Επιχείρηση Ακρίτας

Διάβασα ότι ετοιμάζεται Νομοσχέδιο που θα καθορίζει το πώς θα γράφω στο ιστολόγιό μου. Μέχρι να ισχύσει ο νέος Νόμος λοιπόν, για να μην πέσουμε σε καμιά παγίδα και μας τρέχουν (οι καιροί είναι πονηροί!) , σκέφτομαι να σιγήσω. Υπάρχει μάλιστα σοβαρό ενδεχόμενο, να ζητήσω μια άδεια από το Αφεντικό. Ας μου τη δώσει εκείνος (χλωμό το βλέπω), και θα βρω τι θα κάνω με τον ελεύθερο χρόνο που ξαφνικά θα αποκτήσω.

Ίσως πάω στο Καστελλόριζο, μια και διάβασα ότι ο δήμαρχος του νησιού τέθηκε σε αργία από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Δεν σκοπεύω να υποκαταστήσω το κενό εξουσίας, αλλά να διαφυλάξω την ελληνικότητα αυτής της ακριτικής γωνιάς μας. Κι αυτό γιατί όλοι (όλοι!) οι κάτοικοι του νησιού, όπως έμαθα, σκοπεύουν την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής να μεταβούν στη Ρόδο, για να συμπαρασταθούν στον τοπικό άρχοντα (που έχει το επώνυμο Πανηγύρης - ετυμολογικά ανάγεται στο παν+εγείρω, δηλ. ξεσηκώνω, πολύ ταιριαστό!). Κάποτε είχα ακούσει ότι η παραμονή του νησιού στην ελληνική κυριαρχία εξαρτάται από τον αριθμό των κατοίκων του, που δεν πρέπει να πέσουν κάτω από κάποιον αριθμό (100 ή κάτι τέτοιο). Μάλλον πρόκειται για ράδιο αρβύλα (όπως αυτό περί του μεγάλου σεισμού που αναμένεται, δήθεν, σήμερα Τσικνοπέμπτη) αλλά καλού κακού προσκαλώ τους αναγνώστες μου (αν βέβαια υπερβαίνουν αυτόν τον μαγικό αριθμό, κάτι για το οποίο ζωηρά αμφιβάλλω) να πάρουν εκείνες τις μέρες άδεια από τις δουλειές τους και να πάμε όλοι μαζί στο Καστελλόριζο, για να μη μείνει άδειο από Έλληνες. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα πετάει ακόμη η ετοιμοθάνατη Ολυμπιακή, διότι τέτοια εποχή δεν προσφέρεται για 24ωρα, σχεδόν, ταξίδια με πλοίο...

What's her name?

"Νιάου νιάου στα κεραμίδια" κάνει η χρονική σύμπτωση της πρωτοβουλίας επίλυσης του ζητήματος "όνομα της χώρας που αποκαλεί εαυτήν Μακεδονία και εμείς ΠΓΔΜ" με την διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου. Το "πακέτο" των ΗΠΑ απευθύνεται κατά κύριο λόγο στις ανησυχίες των Σκοπίων, δεδομένου ότι η περιοχή περί το Τέτοβο (με σημαντικό αλβανικό εθνοτικό πληθυσμό) συνορεύει άμεσα με την "Αλβανία ΙΙ" (γνωστή και ως Unmikistan από το όνομα της εκεί αποστολής του ΟΗΕ). Δώστε κάτι στην Ελλάδα κι εμείς εγγυώμαστε την ακεραιότητά σας, παρότι δώσαμε φτερά στον δικέφαλο του Σκεντέρμπεη (με αντάλλαγμα την ευρωπαϊκή προοπτική της Σερβίας).

