυν Αρεόπολη (μία από τις 54 κοιτίδες "έναρξης" της ελληνικής επανάστασης) και το Οίτυλο, αναπόσπαστα κομμάτια όλα της "μέσα" (και βεβαίως λακωνικής) Μάνης, παρουσιάζονται ως μεσσηνιακά, μόνο και μόνο επειδή η υποτιθέμενη σοβαρή εφημερίδα αβαντάρει τον Αντώνη Σαμαρά χορεύοντας, ανεξάντλητη, καλαματιανό...

(Στην κάτωθι εικόνα, το συνοδευτικό κείμενο, στραμμένο κατά 90 μοίρες για τεχνικούς λόγους - για να καταλάβετε, ότι δεν πρόκειται για λάθος στη λεζάντα της φωτογραφίας, αλλά για συστηματική παραποίηση. Εύγε.)

Ελληνισμός στο ράφι

Ωραίο και λογικό ακούγεται, στη θεωρία. Προτιμάτε τα ελληνικά προϊόντα. Ο κάθε απλός άνθρωπος θα ήθελε να βελτιωθεί το εμπορικό ισοζύγιο αυτής της κοινωνίας.

Κι ύστερα έρχονται οι παρεμβολές που θολώνουν το μήνυμα. Σε άσπρο και μπλε, τα εθνικά μας χρώματα.

Κατακλυζόμαστε από διακηρύξεις ελληνικότητας. Μερικές σε ευθεία μορφή (θετικές και αρνητικές διαφημίσεις), άλλες έμμεσες και υπόγειες (φημολογία).

Τα μάτια μας κάνουν "πουλάκια", ορθογωνικού σχήματος, με εννέα εναλλάξ χρωματισμένες ρίγες κι ένα σταυρό πάνω αριστερά. Η σημαία μας φιγουράρει σε φυλλάδια, οθόνες, αφίσες.

Οι πωλητές προϊόντων και υπηρεσιών καίγονται να μας αποδείξουν πόσο έλληνες είναι. Παλιά είχαμε κυρίως τους κρεοπώλες των κεντρικών αγορών που καυχιόνταν για το ελληνικό, και όχι σκοπιανό, κατσικάκι. Από πέρυσι (κυρίως) κονταροχτυπιούνται οι ζυθοποιοί. Πρόσφατα τα εθνικά μας χρώματα άρχισαν να καλύπτουν (απειλώντας την αναγνωρισιμότητα!) τις ρεκλάμες των αλυσίδων σούπερ μάρκετ:

- Ελληνικό με τη βούλα (με σημαιάκι απαραιτήτως δίπλα στη φωτογραφία του) το τάδε και το δείνα προϊόν

- "Βέρος έλληνας" ο Βερόπουλος. ΟΚ, αντάρτης στο βουνό ήταν (άρα και πατριώτης), δεν έχει όμως ακούσει κανείς ότι αυτή η αλυσίδα ανήκει (από το 1969!) στο διεθνή όμιλο Spar;

- Ελληνικά, επίσης, "τόσα και τόσα" προϊόντα των Λιντλ (κι ας θέλουν να τους μποϊκοτάρουν διάφοροι, τους γερμαναράδες)

Πώς να μπει η συζήτηση σε λεπτές έννοιες, όπως η προστιθέμενη αξία;

Υπάρχει άραγε έστω και δημοσιογραφική έρευνα στη χώρα μας που θα μας βοηθήσει να "ιχνηλατήσουμε" την προέλευση των προϊόντων που αγοράζουμε; (Παράδειγμα τέτοιας έρευνας εδώ: η γερμανική Zeit αναλύει μια κατεψυγμένη πίτσα στα "εξ ων συνετέθη" και η εικόνα είναι εξόχως σύνθετη, όπως φαντάζομαι συμβαίνει συνήθως στην πραγματική ζωή.)

Τα εθνικά μας σύμβολα συχνά μας συγκινούν. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά στις επιλογές που κάνουμε - είτε ως ψηφοφόροι, είτε ως καταναλωτές -  ας μη στεκόμαστε μόνο στο συναίσθημα.

Καλοκαιρινό απλικέησο;

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, δηλαδή δεν επιδιώκουμε να αντιδικούμε για τα gustibus και τα coloribus, τις ατομικές προτιμήσεις του καθενός.

Μπερδεύουν, όμως, κάποια διαφημιστικά μηνύματα, που υποτίθεται ανταποκρίνονται στις, εκδηλωμένες ή λανθάνουσες, προτιμήσεις αρκετών ανθρώπων.

Αν πιστέψουμε ορισμένα από αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αποχωριστούν τον αγαπημένο τους αθηναϊκό ραδιοσταθμό στις διακοπές τους.

