Να την προσέχεις...

Η υπόθεση Ζαχόπουλου έχει πολλές πτυχές. Εμένα μου έμεινε στο μυαλό η φράση "Να προσέχεις τη μητέρα σου", που λέγεται ότι απηύθυνε ο τ. ΓΓ του Υπ. Πολιτισμού στον μοναχογιό του. Με ενόχλησε. Τον υιό Ζαχόπουλο δεν τον γνωρίζω, αλλά αν είναι σαν και τους περισσότερους από εμάς, σίγουρα δεν έχει ανάγκη τέτοιων παραινέσεων για να πράξει το αυτονόητο. Ειδικά όταν από πλευράς του αιτούντος υπάρχει τέτοια συμπεριφορά ("αναχώρηση" με ποικίλους τρόπους και συνεπώς "πάσα" των υποχρεώσεων και ευθυνών του ως "κληρονομιά" στον απόγονο). Μπορεί βέβαια να μην κρίνω τα αλλότρια με τον ενδεδειγμένο τρόπο και ο Ζαχόπουλος Jr να μην το βλέπει καθόλου έτσι. Το εύχομαι. Αρκετές δυσκολίες περνούν αυτός και η μητέρα του ούτως ή άλλως.

Μπενα-ζεί!

Προϊόν οικογενειοκρατίας (κόρη επίσης δολοφονηθέντος πρώην πρωθυπουργού), αλλά και πρωτοπόρος (η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός σε μουσουλμανική χώρα - εμείς στην πολιτισμένη χριστιανική Ελλάδα ακόμη περιμένουμε τη Ντόρα...). Αυτή με λίγα λόγια ήταν η Μπεναζίρ Μπούτο, θύμα μιας προεκλογικής εκστρατείας σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η σιδηρά χειρ του στρατηγού Προέδρου - που ως "ανάχωμα" στηρίζεται με τον τρόπο που στηρίχθηκαν και άλλοι δικτάτορες σε παλιότερες, αντικομμουνιστικές εποχές.

Το 2007 κλείνει άσχημα...

Ο Τσίπρας

Ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχω για τον Συνασπισμό/ΣΥ.ΡΙΖ.Α. γενικότερα και τον Αλέξη Τσίπρα ειδικότερα, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι το ενδεχόμενο ανάδειξης 33χρονου στην ηγεσία κοινοβουλευτικά εκπροσωπούμενου κόμματος είναι μια εξέλιξη που έχει τη σημασία της. Το προηγούμενο ρεκόρ νεότητας κατείχε ο Κώστας Καραμανλής (στα 41 του ανέλαβε τα ηνία της Ν.Δ.), ενώ την αρχή είχε κάνει το 1993 ο Αντώνης Σαμαράς που στα 42 του ίδρυσε και έβαλε στη Βουλή την ΠΟΛ.ΑΝ. Στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα οι σαραντάρηδες αρχηγοί αποτελούσαν εξαιρέσεις αλλά οι 30άρηδες ήταν ανύπαρκτο είδος. Αυτό, σε χτυπητή αντίθεση με χώρες όπως οι βαλκανικές και πρώην ανατολικές, όπου η χρεωκοπία της παλιάς πολιτικής τάξης έβγαλε στο προσκήνιο "αμούστακα παιδιά", από τα οποία εγώ για κάποιον λόγο θυμάμαι τον εκ Κορυτσάς ορμώμενο Παντελή Μάικο (πρωθυπουργός thirtysomething) καθώς και διάφορους γενειοφόρους Φυρομιανούς. Ο Τσίπρας, αν όπως όλα δείχνουν κερδίσει τον Κουβέλη, θα είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που θα είναι νεώτερος από εμένα. Σ' αυτήν την περίπτωση, καλό του κουράγιο. Δεν ξέρω πώς νιώθει ένας πρώην κνίτης που από τα 16 του (ή και νωρίτερα) ασχολείται με την πολιτική. Δεν ξέρω δηλαδή αν αυτά τα "ένσημα" του δίνουν την ωριμότητα και σταθερότητα που εγώ, ακόμη και αν μου άρεσε η πολιτική, σίγουρα δεν θα είχα στα 33 μου και αμφιβάλλω αν έχω και σήμερα που είμαι 39. Θα δείξει.