Σίγουρα η (κάθε) ελληνική κυβέρνηση θα προτιμούσε να αφήσει το πρόβλημα να σέρνεται όπως εδώ και 16 χρόνια, παρά να αναγκαστεί να συναινέσει σε συμβιβαστική λύση που (απ' ό,τι φαίνεται) δεν θα γίνει ασμένως αποδεκτή από την κοινή γνώμη. Από ελληνοκεντρική σκοπιά, είναι μεγάλος ο πειρασμός να θεωρήσουμε ότι ο "διεθνής παράγοντας" παίρνει τη ρεβάνς του από την Ελλάδα, από την οποία "εξαπατήθηκε" το 2004, με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς αποδοχή του σχεδίου Αννάν. Τα πράγματα βέβαια δεν είναι έτσι απλοϊκά, αλλά παραμένει γεγονός ότι τότε η Ελλάδα (ως έθνος) πέτυχε πράγματα που σίγουρα δεν πιστώνονται στην Ντόρα ή τον Πέτρο Μολυβιάτη.

Αστεράτη!

Στο σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε τη σημαία του Κοσσυφοπεδίου.

http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Flag_of_Kosovo.svg

Αν βέβαια βλέπετε να ανεμίζουν μια σημαία σαν της ΑΕΚ αλλά στο κόκκινο, και απορείτε γιατί, πού να σας εξηγώ...

Sa(r)os

Το όρος Σάος ή Φεγγάρι της Σαμοθράκης είναι η ψηλότερη κορυφή του Αιγαίου (πλην Κρήτης και Εύβοιας). Τέτοιες μέρες δεν είναι να σκέφτεσαι τι κατάσταση (καιρική) επικρατεί στα 1800 μέτρα υψόμετρο. Δεν ξέρω αν, ακόμη και σε καθαρές μέρες, φαίνεται η Προποντίδα ή και η Πόλη από εκεί. Κάποιοι βλέπουν παντού την Βασιλεύουσα, ακόμη και σε αμφιβόλου αξιοπιστίας αφηγήσεις για πτήσεις ελληνικών αναγνωριστικών που "πετάχτηκαν" μέχρι λίγο δυτικά από τα Πριγκιπόνησα, λέει.

Σάος - με ένα Ρ στη μέση, δείτε τι προκύπτει:

Στα "ψιλά" έχει περάσει η εγκατάσταση πλατφόρμας των Τουρκικών Πετρελαίων (t.p.a.o.) στον κόλπο του Ξηρού (Saros), δηλ. στη ΒΑ γωνιά του Αιγαίου, μεταξύ Έβρου και Δαρδανελλίων και στο ύψος της Σαμοθράκης - εντός τουρκικών υδάτων φυσικά, τουλάχιστον εδώ και λίγες εβδομάδες που ξεκίνησε η ερευνητική δραστηριότητα. Μακάρι να μην προμηνύονται κοκορομαχίες. Γνωρίζω ότι κάποια άγρυπνα μάτια & αυτιά παρακολουθούν με προσοχή.

Η επικαιρότητα πάντως δεν αφήνει χώρο για τέτοια θέματα. Σήμερα 17/2/08 εκτός από τον μεγαλύτερο φετεινό χιονιά υπάρχουν κυπριακές εκλογές (να αναμένουμε διάγγελμα του ρυθμιστή Τάσσου;), διακήρυξη ανεξαρτησίας Κοσσυφοπεδίου (και η πρώτη ρωσική γκρίνια) - ενώ κι αν στερέψουν αυτά υπάρχει ο Τσίπρας και η Τσέκου.

Λεωνίδιο, Χαλανδρίτσα, Μεθώνη...

Κατανοητός ο δισταγμός όσον αφορά τη δημοσιοποίηση προβλέψεων για σεισμούς. Δεν μπορεί να παραλύει η ζωή μιας περιοχής ή και χώρας από μια ανακοίνωση με σοβαρό βαθμό αβεβαιότητας. Από την άλλη, υπάρχουν έντονες ενδείξεις ότι (είτε το πούμε "ντόμινο" είτε άλλως πως) ενός σεισμού στο σημείο Α έπονται και άλλοι (Β, Γ, Δ, Ε...) στην ευρύτερη περιοχή - βλ. Τουρκία και Ελλάδα σε μικρό διάστημα το 1999. Σταματάω εδώ διότι δεν είμαι σεισμολόγος, αφήνω τους τηλεοπτικούς αστέρες του εν λόγω χώρου να διαφωνούν τόσο χαριτωμένα στις οθόνες...

