Οι καστοριανοί ξέρουν από κρύο. Ένα απλό σακάκι αρκεί εδώ στο νότο.
Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο "κελεμπίας", τι να το κάνεις το παλτό στου Μαξίμου;
Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο "κελεμπίας", τι να το κάνεις το παλτό στου Μαξίμου;
9 Νοε 2011
-nik the Greek
Ουρανοκατέβατος Σπούτ-νικ;
Ελκυστικό(ς) Ντουμπρόβ-νικ;
Τεχνοκρατικός refuse-nik (=αυτός που έφαγε πόρτα και περιμένει στο ακουστικό του);
Αν πιστέψουμε τις τελευταίες φήμες: Τίποτα απ' όλα αυτά... Έλληνας Πετσάλ-νικ!
...ο ξεσκούφωτος
Ντρέπομαι που το λέω, αλλά αρχίζω να πιστεύω πως έχει ένα δίκιο ο Γιάννης Μανώλης, που λέει ότι πρωθυπουργός μπορεί να γίνει και ο Φούφουτος.
Κακλαμάνης με σκούφο
Κακλαμάνης ξεσκούφωτος
Κακλαμάνης με σκούφο
Κακλαμάνης ξεσκούφωτος
8 Νοε 2011
"Λάγιος ισχυρός..."
Μια και κάποιους τους έχει πιάσει, φαίνεται, νοσταλγία για την όμορφη εποχή Κοσκωτά, ας το κάνουμε ολοκληρωμένα το πράγμα.
Αν γίνει πρωθυπουργός ο (μπρρρ...) Ρουμελιώτης*, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ για γενικό γραμματέα αθλητισμού (αν υπάρχει κώλυμα ας τον κάνουμε ευρωπαίο εποπτεύοντα, κοινοτικός είναι πια - ομολογώ ότι μπερδεύτηκα με το ποιος κουμαντάρει τι) τον αγαπημένο μας Λάγιος Ντέταρι.
Κι έτσι θα πείσουμε και έναν ακόμη πυλώνα του πολιτικού συστήματος (ξέρετε, αυτόν που διέθεσε τότε -1988- το εικονιζόμενο μπαλκόνι) να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας.
*Ορισμένα βιογραφικά παραλείπουν να επισημάνουν ότι ο Ρουμελιώτης ήταν ο μόνος από τους παραπεμφθέντες που, λόγω ευρωβουλευτικής ασυλίας, δεν δικάστηκε ποτέ για το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Αν γίνει πρωθυπουργός ο (μπρρρ...) Ρουμελιώτης*, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ για γενικό γραμματέα αθλητισμού (αν υπάρχει κώλυμα ας τον κάνουμε ευρωπαίο εποπτεύοντα, κοινοτικός είναι πια - ομολογώ ότι μπερδεύτηκα με το ποιος κουμαντάρει τι) τον αγαπημένο μας Λάγιος Ντέταρι.
Κι έτσι θα πείσουμε και έναν ακόμη πυλώνα του πολιτικού συστήματος (ξέρετε, αυτόν που διέθεσε τότε -1988- το εικονιζόμενο μπαλκόνι) να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας.
*Ορισμένα βιογραφικά παραλείπουν να επισημάνουν ότι ο Ρουμελιώτης ήταν ο μόνος από τους παραπεμφθέντες που, λόγω ευρωβουλευτικής ασυλίας, δεν δικάστηκε ποτέ για το σκάνδαλο Κοσκωτά.
7 Νοε 2011
Π(απ)άνδημο αίτημα
Πρωθυπουργό Νταλάρα!
Όσο προλαβαίνουμε.
Και δεν εννοούμε την Άννα. Ούτε το Γιώργο.
Κάρολο (Τσαρλς) Νταλάρα.
Με δύο (βαρ)Καρόλους στην κορυφή, ποιος μας πιάνει.
Όσο προλαβαίνουμε.
Και δεν εννοούμε την Άννα. Ούτε το Γιώργο.
Κάρολο (Τσαρλς) Νταλάρα.
Με δύο (βαρ)Καρόλους στην κορυφή, ποιος μας πιάνει.
Οι Βοστωνέζοι
Μια υπερπαραγωγή, όχι Merchant Ivory, όπως νομιζόταν, αλλά Merchant Banker*
Πρωταγωνιστές, οι συμφοιτητές της Βοστώνης, Geoffrey & Tony...
...και το πτώμα
*Για τη λονδρέζικη (cockney) σημασία του όρου, εδώ
Πρωταγωνιστές, οι συμφοιτητές της Βοστώνης, Geoffrey & Tony...
