Κάθετες εφορμήσεις

Γιούνκερ, κι όποιον πάρει ο χάρος!

Όπως λάχει

Δηλαδή, αν επικρατήσουν οι αντιμνημονιακοί υποψήφιοι, θα έχουμε πόλεις και περιφέρειες που θα αποτελούν νησίδες απαλλαγμένες από την εφαρμογή του Μνημονίου και των δεινών του;

Κάτι σαν τους αποπυρηνικοποιημένους Δήμους της αξέχαστης ειρηνιστικής δεκαετίας του '80;

Παλουκιστάν

Ποιες είναι οι πέντε μεγάλες συγκοινωνιακές υποδομές που κατά τη γνώμη σας θα χρειαζόταν να αποκτήσει το συντομότερο δυνατό η Ελλάδα;

Προφανώς σε αυτή την ερώτηση υπάρχουν μερικά εκατομμύρια πιθανές απαντήσεις, και μάλιστα λογικοφανείς.

Ήταν πάντως έκπληξη ν' ακούσω για δύο ζεύξεις στο top-5 της πολιτικής μας ηγεσίας, που ανακοίνωσε υποψήφια έργα για υλοποίηση με σύμβαση παραχώρησης.

Ακούγεται αστείο ίσως, θαρραλέο σίγουρα, αλλά στη Λευκάδα - που είχε πρόσφατα συζητηθεί δημόσια - προστέθηκε τώρα και η ζεύξη Περάματος-Παλουκίων.

Εδώ και χρόνια ακούω για τοπικές αντιδράσεις, που σχετίζονται με τοπικά συμφέροντα στα καράβια-παντόφλες - και που στην πιο "τραβηγμένη" εκδοχή θα μπορούσαν να φέρουν την κατάσταση στο σημείο της θρυλούμενης αντιμετώπισης που (λέγεται ότι) είχαν ατυχείς μηχανικοί, εμπλεκόμενοι στη ζεύξη του στενού της Μεσσήνης-Ρηγίου (Messina Σικελίας και Reggio Καλαβρίας): οι γνωστοί-άγνωστοι υποτίθεται ότι "έχτισαν" εκείνους και όχι τα βάθρα του τεχνικού έργου...

Ο Σίλβιο όμως το 2009 έβαλε (πάλι) μπρος το έργο. Αστείο; Θαρραλέο; Πώς κάμφθηκαν οι αντιδράσεις; Δεν ξέρω αν οι απαντήσεις είναι γνωστές σε αυτούς που πρέπει, εδώ στην Ελλάδα. (Αυτοί δεν θα παραδεχτούν ότι ο Καβαλιέρε είναι η πηγή της έμπνευσής τους. Εμείς το ξέρουμε αλλά μικρή σημασία έχει.)

Επί της ουσίας, τρία (τουλάχιστον) τινά μπορεί να συμβαίνουν:
- Είτε κάποιοι είναι διατεθειμένοι να σπάσουν αυγά και να σπάσουν τα ταμπού, κόντρα σε όσους/όσα τους προειδοποιούν ότι θα φάνε τα μούτρα τους.
- Είτε τελικά οι μυθικοί φόβοι ήταν (διαχρονικά) άλλοθι για αδράνεια, και ως Λαμπρή εξαίρεση κάποιοι απλά δουλεύουν και έτσι φαίνονται να τους ξεπερνούν ηρωικά.
- Είτε, τέλος, κάποια έργα εξαγγέλλονται για να περνά η ώρα, μια και δεν υπάρχουν όχι λεφτά αλλ' ούτε καν σάλιο - και δεν εννοώ στο στεγνό κράτος αλλά στους δανειστές που (σε τέτοιους καιρούς) θα κληθούν να αποφανθούν για το περίφημο bankability, τη δυνατότητα δηλαδή δανειοδότησης για χρηματοδότηση "κουλών" ή μη κατασκευών.

