Οι "γραφικοί" και οι "αστείοι"

Ας θυμηθούμε πάλι τα βασικά. Δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα (ή "ο τζάμπας πέθανε" επί το ελληνικότερον). Ένα έργο υποδομής έχει το κόστος του, που για να καλυφθεί υπάρχουν πολλές μέθοδοι, καμία από τις οποίες δεν είναι μονόδρομος. Οι πολιτικοί σε πολλές χώρες (και όχι μόνο στην υποτιθέμενη "μπανανία" μας αλλά και στη Γερμανία π.χ.) δείχνουν μια προτίμηση σε σχήματα "συμβάσεων παραχώρησης" που έχουν προφανή οφέλη γι' αυτούς: γρήγορη ολοκλήρωση του έργου, με δάνεια που εκταμιεύονται "τώρα" και αποπληρώνονται σε βάθος δεκαετιών. Θα εμπόδιζε κανείς την εφαρμογή πιο νοικοκυρεμένων, λιγότερο large λύσεων, που ταιριάζουν ίσως καλύτερα στην μικρή, χρεωμένη μας χώρα; Λύσεων που συνοψίζονται στο "κάνουμε λίγο-λίγο αυτά που μπορούμε και που κατά προτεραιότητα χρειαζόμαστε"; Ναι! Θα την εμπόδιζαν (για την ακρίβεια την έχουν συστηματικά εμποδίσει) όλοι ανεξαιρέτως οι τοπικοί πολιτικοί και λοιποί παράγοντες - αυτοί που "μας εκπροσωπούν" κοπτόμενοι για την περιφερειακή ανάπτυξη. Όταν διαμορφωνόταν ο βασικός σχεδιασμός των μεγάλων έργων, πόσοι τόλμησαν να πουν ότι, για παράδειγμα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται 4λώριδο αυτοκινητόδρομο για τούρκικα αυτοκίνητα (μια Hochstrasse θα αρκούσε και θα στοίχιζε λιγότερο), δεν χρειάζεται αυτοκινητόδρομο για Καρδίτσα και άλλες πόλεις που δεν τον "σηκώνουν" λόγω χαμηλής κίνησης; Πόσοι δηλαδή αντιστάθηκαν στον γιγαντισμό; Όσοι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες - το "γραφικό 3%".

Στο τέλος του 2010 στην Ελλάδα τείνουμε στο φαινόμενο, "κάθε σύλλογος που σέβεται τον εαυτό του", κάθε "δημοφιλής δημοσιογράφος", ΜΚΟ, ο Σάββας Κωφίδης, συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα διάφορα Κουκουέ-Μπουλκουμέ, να αισθάνονται την ανάγκη να βροντοφωνάξουν το μεγάλο (che fece!) OXI στα διόδια. Η γραφικότητα των επιχειρημάτων (σύγκριση αβοκάντο με πορτοκάλια) όπως και των ίδιων των διαμαρτυρομένων είναι κάτι που δεν χρειάζεται σχολιασμό, φαίνεται από τα πρώτα δευτερόλεπτα των διάφορων βίντεο που κυκλοφορούν. Όλοι αυτοί τόσα ξέρουν, τόσα λένε - και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να πουλάει τρέλα όταν εκφράζεται. Όμως, οι ειλικρινείς μου απορίες (για την υποκρισία του να είσαι υπέρ των έργων αλλά κατά της χρηματοδότησής τους, δεν έχω απορία πια...) είναι οι εξής:
(1) Οι βουλευτές που το 2007 υπερψήφισαν, χωρίς επιφυλάξεις, τους κυρωτικούς νόμους των συμβάσεων παραχώρησης στη Βουλή, με τι μούτρα βγαίνουν και λένε ότι διαφωνούσαν με τα διόδια (αυτό το λένε αρκετοί πασόκοι συμπεριλαμβανομένου, παρακαλώ, και αρμόδιου μέλους του υπουργικού συμβουλίου!) ή ότι δεν κατάλαβαν (!) τι ακριβώς ψήφισαν "εκείνη τη νύχτα";
(2) Πώς έχουμε αποδεχτεί ως κοινωνία, να φωνασκούν οι διάφοροι μάγκες (νομάρχες, δημοσιογράφοι όπως ο "έγκυρος" και "προοδευτικός" Βασίλης Λυριτζής) και να προτρέπουν τον κόσμο σε μια ενέργεια παράνομη όπως η μη πληρωμή των διοδίων επειδή απλά δεν "γουστάρουμε"; Αν θέλουν να είναι συνεπείς, γιατί δεν προτρέπουν το ίδιο για κάθε χρηματική συναλλαγή του πολίτη;