...και το πτώμα
*Για τη λονδρέζικη (cockney) σημασία του όρου, εδώ
4 Νοε 2011
"Here pastor, there pastor, where is the pastor?" (Βέγγος)
Το '84 (επί πατρός Παπανδρέου) που πρωτοέγινα συνδρομητής στο Newsweek, οι αναφορές στην Ελλάδα συνήθως είχαν την έκταση μισής στήλης και εμφανίζονταν αραιά και πού. Όσο κι αν με στενοχωρούσε αυτό τότε, ήταν φυσιολογικό, αν αναλογιστούμε το μικρό μέγεθος της χώρας μας. Δεν ταίριαζε με τη μεγάλη ιδέα που μας καλλιεργούσαν, στα σχολεία κι αλλού, για το έθνος μας. (Κατανοητή αυτή η καλλιέργεια, εκείνα τα χρόνια λίγο μετά το φιάσκο του Κυπριακού, ωφέλιμη σε κάποιο βαθμό, άλλο αν κάποιοι την πήραν πολύ στα σοβαρά.) Με τα χρόνια έπαψε να μου κακοφαίνεται η ασημαντότητά μας, ίσως να ανέπτυξα "επικούρεια" αντίληψη: καλύτερα να μην πολυασχολούνται μαζί σου.
Αυτές τις μέρες είμαστε το πρώτο θέμα στα διεθνή ΜΜΕ. Ο υιός Παπανδρέου τον ξεπέρασε τον πατέρα σ'αυτό. Από ένα ζάπινγκ σε ειδησεογραφικά κανάλια της δορυφορικής είδα ότι συζητιέται το "σπάσιμο του ταμπού": η Ευρωζώνη μιλά για το ενδεχόμενο να διώξει ένα μέλος της, μαντέψτε ποιο. Όσο λοιπόν κι αν το δημοψήφισμα, που δεν (;) θα γίνει, φάνταζε αστείο, τύπου "πλούσιος και υγιής κ.λπ.", δεν ήταν καθόλου αμελητέα η άλλη του ανάγνωση: τέθηκε ανοιχτά και επίσημα ως θέμα η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Συνειδητοποίησα (κι όχι μόνο εγώ) ότι μπροστά στο ενδεχόμενο αυτό κόπηκαν λιγάκι οι εύκολες κραυγές, άκουσα ανθρώπους που διαρκώς μουρμούριζαν νοσταλγικά υπέρ της δραχμής (και εναντίον του κοντού λογιστάκου) να εξανίστανται και να λένε "ε όχι και να βγούμε απ' το ευρώ".
Κόπηκαν (προσωρινά;) κι άλλα αυτή την εβδομάδα. Κόπηκε η αγανακτισμένη απαίτηση για κρεμάλες και τουφεκισμούς. Κόσμος που απέρριπτε το πολιτικό σύστημα στήθηκε σε οθόνες και ραδιόφωνα για να ακούσει τους απαξιωμένους ηγέτες του να μιλάνε (εξίσου ανούσια όπως έκαναν πάντα, για να μην πω περισσότερο). Ίσως γιατί ακόμη (και για πόσο;) οι μικρότεροι σχηματισμοί (κόμματα ή "λέσχες" Φλωρίδηδων κ.λπ.) μπορεί να φιλοξενούν λαμπρά μυαλά αλλά, πολιτικά, είναι νάνοι. Αυτός είναι κι ένας λόγος (πέραν του κόστους και του χρόνου που θα στοιχίσουν) για τον οποίο πιστεύω ότι οι εκλογές τώρα δεν είναι η προτιμότερη λύση. (Σίγουρα όμως είναι προτιμότερη από τις εκλογές σε 3 ή 6 μήνες - δεν νομίζω ότι αντέχεται τέτοια διάρκεια αστάθειας.) Αυτή τη στιγμή θα μου άρεσε να δω μια κυβέρνηση συνεργασίας, όχι απλά υπηρεσιακή ή διεκπεραιωτική αλλά με πολιτική ατζέντα και με παραγωγή έργου. Η Βουλή έχει 2 χρόνια ζωής μπροστά της και θα μπορούσε να αναδείξει συνδυασμούς που θα κατάφερναν να συνεννοηθούν και να κάνουν δουλειά. Στο μεταξύ, δίνεται χρόνος για ανασύνταξη και ανάδειξη αξιόλογων "νέων" πολιτικών δυνάμεων, που κι αυτό είναι κάτι που θέλει δουλειά. Σε εκλογές τον Δεκέμβριο, οι "μικροί" θα χαντακώνονταν, είτε από τη θλιβερή τους αντιδικία (βλ. το σημερινό κλίμα μεταξύ των εξίσου λάβρων αντιμνημονιακών ΚΚΕ & Σύριζα), είτε από την ίδια τους τη γύμνια (βλ. τους ρεαλιστές κεντρώους που εκπροσωπούνται από τουλάχιστον 3 διαφορετικούς φορείς).