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και ένα δημιουργικό 2008.

Κι όταν λέμε Μαβίλη δεν εννοούμε στου "Λώρα"...

Προσπαθώ να παρακολουθήσω τη συζήτηση για τις κάμερες σε δημόσιους χώρους. Μου είναι δύσκολο να συμμεριστώ την ευαισθησία ορισμένων μη τυχόν και η αστυνομία εντοπίσει τον δράστη μιας ενέργειας βανδαλισμού ή ενός εγκλήματος. Μου είναι επίσης ακατανόητο το γιατί να εξαιρεθεί ένας δημόσιος χώρος από την εποπτεία από πλευράς της Δημόσιας Αρχής που είναι επιφορτισμένη με τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.

Υπάρχει όμως αναμφίβολα ένα σημείο που θέλει προσοχή και που το "έπιασε" η (πολυσυζητημένη) Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Κι αυτό είναι η ανάγκη να αποτραπεί η δυνατότητα διασύνδεσης των δεδομένων σε κάποιο γιγαντιαίο δίκτυο, ελεγχόμενο από κάποιον εγχώριο Μεγάλο Αδελφό. Τονίζω τη λέξη "εγχώριο" γιατί δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που η περιοχή της Πλ. Μαβίλη έγινε γνωστή ως το επίκεντρο μιας εκτεταμένης δραστηριότητας υποκλοπών. Οι πλανητικοί Big Brothers φοβάμαι ότι δεν υπόκεινται σε έλεγχο...

Nomen est omen

Αρκετοί βαπτίζουν τα παιδιά τους τηρώντας μεν την οικογενειακή παράδοση (όνομα παππού ή γιαγιάς) αλλά γιορτάζοντάς τα στη μνήμη κάποιου νεομάρτυρα ή άλλου, "άγνωστου" Αγίου ή Οσίου. Αυτό είναι ενδιαφέρον αν και κοινωνικά μπορεί να γίνει άχαρο. Π.χ. "Χρόνια πολλά ρε Νικόλα!" - "Ευχαριστώ, αλλά ξέρεις, δεν γιορτάζω σήμερα, γιορτάζω εννιά Μαΐου του εν Βουναίνοις επειδή έτσι με γιόρταζε η μάνα μου" - "?!?".

Δεν είναι κακό τέλος πάντων. Για μένα άλλο είναι το άσχημο. Η πεισματική άρνηση κάποιων self-important ιερέων να δίνουν στα παιδιά όνομα που δεν υπάρχει στο εορτολόγιο της εκκλησίας ή του μυαλού τους. Λες και τα ονόματα ανήκουν σε κάποιο index. Γιατί δηλαδή να μη βαπτίσεις κάποιον με ένα αρχαίο ή και ξένο όνομα και να μην του δώσεις τη δυνατότητα, αν ποτέ γίνει άγιος, να το κάνει ιερό αυτό το όνομα; Πώς δηλαδή έγιναν οι άγιοι και οι όσιοι που αναγνωρίζονται έως σήμερα; Κοίταξε ο παπάς στον κατάλογο πριν τους βαφτίσει;

Κόσοβο

Η βουβή αναμονή συνεχίζεται. Οι αλβανοί ζουν με την υπόσχεση της ανεξαρτησίας (μέρος πρώτο για ένωση με τη μητέρα πατρίδα) ενώ σέρβοι και ρώσοι αφήνουν να εννοηθεί ότι θα αντιδράσουν αν χαθεί εθνικό έδαφος της Σερβίας. Εμείς ως Ελλάδα δεν λέμε πολλά, αν και νομίζω ότι δεν έχουμε το περιθώριο της ουδετερότητας και, ναι, μας πέφτει λόγος. Η γνώμη μου είναι ότι η ανεξαρτησία θα είναι ένα τεράστιο λάθος, ένα κακό προηγούμενο. Οι σύγχρονες χώρες πρέπει να αποδεικνύουν ότι μπορούν να φιλοξενούν μειονότητες χωρίς να χρειάζεται να διαλυθούν ή να σαλαμοποιηθούν. Ούτε η Σερβία, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τουρκία θα έπρεπε να ακρωτηριαστούν επειδή σε κάποια εδάφη τους κυριαρχούν (ή έχουν έντονη παρουσία) αλλογενείς πληθυσμοί.