Γι' αυτό και τους προτείνονται applications (απλικέησο, πώς το λένε) με τα οποία θα μπορούν στην παραλία, την καφετέρια ή το πουλ μπαρ να συνδέονται με τον Τάδε Εφ Εμ, που δεν θα είναι ακριβώς εφ εμ μια και θα τον πιάνουν διαδικτυακά, αλλά τι σημασία έχει;

Προσπαθώ να φανταστώ ποιοι από τους ανθρώπους που ξέρω θα ήταν τόσο απελπισμένοι ώστε στις λίγες (όλο και λιγότερες είναι για πολλούς) μέρες ανάπαυσης και φυγής από την καθημερινότητα (ακόμη κι αν μείνουν στο σπίτι τους) θα αποζητούν, τι ακριβώς;

Την καθημερινή ποιοτική ενημέρωση;

Τα τραγούδια από το playlist (κοινώς κονσέρβα);

Την αναβίωση της εμπειρίας που συνήθως συνδυάζεται με τη διαδρομή της δουλειάς και το σταμάτα-ξεκίνα;

Ούτε έναν υποψήφιο δεν μπορώ να σκεφτώ. Μάλλον κάνω παρέα με τα λάθος πρόσωπα. Εξαιρούνται ίσως ορισμένοι που υποπτεύομαι ότι περνούν την ώρα τους τηλεφωνώντας μήπως και τους κληρωθεί κάποιο δώρο: εκδρομή, βιβλίο, σιντί... Κι αυτούς, μου φαίνεται, θα τους ξεκόψω σιγά-σιγά :)

"Σσσστ! Μην τον ενοχλείτε, ακούει Πριτς Εφ Εμ!"

Ο Μπελούσης...

Ο Τζίμης δεν είχε την τύχη του αδελφού του. Κι αυτό είναι ταυτόχρονα καλό και κακό.

Ο μεγάλος αδελφός, Τζων Μπελούσι, είχε πρωταγωνιστήσει στο θρυλικό Blues Brothers, αλλά πήρε την κάτω βόλτα με τα ναρκωτικά, τα οποία τον πήραν από τη ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών, το 1982.

Ο Τζιμ τα γλίτωσε όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν γύρισε κάτι σαν το Blues Brothers.

Ούτε και στην προσωπική του ζωή "στέριωσε", έκανε τρεις γάμους (αν και για πολλούς αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό!).

Σήμερα όμως, λίγο πριν κλείσει τα 60, "ο Μπελούσης" (κατά το "Μενούσης") αποκτά μια δεύτερη ευκαιρία.

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ, του γνωστού φαληρικού συγκροτήματος (που πρωτίστως αναλώνεται στην υπαγόρευση ερωτήσεων σε εχθρικούς δημοσιογράφους), αποφάσισε να τον βγάλει από την αφάνεια.

Καλοκαιριάτικα, εκμεταλλευόμενος τη σιγή της Δημόσιας Τηλεόρασης (που ακόμη τη βγάζει με "κονσέρβες"), κάτι που μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι (ιδού οι συμπλεύσεις!), αντικατέστησε το CSI Νέας Υόρκης με τη δικαστική σειρά Defenders (που αγνοούμε αν προβάλλεται πουθενά αλλού στον κόσμο).

Σε αυτήν πρωταγωνιστεί ο βαλκάνιος ηθοποιός, που πλέον έχει χάσει αρκετά μαλλιά ώστε να υποδύεται πειστικά τον ώριμο ιταλο-αμερικάνο δικηγόρο Μορέλλι.

Η εδώ προβολή του κ. Μπελούση δεν είναι τυχαία. Οι Μπελούσηδες είναι γνωστοί - και βραβευμένοι - ως αλβανο-αμερικανοί από το Σικάγο. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη.

Το χωριό του Μπελουσαίικου είναι η Κιτέζα (Qyteze), σε απόσταση αναπνοής από τα σύνορα, κάπου ανάμεσα στην Καστοριά και την Κορυτσά.

(Κιτέζα υπάρχει και στην Αττική, στο Λαγονήσι.)

Η δε μητέρα των Μπελούσηδων, Αγνή, ήταν κόρη μετανάστη από την Ελλάδα. Σύμφωνα δε με αποκλειστικές πληροφορίες, ήταν συγγενής με τον έλληνα πρωθυπουργό (οι συμπλεύσεις που λέγαμε!), μια και το επώνυμό της ήταν...

...Σαμαρά!

Δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί αν η Αγνή ήταν η περίφημη "θεία από το Σικάγο", που έστελνε κουλουράκια και άλλα καλούδια στον Αντώνη τον καιρό που σπούδαζε στη Μασαχουσέτη.