Δεν θα μιμηθώ διάφορους "γλείφτες" που έσπευσαν να πουν πόσο Μεγάλος είναι ο ΓΑΠ που, αφενός εκμεταλλεύεται τα διαπραγματευτικά μας πλεονεκτήματα και κάνει άνω-κάτω τον κόσμο (ένα δείγμα της διεθνούς αναγνώρισης του μεγαλείου του θα το δείτε εδώ), αφετέρου με την πρόταση για δημοψήφισμα έβγαλε στην επιφάνεια όλα τα παραπάνω και άρα η κίνησή του ήταν "επωφελής". Ο πρωθυπουργός όπως και ο Σαμαράς και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί νοιάζονται πρωτίστως για την καρέκλα τους και για το πώς θα πάει καλά το κόμμα του καθενός. Αν ο Παπανδρέου ήθελε να παίξει τίμια, θα είχε ζητήσει τη γνώμη του λαού τον καιρό του Καστελόριζου (άνοιξη 2010), επικαλούμενος την "αλλαγή δεδομένων" που τον οδήγησε σε αλλαγή πολιτικής. Τώρα που η χώρα παρέλυσε και η δημοτικότητα του Πασόκ βρίσκεται στα τάρταρα, τα παπανδρεϊκά νούμερα (είπα-ξείπα για το δημοψήφισμα και το θέμα του, δώστε μου ψήφο εμπιστοσύνης για να συναινέσω σε κυβέρνηση συνεργασίας κ.λπ.) και τα παιχνίδια ισορροπίας με τον εσωκομματικό αντίπαλο είναι παπατζηλίκια που ελάχιστη αξία έχουν σε σχέση με το τι μας περιμένει και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε.
Αυτές τις μέρες είμαστε το πρώτο θέμα στα διεθνή ΜΜΕ. Ο υιός Παπανδρέου τον ξεπέρασε τον πατέρα σ'αυτό. Από ένα ζάπινγκ σε ειδησεογραφικά κανάλια της δορυφορικής είδα ότι συζητιέται το "σπάσιμο του ταμπού": η Ευρωζώνη μιλά για το ενδεχόμενο να διώξει ένα μέλος της, μαντέψτε ποιο. Όσο λοιπόν κι αν το δημοψήφισμα, που δεν (;) θα γίνει, φάνταζε αστείο, τύπου "πλούσιος και υγιής κ.λπ.", δεν ήταν καθόλου αμελητέα η άλλη του ανάγνωση: τέθηκε ανοιχτά και επίσημα ως θέμα η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Συνειδητοποίησα (κι όχι μόνο εγώ) ότι μπροστά στο ενδεχόμενο αυτό κόπηκαν λιγάκι οι εύκολες κραυγές, άκουσα ανθρώπους που διαρκώς μουρμούριζαν νοσταλγικά υπέρ της δραχμής (και εναντίον του κοντού λογιστάκου) να εξανίστανται και να λένε "ε όχι και να βγούμε απ' το ευρώ".
