Τώρα τρέχουμε

Αφού τους ευχηθώ καλά και ανέφελα ταξίδια στις σήραγγες (όπου φημολογείται ότι θα επιτρέπεται η διέλευσή τους, ως αντάλλαγμα για την παύση των κινητοποιήσεων), θα ήθελα να ευχαριστήσω τους μέχρι πριν λίγο απεργήσαντες βυτιοφορείς, γιατί για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια με έκαναν να σκεφτώ ότι τα ρημάδια τα αυτοκίνητα καίνε και ότι το "50 έβαζα, 50 βάζω" είναι κακός σύμβουλος διότι δεν σε μαθαίνει να κάνεις οικονομία. Και γιατί πέτυχαν, το σημαντικότερο μποτιλιάρισμα μιας "φουλ" καθημερινής μέρας να μην είναι στην έξοδο της Αθηνών-Λαμίας αλλά σε κάποια άγνωστη οδό της Νέας Ιωνίας όπου κάποιοι (πολλοί) στήθηκαν εναγωνίως στην ουρά για λίγη βενζίνη. Τραβώντας στην άκρη την κουρτίνα της καθημερινότητας, μας άφησαν να δούμε για λίγο ότι υπάρχει και κάτι άλλο, πέρα από τη συνήθη πραγματικότητα που μας κάνει όλους να "τρέχουμε". Με έκαναν να τρομάξω για τα περίπου 100.000 χιλιόμετρα που έχω διανύσει σε ελληνικούς δρόμους τον τελευταίο ενάμιση χρόνο (χωρίς ατύχημα έως τώρα αλλά για πόσο μπορώ, στατιστικά, να παραμείνω τυχερός;). Και η οικονομία μας δεν "παρέλυσε" - σερνόταν πάντοτε, άρα μικρή η διαφορά. Από την "επόμενη μέρα" αναμένω τα ΜΜΕ να μας πρήξουν με την "ομαλοποίηση", και όχι "εξομάλυνση", της κατάστασης - ήδη όμως νιώθουμε το κενό που ενέπνευσε τον Καβάφη να αποφανθεί ότι οι βάρβαροι ήταν μια κάποια λύσις.

Μην το "κουράζετε"...

Διάβασα ότι προ ημερών, θέλοντας να εντυπωσιάσουν αλλά και να ξυπνήσουν στερεότυπα και μνήμες ("οι γερμανοί είναι φίλοι μας!"), συνδικαλιστές στο Σύνταγμα σχεδίασαν έναν αγκυλωτό σταυρό σε σημαία με κίτρινο, κόκκινο και μαύρο χρώμα.

Ατυχώς, η σημαία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (κράτος ιδρυθέν 4 χρόνια μετά την πτώση του ναζισμού) δεν είναι η μόνη με αυτό το χρωματικό συνδυασμό. Τα ίδια χρώματα, με άλλη σειρά και με κάθετες αντί για οριζόντιες ρίγες, τα έχει και η βελγική.

Μαντέψτε ποια σημαία επέλεξαν οι αγεωγράφητοι πατριωταράδες για να διαμαρτυρηθούν για την συμφωνία μεταξύ του ΟΤΕ και της γερμανικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών Deutsche Telekom!

(Η φωτογραφία από την ιστοσελίδα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.)

Και ο μήνας είχε εννιά...

Μήπως είστε Έλληνας και δεν το ξέρετε; (Συνέχεια)

Η γνωστή, επιτυχημένη σειρά συνεχίζεται.
ΣΗΜΕΡΑ: Φράνκ Ζάππα (Φραγκούλης Ζάππας)

Ένα από τα γνωστότερα κοινωνικά φαινόμενα του νοτιοευρωπαϊκού μεσαίωνα, η αλβανική διασπορά προς νότια Ελλάδα και Ιταλία, κρύβεται πίσω από την ιστορία του δημοφιλούς καλλιτέχνη.

Τα κακοτράχαλα βουνά της βόρειας Ηπείρου λειτούργησαν σαν μαζικός ανθρωποδιώχτης από πολύ παλιά. Πολύ πριν σμιλευτούν οι εθνικές συνειδήσεις, τον καιρό που όλα τα εδάφη της περιοχής ανήκαν στην οθωμανική αυτοκρατορία, κάποιοι άνθρωποι - που μπορεί να μιλούσαν αρβανίτικα ή βλάχικα και έκαναν το σταυρό τους με τα τρία δάχτυλα - έφευγαν σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης.