Μέχρις ενός σημείου, αυτή η συζήτηση ανήκει σε άλλο γήπεδο. Τα "αφεντικά" μας είναι "μεγάλα παιδιά" και, αν μέχρι τώρα δεν έχουν αντιδράσει έντονα σε ένα κράτος και μια κοινωνία που δείχνει να τους θεωρεί "γερμανοτσολιάδες", είναι δική τους υπόθεση.

Ωστόσο, στις εταιρείες υλοποίησης και διαχείρισης των μεγάλων έργων απασχολούνται μερικές χιλιάδες άνθρωποι πολλών ειδικοτήτων. Είμαι ένας απ' αυτούς και βρίσκω αισχρό, προσβλητικό, έως και κολάσιμο, το να βομβαρδιζόμαστε από δήθεν "ψαγμένες" διακηρύξεις που μιλούν για κλέφτες και πουλημένα τομάρια. Οι εργαζόμενοι στις παραχωρήσεις, την Εγνατία και παρόμοιες εταιρείες δεν είναι και δεν ανέχονται να χαρακτηρίζονται κλεπταποδόχοι. Πολλοί απ' αυτούς χτες βράδυ με το χιόνι καθάριζαν το δρόμο, όχι μόνο για να διαψεύσουν αυτούς που λένε ότι η Ελλάδα είναι άχρηστη, ότι "δεν υπάρχει κράτος" ούτε και υπεύθυνος ιδιώτης - αλλά πρώτα και κύρια γιατί αγαπάνε αυτό που κάνουν και δεν θα αφήσουν κανέναν λαϊκιστή να τους το πληγώσει.

Το "αστειάκι" πρέπει να σταματήσει. Είναι καιρός.

Καληνύχτα, Saigon...

Σαν την ηρωίδα του βιβλίου Fatherland του Ρόμπερτ Χάρις, που δραπετεύει στην Ελβετία για να "πει την ιστορία της" γλιτώνοντας από το ζοφερό κόσμο των (νικητών, στο σενάριο του μυθιστορήματος) Ναζί, έτσι και τα Wikileaks - η ιστοσελίδα με τις αποκλειστικότητες - μετακομίζουν στην ίδια κιβωτό της ουδετερότητας (δηλ. σε ελβετική ηλεκτρονική διεύθυνση) μετά από το ένταλμα κατά του επικεφαλής τους, αυστραλού Assange.

Πρώτη φορά νομίζω ότι γίνεται τέτοιο κυνηγητό για να πιαστεί φερόμενος βιαστής. Τα θύματα κάθε είδους κακοποίησης θα νιώθουν άραγε δικαιωμένα ή, αντίθετα, εξοργισμένα; Τίποτε από τα δύο, το πιθανότερο, διότι όλοι καταλαβαίνουν ότι η συγκεκριμένη κατηγορία είναι ένα όχημα για να επιταχύνει την εξουδετέρωση του Assange.