Όλα όμως δείχνουν, για μια ακόμη φορά, ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Έχετε γεια βρυσούλες

Ένα εξαιρετικά κακόγουστο σύμβολο απειλεί να εισβάλει στα πληκτρολόγιά μας.

Διαπιστώνοντας ότι στα αγγλικά - την πιο διαδεδομένη παγκοσμίως γλώσσα - ξοδεύεται "πάρα πολύς" χρόνος για να γράφεται το οριστικό άρθρο the, ένας Paul Mathis προτείνει την αντικατάστασή του από μια βρύση.

Καλά διαβάσατε.

Ћ

Η καλικατζούρα που βλέπετε αποτελεί συνδυασμό των γραμμάτων "t" & "h" και θα ονομάζεται tap, λόγω του σχήματος που θυμίζει (με λίγη φαντασία) βρυσούλα.

Αυτή η ντε φάκτο αύξηση του αριθμού γραμμάτων είναι άγνωστο αν θα ενταχθεί χωρίς κραδασμούς στην αγγλική γλώσσα.

Θα πρέπει καταρχήν να συμφωνηθεί αν το 27ο γράμμα θα είναι το τελευταίο της αλφαβήτου ή αν η σειρά του θα είναι εμβόλιμη ανάμεσα στο "t" και το "u".

Ακόμη σημαντικότερο, μεγάλη μερίδα των φιλολόγων αγγλικής γλώσσας δεν θα δεχτούν αδιαμαρτύρητα την καινοτομία του κ. Mathis.

Οι συντηρητικότεροι θα ανατρέξουν στις ρίζες των γλωσσών της ίδιας οικογένειας, επισημαίνοντας ότι σήμερα τουλάχιστον μία γλώσσα - η ισλανδική - διατηρεί γράμματα που αντιστοιχούσαν στους φθόγγους "δ" και "θ". Η χρήση του συμβόλου "þ" (γράμμα "thorn") θεωρείται ιστορικά ορθή και, αντικειμενικά, εξοικονομεί το 1/3 του χρόνου που απαιτείται για να γράψεις "the". (Αρκεί να μάθεις σε ποιο σημείο του πληκτρολογίου θα βρίσκεται το σκανδιναβικό σύμβολο.)

Αλλά και οι πρακτικότερα σκεπτόμενοι έχουν τη δική τους πρόταση, που μάλιστα επιβιώνει σε επιγραφές αγαπημένων τους εντευκτηρίων. Το οριστικό άρθρο, επί αιώνες, απεικονιζόταν χάριν συντομίας με το διγράμματο "ye". Και πάλι, γλιτώνουμε το 1/3 των πληκτρολογήσεων, και χωρίς να αλλάζουμε τα πληκτρολόγιά μας.

Αφήστε λοιπόν τον κ. Mathis να ανοιγοκλείνει τις βρυσούλες του και πάμε να απολαύσουμε καμιά μπύρα στο στέκι με το όνομα Ye Olde Pub.

Περιορισμός κατοίκων

Το ασυνήθιστο μέτρο του περιορισμού κατοίκων επέλεξε η γαλλική κυβέρνηση στην προσπάθεια αντιμετώπισης των αντιδράσεων κατά των νέων μέτρων λιτότητας, που θα ισχύσουν από την 1η Ιανουαρίου 2016, επίσημη ημέρα έναρξης λειτουργίας της ευρωζώνης δύο ταχυτήτων.

Συγκεκριμένα, μερικά εκατομμύρια κάτοικοι της banlieue (τουρκιστί banliyö), δηλ. της προαστιακής ζώνης του μείζονος Παρισίου, θα περιοριστούν από την είσοδο εντός των ορίων του 75ου νομού, ήτοι της πάλαι ποτέ περιτοιχισμένης γαλλικής πρωτεύουσας.

Για το σκοπό αυτό, οι συρμοί του RER, του παριζιάνικου προαστιακού σιδηροδρόμου, θα αναχωρούν και θα τερματίζουν στις διάφορες πορτ - πάλαι ποτέ πύλες των τειχών - με κατάλληλη μεταβολή των δρομολογίων τους. Ομοίως, οι οδικές προσβάσεις της λεωφόρου μπουλβάρ Περιφερίκ θα αποκλειστούν με όλα τα μέσα που προβλέπονται από την ευρωπαϊκή Οδηγία προσωρινής σήμανσης και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Arrows.

Ο περιορισμός κατοίκων αποτέλεσε, και αυτός, μέτρο που πρωτοδοκιμάστηκε στην Ελλάδα, στην αντίστοιχη εμπειρία της ακριβώς ένα χρόνο νωρίτερα, την Πρωτοχρονιά του 2015, οπότε και αποχώρησε μονομερώς (αλλά και κλωτσηδόν) από την ευρωζώνη, όσο αυτή παρέμενε ακόμη μονοτάχυτη.

