Κάτω από κάθε πέτρα κρύβεται ένας ...Αρκάς;

Η Μασσαλία ιδρύθηκε από έλληνες της μικρασιατικής Φώκαιας (σήμερα Foça στα τουρκικά). Τουρκικές Αρχές και εταιρείες συμμετέχουν στο εγχείρημα ναυπήγησης & διάπλου αρχαιοπρεπούς πλοίου, ονόματι Kybele (Κυβέλη). Η εν λόγω διήρης ξεκίνησε προ διμήνου από τη Φώκαια και αύριο (1/7/'09) προγραμματιζόταν να φτάσει στη Μασσαλία, τονίζοντας τον δεσμό μεταξύ των δύο πόλεων. Στη συνέχεια μέσω διωρύγων και ποταμών (συμπεριλαμβανομένου του Δούναβη) η Κυβέλη θα περάσει από το Παρίσι και θα καταλήξει στη Μαύρη Θάλασσα και την Κωνσταντινούπολη, πολιτιστική συμπρωτεύουσα Ευρώπης του 2010.

Οι τουρκικές αναφορές στην αρχαία Ανατολία συνήθως αποσιωπούν την "ελληνικότητα" - το ίδιο έγινε και με την Κυβέλη (με την τιμητική εξαίρεση του Γάλλου πρεσβευτή, που σε μια τελετή στη Φώκαια δεν παρέλειψε να μιλήσει για Έλληνες). Αυτό όμως δεν αποτελεί είδηση (ευτυχώς, δεν βρήκα αναφορά σε "αρχαίους Τούρκους του Αιγαίου").

Επίσης, το αρχικό πρόγραμμα, που προέβλεπε πολλές στάσεις σε ελληνικά λιμάνια, δεν πρέπει να πραγματοποιήθηκε (υπάρχουν φωτογραφίες μόνο από Κέα και Αίγινα, για την ώρα) - η δημοσιότητα ήταν χαμηλή. Αναμενόμενο, μάλλον, και αυτό.

Η είδηση, για εμένα, ήταν η ταυτότητα του βασικού υποστηρικτή αυτής της πρωτοβουλίας. Ο Λουκιανός Αρκάς (Lucien Arkas), με γραφείο (και) στον Πειραιά (!), κατέχει μια σημαντική εταιρεία θαλασσίων μεταφορών με έδρα τη Σμύρνη. Στην ηλεκτρονική μπροσούρα της Arkas περιγράφεται συνοπτικά η ιστορία της οικογένειας και των επιχειρήσεών της, με ρίζες σε Κέρκυρα, Σμύρνη και Μασσαλία (εξ ου και το προσωπικό του ενδιαφέρον για την Κυβέλη).

Ο κ. Αρκάς είναι σίγουρα ο επόμενος αποδέκτης του ερωτήματος "Μήπως είστε Έλληνας και δεν το ξέρετε;" που ενίοτε "απευθύνω" σε γνωστές προσωπικότητες (π.χ. ο Νικ Κέηβ ή "Νίκος Σπηλιόπουλος", εδώ). Δυστυχώς δεν έχω πρόχειρο τον Οδηγό Σμύρνης του 1920 που είχε επανεκδώσει προ ετών το Ποντίκι, όπου ίσως θα εμφανιζόταν κάποια επιχείρηση της συγκεκριμένης οικογένειας.

Περισσότερες πληροφορίες στην "Πύλη της Αίγινας", στην τουρκική ιστοσελίδα του "Ταξιδιού στην Ιστορία" και στους ιστοτόπους της εταιρείας Arkas.

UPDATE - 5 Μαρτίου 2013. Αυτή η μάλλον εγκυκλοπαιδική ανάρτηση έγινε ξαφνικά πολύ δημοφιλής, καθώς μνημονεύτηκε σε ιστοσελίδα που δημοσίευσε ό,τι στοιχεία μπόρεσε να βρει για τους "49" της Λίστας Λαγκάρντ, που πρόσφατα γράφτηκε ότι κλήθηκαν από το ΣΔΟΕ για εξηγήσεις. Προφανώς κανείς άλλος στην Ελλάδα δεν είχε ασχοληθεί με τον κ. Lucien Arkas παρά μόνο "η ταπεινότητά μας" :)

Δεν μας έλειψαν οι Smooth Criminals όλα αυτά τα χρόνια. Ο τότε Jacko μας λείπει, όσο και η εφηβεία...

Γλωσσολογική ερώτηση

Όταν μιλάμε με ξένους, πώς μεταφράζουμε τον όρο "αρβανίτικα", που χρησιμοποιούμε για την απολιθωματική γλώσσα των Αρβανιτών (πληθυσμών που έφυγαν από την Αλβανία πριν πολλούς αιώνες για να καταλήξουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και κυρίως σε ακτίνα 100 χλμ. από την Αθήνα);

Νέες συντεταγμένες

Ο φίλος Mike (ιστολόγια "Κόρινθος" και "Ο Κορίνθιος") μετακομίζει στο http://www.mystigma.com. Εύχομαι μακροημέρευση στην καινούργια αυτή ιστοσελίδα και αναμένω με ενδιαφέρον το "στίγμα" που θα δίνει, συχνότερα ελπίζω πια, ο Μιχάλης.

Απεξάρτηση, τώρα!

Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών, πριν λίγες μέρες, ενώ επίκειται η εφαρμογή ευρείας κλίμακας αντικαπνιστικών μέτρων (από μεθαύριο 1/7/'09).

Δόξα τω Θεώ δεν έχω δοκιμάσει απαγορευμένες ουσίες και ελπίζω να μην το κάνει κανείς απ' την οικογένειά μου. Αντικαπνιστής ήμουν πάντα - αν και αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα υπερβολικών μέτρων, ειδικά όταν δεν είναι σαφής ο μηχανισμός επιβολής τους - ομολογώ όμως ότι ενίοτε κάνω "τράκα" 2 ή 3 τσιγάρα από φίλους (δεν αντέχω περισσότερα: όποτε αγοράζω πακέτο, μπαγιατεύει ή το χαρίζω).

Μετά το πρόσφατο κραυγαλέο κρούσμα παραπληροφόρησης, πήρα την απόφαση να απεξαρτηθώ από τις ελληνικές εφημερίδες. Ούτως ή άλλως τις αγόραζα συνήθως μόνο Σάββατα, Κυριακές και Δευτέρες. Το σπίτι μου, το αυτοκίνητο και το εξοχικό έχουν γεμίσει με σιντί - ντιβιντί - βιβλία που σε μεγάλο ποσοστό προέρχονται από προσφορές ελληνικών εφημερίδων. Οι ανάγκες ενημέρωσής μου καλύπτονται κυρίως από άλλα μέσα (διαδίκτυο και ραδιόφωνο, κυρίως). Για εμβάθυνση, αλλά και εξάσκηση της ξένης γλώσσας (μόνο για το ΑΣΕΠ τα πήραμε τα "χαρτιά";), υπάρχει πάντα ο διεθνής Τύπος - δεν είναι "άγιες" οι ξένες εφημερίδες, αλλά υπάρχουν "εκεί έξω" επιλογές που σπανίζουν εδώ.

Είμαι στην αρχή της προσπάθειας απεξάρτησης και ελπίζω να πάει καλά. Χρειάζεται αγώνας. "Κάτι" με τραβούσε εδώ και χρόνια στο πλησιέστερο περίπτερο ή ψιλικατζίδικο κάθε πρωί Σαββάτου και Κυριακής. "Γλυκό" το γνώριμο ύφος των 3-4 εφημερίδων που εναλλάξ προτιμούσα. Συχνά όμως "χαμηλή" η ποιότητα, μικρότερη η ποσότητα "ουσίας", συχνά εμφανής η "νόθευση". Και όχι μόνο με την πρόσφατη "μαϊμουδιά".

Δεν μιλάω φυσικά για τις λούμπεν κίτρινες ή φαιές φυλλάδες που εδώ και χρόνια έχουν το κοινό που τους αξίζει. Με πόνεσε όσες φορές οι "έγκριτες" έκαναν "φάουλ". Το μόνο μου δημοσιευμένο λογοτεχνικό πόνημα λεγόταν "Δεκαπέντε Κομμάτια" - θυμάστε την υπόθεση Φραντζή;

Η επιλογή μου αυτή είναι καθαρά προσωπική. Δεν είναι καν οικογενειακή - η σύζυγός μου ξέρει πως μπορεί να διαβάζει όσες ελληνικές εφημερίδες θέλει, αρκεί να μην τις φέρνει κοντά μου. Δεν θέλω να βλέπω τα λογότυπά τους. Δεν θέλω καν να ακούω για αυτές και το περιεχόμενό τους. Θέλω υποστήριξη!

Και με τη βοήθεια αυτής της τελευταίας λέξης ερχόμαστε στο κιτς. Στην υποστήριξη που "χρειάζεται το λειτούργημα του Τύπου". Που συνήθως μεταφράζεται σε λεφτά του φορολογούμενου (κρατική διαφήμιση, επιδοτήσεις κ.λπ.) προς εγχειρήματα που δεν βγάζουν τα λεφτά τους. Θα απαλλαγούμε απ' αυτή την αρρώστια; Όχι σύντομα, φοβάμαι. Από τα χέρια μου, πάντως, οι ελληνικές εφημερίδες θα κάνουν καιρό να ξαναδούν ευρώ (κι όχι ένα €, αλλά 2 ή και 4+ που κοστίζουν ανά τεμάχιο ορισμένες κυριακάτικες εκδόσεις). Θα πρέπει πρώτα να με πείσουν ότι δεν με θεωρούν ηλίθιο.

Bumpy ride

Μόλις πληροφορήθηκαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κ. Μιλόσοσκι (ΥΠΕΞ ΠΓΔΜ) για να έρθει στην Ελλάδα με αεροπλάνο-σαράβαλο (;), στο οποίο αναγράφεται το συνταγματικό όνομα της χώρας του, ομάδες ελλήνων εθελοντών έσπευσαν να του διαθέσουν εναλλακτικό μεταφορικό μέσο (βλ. φωτό), ώστε να μεταβεί οδικώς στη σύνοδο ΟΑΣΕ της Κέρκυρας μέσα από μια μαγευτική διαδρομή (Γευγελή - Ηγουμενίτσα μέσω Πίνδου).

Κοιτάμε μπροστά!

Με το βλέμμα προσηλωμένο αταλάντευτα στο μέλλον, η ελληνική Δικαιοσύνη - και μάλιστα σε επίπεδο Αρείου Πάγου - ασχολείται με την αναψηλάφηση της Δίκης των 6, μετά από αίτημα απογόνου ενός εκ των καταδικασθέντων (και εκτελεσθέντων) ως πρωταιτίων για τη μικρασιατική Καταστροφή.

Είμαι αντίθετος στο βενιζελοπλαστηρισμό που έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του '20 έως και σήμερα. Επί της ιστορικής ουσίας συμφωνώ ότι η εκδικητική θανάτωση του Γούναρη και των λοιπών ήταν βιαστική και μονομερής, διότι δεν άγγιξε εκείνους που έβαλαν την Ελλάδα στην αβέβαιη περιπέτεια αλλά μόνο αυτούς που την κακοδιαχειρίστηκαν αφότου είχε βαλτώσει. Εκείνα τα χρόνια της μέθης, λίγοι είχαν επισημάνει το ανέφικτο του μικρασιατικού εγχειρήματος και φυσικά δεν εισακούστηκαν.

Αυτές είναι οι προσωπικές μου απόψεις. Μπορεί να γίνει συζήτηση σε βάθος, αυτή όμως αφορά όσους ασχολούνται με την ιστορία. Το τι νόημα έχει να ξαναδικάζονται (σε πραγματικό δικαστήριο και όχι σε νομικό/φιλολογικό κλαμπ) οι "6" μετά από 87 χρόνια - όταν σήμερα υποθέσεις "σέρνονται" για χρόνια, όταν πιο πρόσφατες περιπτώσεις πιθανής (κ)α(κο)δικίας θα άξιζε ίσως να πάρουν προτεραιότητα - το αφήνω στην κρίση του αναγνώστη.

Στη φωτό: ο Άγιος Βουκόλος ή "Αη-Βούκλας", η μόνη ορθόδοξη εκκλησία της Σμύρνης που γλίτωσε (αν και δεν λειτουργεί πια) από τη φωτιά και τη μανία του '22.

Στο καφέ αμάν, αχ γιαντίμ αμάν

Η Μίζενς ΕΠΕ παρουσιάζει την διασκευή της ιστορικής ταινίας...















"OUT OF ROSENHEIM"

...γνωστής στην Ελλάδα και ως "Café Bagdad" (η διασκευή τιτλοφορείται "Καφέ Αμάν Αμέρικα").

Υπόθεση:

Η πληθωρική γερμανίδα τουρίστρια Ζιμόνε, μετά από καυγά με το σύζυγό της ενώ περιμένει το πλοίο για τα νησιά, περιπλανάται μόνη στα σοκάκια του Πειραιά.

Η ιδιοκτήτρια του "Καφέ Αμάν Αμέρικα" Οντέτ, κάπου στα Καμίνια, εκνευρίζει τον σύζυγό της, που αποφασίζει μέχρι νεωτέρας να γυρίσει στο σπίτι της (φουκαριάρας) μάνας του.

Η Ζιμόνε γίνεται θαμώνας του "Καφέ Αμάν" και προσπαθεί να το σουλουπώσει. Η Οντέτ αντιλαμβάνεται ότι πρέπει, σε αντάλλαγμα, να ανταμείψει την επισκέπτριά της. Το ρόλο του διερμηνέα και μεσολαβητή αναλαμβάνει ο Μιχάλης, παλιός γκαστ-αρμπάιτερ. Θεωρεί αυτονόητο ότι θα κρατήσει ένα μέρος της αμοιβής για τον εαυτό του. Οι διαφορετικές απόψεις των άλλων δύο τον οδηγούν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι που καταλήγει στη βαυαρική πόλη Ρόζενχαϊμ.

Άσχετο: Σήμερα 25/6/'09 ανακοινώθηκε η σύλληψη του Μ. Χριστοφοράκου στο Rosenheim.

Train of thought

Δυστυχήματα σε δίκτυα μεταφορών συμβαίνουν διαρκώς. Οι υπέρμαχοι των μέσων μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) παραπονιούνται για τη δημοσιότητα που λαμβάνουν τα αεροπορικά ή σιδηροδρομικά συμβάντα, όταν οι νεκροί από ατυχήματα αυτοκινήτων είναι πολλαπλάσιοι. Τα ΜΜΜ είναι όντως συνολικά ασφαλέστερα, αλλά ακριβώς επειδή η ατομική ευθύνη του μετακινούμενου (επιβάτη) είναι μικρή έως μηδενική, ο πήχυς μπαίνει ψηλότερα: ο λειτουργός του τραίνου, πλοίου, αεροσκάφους ή λεωφορείου παίρνει στα χέρια του ζωές ανθρώπων.

Αφορμή για την παραπάνω υπόμνηση, η σύγκρουση συρμών στο μετρό της Ουάσιγκτον στις 22/6/'09, με εννέα (τουλάχιστον) βεβαιωμένους νεκρούς. Τα τραίνα λειτουργούν αυτοματοποιημένα, ο "μηχανοδηγός" επιβλέπει και επεμβαίνει στις έκτακτες ανάγκες. Διερευνάται μεταξύ άλλων το ενδεχόμενο αστοχίας του ηλεκτρονικού συστήματος, αλλά μάλλον είναι νωρίς για πόρισμα.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το συμβάν είναι σοβαρό και αφορά όλους όσοι χρησιμοποιούν συστήματα ασφαλείας. Με τις ανθρώπινες ζωές δεν επιτρέπεται να παίζεις. Ας μου επιτραπεί ωστόσο να επεκταθώ και σε μια άλλη πτυχή, που δεν αποκλείεται να τη βρούμε μπροστά μας αν λειτουργήσουμε κάτω από συναισθηματική φόρτιση (τροφοδοτούμενη και από τον εντυπωσιασμό των ΜΜΕ, που τον γνωρίζουμε καλά και στη χώρα μας).

Άραγε, οι προβληματισμοί για την ασφάλεια των συστημάτων θα "παντρευτούν" με τις κρατικιστικές τάσεις που πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό; Μήπως δηλαδή θα δούμε (στην Αμερική αλλά και αλλού) πιέσεις για προσλήψεις (με κρατική επιδότηση) κλασικών μηχανοδηγών, για "μεγαλύτερη ασφάλεια" (που βέβαια μένει να αποδειχθεί...) και καταπολέμηση της ανεργίας ταυτόχρονα; Διότι, μπρος στην ανάκαμψη και το αίσθημα σιγουριάς, τι είναι το κόστος (και η κηφηνοκαλλιέργεια);

99,5 & Ε.Τ.

Η συχνότητα των 99,5 MHz (ως Planet) είχε φιλοξενήσει τους συντελεστές της Λάσπης (της) πριν από 7 χρόνια, σε μια σειρά εκπομπών του φίλου Στέφανου Φ. Τον τελευταίο καιρό λόγω Φοίβου Καρζή ήμουν τακτικός ακροατής στην πρωινή ζώνη του City. Σήμερα το πρωί ο σταθμός "παίζει" μόνο τις ανακοινώσεις διοίκησης και συνδικαλιστών, ανάμεσα σε μουσικά κομμάτια. Λιγάκι σαν Μεγάλη Παρασκευή.

Ελπίζω όλοι οι εργαζόμενοι που πλήττονται από το αιφνιδιαστικό "λουκέτο" να βρουν σύντομα το δρόμο τους. Είναι μια δύσκολη εποχή για τα ΜΜΕ, καθώς στην "κρίση ταυτότητας" (ίσως ακραία, θα έλεγε κανείς ότι ο Τύπος όπως τον ξέραμε "έχει πεθάνει, απλά δεν το γνωρίζει") προστίθεται η τρέχουσα οικονομική συγκυρία.

Ο Ελεύθερος Τύπος, μετά από μια πρώτη χρονιά αναζήτησης στίγματος (1983-'84), γρήγορα ταυτίστηκε με τη ΝΔ (οι μη συμπαθούντες τον αποκαλούσαν "Ρύπο"). Πριν δύο χρόνια στα χέρια της Gianna's άλλαξε σχεδιασμό, "μαλάκωσε" αλλά για κάποιο λόγο έχασε περισσότερο κοινό απ' όσο πήρε. Αυτάρεσκα (αναμενόμενο) η διοίκηση υποστηρίζει ότι η ποιότητα δεν είναι ελκυστική σε αυτή τη χώρα. Προσωπικά θα έλεγα ότι το νερόβραστο δεν είναι ελκυστικό σε καμία χώρα.

ΥΠέροχο, ΕΞαίσιο

Πίσω από κάθε φαγητό, φρέσκο ή συσκευασμένο, κρύβονται εν τέλει οι μάγειροι. Προσωπικά δεν έμοιασα στον πατέρα μου ως προς αυτό το ταλέντο. Κάποιοι όμως πιστεύουν ότι η τέχνη της μαγειρικής κληρονομείται.

Και πράγματι, υπάρχει ένα περίτρανο παράδειγμα: η ταλαίπωρη μητέρα με τα νόστιμα ντολμαδάκια - και η φιλόδοξη κόρη, που προτιμά να τα σερβίρει γιαλαντζί.*

*Εκ του τουρκικού yalancı = ψευδής

Λέω να την κόψω...

...την ανάγνωση ελληνικών εφημερίδων. Αναγνωρίζω ότι η συγκυρία είναι ευαίσθητη (σήμερα η Γιάννα κλείνει "Ελεύθερο Τύπο" και "City FM") αλλά το κυριακάτικο φεστιβάλ κονσέρβας (21/6/'09, με ανακριβή ρεπορτάζ από την μη-επίσκεψη Erdoğan στην Αθήνα) δεν χωνεύεται εύκολα.

"Πατάτα" σε κονσέρβα!

Λέγεται ότι την 16η Αυγούστου 1940, ανταποκριτής εφημερίδας έγραψε για τον λαμπρό εορτασμό της Τήνου, χωρίς ούτε μία λέξη για τον τορπιλλισμό της Έλλης.

Δυστυχώς δεν έχω δει το σχετικό απόκομμα. Δεν πειράζει όμως. Σήμερα 21/6/'09, στη σελίδα Α11 του κυριακάτικου Βήματος, η ιστορία της "πατάτας" επαναλαμβάνεται.

Σε τετράστηλο γκρι πλαίσιο, περιγράφονται μέχρι και τα χαμόγελα (!) στα πρόσωπα των συμμετεχόντων στην ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής (Καραμανλής, Ερντογάν) - η οποία όμως δεν έγινε ποτέ!

Ως γνωστόν (σε όλους, πλην των συσκευαστών της ενημέρωσης-κονσέρβας), ο τούρκος πρωθυπουργός την τελευταία στιγμή ακύρωσε την επίσκεψη. Επίσημη εκδοχή: λόγοι υγείας. Ο τουρκικός τύπος (εδώ) σε μία περίπτωση εξειδικεύει το πρόβλημα (υπερκόπωση & υπέρταση) και σε άλλη (Τζουμχουριγέτ) μιλά για δυσαρέσκεια της Άγκυρας στην επιμονή Καραμανλή για ονομαστική αναφορά της Τουρκίας, στο ανακοινωθέν της Ε.Ε. περί λαθρομετανάστευσης. Μια δική μου τρίτη εικασία είναι τα εσωτερικά προβλήματα του Ερντογάν - πριν λίγες μέρες κατήγγειλε σχέδιο ανατροπής του και ίσως να μη θέλει να φύγει εκτός χώρας.

Πνευματικές ασκήσεις

Έκθεση Ιδεών:

"Ο πραγματικά πολυάσχολος άνθρωπος πάντοτε βρίσκει ελεύθερο χρόνο." Σχολιάστε.

Ο Νεκτάριος, 41 ετών, ήταν πίσω απ' αυτό το παρμπρίζ

Παραφράζοντας ένα παλιό πολιτικό σλόγκαν:

"Νέα τρομοκρατία, για πάντα τρομοκρατία"

(Δυστυχώς δεν τελειώσαμε μαζί της)