Η επαναστατική αλλαγή στον τρόπο που διαχέεται η πληροφορία είναι βέβαιο ότι κλονίζει αρκετούς - είτε κρατικούς φορείς που δυσκολεύονται να επικαλεστούν ζητήματα "εθνικής ασφάλειας", είτε ακόμη και εμπορικές επιχειρήσεις που χάνουν το πλεονέκτημα της επιλεκτικής πληροφόρησης και των ευκαιριών που αυτή πάντα συνεπαγόταν. Το πρώτο φαινόμενο είναι αυτό που συζητιέται περισσότερο, αλλά τις καθημερινές ζωές μας επηρεάζει περισσότερο το δεύτερο. Άραγε έχει αρχίσει μια αναπόδραστη πορεία προς τον ιδανικό κόσμο της αγοράς α-λα Άνταμ Σμιθ, όπου όλοι θα είμαστε άψογα ενημερωμένοι, οι τιμές θα ορίζονται από προσφορά και ζήτηση, και κανένα λαμόγιο δεν θα μετατρέπει την πιάτσα σε πεδίο εφαρμογής του "μονοπωλιακού ανταγωνισμού" με τον οποίο μεγαλώσαμε;

Δεν θα έρθει αναίμακτα ο καινούργιος κόσμος. Στο τέλος όμως θέλω να πιστεύω ότι θα τον δούμε - και οι εκπρόσωποι του παλιού (ancien régime), αν επιβιώσουν, θα φύγουν με ελικόπτερα, όπως Σαϊγκόν!

Όμορφη και ανθρώπινη - δύσκολο;

Την ισπανική Άβιλα την είχαμε επισκεφθεί το 1998. Είναι από τις ομορφότερες πόλεις που έχω δει, κυρίως χάρη στα τείχη της που οριοθετούν εντυπωσιακά, όπως συνηθιζόταν κυρίως στον ύστερο μεσαίωνα, τη διεπαφή αστικού χώρου και υπαίθρου. Μόλις έμαθα ότι η Άβιλα, αν θυμάμαι καλά 1-2 ώρες οδήγησης δυτικά-βορειοδυτικά της Μαδρίτης (για όποιον έχει την περιέργεια να τη δει κάποτε), κέρδισε ευρωπαϊκό βραβείο για τις προσπάθειές της όσον αφορά την διευκόλυνση πρόσβασης των ΑμεΑ. Υποψήφια ήταν μια ακόμη ισπανική πόλη, η μεγαλούπολη της Βαρκελώνης (καθώς και η Κολωνία και το φινλανδικό Τούρκου), αλλά η "μικρή" τουριστική ατραξιόν της Καστίλης/Λεόν κέρδισε χάρη στο πρόγραμμα βελτίωσης υποδομών που εφαρμόζει συστηματικά από το 2002.

Μακριά από μένα τα "μοντέλα" που φέρουν το όνομα συγκεκριμένων χωρών. Δεν πιστεύω ότι αντιγράφονται και μεταλαμπαδεύουνται αυτούσιες οι "ρετσέτες" άλλων. Αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η παραπάνω είδηση προέρχεται από την Ισπανία και όχι από τευτονική χώρα. Οι ισπανοί πριν σχετικά λίγα χρόνια θα πρέπει να ένιωθαν ότι ζουν, περίπου, στην πιο ανυπόληπτη χώρα της Ευρώπης. Αυτό άλλαξε. Πολλά αλλάζουν, αν το θελήσει κανείς.

Έντονες οι αντιδράσεις στις προτάσεις του προέδρου του ΣΕΒ

Σιγά μην αρχίσουμε να δουλεύουμε και Σάββατα, κύριε Δασκαλόπουλε!

Άτρακτος

Φιλικό ζευγάρι απέκτησε αυτές τις μέρες δίδυμα (να τους ζήσουν!). Ακόμα και σήμερα που πολλές εξελίξεις είναι προγνωστές και σχετικά ελεγχόμενες, οι πολλαπλές κυήσεις δεν παύουν να έχουν κάτι το μυστηριακό. Απ' ό,τι ξέρω υπάρχει μια κληρονομικότητα στο φαινόμενο, καθώς και προδιάθεση. Γνώριζα μια κυρία που είχε γίνει πολύτεκνη με δύο μόλις γέννες. Θυμάμαι επίσης αρκετές περιπτώσεις φίλων, μονοζυγωτικών διδύμων, που επί πολλά χρόνια δυσκολευόμουν να τους ξεχωρίσω και έβρισκα τελικά κάποιες μικρές λεπτομέρειες που με βοηθούσαν. Δεν έμαθα ποτέ, πάντως, αν οι Dupont & Dupond (του Τεν-Τεν) ήταν πραγματικά δίδυμοι ή πολύ καλά μεταμφιεσμένοι.

