(Ου)τοπικές εκλογές

Οι φετινές τοπικές εκλογές, με τα έως τώρα δεδομένα, δεν φαίνεται πιθανό να καταγραφούν ως βατερλώ της κυβέρνησης. Η δεξιά αξιωματική αντιπολίτευση, προβλέψιμα, προσπαθεί να αγκαλιάσει την "αριστερή" αντίδραση στα σκληρά οικονομικά μέτρα - ελπίζοντας ότι θα επαναλάβει τρόπον τινά το φαινόμενο του 1986: οι τρεις μεγάλοι δήμοι άλλαξαν τότε χέρια και έγιναν από πράσινοι, γαλάζιοι. Ο Αντώνης Σαμαράς λαϊκίστικα δηλώνει εναντίον της προσφυγής στο ΔΝΤ. Έχει υποσχεθεί βέβαια ότι θα "ξεδιπλώσει" την εναλλακτική πρόταση της ΝΔ, οπότε ας του δώσουμε την ευκαιρία να πει αυτό που θέλει - αλλά προσωπικά δεν περιμένω να μας αποκαλυφθεί κάποια μαγική διέξοδος.

Η δυσαρέσκεια είναι βέβαια έντονη και τα κυβερνητικά μέτρα σίγουρα πιο επώδυνα από του 1985. Αλλά η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη μεταφέρει την αναμέτρηση σε διαφορετικά γήπεδα, που δεν είναι άμεσα συγκρίσιμα. Ακόμη κι αν η ΝΔ κερδίσει περισσότερες περιφέρειες (πράγμα δύσκολο, με τόσο πρόσφατη την "κυβέρνηση απραξίας" Καραμανλή και με τις χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις του συντηρητικού κόμματος σήμερα), η αλλαγή του τρόπου μέτρησης του "σκορ" εξασφαλίζει μια κάποια προστασία του Πασόκ από τις αρνητικές εντυπώσεις. Στο επίπεδο των δήμων, τα πράγματα ήταν πάντοτε πιο χαοτικά - και έτσι δείχνουν και σήμερα, με το συνωστισμό υποψηφίων των "παλαιών" ΟΤΑ που προσπαθούν να επιβιώσουν και στο νέο τοπίο. Όταν έρθει η ώρα συγκρότησης των συνδυασμών, είναι αρκετά πιθανό να "μαζευτεί το πράγμα", και πάλι όμως βλέπω πιθανό, η έμφαση να είναι στα πρόσωπα και άρα οι κομματικοί "απολογισμοί" να μην έχουν ιδιαίτερο νόημα.

Άραγε (κάποια από) τα πρόσωπα αυτά, που σίγουρα (πάντα το έκαναν, και φέτος ένα παραπάνω) θα θελήσουν να δείξουν ότι υπερβαίνουν τα κομματικά όρια, θα γίνουν και φορείς συγκροτημένων, ολοκληρωμένων προσεγγίσεων στα τοπικά ζητήματα και στην πολιτική γενικά; Το δίκαιο θα είναι να ακούσουμε τι έχει να πει ο κάθε υποψήφιος και η ομάδα που τον πλαισιώνει. Έως τώρα έχουν προβληθεί μόνο επικεφαλής και ελάχιστα ή καθόλου ομάδες (κι όσο για "ιδεολογικές πλατφόρμες"...). Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για άτομα που, εμένα προσωπικά, με απωθούν. Οι περισσότεροι είναι νυν δήμαρχοι ή πρώην βουλευτές - είναι part and parcel της κατάστασης που όλοι γνωρίζουμε: της αναποτελεσματικότητας, της αναξιοκρατίας, της "τζάμπα μαγκιάς", της (στην καλύτερη περίπτωση) μετριότητας. Τέτοιους τύπους μόνο θα "συναντήσουμε" τον Νοέμβριο; Τι φρίκη! Αναζητώ ένα σοβαρό λόγο για να σηκωθώ εκείνη τη μέρα από τον καναπέ (ή το μπαλκόνι, ανάλογα με τον καιρό που θα κάνει).

Από τη βουβουζέλα στον Μοζέλλα

Παρά την ανοιξιάτικη γκρίνια, αξιωθήκαμε να κάνουμε ένα οικογενειακό ταξίδι και φέτος. Συνήθως, όποτε περνάμε καλά, την επόμενη εβδομάδα μου αρέσει να σκέφτομαι ότι "την περασμένη Παρασκευή τέτοια ώρα κάναμε αυτό κι εκείνο". Φέτος, τις σκέψεις αυτές τις κάνω τώρα, στις δύο εβδομάδες. Θέλω να το βλέπω σαν σημάδι ότι το φετινό το χαρήκαμε ιδιαίτερα.