Μη μου τους κύκλους...

Φορτισμένο το θέμα της Ολυμπιακής, αν και έχω την εντύπωση ότι ο συναισθηματισμός χρησιμοποιείται έντεχνα από δύο, κυρίως, πλευρές: (1) Τις οργανώσεις εργαζομένων που προσπαθούν (αναμενόμενα) να εξασφαλιστούν, και (2) Όσους για τους δικούς τους λόγους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Εθνικό είναι το αληθές. Στη σημερινή εποχή απελευθέρωσης, ο "εθνικός" αερομεταφορέας είναι ένας πανάκριβος μύθος. Η ΟΑ του Ωνάση κρατικοποιήθηκε επί "πρώτου ελληνικού σοσιαλισμού" (μεταδικτατορική κυβέρνηση Καραμανλή). Επί Πασόκ, το κράτος και το κόμμα διαχύθηκαν έτσι ώστε να χαθεί κάθε έννοια χρηστής διοίκησης στην εταιρεία αυτή. Εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχουν ανταγωνιστές σε πολλές γραμμές εσωτερικού. Η Ε.Ε. έχει τραβήξει πολλές φορές το αυτί της Ελλάδας. Όσο για τις παρεχόμενες υπηρεσίες: Βλ. τη φράση "ολυμπιακή ταλαιπωρία" του Χάρρυ Κλυνν.

Υπήρχε μια καλή φήμη ασφάλειας. Αλλά ας μην υπερβάλλουμε, δεν ήταν η ασφαλέστερη του κόσμου. Έγιναν μερικά τραγικά δυστυχήματα στην ιστορία και της ΟΑ. Βλ. την πτώση στο βουνό Κέρκης της Σάμου, και παλιότερα τον πιλότο που έριξε το αεροπλάνο στη θάλασσα στην περιοχή της Βούλας.

Αν το ζητούμενο είναι να υπάρχει κάθε μέρα αεροπλάνο για νησιά όπως το Καστελλόριζο και η Αστυπάλαια, αυτό μπορεί να λυθεί και χωρίς να υπάρχει "εθνικός" αερομεταφορέας. Αρκεί να υπάρχει "εθνική" βούληση και να συμφωνήσουμε ως λαός ότι ειδικά αυτού του είδους οι πτήσεις θα επιδοτούνται από τον οβολό μας (ανεξάρτητα από το ποια εταιρεία θα τις κάνει). Για όλα τα υπόλοιπα (πλην ίσως των πενηντάρηδων ανέργων που ενδέχεται να αφήσει πίσω της μια λύση "λουκέτου") δεν υπάρχει κανένας λόγος να πληρώνει ο έλληνας (και ο ευρωπαίος) φορολογούμενος.

Από το κρεβάτι του πόνου...

Δεν έχω ασχοληθεί σοβαρά με το ασφαλιστικό. Νομιμοποιούμαι ούτως ή άλλως, όπως κάθε έλλην που σέβεται τον εαυτό του, να γράψω τουλάχιστον μερικά πράγματα που (δεν) καταλαβαίνω. Ειδικά τώρα που για λόγους υγείας μου προέκυψε (που να μην προέκυπτε) λίγος περισσότερος ελεύθερος χρόνος...

Στο ασφαλιστικό συμπεριλαμβάνονται υγεία και συντάξεις. Ήτοι η επιδότηση των δαπανών νοσηλείας & ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, και η αποταμίευση για τα γεράματα. Ιστορικά κάθε επαγγελματικός κλάδος ανέπτυξε ένα δικό του σύστημα, με κέντρο ένα ταμείο (μερικές φορές και επικουρικά ταμεία), έναν κοινό κουμπαρά όπου οι εργαζόμενοι συνεισέφεραν για "νά'χουν στην άκρη", ως κλάδος, για τις δύσκολες ώρες και για την τρίτη ηλικία. Σε πολλές περιπτώσεις θεσμοθετήθηκε συνεισφορά από πλευράς εργοδότη (βλ. ΙΚΑ) ενώ αρκετά ταμεία ενισχύονται από το κράτος μέσω κυρίως έμμεσων φόρων (βλ. ΟΓΑ).