Αποτελεί, κατά πολλούς, την άλλη όψη του εξίσου ακραίου μέτρου της διανομής κατοίκων, που εύστοχα και γλαφυρά περιγράφεται σε άλλο ιστολόγιο.

Με άλλη έννοια και ορθογραφία, ο περιορισμός κατ' οίκον είχε παλαιότερα δοκιμαστεί με επιτυχία στην Ελλάδα, από αυταρχικότερα καθεστώτα και σε εποχές με χειρότερες συγκοινωνιακές συνδέσεις. Το μέτρο αυτό συντελούσε στην αποφυγή συμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων, ενώ ικανοποιούνταν ταυτόχρονα στο ακέραιο ο στόχος, να φύγουν απ' τα πόδια μας οι ενοχλητικοί αντιφρονούντες.

Ταυτόχρονα, έμπαιναν τα θεμέλια για την τουριστική ανάδειξη, γύρω στο 1980-85, νησιών της λεγόμενης άγονης γραμμής (βλ. Ικαρία) όπως και ορεινών "παραδείσων" (π.χ. Ζάτουνα, τόπος εξορίας του Μίκη).

ΕΔΕ για τον Jamiroquai!

Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) διετάχθη σήμερα στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Η ΕΔΕ αποτελεί ανταπόκριση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου σε "όζουσες" και "ζέουσες" καταγγελίες [σημείωση: ανέκαθεν ορολογία Πάνου Παναγιωτόπουλου] σχετικά με την υγιεινή των χώρων που φιλοξενούν διεθνούς ακτινοβολίας καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Σύμφωνα με επανειλημμένα γραπτά και προφορικά παράπονα, η παραμέληση των κλειστών υποστηρικτικών χώρων (καμαρίνια κ.λπ.) κατά τους θερινούς μήνες είναι παροιμιώδης.

Τελευταίο κρούσμα αποτέλεσαν τα παρασκήνια νεανικής ροκ-ποπ εκδήλωσης (πολυσυναυλίας), στην οποία επρόκειτο να εμφανιστεί, ως έκπληξη της τελευταίας στιγμής, καλλιτέχνης με τη δική του μακρόχρονη ιστορία στο μουσικό στερέωμα.

Το μεσημέρι πριν τη συναυλία, εργάτες των συνεργείων που εργάζονταν στην τεχνική υποστήριξη διαπίστωσαν ότι επικρατούσε μια απροσδιόριστη, έντονη μπόχα.

Παρόλο που αρχικά την απέδωσαν στην πολυκοσμία και σε πιθανή ιδιαιτερότητα των τοπικών νερών, σύντομα οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την οσμή και άρχισαν να ψάχνουν την προέλευσή τους.

"Η μύτη τους" δεν άργησε να τους οδηγήσει στο καμαρίνι του καλλιτέχνη-έκπληξη. Χτύπησαν την πόρτα επανειλημμένα - και λίγο αργότερα άρχισαν να φωνάζουν το όνομά του. Καμία απόκριση.

Με τη βοήθεια των υπεύθυνων ασφαλείας, σε λίγη ώρα η πόρτα είχε παραβιαστεί. Ο Jamiroquai δεν ήταν ακόμη εκεί. Σύντομα όμως όλοι ησύχασαν, μια και έγινε κατανοητή η πηγή της μυρωδιάς. Ο μεγάλος καλλιτέχνης είχε πετάξει το χαρακτηριστικό καπέλο του - γνωστό και ως ψόφια γάτα - μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο, για όση ώρα θα πεταγόταν για ένα μπανάκι στην παραλία του Σχοινιά.

Ο Υπουργός, παρότι γνώστης των ιδιοτροπιών του καλλιτέχνη, επέμεινε στην ΕΔΕ για λόγους παραδειγματισμού ("καλύτερος είναι ο Άδωνις με τις νυχτερινές επιδρομές;") αλλά και για την εξιχνίαση της αμέλειας που οδήγησε στο μισάνοιχτο παράθυρο.

Ο τρίτος δρόμος (ξανά!)

Η ελληνική κεντροαριστερά έχει αυτή τη στιγμή κατά την ταπεινή μου γνώμη να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους.

Πρώτος δρόμος: Το άρμα του Σύριζα.

