Φράουλες, αίμα και Τζουγκασβίλι

Όλο και περισσότεροι γίνονται ανάμεσά μας αυτοί που δεν θέλουν να ακούσουν.

Διάφοροι ξενόφοβοι δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για ένταξη, διαχωρισμό ήρας από στάρι, έλεγχο, προσπάθεια, ισότιμο ανθρωπισμό. Θέλουν μόνο αίμα. Και φτηνές φράουλες, απ' αυτές που παράγονται με τη δουλειά των κατά τα άλλα επικίνδυνων τύπων που θα μας εξισλαμίσουν.

Διάφοροι κρατιστές δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε για εξορθολογισμό, σπάσιμο ταμπού, κατάργηση εξωφρενικών προνομίων. Φουσκώνουν τις απώλειες εισοδημάτων των δημοσίων υπαλλήλων και λένε ότι έχουν χάσει περίπου 50% (!), ενώ ισχυρίζονται ότι το κράτος μας έχει περιθώρια για να γίνει ακόμη μεγαλύτερο, έως και γενναιόδωρο.

Γύρω στο '90 που ξηλώνονταν κάποιες κουρτίνες, τους πρώτους θα τους λέγαμε Φασισταριά και τους δεύτερους Σταλινικούς. Τώρα δεν τολμάμε. Γιατί; Δώσαμε τόσο χώρο στα άκρα και στις ακρότητες που τα κάναμε mainstream; Έδωσε τόσο κακό όνομα ο Καραμανλής στο μεσαίο χώρο και στο "δε συνεργαζόμαστε με τα άκρα"; Τα έκανε μπάχαλο η σύμπλευση Γιωργάκη με ΛΑ.Ο.Σ.; Μήπως δεν είναι αυτοί Φασισταριά και Σταλινικοί αλλά απλά εμείς οι άλλοι (hoi polloi?) είμαστε Μαμούχαλοι, Δειλοί, Μοιραίοι και Άβουλοι (αντάμα);

Πείτε μου, βρε παιδιά, τι στο καλό συμβαίνει εδώ πέρα;

Τούμπα, Στάλινγκραντ, Βιετνάμ*

Νέα αγωνία για την τύχη του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο υποστηριζόμενος από την κεντροαριστερά εκλεγμένος δήμαρχος (Κυρ) Γιάννης Μπουτάρης σκοπεύει να προτείνει τη μετονομασία του σταθμού στο Παπάφειο (περιοχή Τούμπας).

Ο σταθμός αυτός είναι "πολύπαθος" καθώς για αρκετό διάστημα ο Μητροπολίτης Άνθιμος συμμετείχε σε συζητήσεις που αφορούσαν την εμπλοκή του πολυαναμενόμενου συγκοινωνιακού μέσου με τους χώρους του Παπαφείου ιδρύματος.

Όλα όμως δείχνουν ότι, μπροστά στον πάταγο που θα ξεσηκώσει η (κάτωθι εικονιζόμενη) ιδέα του κ. Μπουτάρη, οι έως τώρα διαμάχες θα ωχριούν.

Ο νικητής των εκλογών ισχυρίζεται ότι η ονομασία δεν επιλέγεται για να προκαλέσει αλλά για να μας κάνει όλους να χαμογελάσουμε: είναι ένα χιουμοριστικό κράμα, με συστατικά τον ομώνυμο παριζιάνικο σταθμό μετρό αφενός - και το αντάρτικο, και αργότερα γηπεδικό, σύνθημα αφετέρου.

Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι θα το δουν έτσι όλοι.

*Ευχαριστώ τον Π.Κ. για την έμπνευση!