Τα υπόλοιπα αφού κατακαθήσει η σκόνη, μήπως και καταλάβουμε αν ένα τέτοιο έργο (της Κούλουρης εννοώ, όχι το σιτσιλιάνικο) είναι πραγματικά βιώσιμο. Τη Λευκάδα θα τη σχολιάσω άλλη φορά.

Πανίσχυρο ΒΗΜ(Α)

Στο πρωτοσέλιδο του (άλλοτε Ελεύθερου) ΒΗΜΑτος της 3/10/2010, το εξοργιστικό δεν ήταν η είδηση. Δεν είναι καν είδηση, άλλωστε. Εδώ και περίπου 9 μήνες "όλοι" (με πρώτους τους παπαγάλους που βλέπουν να έρχεται πτώση 40% στο βιοτικό επίπεδο) μιλούν για την εσωτερική υποτίμηση, που θα επέλθει μέσω και της μείωσης μισθών - κι ακόμη, οι περικοπές στο Δημόσιο δεν γίνονται μόνο για εξοικονόμηση αλλά και για να πέσει ο πήχυς παντού.

Η αγαπημένη μας εφημερίδα καταφέρνει για μια ακόμη φορά να συναρπάσει, προσθέτοντας ένα πατερναλιστικό συμπλήρωμα στον κύριο τίτλο. Οι μειώσεις μισθών, βρε κουτά, γίνονται "για να μην κλείσουν οι επιχειρήσεις". Ναι, όποιος δίνει τα λεφτά του για να αγοράσει την έγκριτη (με τις προσφορές της σε σιντιά κ.λπ.) θεωρητικά μπορεί να διαβάσει τις λεπτομέρειες - μπορεί επίσης να αναρωτηθεί για ποιες ακριβώς επιχειρήσεις γίνεται λόγος: τις μικρομεσαίες που ήδη στη συντριπτική τους πλειονότητα έδιναν επί χρόνια στον εργαζόμενο λιγότερα απ' όσα προβλέπει ο Νόμος, και που σήμερα χρησιμοποιούν το λίπος αυτής της εξοικονόμησης και κάνουν χάρη στον εργαζόμενο με το να μην τον απολύουν; Όποιος όμως δει περαστικός το αναρτημένο πρωτοσέλιδο (ή το ακούσει στα ραδιοτηλεοπτικά reviews) το πιθανότερο είναι ότι θα μείνει με μια συγκεκριμένη εντύπωση. Γι' αυτό υπάρχουν και τα πρωτοσέλιδα, για να περνούν το κεντρικό μήνυμα - στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι για πρώτη φορά, οι λέξεις "περνούν" και "κεντρικό" ας διαβαστούν όσο πιο καχύποπτα αντέχετε.

Το άρωμα του τραίνου

Ο υπουργός Υπομεδί (όπως λέγεται σήμερα το Πεχώδε, μετά τη συγχώνευσή του με το Μεταφορών & Επικοινωνιών) ξέρει από τώρα ποιο θα είναι το motto του, ανεξάρτητα από την έκβαση της (συγκρουσιακής;) διαδικασίας αναδιάρθρωσης των Ελληνικών Σιδηροδρόμων:

- Είτε θα αλλάξει το τοπίο, ουσιαστικά για πρώτη φορά από το 1970 που ιδρύθηκε ο οργανισμός, που είχε ενοποιήσει ΣΕΚ, ΣΠΑΠ και λοιπές σιδηροδρομικές δυνάμεις - οπότε θα δικαιούται να λέει "Τόλμησα!", ήτοι γαλλιστί J' ai osé...

- Είτε θα κάνει πίσω και θα μείνει με αυτά που όλοι αγαπήσαμε, και που συνέβαλαν στην περαιτέρω απαξίωση του συγκοινωνιακού μας αουτσάιντερ - οπότε θα μονολογεί ότι έμεινε με τον ΟΣΕ ανά χείρας: J' ai OSE*...

Το όνομά του, το άρωμά του... Η όσφρηση είναι η αίσθηση της μνήμης. Η μυρωδιά του ντίζελ θα με συντροφεύει πάντα. Ελπίζω πως μετά από κάποια χρόνια θα έχω λόγους να αγαπήσω τα ελληνικά τραίνα.