Εδώ ποντάρει κανείς στο ότι το 27% μπορεί να γίνει μαζικό ρεύμα, κάτι σαν το Πασόκ του '81. Τα θραύσματα του Πασόκ (Μόσιαλος, Αννούλα, ίσως κι άλλοι) κι ο Κουβέλης θα μετατρέπονταν κατά την εκδοχή αυτή σε συνιστώσες της "αναπόφευκτης" κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Μακριά από κυβερνητικές ευθύνες (που τις επωμίζονται οι ολίγοι του Βενιζέλου) οι σοσιαλδημοκράτες "στρογγυλεύουν" καίρια το προφίλ της Αριστεράς και προετοιμάζουν το έδαφος για ρεαλιστικές διεξόδους, διανθισμένες με συμβολικές "τομές" στη μονοτονία των μνημονίων: πρωτοβουλίες κατά της ανεργίας, δημοκρατικά τόξα, κ.λπ. Η συνεργασία αυτή γίνεται στο πλαίσιο μιας διεύρυνσης του Σύριζα, που μάλιστα μπορεί να έχει ως αφορμή τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Δεύτερος δρόμος: Η "μαγιά" του 20% (Πασόκ, Δημάρ και το knack).

Κατά την άποψη αυτή ο Βενιζέλος, αντιπαθής ή μη, είναι απλά ένα αναγκαίο ενδιάμεσο στάδιο στη διαδοχή των ηγεσιών. Ο χώρος της κεντροαριστεράς, με το Πασόκ ως απαραίτητο συστατικό, κρίνεται ως διακριτός σε σχέση με το Σύριζα. Η Δημάρ πιστεύεται ότι θα ακολουθήσει, μια και σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να σταθεί μόνη της σε αναμέτρηση απέναντι στο Σύριζα (κοινοβουλευτική επιβίωση). Με ακροβασίες (για να μην κλυδωνιστεί και η κυβερνητική σύμπραξη ΝΔ-Πασόκ), η σύμπηξη της κεντροαριστερής συμμαχίας αναβάλλεται τυπικά (παρά την παρασκηνιακή προετοιμασία της) μέχρι τις παραμονές των εθνικών εκλογών, που πιστεύεται βάσιμα (από τους θιασώτες αυτού του σεναρίου) ότι θα έρθουν πολύ νωρίτερα από τις τοπικές + ευρωπαϊκές του Ιουνίου 2014.

Εσείς ποιον δρόμο θεωρείτε πιθανότερο;

Ή μήπως κυοφορείται κι εδώ ένας ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;

Έχε γεια, καημένε κόσμε

Οι δραπέτες που κυνηγά η ΕΛΑΣ, σύμφωνα με πληροφορίες του απογεύματος του Σαββάτου 6/7, κατευθύνονταν στο Ζάλογγο.

Οι διώκτες τους, όπως πληροφορούμαστε, θα ήθελαν πολύ να πετύχουν τον εγκλωβισμό τους σε αυτήν την περιοχή.

Εάν μάλιστα αυτό επιτευχθεί στα όρια ενός συγκεκριμένου βραχώδους λόφου, που θα αναγκάσει τους αλβανούς (και άρα αλβανόφωνους, δεν το λέμε τυχαία αυτό) φυγάδες σε κίνηση αυτοθυσίας, θα δοθεί η μοναδική ευκαιρία να αποδειχτεί ότι κάθε άλλο παρά "μύθο" αποτελεί η συστηματική (κατά τα φαινόμενα) επιλογή αυτού του σημείου.

Για μια Ελλάδα αρχαία

Παρά τους όρκους αφοσίωσης προς την Τρόικα για άμεσες μεταρρυθμίσεις, τη διακήρυξη σωτηρίας της πατρίδας και την ξεκαρφωτική ομιλία Βορίδη ("για όλα φταίει ο Ανδρέας Π."), δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι και ο Αντώνης Σαμαράς επιδιώκει να χαϊδέψει τα αυτιά του σταθερά δυνατότερου - αν και όχι πλειοψηφικού - ρεύματος της ελληνικής κοινωνίας:

Του ενός τρίτου (πάνω-κάτω) που νοσταλγεί τη διακυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και συγκεκριμένα την τετραετία 1981-1985 - δείτε σχετική ανάρτηση αυτού του ιστολογίου από τον Οκτώβριο του 2011, εδώ.

Η επαναφορά του συνθήματος-ζόμπι, "νέα Ελλάδα", στον επίλογο του συνεδρίου της ΝΔ σήμερα, μόνο με αυτή την τακτική μπορεί να συνδεθεί.

Πολύ πριν οικειοποιηθούν άλλοι (ο κακόμοιρος Ανδρέας Λοβέρδος και ένας παγκοσμίως άγνωστος ονόματι Ηλίας Μαρκόπουλος) τον τίτλο αυτό για τις πολιτικές τους κινήσεις, ο μεταπολιτευτικός δικομματισμός είχε καταφέρει κάτι απίστευτο - συμβολικό, ίσως, για την μετέπειτα συμπόρευση των δύο πάλαι ποτέ πόλων:

Το συγκεκριμένο σλόγκαν ενώνει, κατά κάποιο τρόπο, Πασόκ και Νέα Δημοκρατία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, στη νίκη-τομή του 1981, γινόταν δεκτός από τα πλήθη με την ιαχή: "Μαζί σου / Αντρέα / για μια Ελλάδα νέα".