Κόπηκαν (προσωρινά;) κι άλλα αυτή την εβδομάδα. Κόπηκε η αγανακτισμένη απαίτηση για κρεμάλες και τουφεκισμούς. Κόσμος που απέρριπτε το πολιτικό σύστημα στήθηκε σε οθόνες και ραδιόφωνα για να ακούσει τους απαξιωμένους ηγέτες του να μιλάνε (εξίσου ανούσια όπως έκαναν πάντα, για να μην πω περισσότερο). Ίσως γιατί ακόμη (και για πόσο;) οι μικρότεροι σχηματισμοί (κόμματα ή "λέσχες" Φλωρίδηδων κ.λπ.) μπορεί να φιλοξενούν λαμπρά μυαλά αλλά, πολιτικά, είναι νάνοι. Αυτός είναι κι ένας λόγος (πέραν του κόστους και του χρόνου που θα στοιχίσουν) για τον οποίο πιστεύω ότι οι εκλογές τώρα δεν είναι η προτιμότερη λύση. (Σίγουρα όμως είναι προτιμότερη από τις εκλογές σε 3 ή 6 μήνες - δεν νομίζω ότι αντέχεται τέτοια διάρκεια αστάθειας.) Αυτή τη στιγμή θα μου άρεσε να δω μια κυβέρνηση συνεργασίας, όχι απλά υπηρεσιακή ή διεκπεραιωτική αλλά με πολιτική ατζέντα και με παραγωγή έργου. Η Βουλή έχει 2 χρόνια ζωής μπροστά της και θα μπορούσε να αναδείξει συνδυασμούς που θα κατάφερναν να συνεννοηθούν και να κάνουν δουλειά. Στο μεταξύ, δίνεται χρόνος για ανασύνταξη και ανάδειξη αξιόλογων "νέων" πολιτικών δυνάμεων, που κι αυτό είναι κάτι που θέλει δουλειά. Σε εκλογές τον Δεκέμβριο, οι "μικροί" θα χαντακώνονταν, είτε από τη θλιβερή τους αντιδικία (βλ. το σημερινό κλίμα μεταξύ των εξίσου λάβρων αντιμνημονιακών ΚΚΕ & Σύριζα), είτε από την ίδια τους τη γύμνια (βλ. τους ρεαλιστές κεντρώους που εκπροσωπούνται από τουλάχιστον 3 διαφορετικούς φορείς).
Δεν θα μιμηθώ διάφορους "γλείφτες" που έσπευσαν να πουν πόσο Μεγάλος είναι ο ΓΑΠ που, αφενός εκμεταλλεύεται τα διαπραγματευτικά μας πλεονεκτήματα και κάνει άνω-κάτω τον κόσμο (ένα δείγμα της διεθνούς αναγνώρισης του μεγαλείου του θα το δείτε εδώ), αφετέρου με την πρόταση για δημοψήφισμα έβγαλε στην επιφάνεια όλα τα παραπάνω και άρα η κίνησή του ήταν "επωφελής". Ο πρωθυπουργός όπως και ο Σαμαράς και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί νοιάζονται πρωτίστως για την καρέκλα τους και για το πώς θα πάει καλά το κόμμα του καθενός. Αν ο Παπανδρέου ήθελε να παίξει τίμια, θα είχε ζητήσει τη γνώμη του λαού τον καιρό του Καστελόριζου (άνοιξη 2010), επικαλούμενος την "αλλαγή δεδομένων" που τον οδήγησε σε αλλαγή πολιτικής. Τώρα που η χώρα παρέλυσε και η δημοτικότητα του Πασόκ βρίσκεται στα τάρταρα, τα παπανδρεϊκά νούμερα (είπα-ξείπα για το δημοψήφισμα και το θέμα του, δώστε μου ψήφο εμπιστοσύνης για να συναινέσω σε κυβέρνηση συνεργασίας κ.λπ.) και τα παιχνίδια ισορροπίας με τον εσωκομματικό αντίπαλο είναι παπατζηλίκια που ελάχιστη αξία έχουν σε σχέση με το τι μας περιμένει και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε.
3 Νοε 2011
Γρίβα μ' σε θέλει η Κομισιόν
Μην πάει το μυαλό σας σε χοντρούληδες λάτρεις του playstation, κοντούληδες καθηγητές ή απέθαντους ψηλούς κρητικούς.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο εικονιζόμενος Ιωάννης Γρίβας, υπηρεσιακός πρωθυπουργός το φθινόπωρο του '89 (μεταξύ Τζαννετάκη και Ζολώτα), είναι ο "πρώην" που, κατά τον Καρατζαφέρη, προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διά στόματος Μέρκελ, ως μεταβατικός ηγέτης της Ελλάδας μετά το "τάπωμα" που "έφαγε" ο ΓΑΠ στις Κάννες.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο εικονιζόμενος Ιωάννης Γρίβας, υπηρεσιακός πρωθυπουργός το φθινόπωρο του '89 (μεταξύ Τζαννετάκη και Ζολώτα), είναι ο "πρώην" που, κατά τον Καρατζαφέρη, προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διά στόματος Μέρκελ, ως μεταβατικός ηγέτης της Ελλάδας μετά το "τάπωμα" που "έφαγε" ο ΓΑΠ στις Κάννες.
Όταν καπνίζουν οι Κάννες (part II)*
(Το πρώτο μέρος, εδώ)
Με τις αλλαγές που έγιναν χθες στο στράτευμα, κάποιοι φοβήθηκαν ότι απόψε στις Κάννες θα παίρναμε τον Χρυσό Φοίνικα.