*Ναι, αγαπητοί γαλλομαθείς, το ξέρω ότι αποδίδεται ως CH ήτοι chemins-de-fer helléniques, αλλά τι σημασία έχει;!

Πάρτα πολίτη!

Ένα "σοσιαλιστικό", με την κακή έννοια, στοιχείο μερικών κεντροαριστερών κομμάτων εξουσίας είναι η εμμονή τους σε ζητήματα ελέγχου. Όπως πριν από δέκα χρόνια (και πριν από 23 επίσης), έτσι και σήμερα ανεξήγητα (κατ' εμέ) το Πασόκ φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των ταυτοτήτων.

Η κάρτα πολίτη δεν είναι βέβαια ελληνική πατέντα. Η Γερμανία, π.χ., θα την εφαρμόσει από το φετινό Νοέμβριο, με μια παρόμοια λογική (RFID δηλ. με ραδιοσυχνότητα και με πολλαπλές δυνατότητες ανάγνωσης ή απόκρυψης στοιχείων ανάλογα με το αν χρειάζονται σε κάθε μία από τις πολλές δυνατές χρήσεις).

Υπάρχουν όμως και άλλες εμπειρίες κρατών - όπως στη Βρετανία, όπου ο "περίεργος" κυβερνητικός συνασπισμός βρήκε δύο διαφορετικούς λόγους για να αναστείλει το μέτρο της υποχρεωτικής έκδοσης αστυνομικής ταυτότητας που σχεδίαζαν οι Εργατικοί. (Ναι, οι βρετανοί εδώ και δεκαετίες δεν υποχρεούνται να φέρουν "χαρτιά" όταν κυκλοφορούν.)

Οι μεν δεξιοί tories θεωρούν ότι το κόστος του εγχειρήματος δεν είναι αμελητέο και δεν δικαιολογείται από τα "οφέλη" - ένα επιχείρημα που νομίζω ότι αυτόν τον καιρό έχει βάση και στην Ελλάδα.

Οι δε κεντρώοι liberals εκφράζουν κυρίως την αντίθεση και δυσπιστία πολλών πολιτών απέναντι σε ένα κράτος μεγάλου αδελφού. Στη χώρα μας θα ακουστούν σίγουρα αρκετές τέτοιες φωνές - και δικαίως. Προσωπικά πιστεύω ότι οι Αρχές, ακόμη και χωρίς τις υπερσύγχρονες ταυτότητες ή τους ενιαίους κωδικούς αριθμούς μητρώου (ΕΚΑΜ, για να θυμηθούμε τις κουβέντες του 1987), έχουν αρκετούς τρόπους για να βεβαιωθούν για την ταυτότητα του καθενός από εμάς, απλά λόγω αναποτελεσματικότητας δεν τους αξιοποιούν - δεν βλέπω λοιπόν γιατί να δοθεί δημόσιο χρήμα για να κάνει ακόμη ευκολότερη τη ζωή των τεμπέληδων.

Αν και η χρονική συγκυρία είναι εμφανώς επιλεγμένη για ευκολότερη κατάποση (φέτος και το 2011, με τα χάλια της οικονομίας, υποτίθεται ότι κανείς δεν θα δώσει μεγάλη σημασία), ελπίζω να υπάρξει αρκετή αντίδραση που θα κάνει την κυβέρνηση να το ξανασκεφτεί. Και επίσης, εύχομαι το μέτρο να μη συνοδευτεί από "πονηρό" πακετάρισμα με κάρτες μετανάστη ή άλλα παρόμοια μέτρα που, μαγικά, θα πλασαριστούν ως δήθεν αποτελεσματικά μέσα βελτίωσης της κατάστασης στα κέντρα των πόλεων. Κι αν ακόμη συνοδευτεί, ο πολίτης καλό θα ήταν να μην τσιμπήσει.

"Συμβουλευτική";!