Τι έκανα λοιπόν πριν από δύο Παρασκευές; Κατ' αρχήν, επειδή η μέρα ξεκινά στις 00:01, θα μπορούσα να αρχίσω με τις μπαλκονάτες μπύρες στο Λουξεμβούργο, που ξεκίνησαν το βράδυ της Πέμπτης και απλά κάποια στιγμή έπρεπε να σταματήσουν. Η επόμενη μέρα ήταν το ίδιο ζεστή με τις προηγούμενες. Όταν, λοιπόν, το μικρότερο παιδί της παρέας τελείωσε την πρωινή του "υποχρέωση" στον παιδικό σταθμό, ήταν ώρα για εκδρομή: το convoy των Σκόντα & Ντάτσια κατευθύνθηκε στα βορειοανατολικά. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαμε αλλάξει χώρα, αφού περάσαμε μέσα από το Echternach (Έχτερναχ, ή στα ηπειρώτικα του Αλέκου Παπαδόπουλου "Έστερναχ" - μήπως επηρεάστηκε από τον κόμη Εστερχάζι;), τη μεθοριακή πόλη με το μοναστήρι των βενεδικτίνων και τα λατρευτικά βήματα μπρος-πίσω (πηγή έμπνευσης του έλληνα πολιτικού) προς τιμή κάποιου αγίου με μπενελουξιανό όνομα.

Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία μου επίσκεψη, ξαναβρισκόμουν στη Γερμανία (best country visited - κι ας μην έχω πάει Αμβούργο, Βερολίνο ή Μόναχο). Ο πρώτος προορισμός ήταν λίγο έξω από το Μπίτμπουργκ (της μπύρας "bitte ein Bit" και του Ρόναλντ Ρέηγκαν, δεν θυμάμαι πια γιατί το συνδέω με τον θρυλικό αμερικανό γουέστερν-πρόεδρο), σε ένα πάρκο ήπιας αναψυχής με έμφαση στα άγρια ζώα (Eifelpark). Σίγουρα υπάρχουν και άλλα τέτοια άλση - νομίζω και στην Ελλάδα; - ή και καλύτερα. Το κάθε μέρος έχει την ομορφιά του και τα θετικά του, εγώ πάντως ευχαρίστως το συγκεκριμένο θα το προσέθετα στον κατάλογο με τα τακτικά "προσκυνήματα" και θα ξαναπήγαινα εκεί την οικογένεια κάθε Ν χρόνια. Η χαλάρωση, η απλότητα, η ποικιλία παιχνιδιών και δραστηριοτήτων και η αίσθηση (βοηθούσε ότι ήμασταν εκτός σαββατοκύριακου και ο κόσμος ήταν λιγοστός) ότι "δεν σε κυνηγά κανείς" ήταν σημαντικά γνωρίσματα αυτού του όμορφου μέρους.

Κάποια στιγμή τα ζώα (που συμπεριελάμβαναν αρκούδες, λύκους και αρπακτικά πτηνά - κάποια από τα τελευταία συμμετείχαν σε εντυπωσιακή επίδειξη) έπρεπε να ξεκουραστούν κι εμείς επιβιβαστήκαμε και πάλι στα "ανατολικοευρωπαϊκά" αυτοκίνητα και κατευθυνθήκαμε στο Τριρ - μια πανάρχαιη πόλη, γνωστή στα ελληνικά ως Τρεβήροι. Παρότι είναι γενέτειρα του Μαρξ, η πόλη προτιμά να τονίζει τον χριστιανικό της χαρακτήρα, μια και είχε αποτελέσει έδρα του ρωμαίου ηγέτη που μετέπειτα υποστήριξε (όσο κανείς άλλος έως τότε) τη "νέα" θρησκεία. Ναι, για τον Κωνσταντίνο μιλάμε. Η (αναστηλωμένη) βασιλική είναι ένα από τα αξιοθέατα της πόλης, που έχει ένα πανέμορφο πεζοδρομημένο κέντρο (και μια αγορά που, λόγω των σχετικά καλύτερων τιμών, προσελκύει και λουξεμβούργιους).

Εκτός από την ανάμνηση του θρυλικού αυτοκράτορα, στην ιστορική πόλη είχαμε κι έναν ακόμη λόγο να ανακράξουμε "όβο γιε μπάλκαν" (="εδώ" είναι Βαλκάνια). Ο σερβιτόρος στο βραδινό μας φαγητό (ο Θεός να το κάνει βραδινό, μια και ο ήλιος είχε ξεχάσει να δύσει, λόγω εποχής και γεωγραφικού πλάτους) ήταν αλβανός "από τα Σκόπια", όπως μας είπε σε σπαστά ελληνικά, εξηγώντας (εύστροφα...) ότι δεν του αρέσει να τα λέει "Μακεδονία" όπως κάνουν άλλοι. Πέρα από τη φιλικότητα που σχεδόν πάντα εκδηλώνεται όταν άνθρωποι από τη "δική μας" γωνιά της γης συναντιούνται "στας Ευρώπας", θα θυμάμαι για πολύ καιρό το καλόκαρδο χαμόγελο αυτού του κυρίου, όταν, μετά από 2-3 άκαρπες προσπάθειες να προτείνουμε στην κόρη μας ένα φαγητό που να της αρέσει, καταλήξαμε (όπως συνηθίζουμε) να της μιλήσουμε για το αλβανικό (και αρβανίτικο) "μούτι"...