Τι είδε ο "λουξεμβούργιος", part II

Πέρα από το σχολιασμό φυσιογνωμιών, ο φίλος από τη δυτική Ευρώπη παρατήρησε στις τηλεοπτικές οθόνες της βραδιάς των εκλογών ότι απουσίαζαν οι γυναίκες. Αυτό αντανακλάται και στο αποτέλεσμα: Μόνο 9 γυναίκες δήμαρχοι, από τις οποίες τις περισσότερες ψήφους πήρε η εικονιζόμενη Χαρούλα Ουσουλτζόγλου στη Βέροια. Στις μνήμες μάλλον θα μείνει εντονότερα η χήρα Αποστολάκη, που κέρδισε στη Νέα Φιλαδέλφεια χάρη σε ψήφο συμπάθειας αλλά και χάρη στον ...Χάρη Τομπούλογλου (τεράστιο πολιτικό μέγεθος...), που ήταν ο αντίπαλός της στον β' γύρο. Λόγω μεγέθους των δήμων στους οποίους κατέβαιναν, σημαντικό αριθμό ψήφων (παρά τα μάλλον περιθωριακά ποσοστά τους, ιδιαίτερα της πρώτης) συγκέντρωσαν η Πορτάλιου του Σύριζα (Αθήνα) και η Παντελάκη του ΚΚΕ (Πειραιάς). Ε, κάπου εκεί τελειώνει το πράγμα. "Αυτή είναι η Ελλάδα"; Φοβάμαι πως ναι. Κρίμα στις ποσοστώσεις...

Ολική επαναφορά!

"ΚΙ ΑΝ ΘΥΜΩΣ';"

- "Γιατί να θυμώσ';"

- "Που θα του 'ρθει στην εκκλησιά ο Μπουτάρ'ς."

- "Σιγά μη θυμώσ'! Από παλιά γουστάρ' να 'χει κοντά τ' πολιτικούς. Ε, θα γουστάρ' και Μπουτάρ'!"

Τα παπούτσια στο χέρι του Νικήτα

Bravo Yorgos

Σου λένε Πάτρα, Πειραιά

"Δεν ήταν και τόσο αποδοτικιά!"

Τούμπα, Τούμπα, παραρά, Τούμπα, Τούμπα, πάρα ράρα

Τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου θα εφαρμοστούν έκτακτα κυκλοφοριακά μέτρα κατά μήκος της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Αιτία, η μεταφορά στη συμπρωτεύουσα του μεγαλύτερου αριθμητηρίου (άβακα) του κόσμου, κατά παραγγελία του οριακά ηττημένου υποψήφιου δημάρχου κ. Γκιουλέκα, για να βοηθήσει στην επανακαταμέτρηση των ψήφων που ο ίδιος ζήτησε. Το μεγάλο μέγεθος του άβακα καθιστά αναγκαία την διακοπή κυκλοφορίας στο ρεύμα ανόδου της εθνικής, καθώς χρειάζεται διευκόλυνση για να περνά από τις στροφές χωρίς να παίρνει ...Τούμπες.

Τσεκουρέιτορ

Με τον φίλο μου από το Λουξεμβούργο κάναμε μαζί ζάπινγκ την εκλογική βραδιά της 7/11. Κάποια στιγμή είδε τον κ. Βορίδη να μιλά. Μου είπε ότι φυσιογνωμικά ο πολιτικός του ΛΑ.Ο.Σ. θα μπορούσε να είναι ένας μέσος πολιτικός από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα. Λογική η σκέψη, για όποιον δεν ξέρει το παρελθόν του τσεκουρέιτορ. Όταν οι παλιοί ακραίοι μεγαλώνουν και μαλακώνουν, άλλοι παίρνουν τη θέση τους. Όταν ξεγελιόμαστε για το ότι η στήριξη Καρατζαφέρη στον Νικήτα δήθεν ενσωματώνει και εξουδετερώνει την αθηναϊκή ακροδεξιά, εμφανίζεται η Χρυσή Αυγή και εκφράζει πολιτικά (κερδίζοντας θέση στο δημοτικό συμβούλιο) τη βίαιη, ξενοφοβική προσέγγιση, που δεν είναι πια τόσο περιθωριακή.