Με τις αλλαγές που έγιναν χθες στο στράτευμα, κάποιοι φοβήθηκαν ότι απόψε στις Κάννες θα παίρναμε τον Χρυσό Φοίνικα.
2 Νοε 2011
Ε ντεμαγκογκέν αλλέ ω Κανν
Ο Ζολώτας, Θεός σχωρέσ' τον, είχε κάνει μερικές ομιλίες χρησιμοποιώντας εξ ολοκλήρου λέξεις με ελληνικές ρίζες. Χαρά στο κουράγιο που είχαν, και αυτός που τις συνέταξε και αυτοί που τον άκουγαν (που αμφιβάλλω αν θα τα καταλάβαιναν όλα).
Ο εν λόγω επιστήμονας, που διετέλεσε και "οικουμενικός" πρωθυπουργός το '89-'90, αποτέλεσε βέβαια μια μοναδική και αμίμητη περίπτωση. Χωρίς να έχω στο νου μου τα παραπάνω κατορθώματα, θυμάμαι ότι το '93 ή '94 είχα βρεθεί σε μια καλοκαιρινή συζήτηση με διεθνή παρέα, στην Καρλσρούη της Γερμανίας, σχετικά με την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας.
Προς το τέλος της κουβέντας, ένας γερμανός συνομιλητής μου με ρώτησε αν πίστευα ότι ο Παπανδρέου (ένας ήταν τότε "Ο" Παπανδρέου) υπήρξε καταστροφή για την Ελλάδα. Χρησιμοποίησε μάλιστα την ελληνογενή γερμανική λέξη, στη γλώσσα του: Katastrophe.
Παρόλο που ποτέ δεν συμπαθούσα τον ανδρεο-παπανδρεϊσμό, θεωρούσα απόλυτο και λίγο άδικο έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Προσπάθησα λοιπόν να απαντήσω με λιγότερο φορτισμένους όρους. Είπα ότι κατά τη γνώμη μου ο Ανδρέας ήταν Demagoge - δημαγωγός.
Διαπίστωσα ότι δεν καταλάβαιναν όλοι οι γερμανόφωνοι συνομιλητές μου αυτή τη λέξη. Αφού βεβαιώθηκα ότι την είχα πει σωστά, την εξήγησα όπως μπορούσα.
Αυτή τη στιγμή δεν έχω ιδέα για το πώς θα εξελιχθεί η τρέχουσα πολύπλευρη κρίση και το αν ο νυν έλληνας πρωθυπουργός θα γραφτεί στην ιστορία με χρυσά, μελανά ή σκατουλί γράμματα. Ομολογώ όμως ότι, παρόλο που δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντί του, οι δύο παραπάνω λέξεις, και κυρίως η καταστροφή, τριγυρίζουν συνέχεια στο μυαλό μου (και νομίζω όχι μόνο το δικό μου) τις τελευταίες μέρες. Ο Θεός να φυλάει.
Ο εν λόγω επιστήμονας, που διετέλεσε και "οικουμενικός" πρωθυπουργός το '89-'90, αποτέλεσε βέβαια μια μοναδική και αμίμητη περίπτωση. Χωρίς να έχω στο νου μου τα παραπάνω κατορθώματα, θυμάμαι ότι το '93 ή '94 είχα βρεθεί σε μια καλοκαιρινή συζήτηση με διεθνή παρέα, στην Καρλσρούη της Γερμανίας, σχετικά με την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας.
Προς το τέλος της κουβέντας, ένας γερμανός συνομιλητής μου με ρώτησε αν πίστευα ότι ο Παπανδρέου (ένας ήταν τότε "Ο" Παπανδρέου) υπήρξε καταστροφή για την Ελλάδα. Χρησιμοποίησε μάλιστα την ελληνογενή γερμανική λέξη, στη γλώσσα του: Katastrophe.
Παρόλο που ποτέ δεν συμπαθούσα τον ανδρεο-παπανδρεϊσμό, θεωρούσα απόλυτο και λίγο άδικο έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Προσπάθησα λοιπόν να απαντήσω με λιγότερο φορτισμένους όρους. Είπα ότι κατά τη γνώμη μου ο Ανδρέας ήταν Demagoge - δημαγωγός.
Διαπίστωσα ότι δεν καταλάβαιναν όλοι οι γερμανόφωνοι συνομιλητές μου αυτή τη λέξη. Αφού βεβαιώθηκα ότι την είχα πει σωστά, την εξήγησα όπως μπορούσα.