Τι μένει; Το να "ζούμε με τους σεισμούς", που λέγεται και μετά ξεχνιέται, αν και είναι πολύ χρήσιμο (για κάθε περίπτωση ανάγκης, όχι μόνο για τον Εγκέλαδο) να έχουμε "κάπου" ένα σακίδιο με είδη πρώτης ανάγκης. Πόσοι από μας το κάνουν; Ίσως τόσοι, όσοι γνωρίζουν να δίνουν πρώτες βοήθειες - σχετικά λίγοι. Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει κι εγώ να κάνω ένα φρεσκάρισμα σ' αυτόν τον τομέα...

Enjoy!

Κι ένα τραγούδι που μου αρέσει αυτόν τον καιρό...

http://www.esnips.com/doc/8d162f60-4027-4135-966b-bccbcdfac448/des-kathara

Nur ein wenig westalgisch...

Εδώ παρακάτω πηγαίνουμε, δεν θα απομακρυνθούμε και πολύ... Αυτό πιστεύαμε φεύγοντας το 2007 για να μετοικήσουμε 125 χιλιόμετρα ανατολικότερα. Δεν ήταν ακριβώς έτσι αλλά δεν αλλάξαμε και ήπειρο.

Δεν ήταν ακριβώς έτσι. Δεν μπορούμε πια να "πεταχτούμε" από το σπίτι των φίλων μας, απαιτείται μονοήμερη εκδρομή, ή διήμερη για να τους απολαύσουμε (και πάλι λίγο μας φαίνεται). Πήγαμε κοντύτερα στην Αθήνα αλλά σε μικρότερη πόλη (ναι είναι τεράστια και γραμμική η ΛΑ.ΚΙ., αλλά δεν είναι άστυ ακόμη, αγρότες και παραθεριστές δίνουν τον τόνο) και η σχετική αυτάρκεια της μικρομέγαλης Πάτρας μας λείπει.

Δεν αλλάξαμε όμως και ήπειρο. Σε 80 λεπτά είμαστε εκεί, όταν γίνει ο αυτοκινητόδρομος θα συντομευθεί και ο χρόνος. Για τον σιδηρόδρομο δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, δεν θα δούμε ποτέ TGV, AVE ή Tokaido Express στη νότια ακτή του Κορινθιακού, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ένα αξιοπρεπές τραίνο τύπου Κυανής Ακτής (φευ χωρίς το ρομαντισμό που ακόμη διατηρούν κάποιες γωνιές της γαλλικής Ριβιέρας αλλά εδώ και χρόνια είναι δυσεύρετος μεταξύ Λαμπιρίου και Κινέττας).

"Εδώ παρακάτω" είμαστε λοιπόν. Μπορεί κάποια στιγμή να ξαναβρεθούμε δυτικά της Παναγοπούλας. Το 27- από το 26- (αρχικά ψηφία αριθμών σταθερού τηλεφώνου ανά περιοχή) απέχει άλλωστε λιγοτερο απ' ότι απ' το 21-, που όσο περνά ο καιρός (όσο κι αν από ανάγκη το γυροφέρνουμε) μου φαίνεται όλο και πιο απωθητικό. Αυτά - σε προσωπικό τόνο, ελπίζοντας να συνεχίσουμε να κοιτάμε μπροστά χωρίς υπέρμετρη westαλγία...

Common sense is not so common

"Διεκδικώντας το αυτονόητο" τιτλοφορείται η σελίδα ενός παιδικού φίλου, για τον οποίο δεν θέλω να γράψω πολλά, ο ίδιος ξέρει να τα λέει καλύτερα και αμεσότερα χωρίς να έχει ανάγκη τα καλά μου λόγια. Το αυτονόητο αφορά τους ανθρώπους με αναπηρία, απέναντι στους οποίους το ανθρωπογενές περιβάλλον πολλές φορές είναι αφιλόξενο (ως συγκοινωνιολόγος θα είχα πολλά να πω για τον τρόπο με τον οποίο [δεν] υλοποιούνται οι ράμπες, οι ραβδωτοί διάδρομοι και άλλες απαραίτητες βελτιώσεις στα πεζοδρόμια των πόλεών μας). Το αυτονόητο, χωρίς καμιά διάθεση political correctness (μακριά από μένα οι ανούσιοι λεκτικοί εξωραϊσμοί), δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένο, όπως και η κοινή λογική δεν είναι πάντα τόσο κοινή.