Η ακρότητα εκτρέφεται κυρίως από αντικειμενικές συνθήκες. Η κοινωνία έχει ανάγκη σοβαρές "ενέσεις" λογικής και μετριοπάθειας, από πολιτικούς που πρέπει να έχουν και λίγο χάρισμα, για να εμπνεύσουν και να πείσουν - κάτι που απαιτεί δουλειά και δεν επιτυγχάνεται σε ένα προεκλογικό δίμηνο, ούτε φυσικά στο μεσοδιάστημα α' και β' γύρου...

Ανήμερα της οκτω(νοεμ)βριανής επανάστασης

Το εκλογικό σώμα φέρθηκε μάλλον προβλέψιμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7/11/2010. Δεν ανέδειξε κανέναν σοβαρό τρίτο πόλο απέναντι στο δικομματισμό, δεν απείχε τόσο μαζικά ώστε να τεθεί θέμα "ηθικής (μη) νομιμοποίησης" των αποτελεσμάτων, ουσιαστικά δεν άλλαξε τους συσχετισμούς. Νομίζω ότι δικαιώνονται οι εκτιμήσεις που έγιναν σε αυτό το ιστολόγιο τον περασμένο Ιούλιο. Η κυβέρνηση, παρά την φαινομενική παλινωδία όσον αφορά τη σημασία που (δεν) θα έδινε στις τοπικές εκλογές (κίνηση που κι αυτή μάλλον λειτούργησε ευεργετικά στο τέλος, σαν κοφτή "τιμονιά" που πέταξε έξω τον αττικό Δημαρά), θα πρέπει να βλέπει με ανακούφιση τα εξής:
- Πρώτον, το γεγονός ότι οι εκλογές φεύγουν -χωρίς μεγάλες "πληγές"- νωρίς από τη μέση, πριν να ξύσουμε -όπως αναμένεται- τον πάτο ως χώρα όσον αφορά τα οικονομικά
- Δεύτερον, το ότι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι κυβερνητικοί υποψήφιοι δείχνουν να έχουν μια ελπίδα για το δεύτερο γύρο, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια

Ο γλυκούλης ελληνικός λα(γ)ός, που υποτίθεται ήταν τόσο απογοητευμένος από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, έμεινε για μια ακόμη φορά στη γκρίνια, αποφεύγοντας ανατροπές. Θα τιμωρούσε όσους μας έφτασαν εδώ, όσους είπαν ψέματα για να εκλεγούν, όσους (και καλά) καταστρατήγησαν το Σύνταγμα... Ναι, καλά - λέμε και καμιά κουταμάρα για να περνά η ώρα! Σιγά μη σκιστεί το περιτύλιγμα.

Οι ιακωβίνοι

Έναν πολιτικό αντίπαλο, και δη Μαρά, εξοντώνεις...

...δύο σου προκύπτουν!

Δεν θέλω U!

Τρεις μέρες πριν τις εκλογές, μάθαμε ότι για να μετακινηθείς από τον Περισσό προς τη (σχεδόν διπλανή!) Λυκόβρυση, χρειάζεται μια γραμμή μετρό μήκους 33 (!) χιλιομέτρων, που θα περνά από το κέντρο της Αθήνας. Πρόκειται για μια παραλλαγή της περίφημης γραμμής U, που είχε ανακοινωθεί και παλιότερα, πλην όμως δεν ήταν τόσο προφανές το πώς θα χρηματοδοτηθεί - μπήκε λοιπόν στο ψυγείο, για να ξαναβγεί σήμερα. Δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν ότι, στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ανακοινώνονται επεκτάσεις και διακλαδώσεις που καθιστούν την τέταρτη γραμμή του μετρό κανονική "ραχοκοκαλιά" (κυρτή βέβαια), που εξυπηρετεί (στα χαρτιά, φυσικά, αλλά ...κοντός ψαλμός αλληλούια, σε μερικές δεκαετίες κάτι θα έχει ξεκινήσει) όσο το δυνατόν περισσότερους δήμους της Αττικής. Τι Ηλιούπολη, τι Λυκόβρυση, τι Περισσός... μόνο στη "ΒουΒουΒα" δεν το "πήγαν".