Αυτή τη στιγμή δεν έχω ιδέα για το πώς θα εξελιχθεί η τρέχουσα πολύπλευρη κρίση και το αν ο νυν έλληνας πρωθυπουργός θα γραφτεί στην ιστορία με χρυσά, μελανά ή σκατουλί γράμματα. Ομολογώ όμως ότι, παρόλο που δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντί του, οι δύο παραπάνω λέξεις, και κυρίως η καταστροφή, τριγυρίζουν συνέχεια στο μυαλό μου (και νομίζω όχι μόνο το δικό μου) τις τελευταίες μέρες. Ο Θεός να φυλάει.
Ich "Libe" dich
Η γαλλική Λιμπερασιόν πάντα ασχολείτο με την Ελλάδα, από τον καιρό της ίδρυσής της. Πολλά μάλιστα λέγονται για τις σχέσεις του συνιδρυτή της, Ζαν Πωλ Σαρτρ, με τους διανοούμενους που ηγήθηκαν της "Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη".
Η "Λιμπέ", όπως και η γερμανική Τάγκες-τσάιτουνγκ και η δική μας Ελευθεροτυπία (που by the way ίσως κλείσει σήμερα), παρόλο που δεν διατήρησαν για πάντα τους μύθους γύρω από τους οποίους φτιάχτηκαν ("εφημερίδα των συντακτών" και άλλα ρομαντικά), ήταν κάποτε (για μένα μεταξύ '85 και '90 περίπου) μια τριπλέτα ποιοτικής ενημέρωσης, με μέσο προς υψηλό IQ και κάμποσο ανθρωπιστικό ιδεαλισμό.
Δεν θα ήταν δυνατόν να μη δώσει το στίγμα της και στην τωρινή κρίσιμη συγκυρία η εν λόγω κεντροαριστερή γαλλική εφημερίδα. Σύμφωνα με έγκυρες φήμες, οι συντάκτες της αμφιταλαντεύτηκαν χθες βράδυ ανάμεσα στα δύο εικονιζόμενα πρωτοσέλιδα. Για λίγο, η πλάστιγγα φάνηκε να γέρνει προς εκείνο που εμφανίζεται δεξιά. Το νόημα ήταν προφανές. Ο Παπανδρέου, πρώτος αυτός απ' όλους τους ευρωπαίους, έπαιρνε (έστω και κατόπιν εορτής, δηλ. συνόδου κορυφής) την απόφαση, να προσφύγει στον κυρίαρχο Λαό - για να του δώσει την ευκαιρία να αποφανθεί Εκείνος σχετικά με όσα "αποφασίστηκαν" (;) τη νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου από τους κουστουμαρισμένους των Βρυξελλών.
Ωστόσο, σύντομα η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε. Πρώτον, επειδή η λέξη χάος υπάρχει, σχεδόν ταυτόσημη, και στα γαλλικά - και άρα θα γινόταν άμεσα κατανοητή η χρήση της. Δεύτερον, επειδή - κακά τα ψέματα - όταν δίνεις τα χέρια εκπροσωπώντας τη χώρα σου και μετά από λίγες μέρες φωνάζεις "κάτω τα μολύβια, δημοψήφισμα!", μόνο χάος προκαλείς. Τρίτον, και ίσως καθοριστικότερον, κάποιος σφύριξε στους γάλλους προοδευτικούς ότι υπάρχει ελληνικό κόμμα της λαϊκίστικης δεξιάς με το όνομα ΛΑ.Ο.Σ., που μάλιστα καπηλεύεται όχι μόνο αυτή την πανάρχαια λέξη αλλά και το εθνικό μπλε χρώμα της Ελλάδας (έστω και στην πιο σκούρα απόχρωσή του).
Η "Λιμπέ", όπως και η γερμανική Τάγκες-τσάιτουνγκ και η δική μας Ελευθεροτυπία (που by the way ίσως κλείσει σήμερα), παρόλο που δεν διατήρησαν για πάντα τους μύθους γύρω από τους οποίους φτιάχτηκαν ("εφημερίδα των συντακτών" και άλλα ρομαντικά), ήταν κάποτε (για μένα μεταξύ '85 και '90 περίπου) μια τριπλέτα ποιοτικής ενημέρωσης, με μέσο προς υψηλό IQ και κάμποσο ανθρωπιστικό ιδεαλισμό.