Τα δημογραφικά δεδομένα σήμερα (προσδόκιμο ζωής κοντά στα 80, μ.ο. παιδιών ανά οικογένεια... astanapane) αντικειμενικά στριμώχνουν τα ασφαλιστικά συστήματα στις πιο προηγμένες χώρες. Στην Ελλάδα παράγοντες πρόσθετης δυσκολίας υπάρχουν πολλοί: η παραδοσιακή μας ικανότητα στην ..."καλή διαχείριση" κοινών ταμείων, η αμηχανία της κοινωνίας που αργεί να καταλάβει ότι πρόοδος δεν σημαίνει απαραίτητα 0,χ παιδιά ανά οικογένεια, οι άπειρες ρυθμίσεις τύπου βαρέων-ανθυγιεινών-πρόωρων συντάξεων που ενίοτε είναι καταχρηστικές, ο κατακερματισμός των ταμείων κ.ά.

Τα ερωτήματα νομίζω ότι είναι τα εξής:
1. Το ασφαλιστικό "στέκεται" μόνο του; Με εισφορές έναντι συντάξεων, πόσο μέσα μπαίνει σε βάθος χρόνου; Ποιος θα πληρώσει τη διαφορά;
2. Ποιοι τρόποι υπάρχουν για να συνεισφέρει ο ιδιωτικός τομέας;
3. Πώς πραγματικά μπορούν να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες του χρηματοοικονομικού "κυκλώματος" χωρίς "τζογαδόρικα" ρίσκα;
4. Τι ακριβώς οφείλει το δημόσιο στα ταμεία;
5. Ποια είναι η "σωστή" ηλικία για να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού για τους νυν ασφαλισμένους;

Πριν από πολλά χρόνια είχα διαβάσει στο Wired ένα άρθρο για το πώς "τα κατάφερε" (κατά τον συγγραφέα του και αρχιτέκτονα της μεταρρύθμισης) η Χιλή. Δεν ξέρω αν το παράδειγμα αντιγράφεται, θυμάμαι όμως ότι στο σύστημα αυτό ο ασφαλισμένος κατά κάποιο τρόπο παρακολουθούσε ο ίδιος την εξέλιξη της θέσης του (του συνταξιοδοτικού "κουμπαρά" του) - και ότι επρόκειτο για πάντρεμα κλασικής κοινωνικής ασφάλισης και ιδιωτικών προγραμμάτων (που πολλοί από μας ούτως ή άλλως επιλέγουμε γιατί δεν τρέφουμε πολλές ελπίδες για την ψωροσύνταξη του ΤΣΧΕΑΜΙΞ ή όπως αλλιώς λένε το ταμείο μας).

Για τον Βαρθολομαίο και τον Ζορμπά, σόρρυ αλλά δεν θα πω τίποτα...

Καλά και Praktika Χριστούγεννα

Ας μου επιτραπεί να λαϊκίσω μια και αρκετά ασχολήθηκα με την υψηλή πολιτική πρόσφατα. Πολυκατάστημα, λοιπόν, διαφημίζει στον κατάλογό του χριστουγεννιάτικα δέντρα. Η ετικέτα με την τιμή και την περιγραφή βρίσκεται στο πάνω ράφι. Πάνω της είναι κολλημένος ένας αριθμός με μπλε φόντο, ανάλογα με τον τύπο του δέντρου (βασικά το ύψος του, και άρα την τιμή του). Ψάχνεις κι εσύ να βρεις, π.χ., το δέντρο Νο. 7. Από κάτω είναι στοιβαγμένα τα χαρτοκιβώτια που περιέχουν τα δέντρα (κομματιαστά και με διπλωμένα τα κλαδιά). Στην πλευρά του χαρτοκιβωτίου που βλέπει ο πελάτης, φαίνεται ένα μεγάλο νούμερο. Ψάχνεις λοιπόν το "7" και είναι λίγο δεξιότερα από την ετικέτα. Το βάζεις στο καρότσι και, αν το ψάξεις λίγο πριν φτάσεις στο ταμείο, κοιτάς στο κουτί το αναγραφόμενο (με ψιλά γράμματα) ύψος του δέντρου. Και ιδού η έκπληξη: το δέντρο είναι ψηλότερο και άρα ακριβότερο από το "7" που νόμιζες. Διότι το "7" δεν είναι "7". Αυτό που έψαχνα εγώ ήταν ύψους 1.85 και αυτό που πήρα (και είχε το ίδιο νούμερο) ήταν 2.15 και ήτοι σημαντικά ακριβότερο.