Όχι, παίζουμε! Άρμα Πολιτών ο "ρεπόρτερ"; Υπερσύγχρονους συρμούς, χωρίς ηλεκτροδηγό μάλιστα, εμείς. Περιμένω πάντως την πραγματική, δηλ. τεχνοκρατική πρόταση για τις νέες γραμμές μετρό. Δεν είναι δυνατόν μετά από τόσο καιρό, που υποτίθεται το μελετούσαν το πράγμα, να προκύπτει αυτό. Θα τους χαρώ στο Υπ. Υπομεδί αν ξεφύγουν από το U (το "Ι" είναι πολύ πιο ενδεδειγμένο ως σχήμα γραμμής μετρό) και επίσης αν ξανασκεφτούν το πόσο σημαντικό (δεν) είναι να μπαίνουν στη λογική του "κάθε γειτονιά και σταθμός", στην οποία τους σέρνουν οι, ακόμη πολυάριθμοι, δήμοι (άτολμε Καλλικράτη!) - ιδίως αυτοί του πυκνοκατοικημένου "ντόνατ" που περιβάλλει το αθηναϊκό κέντρο και που ίσως, λέμε ίσως, θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί και χωρίς γραμμές υψηλής μεταφορικής ικανότητας.

Στ' άρματα!

Ένας γύρος αρκεί

Πριν τις προηγούμενες τοπικές εκλογές, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε θέσει το 42% ως όριο για την εκλογή του σχετικώς πλειοψηφούντος δημάρχου/νομάρχη από τον πρώτο γύρο. Την πολιτική αυτή επιλογή την είχαμε "περιποιηθεί" δεόντως στο laspi.gr. Πώς να το κάνουμε, υπάρχει ένα θέμα ηθικής νομιμοποίησης, όπως υπάρχει άλλωστε (ίσως λιγότερο "καραμπινάτο") και με τα "ενισχυμένα" συστήματα που εφαρμόζονται ανελλιπώς στις εθνικές μας εκλογές: αφήνουν τον (απολύτως) μειοψηφούντα (πλην σχετικώς πλειοψηφούντα) να διοικήσει μόνος του.

Η νεοδημοκρατική στόχευση ήταν σαφής, όπως και αυτή των πασόκων, που θεωρούν ακόμη (κι ας έχουν περάσει δεκαετίες από τον Θοδωρή Καλούδη και τις "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις") ότι με την "κλασική" προσέγγιση των 2 γύρων (που έσπευσαν να επαναφέρουν φέτος) παίζουν στο δικό τους γήπεδο - ποντάροντας στην υποστήριξη των λοιπών συνιστωσών της κεντροαριστερής πλειοψηφίας που, υποτίθεται, ενυπάρχει στο ελληνικό εκλογικό σώμα.

Με την αντιμνημονιακή στάση της (έστω και κατακερματισμένης) αριστεράς, την απομάκρυνση της χώρας από τις πολωτικές λογικές των '80s και την πιθανή αδυναμία (τόσο του Παπανδρέου Jr Jr όσο και των βασικών του φετινών υποψηφίων) να επιτύχουν συσπείρωση των "προοδευτικών" δυνάμεων, το εγχείρημα άρσης του ορίου "42%" μπορεί να μην αποδώσει τα αναμενόμενα από πλευράς κυβερνώντων.