Λαμβάνοντας υπόψη, σε μια στενή θεώρηση των πραγμάτων, μόνο το σημείο αναχώρησης πριν την άφιξη στο Ellis Island, οι ιταλοαμερικανοί θεωρούν "δικό τους" τον διάσημο Frank Zappa. Εμείς ως έλληνες δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη συγγένεια της σικελικής, άρα βλαχο-αρβανιτογενούς, οικογένειας με αυτή του ελληνόψυχου εθνικού ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα (βλ. Ζάππειο Μέγαρο).

Θα αποκαλύψουμε μάλιστα ότι τα μικρά ονόματα σε -λης, όπως Φραγκούλης (από το οποίο προέρχεται το Frank) και Ευαγγέλης (όχι Ευάγγελος), συνηθίζονται στη συγκεκριμένη περιοχή που σήμερα "ατυχώς κατέχεται από τους σφετεριστές του δικέφαλου αετού" (δεν εννοούμε τους μαυροβούνιους).

Quiz

Υπάρχουν αδιάφορα μέρη. Υπάρχουν άσχημα μέρη. Υπάρχει και η ... (Μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, μέχρι που την επισκέφτηκα.)

Προφανώς το θρυλικό τρομακτικό λιοντάρι δεν ήταν τίποτε άλλο από τον συμβολισμό του πόσο απωθητική (θα) ήταν (και) η αρχαία πόλη.

Ένας κεντρικός δρόμος που θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου στην Τουρκία (μακριά από τα τουριστικά παράλια). Μια τερατώδης κυκλική πλατεία στο πουθενά. Ένα κέντρο χωρίς ταυτότητα.

Υποθέτω ότι αν δεν ήταν τα αμπέλια και οι ιδιοκτησίες, κανείς δεν θα επέλεγε να ζήσει εκεί. Τα κρασιά πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, είναι καλά. Και οι άνθρωποι πρέπει να είναι άξιοι, για να αντέχουν να βλέπουν γύρω τους αυτό το χάλι. Έχω ένα φίλο που κατάγεται από την κωμόπολη αυτή, πιστέψτε με είναι καλό παιδί.

Ταμπού

Ο εύκολος στόχος των ημερών, ο "αντιπεριβαλλοντικός σαρακατσάνος" (το πρώτο συζητιέται αλλά το δεύτερο δεν ισχύει, διότι η καταγωγή είναι βλάχικη) υπουργός Πεχωδέ, έθιξε μεταξύ άλλων ένα ελληνικό ταμπού της τελευταίας 30ετίας (τουλάχιστον), την πυρηνική ενέργεια.

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια ακούσαμε για το Τσερνόμπυλ, μάθαμε ότι ταυτίζεται με την Άψινθο της Αποκαλύψεως και ούτως ή άλλως εκ προδιαθέσεως ήμασταν αντιιμπεριαλιστές και άρα εναντίον της πυρηνικής ενέργειας εν γένει. "A-ka-we? Nee, nee!", που έλεγαν και τα γερμανόφωνα φρικιά.

Επίσημα χείλη είχαν αποφανθεί ότι η σεισμογενής Ελλάδα - σε αντίθεση με τη γεμάτη πυρηνικούς αντιδραστήρες, σεισμογενέστερη Ιαπωνία - θα ήταν αδιανόητο να επενδύσει σε σταθμούς παραγωγής ατομικής ενέργειας.

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες όπως η "φίλη" Γαλλία είχαν από καιρό στηριχθεί στη συγκεκριμένη μορφή ενέργειας. Αυτή η πραγματικότητα παρέμεινε σχετικά άγνωστη στη συλλογική συνείδηση του μέσου νεοέλληνα, που συνέχιζε να βασανίζεται από τον εφιάλτη της Χιροσίμα.

Το μόνο πειστικό αντεπιχείρημα κατά τη γνώμη μου ήταν και παραμένει η διάθεση των αποβλήτων, η οποία αν κρίνουμε από τη ντροπή των ΧΑΔΑ και των μπαζωμένων εξοχών θα αποτελούσε μάλλον την αχίλλειο πτέρνα του εγχειρήματος εν Ελλάδι.

Οι αντιπολιτευόμενες και "φίλιες" δευτερολογίες ήταν αναμενόμενα κοινότοπες. "Όχι ευχαριστώ" είπε ο ανιψιός του κοζανίτη Μιχαλάκη, αντιγράφοντας τα κλισέ των στίκερ της δεκαετίας του '80. Κάτι ανάλογο στο πιο αγωνιστικό ακούστηκε από τον Σύριζα. Και ο κορίνθιος "επίτροπας" δήλωσε ότι η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ανανεώσιμη, λες και ο λαρισαίος είχε ισχυριστεί το αντίθετο. Φυσικά η σοβαρή συζήτηση επί του θέματος αναβάλλεται επ' αόριστον, προέχουν άλλα τώρα και η χώρα παραμένει δεμένη στο άρμα του πετρελαίου και των παραγώγων αυτού (κάποια στιγμή θα γράψω και για τους "οικολόγους" που δεν γουστάρουν τις ανεμογεννήτριες).