Τέσσερα χρόνια μετά, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χρησιμοποίησε για λογαριασμό της αντιπολίτευσης τις ίδιες δύο λέξεις, κάτι που είχε επισημάνει και το Time σε ένα από τα λίγα, τότε, πρωτοσέλιδα που αφιέρωσε στη χώρα μας (ευτυχισμένες εποχές, όταν δεν ασχολούνταν μαζί μας, πιστέψτε με).

"...Adopting the slogan Nea Ellada (New Greece)..." σχολίαζε το περιοδικό. Υιοθετήθηκε το σύνθημα, φυσικά, δεν ανακαλύφθηκε από όσους συνέθεσαν τις αλήστου μνήμης αφίσες με το "Φιλελεύθερη, Νέα Ελλάδα", που τοποθετήθηκαν (πάνω και αντίστοιχα κάτω από άλλες) σε πάμπολλα σημεία της επικράτειας, στην προσπάθεια να αποσπάσουν την προσοχή όλων μας και την ψήφο των πολιτών.

Η νέα Ελλάδα, κοινό και κοινότοπο "motto", ενώνει τις δεινοσαυρικές πολιτικές δυνάμεις. Εμείς που θέλουμε να ακούσουμε, να δούμε και κυρίως να αγγίξουμε κάτι καινούργιο, πού μπορούμε να χτυπήσουμε το κεφάλι μας;

 

Χαμένοι χώροι

Στην Κόρινθο γίνονται αυτές τις μέρες οι εκδηλώσεις του Φαντάσου την Πόλη. Πρόλαβα και είδα στα γρήγορα μακέτες και πάνελ από προτεινόμενες πολεοδομικές παρεμβάσεις καθώς και την παράσταση στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό σήμερα Τετάρτη 19/6.

Ξεκινάω με τις πολεοδομικές παρεμβάσεις που πάντα με ενδιαφέρουν, πείτε το και απωθημένο - σε μια δεύτερη ζωή θα διάλεγα το μεταπτυχιακό πολεοδομίας και περιφερειολογίας του LSE, στο οποίο με είχαν δεχτεί. Μπορεί να μην απέκτησα τις εξειδικευμένες γνώσεις αλλά στον τομέα αυτό βλέπω το απαραίτητο πλαίσιο στο οποίο πρέπει να ταιριάζουν τα στοιχεία του "δικού μου" αντικειμένου (συγκοινωνιακά-κυκλοφοριακά). Νιώθω επίσης ότι μπορώ να μιλήσω για μια πόλη στην οποία έκλεισα ήδη 6 χρόνια.

Κοινό πρόβλημα πολλών πόλεων, μικρών και μεγάλων, είναι διάφοροι "χαμένοι χώροι" που επιδιώκεται να ανακτηθούν και να αξιοποιηθούν. Στην Κόρινθο το εμφανέστερο τέτοιο παράδειγμα είναι η περιοχή του μετρικού σιδηροδρομικού σταθμού και ο συνεχόμενος χώρος στα δυτικά του μέχρι την παραλία.

Τέτοιες δουλειές θέλουν χρήμα αλλά και καλή διαχείριση αυτού. Κακό παράδειγμα είναι τα όσα έχουν έως τώρα γίνει, που δείχνουν αποσπασματικά. Η παραλιακή διαμόρφωση, με τα μπλόκια, τον τσιμεντένιο διάδρομο, τα κακόμοιρα τα δεντράκια, είναι ασχημότερη και από το τουρκικό Κουσάντασι. Ο δρόμος, που αποτελεί συντόμευση ανάμεσα στο κέντρο και την Ποσειδωνία, διασχίζεται με ουκ αμελητέα ταχύτητα από αυτοκίνητα και του λείπει η σαφής, ασφαλής οριοθέτηση μεταξύ χώρων κίνησης, στάθμευσης και ήπιων χρήσεων (πεζοί, ποδήλατα). Παραδίπλα, οι τοίχοι του σιδηροδρομικού σταθμού γκρεμίστηκαν, αλλά δεν είναι σαφές το συνολικό όραμα.

