Το αναπάντητο ερώτημα του Kissinger

"Who do I call if I want to call Europe?"

Έλα ντε!...

Θα δοθεί άραγε απάντηση τις επόμενες μέρες; Θα αποκτήσει ηγέτη η Ευρώπη;

"Γεια σου Σούλα!"

Το ισόπαλο αποτέλεσμα με την Ουκρανία υπήρξε ο καταλύτης για τη σύλληψη του Αλκέτ, ο οποίος θα τοποθετηθεί στον πάγκο της Εθνικής στη ρεβάνς της Τετάρτης 18/11, με την ελπίδα να επαναληφθεί ο άθλος του 1994, όταν για πρώτη και μοναδική φορά περάσαμε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στη συνέχεια θα ακολουθηθεί ό,τι προβλέπει η δικονομία, ο δε Ρεχάγκελ θα επανέλθει, μήπως και αποφευχθεί η οδυνηρή εμπειρία του 4-4-2*.

 *Οι 3 ήττες μας με 4-0, 4-0 και 2-0 αντίστοιχα στις ΗΠΑ το '94, με κώουτς Αλκέτ[α]

Μουσικό διάλειμμα

Εγγυητής της ενότητας

Έ-έ-έρχεται, καβάλα σ' ένα άσπρο άλογο, την ώρα που ο αλληλοσπαραγμός εμποδίζει την ανάδειξη αδιαμφισβήτητου ηγέτη. Ο ίδιος δεν το θέλει, αλλά τον πιέζουν οι φίλοι του.

(Από τα "ΝΕΑ" της 17ης Νοεμβρίου.
1973 φυσικά. Το είπαμε, σήμερα δεν διαβάζω πια εφημερίδες.)

Think globally, forget locally

Γράφτηκε πολλές φορές, και όχι άδικα, ότι η κυβέρνηση Καραμανλή υπολόγιζε υπερβολικά το πολιτικό κόστος, κάτι που της στοίχισε σε αποφασιστικότητα. Θα περίμενε κανείς ότι η σημερινή κυβέρνηση θα κινηθεί χωρίς τέτοιους βραχνάδες. Αφότου έκλεισε το θέμα της επανεκλογής Παπούλια, θα πίστευε κανείς ότι υπάρχει μπροστά ένας ορίζοντας τετραετίας, για πρώτη φορά μετά από χρόνια - κάτι που θα άφηνε τον Γ. Παπανδρέου, στηριζόμενο και στην άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τη σημαντική διαφορά σε ψήφους από το δεύτερο κόμμα, να κινηθεί -υποτίθεται- απερίσπαστα.

Αμ δε! Οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές φαίνεται ότι απασχολούν, περισσότερο απ' όσο θα άξιζε, τους νέους κυβερνώντες. Τόσο, που κάποιοι σκέφτηκαν να τις αναβάλουν. Θα θυμάστε ότι μέσα στον Οκτώβρη διέρρευσαν σενάρια για παράταση της θητείας των δημάρχων και νομαρχών για ένα έτος, ώστε να προλάβει να ολοκληρωθεί ο νέος Καποδίστριας. Κι επειδή τέτοια πραξικοπήματα δεν μπορούν να συζητούνται σοβαρά σήμερα, το καινούργιο τροπάριο είναι ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να δουλέψει εντατικά για τους επόμενους οκτώ μήνες [sic], μια και μετά θα έρθουν οι τοπικές εκλογές και δεν θα είναι καιρός για αντιπαραθέσεις.

Υπάρχει πάντα η ελπίδα, αυτή η πρεμούρα να είναι μόνο στα μυαλά των δημοσιογράφων που τα γράφουν και των αφεντικών τους. Η πραγματικότητα είναι ότι πολλά από τα προβλήματα της χώρας δεν λύνονται σε μία σαιζόν. Θέλουν συνεχή δουλειά. Ακόμη κι αν χάσουν τις εντυπώσεις σε περίπτωση ψήφου δυσαρέσκειας, πιστεύω ότι οι πασόκοι έχουν να κερδίσουν περισσότερα αν δείξουν προσήλωση σε έναν μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Άλλωστε, και στο πεδίο των εντυπώσεων υπάρχουν λύσεις: να κατεβάσουν υποψηφίους "της προκοπής" (με ακτινοβολία και πειστικότητα) σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και όχι φερέλπιδες ερασιτέχνες ή τους losers που δεν είναι αρκετά καλοί για άλλο πόστο.

Το πάρτυ δεν τελειώνει

Το '85 στο νοσοκομείο με τους ορούς στο χέρι δεν μπορούσα να διαβάσω το βιβλίο του Forsythe. Το έκανε ένας φίλος για μένα. Θυμάμαι ένα απόσπασμα όπου περιγραφόταν μια πεζοπορεία στο Λονδίνο. Hyde Park CoRneR, διάβαζε ο φίλος μου, με αμερικανικότερη της αμερικανικής έμφαση στο R. Λίγα πράγματα ήξερα τότε από Λονδίνο. Αγγλικά είχα μάθει σε ιδιαίτερα και όχι σε φροντιστήρια, τα βιβλία μου ήταν γεμάτα ουσιαστικό περιεχόμενο αλλά λιγότερο φανταχτερά και λιγότερο εστιασμένα στο να σε μάθουν τα κατατόπια της Αγγλίας. Προσπάθησα να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η γωνιά του πάρκου - φυλλοβόλα δέντρα, γρασίδι και συννεφιασμένος ουρανός, τι άλλο θα ήταν;

Και μετά ήρθαν οι χάρτες. Μια ατζέντα με το δίκτυο του Υπογείου στο πίσω μέρος - και οδικούς χάρτες νομίζω. Πάλι με κάποια κλινική το έχω συνδέσει. Δεν έχει όμως σημασία. Η βρετανική πρωτεύουσα είχε αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται. Χρόνο με το χρόνο αποκτούσα μια πλουσιότερη εικόνα. Το '92 πήγα. Έμεινα ένα χρόνο, όσο κράτησε το μεταπτυχιακό μου. Πόσο τοις εκατό ήταν φυγή και αλλαγή αυτό το μεταπτυχιακό; Διψήφιο ποσοστό.