Τι μάθαμε;

Δεν έτυχε να περάσω από τις καμένες εκτάσεις της Ηλείας μετά τον περασμένο Αύγουστο. Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην περιοχή. Δεν ήμουν σε "αποστολή" κι έτσι η εικόνα μου δεν ήταν πλήρης: δεν είδα τον Κρόνιο Λόφο και δεν πέρασα καν από τα χωριά όπου πέθανε η πλειονότητα των 60+ θυμάτων της περιόδου 24-28/8/'07. Όπως μου είπε άνθρωπος που κατάγεται από τη Βαρβάσαινα - ένα χωριό ανάμεσα στον Πύργο και την Ολυμπία - οι συνέπειες βορείως του Αλφειού (αν ξεχάσουμε για μια στιγμή τον συμβολισμό και τις απτές ζημιές στον τουρισμό) δεν είναι τίποτε μπροστά στα όσα συνέβησαν στα μέρη ανατολικά από τον Καϊάφα και τη Ζαχάρω.

Τα είδαμε, σπεύσαμε να δώσουμε ένα συμβολικό ποσό ή και να κινηθούμε εθελοντικά, αλλά ο χρόνος περνά και οι αλλεπάλληλες καθημερινότητες άμβλυναν την ανάμνηση. Ίσως αθόρυβα να γίνεται αρκετή ουσιαστική δουλειά που περνά απαρατήρητη, το ελπίζω. Θα ήθελα όμως να μάθω τα εξής:
(1) Έγινε ουσιαστική διερεύνηση από πλευράς Πυροσβεστικού Σώματος ή/και Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας για τις αιτίες που μια σειρά από θερινές πυρκαγιές στοίχισαν τη ζωή σε συνανθρώπους μας; Για τις αιτίες εκδήλωσής τους, εξάπλωσής τους, εγκλωβισμού ανθρώπων από φλόγες, τυχόν ολιγωριών και παραλείψεων.
(2) Εξαντλείται η αυτοκριτική στην αλλαγή ηγεσίας του Π.Σ.; Θα υπάρξουν ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις; Τι έγιναν τα χρήματα;
(3) Το σημαντικότερο (διότι "ο γέγονε γέγονε" αλλά τι μας λέει ότι αύριο δεν θα καούν άλλα δάση, άλλα σπίτια, άλλοι χώροι ειδικού ενδιαφέροντος ή άλλοι άνθρωποι;): τι μάθαμε από αυτήν την καταστροφή; Πώς αναδιοργανώνονται οι δυνάμεις πρόληψης, πυρόσβεσης και ανθρωπιστικής βοήθειας; Πώς ενημερώνονται οι πολίτες για το τι πρέπει να κάνουν και τι ν' αποφεύγουν;

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Στην Wikipedia βρήκα τις διαφορετικές ονομασίες μιας ξεχωριστής μέρας, της Μεγάλης Παρασκευής (σήμερα 25/4/2008). Καλή, Άγια, Μεγάλη, Αγαπημένη, Θλιμμένη, ή και Μαύρη (όπως την αποκαλούν οι πέραν της Γευγελής γειτόνοι) - λυπάμαι που η δουλειά μου πολύ σπάνια με αφήνει να τη βιώσω όπως θα επέβαλλε η επικρατούσα θρησκευτική παράδοση...

Καλή Ανάσταση!

CAS flow

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε (είναι σε μορφή .pdf στα αγγλικά) την απόφαση του Αθλητικού Διαιτητικού Δικαστηρίου ή CAS σχετικά με την υπόθεση της συμμετοχής του ποδοσφαιριστή Βάλνερ στον "μοιραίο" (για την τύχη του ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος) αγώνα Καλαμαριάς-Ολυμπιακού.

http://www.tas-cas.org/recent-decision

Ξεφεύγοντας από τις διπλές "φιέστες", τα "δάχτυλα του Ρίμπο", τους "ηθικούς νικητές" και όλα αυτά τα όμορφα, θα θυμηθούμε ότι το ποδόσφαιρο ειδικά σήμερα (αλλά και παλιότερα) είναι υπόθεση πολλών χρημάτων, πάρα πολλών για να αφεθούν πράγματα στην τύχη τους.