Λίγο πριν γεννηθούν τα δίδυμα που προανέφερα, δυστυχώς πέθαναν δύο άλλα. Ήταν δύο αδέλφια από ένα χωριό της Πελοποννήσου, που βρέθηκαν στο λάθος σημείο - βρέθηκαν όμως μαζί. Την ώρα που, όπως φαίνεται, προσπαθούσαν να επισκευάσουν το αυτοκίνητό τους, ένα άλλο όχημα έπεσε πάνω του. Στη συνέχεια της καραμπόλας, το δικό τους όχημα προκάλεσε το θάνατό τους. Η τραγική σύμπτωση είναι σχεδόν λογοτεχνική. Δεν έχω μάθει κάτι παραπάνω γι' αυτούς τους δύο διδύμους, πέρα από το ότι ήταν πενήντα-κάτι ετών. Δεν ξέρω αν η ιδιότητά τους είχε συμβάλει στο να έχουν αρκετές κοινές δραστηριότητες στη ζωή τους. Νομίζω ότι δεν συμβαίνει συνήθως αυτό, τα δίδυμα τείνουν να είναι όπως τα άλλα αδέλφια. Γεγονός παραμένει ότι οι ζωές τους σχημάτισαν μια άτρακτο, που έκλεισε τις προάλλες - γεννήθηκαν μαζί και πέθαναν μαζί.

Φράουλες, αίμα και Τζουγκασβίλι

Όλο και περισσότεροι γίνονται ανάμεσά μας αυτοί που δεν θέλουν να ακούσουν.

Διάφοροι ξενόφοβοι δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για ένταξη, διαχωρισμό ήρας από στάρι, έλεγχο, προσπάθεια, ισότιμο ανθρωπισμό. Θέλουν μόνο αίμα. Και φτηνές φράουλες, απ' αυτές που παράγονται με τη δουλειά των κατά τα άλλα επικίνδυνων τύπων που θα μας εξισλαμίσουν.

Διάφοροι κρατιστές δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για εξορθολογισμό, σπάσιμο ταμπού, κατάργηση εξωφρενικών προνομίων. Φουσκώνουν τις απώλειες εισοδημάτων των δημοσίων υπαλλήλων και λένε ότι έχουν χάσει περίπου 50% (!), ενώ ισχυρίζονται ότι το κράτος μας έχει περιθώρια για να γίνει ακόμη μεγαλύτερο, έως και γενναιόδωρο.

Γύρω στο '90 που ξηλώνονταν κάποιες κουρτίνες, τους πρώτους θα τους λέγαμε Φασισταριά και τους δεύτερους Σταλινικούς. Τώρα δεν τολμάμε. Γιατί; Δώσαμε τόσο χώρο στα άκρα και στις ακρότητες που τα κάναμε mainstream; Έδωσε τόσο κακό όνομα ο Καραμανλής στο μεσαίο χώρο και στο "δε συνεργαζόμαστε με τα άκρα"; Τα έκανε μπάχαλο η σύμπλευση Γιωργάκη με ΛΑ.Ο.Σ.; Μήπως δεν είναι αυτοί Φασισταριά και Σταλινικοί αλλά απλά εμείς οι άλλοι (hoi polloi?) είμαστε Μαμούχαλοι, Δειλοί, Μοιραίοι και Άβουλοι (αντάμα);

Πείτε μου, βρε παιδιά, τι στο καλό συμβαίνει εδώ πέρα;

Τούμπα, Στάλινγκραντ, Βιετνάμ*

Νέα αγωνία για την τύχη του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο υποστηριζόμενος από την κεντροαριστερά εκλεγμένος δήμαρχος (Κυρ) Γιάννης Μπουτάρης σκοπεύει να προτείνει τη μετονομασία του σταθμού στο Παπάφειο (περιοχή Τούμπας).