Ενθαρρυντική η ενασχόληση της πολιτικής ηγεσίας σε επίπεδο πρωθυπουργού με το μέλλον της παιδείας και ειδικά των πανεπιστημίων. Ατυχής όμως η ορολογία: Όσο κι αν οι μνήμες των παλιών έχουν ξεθωριάσει και πολλοί νεώτεροι δεν νοιάζονται, θα μπορούσε να ονομαστεί κάπως αλλιώς και όχι "Συμβουλευτική" η διεθνής επιτροπή των σοφών που θα παρακολουθεί την πορεία των ακαδημαϊκών μεταρρυθμίσεων. Ακόμη κι αν δεν της αλλάξουν τον τίτλο, η ελπίδα είναι να έχει ουσιαστική συνεισφορά αυτή η ομάδα. Οι αλλαγές και βελτιώσεις που χρειάζονται τα Α(Τ)ΕΙ μας πιστεύω ότι δεν θα προέλθουν (δεν μπορούν να προταθούν) εκ των έσω - από το άρρωστο, εδώ και χρόνια, κλίμα υπεράσπισης κεκτημένων, ήσσονος προσπάθειας κ.λπ. που δίνει τον τόνο και χαντακώνει τις εξαιρέσεις και τη θέληση. Το ερώτημα είναι αν, και πώς, οι εισηγήσεις των πεφωτισμένων θα αποκτήσουν και τη διάσταση της εφαρμοσιμότητας, ποιοι δηλαδή θα κληθούν να σπάσουν τα αυγά και πόσο θα υποστηριχθούν - υλικά και ηθικά.

Μία ήταν η Συμβουλευτική, κύριοι - μη σας ξεγελούν οι απομιμήσεις!

Άντε και διορίσου

Το λένε και γεμίζει το στόμα τους. "Ο διορισμένος" - έτσι αποκαλούν ΜΜΕ που υποστηρίζουν ΝΔ τον ευρωβουλευτή Σκυλακάκη, που με χθεσινές του δηλώσεις έθεσε εαυτόν εκτός κιν... - συγγνώμη, εκτός κόμματος. Η συζήτηση επί της ουσίας (για το δικαίωμα γνώμης του βουλευτή, για το αν εκπροσωπεί το έθνος κ.λπ.) είναι ατέρμονη. Όμως, η χροιά του χαρακτηρισμού δείχνει να προέρχεται από διευθυντήριο-μαγειρείο που καμώνεται ότι εκφράζει την δήθεν οργή λαού (δυο σκασίλες είχε ο λαός, η μία είναι αν ο Idefix θα κρατήσει την έδρα) - ενός λαού που παρουσιάζεται, καβαλημένος στο moral high horse, να καταδικάζει. Μήπως θα ήταν ακριβέστερο αν οι φυλλάδες έγραφαν "αφορισμένος" (ή ακόμα καλύτερα, "αφορΕσμένος");

Train (and plane) of thought

Η λέξη εξόρμηση, παρόλο που έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει εκδρομές, μου θυμίζει έντονα την ορολογία του κεντροαριστερού χώρου των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Με τον τίτλο αυτό υπήρχε επί χρόνια κομματική εφημερίδα, ενώ η λέξη χρησιμοποιήθηκε και ως το εξωεκκλησιαστικό ισοδύναμο του εράνου (βλ. κουπόνια).

Το πρόθεμα "εξ" υποδηλώνει πράξη από κάποιον που βρίσκεται κάπου "μέσα" και κινείται προς τα έξω. Θετικό είναι να ανοίγεσαι, αρκεί να μην αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτοί που προσεγγίζονται ανήκουν σε ομόκεντρο κύκλο μεγαλύτερης διαμέτρου και άρα στη "δεύτερη" ή "τρίτη" ταχύτητα.