Πήγα πίσω και πήρα το σωστό, αλλά κάλλιστα θα μπορούσα να είχα προχωρήσει στο ταμείο και μετά, για να μη φανώ μίζερος, να πληρώσω τη διαφορά, σκεπτόμενος "τι ψυχή έχει;", "χαλάλι" και όλα τα σχετικά. Ειδικά στην περίπτωση που θα είχα αγοράσει και πολλά άλλα, θα πλήρωνα με κάρτα, και πίσω μου στην ουρά θα περίμεναν και άλλοι που δεν θα ήθελα να τους δυσαρεστήσω. Σύμφωνοι, όσοι την πατάνε έτσι, κακό του κεφαλιού τους. Καλό θα ήταν όμως και τα πολυεθνικά πολυκαταστήματα να προσπαθούν να μην παραπλανούν τους πελάτες τους με αυτές τις "χειρουργικές" μεθόδους... Nicht wahr?

Άντε και στην Κόρινθο...

Ίσως το καλύτερο παράδειγμα εφαρμογής δικτύου ποδηλατοδρόμων σε ελληνική πόλη. Καρδίτσα 2007. Όσοι έχουμε δει αντίστοιχα έργα στο εξωτερικό θα είχαμε πολλά να πούμε για την επάρκεια του πλάτους (πρόκειται για αμφίδρομο) καθώς και για την διαχείριση-χρήση-αστυνόμευση (είδαμε κάδους αλλά και αυτοκίνητα παρκαρισμένα, σε κάποια σημεία) αλλά επειδή δεν θέλω να γκρινιάζω, μένω στο θετικό και ευελπιστώ να το δω και αλλού.

Afterthoughts

1. Εντάξει, το σκορ ήταν 56-38 αλλά η ουσία δεν αλλάζει, έτσι δεν είναι;

2. Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις αναλύσεις του Μάκη και της Αυριανής με γενικό τίτλο "Vote early and often" και κρατάμε τη δήλωση του Ευάγγελου στις 11/11 ότι τα προβλήματα στην ψηφοφορία "δεν οφείλονται σε μας".

3. Αναμένουμε με αγωνία (καλά, υπερβάλλουμε λιγάκι εδώ) την ανακήρυξη νέου γκενσερικού κόμματος με τις γνωστές (για τα ελληνικά δεδομένα) προοπτικές.

4. Η ΝΔ έχει μελλοντικό ηγέτη, το Πασόκ τι έχει πια;

Η άλωση

Η άλωση της Κρήτης από τη Δεξιά συνεχίζεται.

Το σατανικό σχέδιο το είχαμε περιγράψει στο Laspi.Gr πριν 3,5 χρόνια σε άρθρο με τίτλο "Η Καρδίτσα, ο καταλύτης και η λεβεντογέννα Κρήτη". Αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο δίμηνο στο νομό Ρεθύμνης είναι εντυπωσιακά και επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις μας.

Οδοντίατρος-επενδυτής, που το μικρό του όνομα ΔΕΝ είναι Αρχιμήδης, αντιστρέφει με μαθηματική ακρίβεια τα ποσοστά των 2 μεγάλων κομμάτων στον Νομό, φέρνοντας για πρώτη φορά τη ΝΔ μπροστά.