Ο σχεδιασμός του μέλλοντος δεν είναι το δυνατότερό μας σημείο. Εκεί όπου "διαπρέπουμε" είναι στην αναβίωση της ιστορίας, χωρίς να περιοριζόμαστε στην καλή γνώση και την αποδοχή της (και χωρίς να επιτυγχάνουμε καν αυτά τα δύο). Κι αυτό μας φέρνει στη σημερινή εκδήλωση, στο θεατρικό δρώμενο με βασικό θέμα το "πότε θα ξεκινήσει και πάλι να λειτουργεί το τραίνο" - το παλιό, μετρικό τραίνο, παράλληλα με το οποίο ήδη λειτουργεί (με όλα της τα ζητήματα) σύγχρονη γραμμή κανονικού εύρους. Μου ειπώθηκε μάλιστα ότι (υποθέτω από "φορείς" ή συλλόγους) θα αναζητηθεί χρηματοδότηση για την αποκατάσταση του συνόλου του πελοποννησιακού μετρικού δικτύου, έτσι ώστε να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο για λειτουργία (για να επιτελέσει ποιο ακριβώς μεταφορικό έργο; Λεπτομέρειες, τώρα...).

Στα θετικά, πάντως, της αποψινής βραδιάς ήταν το όμορφο τάνγκο στην παλιά αποβάθρα, το κέφι αρκετών από τους συμμετέχοντες και η ίδια η παρουσία πολλών από τους ενδιαφέροντες ανθρώπους της πόλης. Πρέπει επίσης να ειπωθεί ότι η όλη εκδήλωση δεν θα ήταν εφικτή αν δεν είχε ξεκινήσει πέρυσι το καλοκαίρι η λειτουργία του χώρου "φιλοξενίας" λαθρομεταναστών στο προσωρινό στρατόπεδο - εναντίον της οποίας ξιφουλκούσαν και ωρύονταν πολλοί από όσους απολαυσαν την ατμόσφαιρα του παλιού σταθμού απόψε, ξεχνώντας ποια ήταν η πληθυσμιακή σύνθεση (και η κοινωνική κατάσταση) στα παλιά βαγόνια μέχρι πριν από ένα χρόνο.

Στα αρνητικά θα συμπεριλάβω την προβληματική ανακοίνωση του χρόνου έναρξης (19:30 κατά την αφίσα, 19:00 κατά το ανακοινωθέν!), την ασάφεια ως προς το πού έπρεπε να βρίσκονται οι θεατές (καμία έστω και πρόχειρη σήμανση) και τα παρεπόμενά της: αναίτιες "απαγορεύσεις" μετακίνησης κοινού, άκομψες παρατηρήσεις στους επισκέπτες όπως "Αργήσατε!" - δεν το λες αυτό όταν είσαι "φάουλ" στην ανακοίνωση των χρόνων.

Τουλάχιστον, μια και στις παρούσες συγκυρίες δεν μπορούμε να περιμένουμε, όχι το τεχνητό νησί στην παραλία Καλάμια (μία από τις τολμηρές πολεοδομικές προτάσεις), αλλά ούτε καν τις απλούστερες βελτιώσεις, δεν βλάπτει να κλείνουμε τα μάτια, να κάνουμε λιγάκι τους χαζούς και να ονειρευόμαστε (ό,τι ονειρεύεται ο καθένας τέλος πάντων).

Frozen war, frozen State-TV signal, frozen chimney

Performed live on the ERT front yard by:
Jean-Paul Philippot (EBU President)
Slavoj Zizek (Social Scientist)
Alex Tsipras (Politician)

The chimney has now frozen
And from outside the front gate
Workers are assembled and discussing

The day is now advancing
Their lips are badly bitten
They hoist the banners and then start the marching

Five lorries had been dispatched
After the moon had set
And they came back all filled up with strike-breakers

They left again, still filled up
Nobody will ever pass
Even if we are all forced to immigrate

One month has gone since that time
Machines are getting rusty
The guys are feeling cold and getting hungry

On streets across the city
They're distributing flyers
And asking for support from all the workers

Based on the Greek song of the same tune, Pagose I Tsiminiera

Αιώνια χάλια

Μερικές σκέψεις στο θέμα "ΕΡΤ":

- Από τα εφηβικά μου χρόνια ('80s) με ενοχλούσε το μονοπώλιο της ΕΡΤ όπως και κάθε μονοπώλιο. Είχα μάλιστα πει σε καθηγητή του λυκείου ότι η σχετική διάταξη του Συντάγματος, που έλεγε ότι η ραδιοτηλοψία τελεί υπό τον άμεσο έλεγχο του κράτους, δεν είναι δημοκρατική. Εκείνος (ή εκείνη; Δεν θυμάμαι πια) με κατακεραύνωσε με κρατικίστικα επιχειρήματα και σώπασα, σκεπτόμενος "και όμως, γυρίζει". (Σημείωση: η διάταξη δεν άλλαξε, απλά ο "άμεσος έλεγχος κράτους" έγινε ΕΣΡ.)