Συνεχίζοντας τους συνειρμούς, φτάνει κανείς στην αγγλική (γαλλογενή) λέξη "sortie", που σημαίνει περίπου το ίδιο - και που χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων για τις πτήσεις αναγνωριστικών και άλλων αεροσκαφών. Κι εκεί, "τσουπ", να και η συγγενής εφόρμηση, κυρίως η κάθετη. Ο αεραθλητισμός επιφυλάσσει ενίοτε δυσάρεστες εκπλήξεις. Καλού κακού ας είναι έτοιμα προς χρήση τα αλεξίπτωτα.

Ενδυματολογικά

Αυτόν τον καιρό φοράει μαγιό και όχι παντελόνι. Άρα μην περιμένετε να μιλήσει. Άμα πιάσουν τα κρύα, βλέπουμε...

Η πλαφονιέρα

Τι  μου τη χάρισες αυτή την πλαφονιέρα

Αφού με φλόμωσες σε αύξηση τιμών

Κι αφού το ξέρεις ότι δεν τα βγάζω πέρα

Τι το εφάρμοσες ετούτο το πλαφόν;

Την πλαφονιέρα πρέπει να την καταργήσεις

Γιατί τη βλέπουν κι όσοι πούλαγαν φτηνά

Λέω να κόψω τώρα τις μετακινήσεις

Γιατί ακρίβυναν κι εκείνοι αληθινά

Ποτέ δεν μ' άφησες λεφτά να περισσεύουν

Και σου γουστάρει πάντα να φορολογείς

Κι ίσως εκείνοι που το χρέος τιθασεύουν

Να 'ναι το άλλοθι για σε, κοντολογίς

Μου δίνουν πουρμπουάρ, τους λέω "ρε Φουάρ" (*)

Οι διεθνείς εκθέσεις της Θεσσαλονίκης και της Σμύρνης μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, όσο και οι πόλεις που τις φιλοξενούν. Έως το 1920-κάτι οι δύο "μητροπόλεις" είχαν πολυεθνοτικό πληθυσμό. Αναγεννήθηκαν από τις στάχτες πυρκαγιών που ξέσπασαν στα χέρια των νέων τους αφεντάδων - και απαρνήθηκαν σημαντικά κομμάτια του παρελθόντος τους. Στους "νέους" τους χώρους (στη μεν Θεσσαλονίκη λίγο έξω από τα παλιά ανατολικά τείχη, στη δε Σμύρνη στην ελληνική συνοικία, που κάηκε λίγες μέρες μετά την επανακατάληψη της Σμύρνης από τους Τούρκους - η οποία συνέβη σαν σήμερα, 9/9/'22) φιλοξενήθηκαν διεθνείς εκθέσεις, που ειδικά τον πρώτο καιρό ήταν συνυφασμένες με φρεσκάδα, πρωτοπορία, άνοιγμα στον κόσμο. Οι διοργανώσεις αυτές άφησαν στις πόλεις-οικοδέσποινες κάποια οικοδομήματα-ορόσημα, όπως τους εικονιζόμενους πύργους. Αλλά σήμερα ως θεσμοί οι Εκθέσεις μάλλον είναι λίγο ντεμοντέ, "κουρασμένες" και χωρίς την αρχική τους σημασία.

Ειδικά οι Σαλονικιοί θα ήθελα να ήξερα αν στ' αλήθεια πιστεύουν τις εξαγγελίες που προηγούνται της Σεπτεμβριανής "εισβολής" της πολιτικής ηγεσίας στη "συμπρωτεύουσα" (ήθελα επίσης να ήξερα αν αυτός ο τελευταίος όρος τους κάνει να γελάνε όσο κι εγώ ο "χαμουτζής"). Φέτος το "μενού", σε μια περίοδο όπου -υποτίθεται- εξορθολογίζονται οι δημόσιες δαπάνες και τίθεται εν αμφιβόλω η πληρωμή ακόμη και ποσών που αποτελούν "1000%" υποχρέωση του κράτους, περιέχει "χάντρες και καθρεφτάκια" - έργα που ακόμη και να "μας τρέχαν από τα μπατζάκια" δεν θα τα βάζαμε σε υψηλή προτεραιότητα (βλ. ζεύξη Θερμαϊκού, για να πηγαίνεις στην Επανωμή και τη Χαλκιδική χωρίς να περνάς από Θεσσαλονίκη). Έκθεση είναι, θα περάσει...