Κάτοικοι ορεινού χωριού (ΝΔ: 60%, Πασόκ: 38% το 2007), συμπατριώτες του "Σταυρακομαθιακάκη" ή Survivor (της ταινίας "Σειρήνες στο Αιγαίο" του Περάκη), κατηγορούνται ότι επαναστατούν εναντίον της έννομης τάξης αλλά μένουν ουσιαστικά ατιμώρητοι.

Πρώην κομμουνιστής, νεορθόδοξος και στη συνέχεια νεοδημοκράτης, γνωστός από το λουκ γένεια-3-ημερών, εμφανιζόταν προ καιρού σε τηλεοπτικούς σταθμούς φορώντας μπλουζάκι με την αναγραφή Free Zoniana! αλλά το φθινόπωρο του 2007 κάποιοι σχολίασαν τη στάση του χρησιμοποιώντας μυστηριώδεις λέξεις όπως "μούγκα", "στρούγκα" και το αγαπημένο του, αριστοφάνειο "μαχέσαιτο". Γιατί;

Η πιο πρόσφατη διάδοση είναι ότι το 2012, με τη συμπλήρωση 100 ετών από την απελευθέρωση της Μεγαλονήσου, επίκειται δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο τοπικός πληθυσμός για το μέλλον του - και ότι αυτό το σενάριο το καλλιεργούν κάποιοι αμερικάνοι και κάποιοι εν Ελλάδι φίλοι τους (που τους φιλοξενούν κιόλας οικογενειακώς στο νησί).

Μάλιστα, κατά μερικούς η πρεμούρα του πρωθυπουργού για πρόωρες εκλογές συνδέεται με αυτή τη χρονολογία, αφού η δεύτερη θητεία της ΝΔ λήγει πριν την 1/1/2012 και άρα, αποχωρώντας τιμητικά από την ηγεσία της χώρας, ο Κ. Καραμανλής ΙΙ θα αποφύγει επιμελώς το "ποτήριον"...

Μπορείτε ελεύθερα να προσθέσετε το δικό σας λιθαράκι.

Βόρειοι και νότιοι

Όταν χάνεις με 60-35 (θα μπορούσε να είναι και μπασκετικό σκορ διασυρμού), το να μιλάς για "ρεύμα" δείχνει αμετροέπεια, βιασύνη ή/και αδυναμία κατανόησης της κατάστασης.

Τώρα ο Yorgos έχει πολλή δουλειά μπροστά του. Δήλωσε ήδη ότι δεν θα μπει στο παιχνίδι των "ανούσιων συσχετισμών", δηλ. της αναγνώρισης τάσεων και ρόλου, και διαισθητικά αυτό φαίνεται σωστό και φρόνιμο. Δεν περιμένουμε από τον πρόεδρο του Πασόκ να εμπιστευθεί σε τίποτε τον βασικό του αντίπαλο, τον συγκεκριμένο αντίπαλο με τη συγκεκριμένη συμπεριφορά το βράδυ της 16/9.

Ενδιαφέρον σημείο προς εξέταση, η γεωγραφική κατανομή της επιρροής του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η ζώνη γύρω από την Θεσσαλονίκη έχει πιθανώς τη χροιά του φαινομένου "favourite son", ενδεχομένως όμως να δείχνει ότι υπάρχουν (πολιτικά) δύο Ελλάδες και ο Γιώργος Παπανδρέου μιλάει καλά (καλούτσικα) μόνο τη γλώσσα της μίας - της νοτιότερης. Αυτό δύσκολα θα αλλάξει (βλ. και προηγούμενο άρθρο σχετικά με την "κλειδωμένη" νεοδημοκρατική πλειοψηφία). Ίσως όμως μπορεί να αμβλυνθεί, αν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμμαχήσει ενεργά με κάποιον που να μπορεί να μιλήσει στην καρδιά του βορειοελλαδίτη. Εγώ είμαι νότιος και δεν μπορώ να κρίνω, αλλά κάνω μια σκέψη: μήπως κάποιος σαν τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη θα ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος γι' αυτόν τον ρόλο;

Στα όπλα, να πάρουμε...

