24 Μαΐ 2018

Οι μικρές νίκες

Μια χαρά φαίνεται να λειτούργησε το αυτόφωρο στην υπόθεση Μπουτάρη, μπορεί να φαίνονται μικρές οι ποινές αλλά δεν ξέρω και τι περιμένατε (δεν έφαγε και λοστό από τρίκυκλο ο δήμαρχος, δεν έγινε Λαμπράκης, και ευτυχώς), και οι δικαιολογίες ήταν αστείες, αλλά έτσι αστείες είναι οι δικαιολογίες όσων καταφανώς πάνε να εξηγήσουν τα αδικαιολόγητα (π.χ. "εκεί που οδηγούσα κύριε πρόεδρε, ξαφνικά ήρθε το πεύκο καταπάνω μου"). Τέλος καλό, όλα καλά, λοιπόν;

Ναι, ας ηρεμήσουμε όλοι, λέει η μία προσέγγιση, να μπουν μέσα στα θηκάρια τα μαχαίρια, να συνεχίσουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Γινόμαστε μια κανονική χώρα άλλωστε, κλείνουμε μέτωπα εξωτερικά, ας μην ανοίγουμε εσωτερικά.

Σαν να παραγίναμε νορμάλ χώρα, θα έλεγα, βλέποντας για παράδειγμα ότι ψηφίστηκε χωρίς κλυδωνισμούς τον Μάρτιο (από Σύριζα, ΑνΕλ, ΝΔ και Πασοκοπόταμο) η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την βία κατά των γυναικών & ενδοοικογενειακή, την ίδια ώρα που άλλες χώρες διχάζονται από τον ορισμό του "φύλου", που δίνεται στο άρθρο 3: "υποδηλοί τους κοινωνικά δομημένους ρόλους, συμπεριφορές, δραστηριότητες και ιδιότητες (χαρακτηριστικά γνωρίσματα) τις οποίες μια δεδομένη κοινωνία θεωρεί προσήκουσες και ενδεδειγμένες για τις γυναίκες και τους άνδρες".

Δεν νομίζω ότι ήταν κάτι που διέφυγε της προσοχής όσων αντιδρούν. Πιστεύω ότι απλά αυτοί διάλεξαν τις μάχες που θα δώσουν. Και φαίνεται ότι αρέσκονται στην προσωπική στοχοποίηση και το character assassination. Η συνταγή έχει δουλέψει αρκετές φορές. Και όχι μόνο επί κρίσης (το γράφω, επειδή πολλές τοξικότητες τις αποδίδουμε στην οικονομική μας κρίση, ενώ έχουν παλιότερη προέλευση).

Έχουν περάσει κιόλας 11 χρόνια από τότε που συζητιόταν το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού. Προσωπικά ήμουν και είμαι υπέρ της προσπάθειας να αντιμετωπίζεται η ιστορία ως επιστήμη και όχι ως βήμα για πανηγυρικούς λόγους και λυρικούς θρήνους. Το βιβλίο αυτό, γράφτηκε στο πλαίσιο μιας τέτοιας προσπάθειας, είχε και αδυναμίες για τις οποίες μίλησαν ειδικοί και μη. Η δική μου ένσταση ήταν σε αυτό που αποκάλεσα ασετόν: στην εμμονή του εξωραϊσμού καταστάσεων που ήταν ανεπιθύμητες έως και τραγικές. Το βιβλίο άλλαξε, αλλάζουν τα βιβλία κάθε τόσο άλλωστε, κάτι έμεινε όμως: η δημιουργία ενός προσώπου στο οποίο πολλοί θα ήθελαν να πετάξουν βελάκια, επειδή δεν συμφωνούν με τις απόψεις του και άρα ό,τι κάνει είναι καταδικασμένο και ύποπτο.

Ωστόσο, το ότι είσαι δημόσιο πρόσωπο και εκτίθεσαι, άρα πρέπει να δέχεσαι υπερβολές έως και ύβρεις, έχει και τα όριά του. Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο συμβούλευσαν οι δικηγόροι του τον δημοφιλή ηθοποιό κ. Βουτσά, ο οποίος πριν λίγες μέρες ζήτησε συγγνώμη από την ιστορικό κυρία Ρεπούση, την οποία είχε αποκαλέσει "μ@λ@κισμένη" για τους γνωστούς λόγους. Η δίκη είχε αναβληθεί για τον Μάιο, αλλά ο ηθοποιός στη δήλωσή του διαπιστώνει ότι "παραπλανήθηκε από τα δημοσιεύματα", ότι δεν γνώριζε το "σημαντικό συγγραφικό έργο" της καθηγήτριας και "όπως πολλοί Έλληνες, δεν είχε ιδία αντίληψη" για το τι έγραφε το επίμαχο βιβλίο.