- Φανταζόμουν την ιδιωτική τηλεόραση σαν κάποια από τα δορυφορικά που έτυχε να δω κατά καιρούς. Όταν ξεκίνησαν το Μέγκα, ο Αντέννα κι οι άλλοι, απογοητεύτηκα κάπως, είχαν κάτι το φτωχομπινέδικο. Το "Ποντίκι", ο "Σχολιαστής" κι ελάχιστοι άλλοι είχαν επισημάνει την πολιτική διάσταση (Μητσοτάκης, σε αντάλλαγμα για την πτώση Πασόκ-Κοσκωτά) των αδειών ιδιωτικών καναλιών καθώς και τις νομικές ατέλειες. Το βραχύβιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη είχε να κάνει και με την κόντρα που αναπτύχθηκε με αντίπαλους τους περισσότερους μεγαλοεκδότες.

- Τα ελληνικά ΜΜΕ (κρατικά και μη) σταδιακά έγιναν τόσο απογοητευτικά στα μάτια μου, που σήμερα έχω ουσιαστικά σταματήσει να αγοράζω έστω και κυριακάτικες εφημερίδες, βλέπω ελάχιστη τηλεόραση (σχεδόν ποτέ ειδήσεις) και ευχαριστώ το Θεό που "κληρονομήσαμε" κάποτε τη δορυφορική κεραία και αυξήθηκαν οι επιλογές (διότι, κάποιες φορές, π.χ. βράδυ καθημερινής, είναι ευχάριστος τρόπος χαλάρωσης το να στηθείς στον καναπέ χαλαρός με το τηλεκοντρόλ).

- Η ΕΡΤ είναι για μένα ό,τι και το ελληνικό Δημόσιο γενικότερα. Θέλει σμίκρυνση. Δεν μπορώ να μην επισημάνω την καλή ποιότητα κάποιων προγραμμάτων σε ράδιο και TV, ούτε τα πλεονεκτήματα από μια υγιή δημόσια ραδιοτηλεόραση όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Δεν με πείθει όμως κανείς ότι τα 3 κανάλια και οι αμέτρητοι ραδιοσταθμοί είναι must. Γιατί ΚΟΣΜΟΣ και 3ο Πρόγραμμα πρέπει να είναι διαφορετικά; Γιατί ΕΡΑΣΠΟΡ και 2ο Πρόγραμμα να μην είναι μαζί; Γιατί όχι ΝΕΤ ως mainstream και μίξη ΕΤ1/ΕΤ3 στο πιο "κουλτουρέ΄";

- Οι "ΔΕΚΟ" δηλ. οι δημόσιες ΑΕ δεν μπορεί να μην υποστούν αυτά που θα υποστεί το ελληνικό Δημόσιο συνολικά. Δεν μπορεί να εξαιρεθούν. Δεν έχω καμία διάθεση να υποστηρίξω αργόμισθους, συνδικαλισταράδες, βύσματα, "χρωματισμένες" διαδηλώσεις. Το συντεταγμένο Κράτος έχει δεσμευτεί να βάλει "χέρι". Δυσάρεστο "χέρι". Μέρος του προβλήματος είναι ότι αυτό το Κράτος δεν έχει κινηθεί γιατί πάντα θέλει να δείχνει ότι πιέζεται από την Τρόικα. Ένα άλλο και ίσως σοβαρότερο μέρος του προβλήματος είναι ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις (και κυρίως η ισχυρότερη) ενεργούν με βάση τα κομματικά τους κριτήρια. Μπορεί η Δημάρ να παίζει "τσούκου-τσούκου ball" για να φαίνεται πάντα λίγο αριστερή, αξεπέραστη όμως είναι η ΝΔ που βρίσκει "στα χάλια τους" τους άλλους 2 εταίρους και, χωρίς να νοιάζεται για σοβαρή εξυγίανση στην ΕΡΤ (ή για συνολική διαχείριση του, απαραίτητου, εξορθολογισμού του Δημοσίου - που δεν θα έδινε σε πολλούς το δικαίωμα να πουν ότι "μένουν στο δρόμο με μία πράξη νομοθετικού περιεχομένου"), προχωρά σε αμφίβολης (τουλάχιστον) συνταγματικότητας (και αποτελεσματικότητας...) μεθοδεύσεις, με απειλές εκλογών και άλλες τέτοιες "ομορφιές".

Υστερόγραφο, "επί του πιεστηρίου": Διακοπή ψηφιακών εκπομπών ΕΡΤ "στον αέρα", το ζήσαμε κι αυτό. Στη Θεσσαλονίκη βέβαια ήταν πιο γραφικά, με τα ΜΑΤ και τον Κούβελα στο δασάκι. (Και μη χειρότερα.)

Για χαστούκια είναι ώρες-ώρες αυτός ο γιος μου. Άει στον Κόρακα πια!