6 Ιουλ 2009

Γειτονιά χωρίς όνομα

Το καλοκαίρι του '75 οι γονείς μου με πήραν μαζί για να δούμε ένα κενό διαμέρισμα. Τότε έμαθα ή μάλλον συνειδητοποίησα ότι θα άλλαζα και πάλι γειτονιά. Από το ρετιρέ τριάρι της Καλλιθέας μετοικήσαμε σε ένα σπίτι που βόλευε τον πατέρα μου για τη νέα του δουλειά (αυτή από την οποία δεν πρόλαβε να πάρει σύνταξη). Γίναμε πειραιώτες (ολυμπιακοί ήμασταν από πριν).

Μεγάλωσα σ' αυτή τη γειτονιά που δεν είχε όνομα - κοντινότερο προσδιοριστικό της, το παλιό εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας του Ρετσίνα, που ήδη είχε δώσει τη θέση του σε σχολικό συγκρότημα. Δεν ήταν ούτε Καστέλλα (δεν έβλεπε θάλασσα γαρ), ούτε Κρητικά (παρότι στις παρυφές τους), ούτε Γούβα (διότι παραπέρα υπήρχε η ορίτζιναλ, αυτή του Βάβουλα).

Ο μη εικονογραφημένος οδηγός "Γαβριηλίδη" (για τον Πειραιά του '70) έλεγε ότι η Λοχαγού Ρεπετσά - η μόνη οδός που ανήκει εξ ολοκλήρου στη γειτονιά "μας" - βρίσκεται στο Κέντρο του Πειραιά. Ούτε ως κέντρο νιώθαμε όμως, κι ας ήμασταν μόνο 12 λεπτά ποδαράτα από το Δημοτικό Θέατρο. Εν μέρει έφταιγε η κακή συγκοινωνιακή σύνδεση προς το κέντρο: γινόταν με τρόλλεϋ μέσω Πασαλιμανιού (η επιστροφή ήταν ευκολότερη λόγω της μονοδρομημένης Τζαβέλλα). Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι και σήμερα.

Πολλά άλλα μεταβλήθηκαν μέσα στα 34 αυτά χρόνια. Τα μονώροφα ή διώροφα με τις αυλές έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Ο πληθυσμός αυξήθηκε, τα αυτοκίνητα το ίδιο. Οι λέσχες του Εθνικού Πειραιώς πέθαναν μαζί με τους παλιούς οπαδούς. Οι βιομηχανίες μία-μία έκλεισαν.

Συνεχίσαμε πάντως να βλέπουμε, μπλε λόγω απόστασης, τον Υμηττό στο βάθος, μια και στα σχολεία δεν έγιναν περαιτέρω "πανωσηκώματα". Και οι πανηγυρισμοί από τα γκολ στο Καραϊσκάκη ακούγονται, όπως πάντα, με την ίδια καθυστέρηση 2,5 δευτερολέπτων (αφού η ταχύτητα του ήχου παραμένει διαχρονικά σταθερή).

Τη γειτονιά την αποφεύγω εδώ και πολύ καιρό. Δεν θα ήθελα να ξαναμείνω σ' αυτήν. Δεν είναι αυτή που ήξερα, δεν είμαι εγώ πια ο ίδιος. Σύντομα θα πάψω να έχω και τον παραμικρό λόγο να περνάω από εκεί. Οι αγώνες ποδοσφαίρου (συνήθως μονότερμα), στίβου (γύρος του τετραγώνου ή άλμα τριπλούν στο πεζοδρόμιο), μπάσκετ (σε πρεβάζι!) και τα απλά παιχνίδια, ακόμη και το άναμμα φωτιών του Κλήδονα (σωστά το έγραψα;) - όλα αυτά είναι στη μνήμη. Όπως και οι άνθρωποι, και κυρίως αυτοί - από τους πιο οικείους μέχρι τους περιστασιακούς πελάτες, από τα ακοίμητα καντήλια μέχρι εκείνους που έφυγαν ή "έφυγαν".

Στην εικόνα που ακολουθεί: Ο Ρετσίνας με τ' όνομα



3 σχόλια:

panosvar είπε...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά καθώς διάβαζα το κείμενο ενοιωσα ότι κάτι με "άγγιξε". Δεν είμαι Πειριαιώτης ούτε Ολυμπιακός αλλά βρήκα κοινά σημεία ως ένα άτομο μακριά από την πολυαγαπημένη του Πόλη, βλέποντας ότι με την πάροδο του χρόνου τίποτα από ΄κείνα που άφησα στην Πόλη, στη Χάλκη, στα μέρη που μεγάλωσα, δεν θα είναι το ίδιο.

Yank_o είπε...

@ panosvar,

Πριν από 1 χρόνο ήμουν για μια δουλειά στον Πειραιά. Τράβηξα με το κινητό φωτογραφία την πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, φωτισμένη όπως ήταν από τον πρωινό ήλιο. Την έστειλα στην "καλή μου" και εκείνη μου έγραψε: "Ονειρεύεσαι επιστροφή στον Πειραιά;" Η απάντηση ήταν φυσικά "Όχι", αλλά δυσκολεύτηκα να τη δώσω.

22 είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,聊天室,情色,a片,AV女優