Δεν θα ήταν δυνατόν να μη δώσει το στίγμα της και στην τωρινή κρίσιμη συγκυρία η εν λόγω κεντροαριστερή γαλλική εφημερίδα. Σύμφωνα με έγκυρες φήμες, οι συντάκτες της αμφιταλαντεύτηκαν χθες βράδυ ανάμεσα στα δύο εικονιζόμενα πρωτοσέλιδα. Για λίγο, η πλάστιγγα φάνηκε να γέρνει προς εκείνο που εμφανίζεται δεξιά. Το νόημα ήταν προφανές. Ο Παπανδρέου, πρώτος αυτός απ' όλους τους ευρωπαίους, έπαιρνε (έστω και κατόπιν εορτής, δηλ. συνόδου κορυφής) την απόφαση, να προσφύγει στον κυρίαρχο Λαό - για να του δώσει την ευκαιρία να αποφανθεί Εκείνος σχετικά με όσα "αποφασίστηκαν" (;) τη νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου από τους κουστουμαρισμένους των Βρυξελλών.
Ωστόσο, σύντομα η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε. Πρώτον, επειδή η λέξη χάος υπάρχει, σχεδόν ταυτόσημη, και στα γαλλικά - και άρα θα γινόταν άμεσα κατανοητή η χρήση της. Δεύτερον, επειδή - κακά τα ψέματα - όταν δίνεις τα χέρια εκπροσωπώντας τη χώρα σου και μετά από λίγες μέρες φωνάζεις "κάτω τα μολύβια, δημοψήφισμα!", μόνο χάος προκαλείς. Τρίτον, και ίσως καθοριστικότερον, κάποιος σφύριξε στους γάλλους προοδευτικούς ότι υπάρχει ελληνικό κόμμα της λαϊκίστικης δεξιάς με το όνομα ΛΑ.Ο.Σ., που μάλιστα καπηλεύεται όχι μόνο αυτή την πανάρχαια λέξη αλλά και το εθνικό μπλε χρώμα της Ελλάδας (έστω και στην πιο σκούρα απόχρωσή του).
1 Νοε 2011
Free fall (part II)
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν μπορεί να προβλεφθεί επακριβώς το πότε η κυβέρνηση θα απωλέσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Αν αυτό συμβεί στις επόμενες 1-2 εβδομάδες, είναι πιθανό οι επόμενες εκλογές να γίνουν στις 4, 11 ή 18 Δεκέμβρη.
Αν όμως η πτώση γίνει αργά και βασανιστικά (σε συνδυασμό π.χ. με τις διερευνητικές εντολές που προβλέπει το άρθρο 37 του Συντάγματος), δεν αποκλείεται η συνταγματικά οριζόμενη προθεσμία να συμπέσει με την ημέρα των Χριστουγέννων ή αυτή της Πρωτοχρονιάς, που αμφότερες πέφτουν Κυριακή!
Ως επικρατέστερη μεταξύ των δύο θα πρέπει να θεωρηθεί η 1η Ιανουαρίου, για τους εξής λόγους:
(1) Παρότι αμφότερες οι μέρες είναι γιορτινές, αυτή των Χριστουγέννων έχει εντονότερο τέτοιο χαρακτήρα. Ακόμη και ο ελάχιστα θρησκευόμενος ΓΑΠ δεν θα θελήσει να θίξει τους χριστιανούς πολίτες της πλειοψηφίας.
(2) Τα Χριστούγεννα νομικώς είναι επίσημη αργία ενώ η Πρωτοχρονιά όχι. Αυτό σημαίνει πως όσοι δουλέψουν για να γίνουν οι εκλογές θα πρέπει τα Χριστούγεννα να πληρωθούν έξτρα. Μια και η κυβέρνηση έχει φροντίσει έως τώρα τόσο καλά την οικονομία μας, είναι σίγουρο ότι θα προσέξει και αυτό το σημείο.
(3) Η πρώτη μέρα του νέου έτους έχει το συμβολισμό ενός νέου ξεκινήματος. Όπως και κατά την εκλογή του Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασόκ το 2004, έτσι και τώρα θα προσπαθήσει να κάνει το (πολλάκις) ανακυκλωμένο να φαίνεται ολοκαίνουργιο, ενώ την ατμόσφαιρα θα δονεί, επαναφέροντας μνήμες ανένδοτου αγώνα, το σύνθημα ένα-ένα-δώδεκα (δηλαδή: 1/1/'12).
Αν αυτό συμβεί στις επόμενες 1-2 εβδομάδες, είναι πιθανό οι επόμενες εκλογές να γίνουν στις 4, 11 ή 18 Δεκέμβρη.
Αν όμως η πτώση γίνει αργά και βασανιστικά (σε συνδυασμό π.χ. με τις διερευνητικές εντολές που προβλέπει το άρθρο 37 του Συντάγματος), δεν αποκλείεται η συνταγματικά οριζόμενη προθεσμία να συμπέσει με την ημέρα των Χριστουγέννων ή αυτή της Πρωτοχρονιάς, που αμφότερες πέφτουν Κυριακή!
Ως επικρατέστερη μεταξύ των δύο θα πρέπει να θεωρηθεί η 1η Ιανουαρίου, για τους εξής λόγους:
(1) Παρότι αμφότερες οι μέρες είναι γιορτινές, αυτή των Χριστουγέννων έχει εντονότερο τέτοιο χαρακτήρα. Ακόμη και ο ελάχιστα θρησκευόμενος ΓΑΠ δεν θα θελήσει να θίξει τους χριστιανούς πολίτες της πλειοψηφίας.
(2) Τα Χριστούγεννα νομικώς είναι επίσημη αργία ενώ η Πρωτοχρονιά όχι. Αυτό σημαίνει πως όσοι δουλέψουν για να γίνουν οι εκλογές θα πρέπει τα Χριστούγεννα να πληρωθούν έξτρα. Μια και η κυβέρνηση έχει φροντίσει έως τώρα τόσο καλά την οικονομία μας, είναι σίγουρο ότι θα προσέξει και αυτό το σημείο.
(3) Η πρώτη μέρα του νέου έτους έχει το συμβολισμό ενός νέου ξεκινήματος. Όπως και κατά την εκλογή του Παπανδρέου στην ηγεσία του Πασόκ το 2004, έτσι και τώρα θα προσπαθήσει να κάνει το (πολλάκις) ανακυκλωμένο να φαίνεται ολοκαίνουργιο, ενώ την ατμόσφαιρα θα δονεί, επαναφέροντας μνήμες ανένδοτου αγώνα, το σύνθημα ένα-ένα-δώδεκα (δηλαδή: 1/1/'12).
Go, Yorgo, go
Το είπε ο Δέλτας το Μάη, αλλά τον αγνοήσαμε. Ποιος τους ακούει τους βιομηχάνους;
Το είπε πιο συγκεκριμένα ο Χαρούλης τον Οκτώβρη, αλλά σιγά μη δώσουμε βάση στον πόντιο του χωριού.
Απορώ όμως πώς δεν μας ψύλλιασε το γεγονός ότι ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας, που παραδοσιακά γίνεται την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη, φέτος αναβλήθηκε για τη δεύτερη - δηλ. 13 Νοέμβρη, αντί για 6.
Με τις ραγδαίες εξελίξεις που ζούμε αυτές τις μέρες, καταλαβαίνουμε όλοι το λόγο αυτής της χρονικής μετάθεσης. Ο ΓΑΠ ήταν αποφασισμένος να κλείσει όλες τις εκκρεμοτητούλες, δηλαδή με την αναγγελία του δημοψηφίσματος (μεταξύ συνόδου κορυφής και μαραθωνίου) να κάνει άνω κάτω τη χώρα, την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές, για να μπορέσει να πάει στον αγώνα (του τρεξίματος, όχι τον προεκλογικό) χωρίς πολλές έγνοιες.
Απλό δεν είναι;
Το είπε πιο συγκεκριμένα ο Χαρούλης τον Οκτώβρη, αλλά σιγά μη δώσουμε βάση στον πόντιο του χωριού.
Απορώ όμως πώς δεν μας ψύλλιασε το γεγονός ότι ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας, που παραδοσιακά γίνεται την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη, φέτος αναβλήθηκε για τη δεύτερη - δηλ. 13 Νοέμβρη, αντί για 6.
Με τις ραγδαίες εξελίξεις που ζούμε αυτές τις μέρες, καταλαβαίνουμε όλοι το λόγο αυτής της χρονικής μετάθεσης. Ο ΓΑΠ ήταν αποφασισμένος να κλείσει όλες τις εκκρεμοτητούλες, δηλαδή με την αναγγελία του δημοψηφίσματος (μεταξύ συνόδου κορυφής και μαραθωνίου) να κάνει άνω κάτω τη χώρα, την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές, για να μπορέσει να πάει στον αγώνα (του τρεξίματος, όχι τον προεκλογικό) χωρίς πολλές έγνοιες.
Απλό δεν είναι;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)