...and the law(yer) won

Πρόσφατα κάποιος συνομιλητής μου παρατήρησε ότι υπάρχει υπερπληθώρα δικηγόρων "στην πιάτσα", οι οποίοι γεννούν δουλειές για τους εαυτούς τους, εκτρέφοντας μια βιομηχανία αγωγών.

Από τα χρόνια του σχολείου, θυμάμαι φιλολόγους να μέμφονται τη "δικομανία" αρχαίων τε και νέων Ελλήνων.

Το φετινό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της χώρας μας θα κριθεί σε δικαστήριο.

Το job creation είναι συνήθης (αντιπαραγωγική συνολικά, αλλά ποιος νοιάζεται;) πρακτική όλων όσοι έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

Στις διασκεδαστικές (και ταυτόχρονα τραγικές για συγκεκριμένα πρόσωπα) υποθέσεις της πρόσφατης επικαιρότητας, αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές είναι μεγαλοδικηγόροι (στα του doping, για παράδειγμα, έλαμψε ο κ. Δημητρακόπουλος), ενίοτε δε οι ζωές τους τροφοδοτούν τη θεματολογία των δελτίων ειδήσεων.

Κλείνοντας θα ήθελα να καταθέσω, παραφράζοντας τον Jason Donovan, ότι "some of my best friends are lawyers".

(ab)SURD ή το χάδι του ΧΑΔΑ

Πρόσφατα αρχίσαμε να βλέπουμε συχνά στα κανάλια την ακροστοιχίδα ΧΑΔΑ. Σημαίνει σκουπιδότοπος, χωματερή ή, ακριβέστερα, Χώρος Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων (ή Αποβλήτων).

Εκπληκτική και αν δεν κάνω λάθος αποκλειστικά ελληνική η θεσμοθέτηση "εύληπτου" ονόματος για εγκαταστάσεις-ντροπή που πρέπει να εξαφανιστούν (έως το τέλος του 2008 εκτός αν δοθεί νέα παράταση, η αρχική προθεσμία ήταν το 2006).

Πρόκειται βεβαίως για πασοκιά. Η πρώτη γνωστή εμφάνιση της ορολογίας ήταν τον Φεβρουάριο του 2004.

Στα αγγλικά θα το λέγαμε SURD ή Space for Uncontrolled Refuse Disposal. Παράλογο, δηλαδή ab-surd...

Θυμίζει μια άλλη εκσυγχρονιστική έκφραση, την "παράνομη υπερωρία", που βέβαια ήταν νομιμότατη, μια και ονοματιζόταν έτσι στο Νόμο Γιαννίτση.

Καυτές πατάτες

OK, μαζικά συλλαλητήρια όπως τότε μπορεί να μη γίνονται, αλλά μου φαίνεται ότι την ξαναπατάμε βαφτίζοντας "διπλωματική νίκη" την (με ποια ανταλλάγματα;) ισοπαλία εκτός έδρας.

Όπως τότε, τον Δεκέμβρη 1991, που το (ελληνικό) σύμπαν πανηγύριζε επειδή πιστέψαμε ότι δεν θα υπάρξει χώρα με το όνομα "Μακεδονία" ή "παράγωγα αυτού". Τότε κάναμε την επικοινωνιακή πατάτα του συνθήματος "Macedonia is Greek". Σήμερα αντιδρούμε διότι κάποιοι αμερικανοί λένε ότι υπάρχει μακεδονική εθνότητα και γλώσσα. Αν ρωτήσεις έναν Έλληνα να σου πει γιατί αντιδρά, θα σου πει ότι δεν υπάρχει εθνότητα και δεν υπάρχει γλώσσα. Τέτοια ασχετοσύνη.

Το ότι κάποιες εθνότητες είναι νεώτερες ή πολύ νεώτερες από τη δική μας (κι ας μην ξεχνάμε ότι τα "εθνικά κράτη" είναι υπόθεση των τελευταίων 2 αιώνων, όχι παραπάνω), δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Το ότι κάποιες γλώσσες δεν είναι ανάδελφες όπως η δική μας αλλά προέκυψαν κάποτε "αποσχιζόμενες" από άλλες παλαιότερες (βλ. ολλανδικά από γερμανικά, αλλά και αφρικάανς από ολλανδικά), δεν σημαίνει ότι δεν είναι μια χαρά γλώσσες.

Οι αυτοαποκαλούμενοι makedonski είναι εθνότητα (όχι "κράμα βουλγάρων, αλβανών και γύφτων" όπως συχνά διαβάζω) και τα σλαβομακεδόνικα είναι γλώσσα και όχι διάλεκτος ή ντοπιολαλιά ή "ντόπικα" (καμία σχέση με την επίκαιρη και πάλι ντόπα). Και εν πάση περιπτώσει όπως μας θύμισαν οι αμερικανοί, η συζήτηση με τον Nimetz το όνομα της χώρας αφορά και όχι άλλα ζητήματα. Είπαμε, ναι στο βέτο αλλά λίγο κράτει στην ευφορία.