Ο σταθμός αυτός είναι "πολύπαθος" καθώς για αρκετό διάστημα ο Μητροπολίτης Άνθιμος συμμετείχε σε συζητήσεις που αφορούσαν την εμπλοκή του πολυαναμενόμενου συγκοινωνιακού μέσου με τους χώρους του Παπαφείου ιδρύματος.

Όλα όμως δείχνουν ότι, μπροστά στον πάταγο που θα ξεσηκώσει η (κάτωθι εικονιζόμενη) ιδέα του κ. Μπουτάρη, οι έως τώρα διαμάχες θα ωχριούν.

Ο νικητής των εκλογών ισχυρίζεται ότι η ονομασία δεν επιλέγεται για να προκαλέσει αλλά για να μας κάνει όλους να χαμογελάσουμε: είναι ένα χιουμοριστικό κράμα, με συστατικά τον ομώνυμο παριζιάνικο σταθμό μετρό αφενός - και το αντάρτικο, και αργότερα γηπεδικό, σύνθημα αφετέρου.

Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι θα το δουν έτσι όλοι.

*Ευχαριστώ τον Π.Κ. για την έμπνευση!

Τι είδε ο "λουξεμβούργιος", part II

Πέρα από το σχολιασμό φυσιογνωμιών, ο φίλος από τη δυτική Ευρώπη παρατήρησε στις τηλεοπτικές οθόνες της βραδιάς των εκλογών ότι απουσίαζαν οι γυναίκες. Αυτό αντανακλάται και στο αποτέλεσμα: Μόνο 9 γυναίκες δήμαρχοι, από τις οποίες τις περισσότερες ψήφους πήρε η εικονιζόμενη Χαρούλα Ουσουλτζόγλου στη Βέροια. Στις μνήμες μάλλον θα μείνει εντονότερα η χήρα Αποστολάκη, που κέρδισε στη Νέα Φιλαδέλφεια χάρη σε ψήφο συμπάθειας αλλά και χάρη στον ...Χάρη Τομπούλογλου (τεράστιο πολιτικό μέγεθος...), που ήταν ο αντίπαλός της στον β' γύρο. Λόγω μεγέθους των δήμων στους οποίους κατέβαιναν, σημαντικό αριθμό ψήφων (παρά τα μάλλον περιθωριακά ποσοστά τους, ιδιαίτερα της πρώτης) συγκέντρωσαν η Πορτάλιου του Σύριζα (Αθήνα) και η Παντελάκη του ΚΚΕ (Πειραιάς). Ε, κάπου εκεί τελειώνει το πράγμα. "Αυτή είναι η Ελλάδα"; Φοβάμαι πως ναι. Κρίμα στις ποσοστώσεις...

Ολική επαναφορά!

"ΚΙ ΑΝ ΘΥΜΩΣ';"

- "Γιατί να θυμώσ';"

- "Που θα του 'ρθει στην εκκλησιά ο Μπουτάρ'ς."

- "Σιγά μη θυμώσ'! Από παλιά γουστάρ' να 'χει κοντά τ' πολιτικούς. Ε, θα γουστάρ' και Μπουτάρ'!"

Τα παπούτσια στο χέρι του Νικήτα

Bravo Yorgos

Σου λένε Πάτρα, Πειραιά

"Δεν ήταν και τόσο αποδοτικιά!"

Τούμπα, Τούμπα, παραρά, Τούμπα, Τούμπα, πάρα ράρα

Τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου θα εφαρμοστούν έκτακτα κυκλοφοριακά μέτρα κατά μήκος της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Αιτία, η μεταφορά στη συμπρωτεύουσα του μεγαλύτερου αριθμητηρίου (άβακα) του κόσμου, κατά παραγγελία του οριακά ηττημένου υποψήφιου δημάρχου κ. Γκιουλέκα, για να βοηθήσει στην επανακαταμέτρηση των ψήφων που ο ίδιος ζήτησε. Το μεγάλο μέγεθος του άβακα καθιστά αναγκαία την διακοπή κυκλοφορίας στο ρεύμα ανόδου της εθνικής, καθώς χρειάζεται διευκόλυνση για να περνά από τις στροφές χωρίς να παίρνει ...Τούμπες.