Αυτό βέβαια είναι πρόβλημα άλλων. Εμένα ως πολίτη με ενοχλεί (πάντοτε με ενοχλούσε) πρωτίστως η λογική "τσουβαλιάσματος" που ακολουθούσε το Πασόκ (αλλά και η ΝΔ από τότε που έπαψε να είναι ανάδελφη πολιτικά), ότι δηλαδή οι δημοκρατικές (αντίστοιχα φιλελεύθερες) δυνάμεις όφειλαν να χωθούν στο μαντρί - για να φύγει (ή να μη βγει) ο άλλος. Τα πράγματα θα όφειλαν να είναι πιο απλά (και πιο οικονομικά - γιατί να τρέχουμε δις, ξοδεύοντας (ως χώρα) κάποια δισ., στα εκλογικά τμήματα;). Όπως είχε πει ο Αρσένης (σύζυγος Λούκας) όταν ήταν κομματάρχης (με το κόμμα ΕΣΚ - το '89, νομίζω, που κατ' εξαίρεση εφαρμόστηκε ένα σχεδόν αναλογικό εκλογικό σύστημα), "αν θέλουμε να μη βγει η δεξιά, αρκεί να μην ψηφίσουμε τη Νέα Δημοκρατία".  

Τόσο απλά! 

Με αυτόν τον τρόπο, αν π.χ. στην Αθήνα δεν "γουστάρουμε" Κακλαμάνη, τότε θα ψηφίσουμε αυτόν που "γουστάρουμε" (τον Καμίνη, την Πορτάλιου, το Σοφιανό, τον Αμυρά). Αν είναι μάγκας ο Καμίνης (ή όποιος άλλος), θα βγει αυτοδύναμος (κατά προτίμηση με ένα αναλογικό σύστημα), αλλιώς θα φτιάξει ένα σχήμα συνεργασίας με συγγενείς πολιτικές δυνάμεις μέσα από το δημοτικό συμβούλιο.

Πανεύκολο; Θα αργήσουμε πάντως να το δούμε...

Συμπερασματικά, σε ό,τι με αφορά:

Ένας γύρος αρκεί. Ο δεύτερος βαρυστομαχιάζει. Εγώ, σε κάθε περίπτωση, φέτος θα μείνω στον έναν (και πολύς μου είναι). Στις 14 Νοέμβρη καλώς εχόντων θα πάω εκδρομή. A Dios le pido.

Το Βισύ

Μια χερσόνησος, κάπου στα νοτιοανατολικά, γίνεται τόπος περιορισμού των "λεπρών" & διεφθαρμένων αλλά και - πώς το είπαν; Α, ναι: - "πολιτικό εργαστήριο", με διαχειριστή έναν μαιτρ της στρατηγικής σκέψης και έμπιστο των ισχυρών.

Ευτυχώς οι ηρωικοί maquis (Μ.Α.ΚΙ.) αντιστέκονται σθεναρά...

(Η φωτό του marechal εκλάπη από το antinews.gr)

Ο Άγιος, η φοβέρα, οι παίδες εν καμίνω

Θα ήθελα πολύ να ψηφίζω στην πόλη που μένω ή σε κάποιο από τα δύο νησιά με τα οποία σχετίζομαι. Προς το παρόν όμως παραμένω ψηφοφόρος Αθηναίων (μια και η πρώτη μου γειτονιά ήταν στην Πλατεία Αμερικής), κι έτσι οι τοπικές εκλογές για μένα ήταν και παραμένουν πολιτικό γεγονός και όχι αυτοδιοικητικό. Από το 1986 που άσκησα το "υποχρεωτικό δικαίωμα" ψήφου, είδα
- την πόλη να τιμωρεί τον μαυρογυαλάκια Μπέη και μετά να εκλέγει οριακά τον Τρίτση στην "τιτανομαχία" εναντίον Μελίνας,
- τον "κύριο Τίποτα" να νικά τον αμετροεπή Πάγκαλο και 4 χρόνια μετά να σαρώνει ως ο απόλυτος (α)πολιτικός σταρ
- την Ντόρα και τον Νικήτα να δίνουν συνέχεια στη δεξιά κυριαρχία, εναντίον αντιπάλων που αποτελούσαν κλασικές περιπτώσεις "token opposition", δηλαδή: που κατέβηκαν για να χάσουν.

Για τον Καμίνη δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω αν αποτελεί παρόμοια περίπτωση χαμένου από χέρι. Είναι πιο εύκολο να το μαντέψεις για άλλους, όπως π.χ. ο Μπόλαρης (Πασόκ - Κεντρική Μακεδονία, αν δεν ξέρετε) ή ο ταλαίπωρος ο Κικίλιας. Προσωπικά βρήκα αρκετά άγαρμπη την εμφάνισή του στο σκηνικό των φετεινών εκλογών. Κάπου προς το τέλος Αυγούστου, εκεί που κάναμε τα μπάνια μας, μας είπε ότι θέλει να γίνει δήμαρχος της Αθήνας, υπό τον όρο ότι θα τον στηρίξει το Πασόκ! "Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε"; Έχει μείνει κάποτε στην Αθήνα και εργάζεται σ' αυτήν. Το ότι είναι κάτοικος Χαλανδρίου θα το θεωρούσα πραγματικά δευτερεύον αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να αποδείξει (π.χ. συμμετέχοντας σε ομάδες εργασίας, εκδηλώσεις κ.λπ.) ότι μελετούσε τα προβλήματα της πόλης κι ότι πριν από την "τούρλα του Σαββάτου" είχε άποψη, ίσως και προτάσεις.

"Τα προβλήματα της πόλης"... Μιας πόλης που στην πραγματικότητα δεν σταματά στα Πατήσια και την Πάντειο, ωστόσο ο Καλλικράτης δεν της έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσει μια πραγματικά μητροπολιτική διοίκηση. Μιας πόλης που ταυτόχρονα είναι και πρωτεύουσα, και έδρα περιφέρειας, κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα πάψουν να μπλέκονται στα πόδια της παντοδαποί "φορείς" (π.χ. όταν μπαίνουμε σε θέματα κυκλοφοριακά-συγκοινωνιακά, πολιτιστικά αλλά και περιβαλλοντικά). Έστω όμως κι έτσι - υπάρχουν προβλήματα που είναι αμιγώς αθηναϊκά, πέρα βέβαια από τα σκουπίδια, τα δημοτικά τέλη και άλλα "πεζά". Υπάρχουν;... Ναι, το εξής ένα: "Άγιος Παντελεήμων"*, δηλαδή αθηναϊκό inner city.

(*Την έχασε την επικοινωνιακή ευκαιρία, παρεμπιπτόντως, ο Καμίνης. Να πάει στο ναό ανήμερα του Αγίου, 27/7, ή την παραμονή στο πανηγύρι, και να πει "κάτι", έστω ένα soundbite για τα δελτία!)

Ο καθένας στην Ελλάδα έχει πια άποψη για τον Άγιο Παντελεήμονα και τις λοιπές υποβαθμισμένες γειτονιές. Μόνο που τα πράγματα δείχνουν να έχουν ξεφύγει από την "εκφορά λόγου". Δείχνει να υπάρχει μια αμήχανη αναμονή του δεύτερου γύρου, όπου πρώτος νοείται το ξέσπασμα του Δεκεμβρίου 2008 (αν αφαιρέσουμε τη γαρνιτούρα περί εξεγερμένων "νιάτων" και θυμηθούμε ότι πάνω από τους μισούς συλληφθέντες ήταν αλλοδαποί). Και ταυτόχρονα, η ζωή συνεχίζεται με "μεμονωμένα" περιστατικά που οδηγούν στην ίδια συνισταμένη. Το ερώτημα, ποιος δήμαρχος θα τη "λουστεί" και πότε, μπορεί να είναι δευτερεύον.