Ελλάδα, η σύγχρονη DDR

Δεν βιάζομαι να "καταδικάσω" κανένα πρόσωπο, σίγουρα όμως για τη χώρα που κάποτε μιλούσε για "μαζικό λαϊκό αθλητισμό" (βρε μπας και νοσταλγώ τον παπανδρεϊσμό ή μάλλον κάποιες συγκεκριμένες πτυχές του; Θα το κοιτάξω...) - και πάντα επικαλείται ολυμπισμούς και πράσσειν άλογα - είναι ντροπή (18 χρόνια μετά την αυτοκατάργηση της Ανατολικής Γερμανίας / DDR) να υπάρχουν και να βγαίνουν στη φόρα (και όχι για πρώτη φορά) θέματα όπως αυτό των 11 αρσιβαριστών της εθνικής ομάδας που βρέθηκαν, λέει, ντοπέ (οι υπόλοιποι προφανώς δεν ούρησαν).

Με αρκαδικές πινακίδες

Οι αριθμοί 7246 και 9255. Βολεμένοι πλιατσικολόγοι; Παρεξηγημένοι φτωχοδιάβολοι; Πάντως τα ημιφορτηγάκια ήταν φορτωμένα τίγκα. Και από μέσα έλειπαν μέχρι και πλακάκια.

(Α)διάφορα

Αν δεν είναι πρωταπριλιάτικο, είναι σίγουρα ενδιαφέρον. Τα ταχυδρομεία Δανίας και Σουηδίας ενοποιούνται. Δεν ξέρω αν οι χώρες έχουν συμβατούς μεταξύ τους ταχυδρομικούς κώδικες, πάντως το πείραμα είναι σίγουρα ενδιαφέρον. Αν ολόκληρη Αμερική (εννοώ τις ΗΠΑ) μπορεί να ζήσει με πενταψήφιο Τ.Κ. (συν βέβαια τα πρόσθετα 4 ψηφία που εξειδικεύουν τη διεύθυνση), σίγουρα υπάρχει περιθώριο για να μειωθεί η ευρωπαϊκή πανσπερμία.

Ακόμη κι αν μείνουμε στα ανεξάρτητα εθνικά συστήματα, θα υπήρχε περιθώριο ίσως για να μειώναμε τα ψηφία των ελληνικών κωδικών. Και, κάποια στιγμή, να προχωρούσαμε στην αντιστοιχία νομών και αριθμών. Διάβασα όμως ότι σύντομα ο ορισμός της λέξης νομός μπορεί να αλλάξει: υποτίθεται ότι συζητούνται αναδιατάξεις και ότι αναβιώνουν οι παλιές "Επαρχίες" (για όποιον τις θυμάται από το μάθημα γεωγραφίας) ώστε να αποτελέσουν τα όρια των ακόμη πιο διευρυμένων μετα-Καποδιστριακών Δήμων.

Sorry, αλλά θεωρώ ότι κανείς δεν ασχολείται σοβαρά. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να εξακολουθούμε να βλέπουμε τα Ιόνια Νησιά σαν μία αδιάσπαστη διοικητική ενότητα, μόνο και μόνο για πολιτιστικούς λόγους, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι μια Κέρκυρα που γειτονεύει με την Ήπειρο και τις Κεφαλλονιά-Ζάκυνθο που αγκυρώνονται στην Αχαιοήλιδα. Επίσης, είναι πέρα από κάθε αυτοδιοικητική λογική το αέναο τράβηγμα της διαχωριστικής γραμμής στο Πόρτο-Λάγος, αφήνοντας την Ξάνθη από τη μια μεριά και τη Ροδόπη από την άλλη, μη τυχόν και το 2250 μ.Χ. προκύψει Πομάκος Νομάρχης.

Α ναι, παρασύρθηκα πάλι και ομιλώ αντεθνικώς. Θα κλείσω λοιπόν με τη σβάστικα που κοτσάρισε ο Ατανάς Μπότεφ στην ελληνική σημαία. Κακόγουστο το βρίσκω, τόσο το εγχείρημα όσο και τις δηλώσεις που του αποδόθηκαν (δεν είναι λέει ο αγκυλωτός σταυρός αλλά ένα παλιό σύμβολο του ήλιου και της ζωής κ.λπ.). Εντάξει, Θανασάκο, καταλάβαμε.