Metro Ά(χ)ρηστο ή This is Greece?

Συγκοινωνίες και τη νύχτα στην Αθήνα. Όπως Αγγλία (και όχι μόνο). Κάτι πήγαινε να κινηθεί. Μερικές λεωφορειακές γραμμές (και πύκνωση σε υπάρχουσες όπως η 040), τραμ τις νύχτες του σαββατοκύριακου, κι εκεί που περιμέναμε ν' ακολουθήσει και το μετρό, ...τσουπ! Χτύπησαν οι "γνωστοί-άγνωστοι", καθόλου άγνωστοι βέβαια. Σιγά και μην αφήσουν ν' αλλάξει κάτι. Σιγά και μην τολμήσει η κυβέρνηση των 150-και-κάτι.

Εδώ είναι Ελλάδα, κύριοι.

ΥΓ - Μήπως κατάλαβε κανείς τη θέση που πήρε πάνω στο ζήτημα ο Αλέξης Τσίπρας;

Κούκου!

Για να μην είμαστε μονόπλευροι όσον αφορά τα πτηνά, πληροφορούμε όσους δεν το γνώριζαν ότι στο Τρίμπεργκ της Γερμανίας βρίσκεται το μεγαλύτερο ρολόι-κούκος του κόσμου!

Κοτ, κοτ, κοτ...

Νέο, άφθαρτο, ελπιδοφόρο αλλά προς το παρόν "στ' αυγά του"...

Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που θυμόντουσαν και διέδιδαν ανέκδοτα. Στα παιδικά μου χρόνια είχαμε έναν προμηθευτή στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα μου, ήταν γνωστός ως "ο Γιώργος της [σοκολατοβιομηχανίας] ΙΟΝ" και τον θυμάμαι πάντα γελαστό. Κάτι αντίστοιχο έχω στο οικογενειακό μας περιβάλλον (ο Κώστας Μ.), ένα γελαστό παιδί κι αυτός. Και ο εκλιπών αρχιεπίσκοπος Αθηνών (τα "Μακαριστός", "εκοιμήθη" και "πάσης Ελλάδος" τα αφήνω για τα δελτία ειδήσεων) ήταν αυτής της κατηγορίας. Ανεξάρτητα από το τι πίστευε ο ίδιος, τι πιστεύαμε γι' αυτόν, το αν θεωρούσαμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερη εκκλησία στη ζωή μας ή "λιγότερη και καλύτερη", ας τον θυμόμαστε με το γέλιο του, που τον τελευταίο καιρό η ασθένεια το είχε μετατρέψει σε καρτερικό μειδίαμα.

Τα πολλά κεράσια και το μικρό καλάθι

Το έργο το ξαναείδαμε το 1985-89 (και παραλλαγμένο το 2000-04). Λαοπρόβλητες κυβερνήσεις που περνούν δύσκολες στιγμές στην αρχή της 2ης τετραετίας. Η αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να πάρει τα πάνω της, ο λαός δεν ξεχνά άλλωστε (τη Δεξιά το '85, το σύστημα Πασόκ σήμερα). Αποτέλεσμα, η κυβερνητική φθορά (είτε λόγω λιτότητας είτε λόγω σκανδάλων) δεν φαίνεται να ενισχύει την αντιπολίτευση. Και τότε βγαίνουν στη φόρα οι τρίτοι πόλοι.