(*) Φουάρ = Έκθεση (γαλλ. Foire, τουρκ. Fuar)

Να φωτίσει τους διαβάτες, να φανούν οι παραβάτες

Κορινθιακού ενδιαφέροντος η σημερινή ανάρτηση, αφορά τα έργα επί της οδού Γ. Παπανδρέου στη γέφυρα του χειμάρρου Ξηριά. Η γέφυρα είναι διπλή όπως και η οδός - αυτό έδωσε το πλεονέκτημα εκτέλεσης έργων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση τελείωσε - σχεδόν. Έμεινε, για λόγους που θα χαιρόμουν να μου εξηγήσει κάποιος, ένα "δόντι" - ένα κομμάτι γέφυρας που δεν ολοκληρώθηκε, με αποτέλεσμα ο δρόμος τοπικά να στενεύει (από 2 λωρίδες, η μία θυσιάζεται). Αυτό το "δόντι" φοβάμαι ότι θα μας πονέσει αρκετά - εμένα ως συγκοινωνιολόγο με "πόνεσε" το θέαμα που είδα απόψε, πρώτη μέρα εφαρμογής της δεύτερης φάσης. Και να γιατί:

- Μια και δεν χωρούν δύο λωρίδες, οι λύσεις ήταν: είτε (α) εναλλάξ κυκλοφορία με φανάρι (εδώ γελάμε, διότι οι σηματοδότες είναι υπό διωγμόν στην Κόρινθο), είτε (β) παράκαμψη του ενός ρεύματος από άλλη διαδρομή.
- Επελέγη φυσικά η λύση "β". Η άνοδος της Γ. Παπανδρέου παρακάμπτεται προς τα αριστερά, καταλήγοντας στην πρώτη παράλληλη, μέσω του σκεπασμένου τμήματος του Ξηριά, που εδώ και λίγα χρόνια που μένω στην Κόρινθο το γνωρίζω ως "αλάνα".
- Η λύση που εφαρμόζεται έχει δύο σοβαρά προβλήματα, που οι υπεύθυνοι του έργου θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν άμεσα (αύριο το πρωί για την ακρίβεια), και αυτά είναι:

(1) Ότι το "δόντι" είναι πολύ κοντά στη διασταύρωση Γ. Παπανδρέου - Κολοκοτρώνη, που η Γ. Παπανδρέου ξαναγίνεται διπλή. Συνεπώς, ο πειρασμός για παράβαση είναι μεγάλος (το βράδυ της Τρίτης 7/9/2010, παρατήρησα ότι τουλάχιστον οι μισοί ανερχόμενοι έμπαιναν στο απαγορευμένο τμήμα).

(2) Ότι στη συγκεκριμένη "αλάνα" συνήθως παίζουν παιδιά. Τυχαίνει ενίοτε να παίζουν και τα παιδιά μου, τα οποία βέβαια ήδη τα ενημέρωσα ότι η συνήθειά τους αυτή θα πρέπει να κοπεί για λίγο. Ελπίζω να προνοήσουν και άλλοι γονείς και κυρίως "ο καλός Θεός" (α) να φυλάει τους νεαρούς και λιγότερο νεαρούς πεζούς και (β) να φωτίσει τους αρμοδίους (Νομαρχία;) ώστε να σκεφτούν και να εφαρμόσουν μια ασφαλέστερη ρύθμιση. 

Tattoo you

Skin-deep σοσιαλισμός στην Πελοπόννησο (τα τατουάζ με Δράκους δεν λαμβάνονται υπόψη)

Greece gets back

"Είπαμε, θέλετε δε θέλετε, σήμερα 6 του Σεπτέμβρη θα τα βγάλετε έξω τα τραπεζάκια - και τα άλλα έπιπλα και την πραμάτεια. Κι αν δεν τα βγάλετε εσείς, θα το κάνουμε εμείς. Tamam mı?"