Τσεκουρέιτορ

Με τον φίλο μου από το Λουξεμβούργο κάναμε μαζί ζάπινγκ την εκλογική βραδιά της 7/11. Κάποια στιγμή είδε τον κ. Βορίδη να μιλά. Μου είπε ότι φυσιογνωμικά ο πολιτικός του ΛΑ.Ο.Σ. θα μπορούσε να είναι ένας μέσος πολιτικός από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα. Λογική η σκέψη, για όποιον δεν ξέρει το παρελθόν του τσεκουρέιτορ. Όταν οι παλιοί ακραίοι μεγαλώνουν και μαλακώνουν, άλλοι παίρνουν τη θέση τους. Όταν ξεγελιόμαστε για το ότι η στήριξη Καρατζαφέρη στον Νικήτα δήθεν ενσωματώνει και εξουδετερώνει την αθηναϊκή ακροδεξιά, εμφανίζεται η Χρυσή Αυγή και εκφράζει πολιτικά (κερδίζοντας θέση στο δημοτικό συμβούλιο) τη βίαιη, ξενοφοβική προσέγγιση, που δεν είναι πια τόσο περιθωριακή.

Η ακρότητα εκτρέφεται κυρίως από αντικειμενικές συνθήκες. Η κοινωνία έχει ανάγκη σοβαρές "ενέσεις" λογικής και μετριοπάθειας, από πολιτικούς που πρέπει να έχουν και λίγο χάρισμα, για να εμπνεύσουν και να πείσουν - κάτι που απαιτεί δουλειά και δεν επιτυγχάνεται σε ένα προεκλογικό δίμηνο, ούτε φυσικά στο μεσοδιάστημα α' και β' γύρου...

Ανήμερα της οκτω(νοεμ)βριανής επανάστασης

Το εκλογικό σώμα φέρθηκε μάλλον προβλέψιμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7/11/2010. Δεν ανέδειξε κανέναν σοβαρό τρίτο πόλο απέναντι στο δικομματισμό, δεν απείχε τόσο μαζικά ώστε να τεθεί θέμα "ηθικής (μη) νομιμοποίησης" των αποτελεσμάτων, ουσιαστικά δεν άλλαξε τους συσχετισμούς. Νομίζω ότι δικαιώνονται οι εκτιμήσεις που έγιναν σε αυτό το ιστολόγιο τον περασμένο Ιούλιο. Η κυβέρνηση, παρά την φαινομενική παλινωδία όσον αφορά τη σημασία που (δεν) θα έδινε στις τοπικές εκλογές (κίνηση που κι αυτή μάλλον λειτούργησε ευεργετικά στο τέλος, σαν κοφτή "τιμονιά" που πέταξε έξω τον αττικό Δημαρά), θα πρέπει να βλέπει με ανακούφιση τα εξής:
- Πρώτον, το γεγονός ότι οι εκλογές φεύγουν -χωρίς μεγάλες "πληγές"- νωρίς από τη μέση, πριν να ξύσουμε -όπως αναμένεται- τον πάτο ως χώρα όσον αφορά τα οικονομικά
- Δεύτερον, το ότι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι κυβερνητικοί υποψήφιοι δείχνουν να έχουν μια ελπίδα για το δεύτερο γύρο, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια

Ο γλυκούλης ελληνικός λα(γ)ός, που υποτίθεται ήταν τόσο απογοητευμένος από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, έμεινε για μια ακόμη φορά στη γκρίνια, αποφεύγοντας ανατροπές. Θα τιμωρούσε όσους μας έφτασαν εδώ, όσους είπαν ψέματα για να εκλεγούν, όσους (και καλά) καταστρατήγησαν το Σύνταγμα... Ναι, καλά - λέμε και καμιά κουταμάρα για να περνά η ώρα! Σιγά μη σκιστεί το περιτύλιγμα.