1985. Ο Κωστής Στεφανόπουλος παίρνει μαζί του μια ντουζίνα (περίπου) βουλευτές της ΝΔ και φτιάχνει τη ΔΗ.ΑΝΑ. Πανηγύριζαν οι πασοκοφυλλάδες ότι υπήρχε νομός (Πέλλα) στον οποίο η ΝΔ δεν είχε ούτε 1 από τους 5 βουλευτές. Ένα χρόνο πριν, ο μετέπειτα ΠτΔ είχε χάσει τη μάχη ηγεσίας από τον Μητσοτάκη - πήρε 40 βουλευτές από τους 111. Εξέφραζε το 1/3 του κόμματος, λοιπόν. Το 1985 η ΝΔ ήταν ακόμη "out". Στις εκλογές (σε όσες τόλμησε να κατέβει) η Δημοκρατική Ανανέωση κινήθηκε γύρω στο 1%, παρότι σε προσωπικό επίπεδο ο αρχηγός ήταν συμπαθής (και παρέμεινε και κατά τις 2 Προεδρικές του θητείες).

2008. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχασε τη μάχη ηγεσίας, εκφράζοντας το 1/3 του κόμματος. Τι τον κάνει να πιστεύει ότι το νέο κόμμα (διότι ελάχιστα πιστευτό είναι ότι απλώς θέλει την δημιουργία ενός ομίλου για να ...προβληματίζεται μαζί με τον Κουκουλόπουλο) θα πιάσει αξιόλογα ποσοστά; Το προηγούμενο της ΔΗ.ΑΝΑ. ή αυτό του ΚΕΠ (Αβραμόπουλος); Το ότι ο Yorgos δεν τραβάει και ίσως να μην τραβήξει ποτέ; Οι συμμαχίες στον πόλεμο των ΜΜΕ; Η φιλοδοξία του και μόνο; Μήπως ξέρει κάτι που δεν αντιλαμβάνεται ο υπόλοιπος κόσμος; Ή μήπως πραγματικά κάτι αλλάζει τώρα, κάτι που θα ανατρέψει το δικομματικό σκηνικό όπως το γνωρίζουμε μετά το 1977; Και τι στο καλό είναι αυτό;

Τοπικοί Ήρωες

Από φίλη έλαβα το παρακάτω σχόλιο σχετικά με την πρωτοβουλία ενός Toll-Buster νομάρχη της βόρειας Πελοποννήσου:

"Θέλει και αυτός να κάνει ένα δώρο στους πολίτες. Θέλει ίσως να εφαρμόσει το σύνταγμα της Ελλάδος διαφορετικά. Σύμφωνα με το σύνταγμα είμαστε όλοι ίσοι και έχουμε τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, όμως οι εκλεγμένοι έχουν τα δωράκια τους π.χ. [δωρεάν] διόδια. Οπότε και αυτός ήθελε να κάνει τους πολίτες το δώρο που κάνει το κράτος για τους εκλεγμένους."

Το καλό χιούμορ είναι πάντα ευπρόσδεκτο.

Ακριβή μου Μωρία...

Το όνομα είναι οιωνός αλλά αυτό μπορεί να συμβεί κι απ' την ανάποδη. Έχω δύο δυσάρεστα παραδείγματα, πρόσφατα, σήμερα μάλιστα ξαναχτύπησαν. Το ένα είναι απ' αυτά που μπορώ και να αποφύγω - αν βοηθήσουν οι συγκυρίες. Το άλλο δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να το υποστώ μέχρι το (όποιο) πέρας.

Μην περιμένετε εδώ να δείτε κάποιο "Μωρίας εγκώμιον", ούτε να καταλάβετε και πολλά πολλά, παρά μόνο ότι υπάρχουμε για να αποδεικνύουμε, μεταξύ άλλων, ότι η βλακεία δεν είναι ανίκητη. Αν και υπάρχει άφθονη γύρω μας, σε τέτοια μάλιστα ποσότητα ώστε να τα σκεπάζει όλα. Φαινομενικά όμως, θέλω να πιστεύω. Διότι η "Ασοφία" (Νικόλας Κάλας) κάποια στιγμή μπορεί και πρέπει να διαλύεται.