Μικρές νίκες, που δίνουν ελπίδα σε όσους πιστεύουμε ότι ο λόγος (ακόμη και ο κατά τη γνώμη μας ή τη γνώμη πολλών λανθασμένος και άδικος λόγος) αντιμετωπίζεται με λόγο και όχι με ράβδο. Θα σας πω και για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης τη γνώμη μου. Όχι για το τι κάνει στην τρέχουσα διαχείριση της πόλης - με ενόχλησε το ότι πάγωσε το αλάτι στα εκχιονιστικά του καθώς και το ότι προσλαμβάνει κι αυτός καθαρίστριες και άλλο προσωπικό-"βύσματα" για λόγους δήθεν έκτακτων αναγκών, όπως κάνουν πιθανότατα οι περισσότεροι ΟΤΑ της χώρας, αλλά δεν μένω εκεί για να τον κρίνω ολοκληρωμένα.

Βρήκα θετικό το ότι προσπάθησε να αναδείξει την παράμετρο Κεμάλ για τη Θεσσαλονίκη. Η πόλη έχει μια ιστορία 2300+ χρόνων και μια πολύχρωμη παράδοση. Μέρος της είναι και το ότι αποτέλεσε γενέτειρα του εθνάρχη των "απέναντι". Δεν είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα ή η σύγχρονη Θεσσαλονίκη - κατοικία κυρίως Μικρασιατών, Ποντίων και λοιπών 2ης, 3ης κ.ο.κ. γενιάς μετοίκων - να αγαπά τον Κεμάλ. Αλλά δείχνει ωριμότητα (από την εποχή του Βενιζέλου ήδη, που γύρω στο 1930 αποφάσισε να κλείσει μέτωπα) το να αποδέχεσαι την ύπαρξή του και το ειδικό του βάρος για την Τουρκία. Ούτε και βλάπτει, φαντάζομαι, το να υποδέχεσαι τουρίστες που έρχονται να δουν το περίφημο σπίτι όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε (όπως δεν βλάπτονται και οι Τούρκοι από τις δικές μας επισκέψεις-προσκυνήματα στις χαμένες πατρίδες).

Θα συμφωνήσω "1000%" ότι πρέπει να κρατάς τη θέση σου. Όταν λοιπόν έστω και εν τη ρύμη του λόγου δηλώνεις ότι "χ_στηκες" για το ποιοι σκοτώθηκαν, ξεριζώθηκαν κ.λπ. όταν επικράτησε ο Κεμάλ στην Τουρκία, πολιτικά και ηθικά είναι απαράδεκτο: δεν θα τα ξεπουλήσεις όλα για να φέρεις τον τουρίστα.

Θεωρώ εξίσου λάθος - ίσως και μεγαλύτερο - μια άλλη δήλωση του Μπουτάρη. Ότι ο μητροπολίτης Πειραιά είναι "για ξύλο". Ανεξάρτητα από την αφορμή με την οποία τα λες αυτά, το να βάζεις στη συζήτηση τη χειροδικία, τη ράβδο, έστω και ως σχήμα λόγου, είναι επικίνδυνο.

Καμία δικαιολογία βεβαίως για το ότι μια δήλωση του 2016 και μια άλλη του 2017 δημιουργούν τέτοιο "βρασμό ψυχής" το 2018, ώστε δύο εικοσάχρονοι και ένας Γεωργιανός κακοποιός με τα διπλά τους χρόνια να διεγείρονται τόσο ώστε να τους έρθει να τον χτυπήσουν, επειδή παρευρέθηκε σε συγκέντρωση μνήμης για την 19η Μαΐου. Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Μια ακόμα μικρή νίκη είναι η άμεση καταδίκη αυτών - μόνο που εδώ όπως και στην περίπτωση Ρεπούση και σε παρόμοιες προσπάθειες φυγής προς τα εμπρός (που ας μην γελιόμαστε, αυτές είναι που βάλλονται, χωρίς αντίλογο πέραν του αυτονόητου "είσαι φασίστας όταν βαράς" και "είσαι γελοίος όταν βρίζεις"), οι μεγαλύτερες νίκες δεν βλέπω να έρχονται σύντομα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: