Εκτός από σύζυγος της Λούκας Κατσέλη, που με το 1% των ψήφων αναμένεται να πριμοδοτήσει το Σύριζα στις νέες εκλογές της 17/6, ο Γεράσιμος Αρσένης - πρόταση Τσίπρα για υπηρεσιακή πρωθυπουργία - υπήρξε διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και Υπουργός Εθνικής Οικονομίας (αλλά και Οικονομικών αργότερα, ο πρώτος επονομασθείς Τσάρος) επί Ανδρέα Παπανδρέου.
Μέχρι το 2002, το όνομά του το βλέπαμε πολύ συχνά. Ήταν αποτυπωμένο στη μία από τις δύο υπογραφές που κοσμούσαν το πεντακοσάρικο εκδόσεως 1983. Για να μη μπερδεύεστε με ακριβοθώρητα χαρτονομίσματα άλλης λογιστικής μονάδας, εννοώ το πράσινο "χαρτί" των 500 δραχμών, για το οποίο μάλιστα είχε γίνει και ένας κάποιος ντόρος. Ο λόγος: κάτω από την υπογραφή του Αρσένη ήταν μια σειρά συμβόλων που, σύμφωνα με αρκετούς, σχετίζονται με "τη μασονία": η χειραψία, το φίδι που τρώει την ουρά του, και (;) το βιβλίο επισκεπτών.
Περίπου οι μισοί από τους ψηφοφόρους του Σύριζα στις 6/5 προέρχονται, σύμφωνα με έρευνα, από αυτούς που διάλεξαν Πασόκ και Παπανδρέου του 2009. Η στόχευση του Αλέξη Τσίπρα είναι προφανής. Αντί για τον τραπεζίτη του ευρώ και του μνημονίου, Λουκά Παπαδήμο, συμβολικά φέρνει στο προσκήνιο τον ομόλογό του από το δραχμικό παρελθόν. Κι ας υποστηρίζει, κατά τα άλλα, την "παραμονή στο ευρώ". Κι ας συνδέει τα δικά του, σημαντικά ομολογουμένως, εκλογικά κέρδη με την (απείρως ευρύτερη) πτώση του δικομματισμού, που μεταξύ άλλων συμβολίζει και αποδοκιμασία της οικογενειοκρατίας - χαρακτηριστικό δείγμα της οποίας είναι ο Αρσένης, με ενταγμένα στην πολιτική και τους κρατικούς μηχανισμούς κάμποσα μέλη του οικογενειακού του περιβάλλοντος (μεταξύ των οποίων η ηθοποιός Νόρα Κατσέλη και ο αδελφός Βικέντιος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων).
Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να δούμε αν ο Πάνος Καμμένος θα συνεχίσει να αναζητά "αντιμνημονιακή συμμαχία" με ένα κόμμα όπως ο Σύριζα, που όλο και περισσότερο στρέφεται προς τον προδομένο παπανδρεϊσμό (ακόμη κι αν παραβλεφθούν οι υπαινιγμοί για τη "σχέση" Αρσένη με τεκτονισμό, που συγκινούν σημαντικό μέρος του ακροατηρίου της σκληροδεξιάς). Προς το παρόν ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων έχει άλλες "πιλάλες", χάρη στο non-paper.
Μέχρι το 2002, το όνομά του το βλέπαμε πολύ συχνά. Ήταν αποτυπωμένο στη μία από τις δύο υπογραφές που κοσμούσαν το πεντακοσάρικο εκδόσεως 1983. Για να μη μπερδεύεστε με ακριβοθώρητα χαρτονομίσματα άλλης λογιστικής μονάδας, εννοώ το πράσινο "χαρτί" των 500 δραχμών, για το οποίο μάλιστα είχε γίνει και ένας κάποιος ντόρος. Ο λόγος: κάτω από την υπογραφή του Αρσένη ήταν μια σειρά συμβόλων που, σύμφωνα με αρκετούς, σχετίζονται με "τη μασονία": η χειραψία, το φίδι που τρώει την ουρά του, και (;) το βιβλίο επισκεπτών.
Περίπου οι μισοί από τους ψηφοφόρους του Σύριζα στις 6/5 προέρχονται, σύμφωνα με έρευνα, από αυτούς που διάλεξαν Πασόκ και Παπανδρέου του 2009. Η στόχευση του Αλέξη Τσίπρα είναι προφανής. Αντί για τον τραπεζίτη του ευρώ και του μνημονίου, Λουκά Παπαδήμο, συμβολικά φέρνει στο προσκήνιο τον ομόλογό του από το δραχμικό παρελθόν. Κι ας υποστηρίζει, κατά τα άλλα, την "παραμονή στο ευρώ". Κι ας συνδέει τα δικά του, σημαντικά ομολογουμένως, εκλογικά κέρδη με την (απείρως ευρύτερη) πτώση του δικομματισμού, που μεταξύ άλλων συμβολίζει και αποδοκιμασία της οικογενειοκρατίας - χαρακτηριστικό δείγμα της οποίας είναι ο Αρσένης, με ενταγμένα στην πολιτική και τους κρατικούς μηχανισμούς κάμποσα μέλη του οικογενειακού του περιβάλλοντος (μεταξύ των οποίων η ηθοποιός Νόρα Κατσέλη και ο αδελφός Βικέντιος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων).
Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να δούμε αν ο Πάνος Καμμένος θα συνεχίσει να αναζητά "αντιμνημονιακή συμμαχία" με ένα κόμμα όπως ο Σύριζα, που όλο και περισσότερο στρέφεται προς τον προδομένο παπανδρεϊσμό (ακόμη κι αν παραβλεφθούν οι υπαινιγμοί για τη "σχέση" Αρσένη με τεκτονισμό, που συγκινούν σημαντικό μέρος του ακροατηρίου της σκληροδεξιάς). Προς το παρόν ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων έχει άλλες "πιλάλες", χάρη στο non-paper.