Ομοίως διψήφια ήταν τα αντίστοιχα ποσοστά το '99 που δούλεψα (πάλι για ένα χρόνο) στη Θεσσαλονίκη, όπως και από το '04 και εξής που βρίσκομαι στη βόρεια Πελοπόννησο (οικογενειακώς αυτή τη φορά). Ουσία υπάρχει, και μπόλικη. Ορισμένα κλισέ επιβεβαιώνονται, αλλά εν μέρει. Ούτε φοιτήσας εν Εσπερία μπορώ να το παίξω, ούτε να ισχυριστώ ότι συνεισέφερα στην αποκέντρωση. Δεν βρήκα το Ελντοράντο, ούτε το έψαχνα άλλωστε.

Εξακολουθώ να αναζητώ την επόμενη Flucht nach vorn. Μπορεί να αναβληθεί ή να ματαιωθεί. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι έτοιμοι να συνηθίσουν και να συμβιβαστούν, αν αυτό απαιτηθεί. Αλλά για το οικειοθελές ή προληπτικό κόψιμο των φτερών δεν βλέπω κανένα λόγο.

Άντε κανένα γηπεδάκι μόνο

Όταν θητεύσεις έστω και για ένα εξάμηνο σε υπουργείο συνδεδεμένο με το όνομα της Μελίνας Μερκούρη, κάτι μένει - εν προκειμένω το Ποτέ την Κυριακή. Όσοι, δε, είναι πραγματικά πιστοί στις παραδόσεις μας, την ημέρα του Κυρίου κάνουν ελάχιστα πράγματα (όπως π.χ. οι ορθόδοξοι Εβραίοι τα Σάββατα) και σίγουρα δεν χασομερούν (δευτερολογώντας, αερολογώντας κ.λπ.) σε συνέδρια.

Το άρωμα της πράσινης παράγκας*

*Ο κινηματογραφικός τίτλος από άρθρο της περιόδου 2003-'04 στο www.laspi.gr

Είκοσι χρόνια μετά

Δεν μας λείπεις.

ΠΕΙΡΑΖΕΙ;

Grias Pidima

Όχι ο γηραιός Βέλιος, ο πιτσιρικάς του Γηραιού μας τό 'βαλε

Στον επίλογο του συνεδρίου

Ελπίζω ότι η ανασύσταση της Διυπουργικής Επιτροπής δεν θα είναι το μόνο βήμα της νέας κυβέρνησης στο κυνήγι των εθνικών στόχων οδικής ασφάλειας. Σίγουρα δεν μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικά αποτελεσματικό μέτρο. Μια χώρα 11 εκατομμυρίων που κάθε χρόνο χάνει πάνω από 1500 πολίτες της (ή παρεπιδημούντες) στους δρόμους χρειάζεται μια δραστικότερη λύση. Γιατί να μην οριστεί "ένας Mr οδική ασφάλεια" (ή "μία Ms οδική ασφάλεια"), που θα αναλάβει ως προσωπικό στοίχημα (ή έστω, λιγότερο βαρύγδουπα, ως επιδίωξη μιας μικρής ομάδας δράσης γύρω απ' τον ίδιο) την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων και την υλοποίηση μιας σειράς από τομές;

Το ελληνικό στρατηγικό σχέδιο οδικής ασφάλειας είχε ήδη πάρει τον κατήφορο, πριν αδρανοποιηθεί η Διυπουργική. Δεν χρειαζόμαστε μόνο επιτροπές. Χρειαζόμαστε "doers" - ανθρώπους που θα πράττουν. Αλλιώς, στο επόμενο συνέδριο οδικής ασφάλειας πάλι τα ίδια θα λέμε μεταξύ μας.

Good luck

"Για πάντα στο λιμάνι!" (Το λέγαμε κάποτε για τον Giovanni)

Ουφ

Προς στιγμήν τρόμαξα στο διάβασμα της είδησης: "Φρούριο το κέντρο της Κορίνθου λόγω Βλαστού." Οι περισσότεροι αναγνώστες θα κατάλαβαν ότι αναφερόταν στον κακοποιό. Το μυαλό μου όμως πήγε αλλού, και μάλλον φταίνε:
- Η επαγγελματική μου διαστροφή
- Η διαφαινόμενη (σε μπλογκ και χαζοαρθράκια) στοχοποίηση συγκοινωνιολόγων (ή στενών, denim-οφορουσών συνεργατριών τους) που κατέχουν σήμερα θέσεις ευθύνης
- Η πρόσφατη εμπλοκή του συγκοινωνιολόγου Θάνου Βλαστού στον τοπικό διάλογο περί βιώσιμης κινητικότητας (ξέρετε, εκεί που μας λένε να αφήσουμε στην άκρη τα αυτοκίνητά μας, να καβαλάμε ποδήλατα και άλλα τέτοια απίθανα)

Ευτυχώς, με την ανάγνωση του πλήρους κειμένου, πήγε η καρδιά στη θέση της. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε από έναν τίτλο!

Έξω ο λαγός

Φάε τη σκόνη μου, Φανή

Σας ορκίζομαι ότι δεν έτρεξα ντοπαρισμένος