...τα σκό(ρ)πια κομμάτια της Μακεδονίας που, κατά τον μόνο Παναγιώτατο που δεν είναι Πατριάρχης (και κατά έναν Κόκκινο που αρθρογραφεί σε γκριζογάλανους τόνους), μας λείπουν. Ήταν ζήτημα χρόνου να ακουστούν και αυτά - για όση αξία, σοβαρότητα και βαρύτητα έχουν βεβαίως (100 k έλληνες στη Φυρόμ, όπως λέγαμε κάποτε 400 k στη Βόρειο Ήπειρο).

Ψυχραιμία και υπομονή, θα περάσει κι αυτό.

42.195

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν ξέρω τίποτα για τον Διεθνή Μαραθώνιο του 2007 στην λεγόμενη κλασική διαδρομή της Αθήνας: ούτε ποιος νίκησε, ούτε αν έγινε καν (από μήνυμα ενός φίλου κατάλαβα ότι μάλλον διεξήχθη κανονικά). Αποφεύγω να γράψω κάτι για τον σημερινό μαραθώνιο, από φόβο μήπως την πατήσω όπως ο ανταποκριτής του '40 που θρυλείται ότι έστειλε ανταπόκριση τον 15αύγουστο λέγοντας ότι "όλα καλώς και εφέτος στην Τήνο" – χωρίς να έχει καν μεταβεί στο νησί, δεν γνώριζε τίποτα για τον τορπιλισμό της "Έλλης". Δεν ξέρω πολλά ούτε για τους προηγούμενους μαραθωνίους – τις μέρες της διεξαγωγής τους η κύρια φροντίδα μου ήταν οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Δεν γνωρίζω πόσα χρόνια "μετρά" η διοργάνωση και δεν θυμάμαι ούτε έναν από τους προηγούμενους νικητές (μόνο κάποιον ιάπωνα ονόματι Ίτο τη δεκαετία του '80, τη μόνη φορά που είχα πάει στο Παναθηναϊκό Στάδιο για τον τερματισμό, αν και έχω την εντύπωση ότι κάποιοι από τους συν-θεατές μου θυμούνται πολύ καλά την προβολή που είχε εισπράξει ο Κίμων Κουλούρης, πολύ μεγαλύτερη από αυτή του γιαπωνέζου).

Ίσως να φταίει η ψυχική αποστασιοποίηση που έχω για τον στίβο μετά το '90 – λιγότερο λόγω των σκανδάλων ντόπινγκ και περισσότερο επειδή βαρέθηκα πια να απομνημονεύω ονόματα και επιδόσεις. (Θαυμάζω έναν, άλλο, φίλο που μάλλον έχει απεριόριστο capacity και εξακολουθεί να συγκρατεί αυτά που εγώ δεν μπορώ.) Δεν άκουσα βέβαια και πολλά (στα ΜΜΕ) για τον μαραθώνιο. Στο απλοϊκό μου μυαλό φωλιάζουν – για τον μαραθώνιο όπως και για τόσα άλλα – αφελείς απορίες:
- Γιατί να μην είναι γεγονός διεθνούς εμβέλειας; (Και εννοώ πέρα από τους φαν του στίβου.)
- Γιατί να μην είναι ένα μεγάλο, πολύχρωμο πανηγύρι όπως, π.χ., στο Λονδίνο (που το έζησα από πρώτο χέρι το '93), στη Βοστώνη και αλλού; (Και μάλιστα όταν η δική μας διαδρομή είναι και ιστορική, και δύσκολη κ.λπ.)
- Γιατί η πληροφόρηση που είχα για τον αθηναϊκό μαραθώνιο προήλθε μόνο από τα VMS (ηλεκτρονικές πινακίδες) των αθηναϊκών αρτηριών, που προειδοποιούσαν για τις κυκλοφοριακές επιπτώσεις; (Καλά, εδώ μάλλον φταίει η επαγγελματική μου διαστροφή.)
- Γιατί δεν με ικανοποιεί η απάντηση που συνήθως λαμβάνω συζητώντας τέτοιες ανησυχίες; (Ήτοι: "Είμαστε χώρα με μικρές δυνατότητες" και "Η Ελλάδα δεν είναι hub", δηλ. δεν είναι κόμβος.)