Ποιες τράπεζες εξαιρέθηκαν (προς το παρόν) από το πανευρωπαϊκό stress test

1. Η Αγία Τράπεζα

 

2. Η Τράπεζα Αχαΐας

3. Οι Τράπεζες Αίματος

4. Γενικά όλες οι Τράπεζες Σωματικών Ουσιών


Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, κρίθηκε ότι το stress κάνει κακό - ας αποφεύγονται λοιπόν τα τεστ, καλοκαιριάτικα.

Καθώς σήμερα έχουμε 15 Ιουλίου ('74, Κύπρος, you know)...

"Ε, όχι και (μόνο) τούρκος ο Καραγκιόζης! Προτείνω να αποχωρήσουμε από την Ουνέσκο!"

Ο νέος πρόεδρος του Παναθηναϊκού;

Κοιτάξτε με στα μάτια και πάμε για πρωτάθλημα!

Cerveza!

Το μπαρμπουνάκι θέλει μπυρίτσα...

...το χταποδάκι όμως;

Εκτροχιασμός;

Υπάρχει χώρος για κοινή λογική; Πάντα θέλω να ελπίζω πως ναι, ακόμη και όταν ακούγονται ή προβάλλονται μόνο ακρότητες.

Ας πάρουμε το θέμα των ελληνικών σιδηροδρόμων ή, ακριβέστερα, μέσων σταθερής τροχιάς. "Να λειτουργήσει τραίνο" - ενίοτε γίνεται λόγος για "μετρό" (!) ή "τραμ" (!) - σε παλιές (μετρικές, δηλ. πλάτους 1 μ., τρικούπειες) γραμμές έχουν ζητήσει και προσπαθήσει πολλοί (μην ξαναλέμε ποιοι). Μιλάμε για γραμμές ξεπερασμένες, εγκαταλελειμμένες, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων που αντικαταστάθηκαν από κανονικού εύρους γραμμές που ακόμη υπολειτουργούν (με προαστιακά τραίνα ανά 1 ώρα). Αν έχουν τη δυνατότητα, ας χρηματοδοτήσουν τέτοιες πολυτέλειες αυτοί που τις ζητούν. Όχι με τα λεφτά μας!

Στο άλλο άκρο, υπάρχουν φωνές που - ανάμεσα σε άλλα σωστά κατά τη γνώμη μου πράγματα, που συνοψίζονται στο "να λειτουργήσει η κύρια γραμμή Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τα άλλα να πάνε να πνιγούν" - βάζουν στο τσουβάλι και τις αστικές συγκοινωνίες.

Έμαθα να βλέπω το σύστημα συλλογικής μεταφοράς στις πόλεις ως κάτι ευρύτερης σημασίας από τα "λαδόξυδα" των οικονομικών στοιχείων κάθε ενός φορέα. Σαφώς και πρέπει να λειτουργούν υγιώς οι οργανισμοί και οι εταιρείες - αλλά η κερδοφορία δεν θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός, αν συνυπολογίσουμε (και υπάρχουν τρόποι γι' αυτό) τα οφέλη (περιβαλλοντικά, παραγωγικού χρόνου κ.λπ.) που συνεπάγεται η αύξηση χρήσης λεωφορείων, (πραγματικών) μετρό, ακόμη και του πολύπαθου αθηναϊκού τραμ - εξαιτίας της αντίστοιχης μείωσης των συνεπειών από τη μετακίνηση με Ι.Χ.

Δεν συμφωνώ λοιπόν με την πρόταση κατάργησης του τραμ της Αθήνας - όπως και δεν συμφωνώ με τη διατήρηση του θλιβερά χαμηλού επιπέδου εξυπηρέτησης στις αστικές συγκοινωνίες επαρχιακών πόλεων (αλήθεια, γιατί να μην υπάρχουν λεωφορεία τις Κυριακές και αργίες στις περισσότερες πόλεις;).

"Ανανεωτική";

Ο "καταγγελτισμός" του Σύριζα των Αλαβάνου-Τσίπρα σίγουρα έδιωξε πολλούς ψηφοφόρους και συμπαθούντες από τον πάλαι ποτέ "φορέα της ανανεωτικής αριστεράς" και συντέλεσε στο να δημιουργηθεί η κίνηση Κουβέλη. Και πολύ κράτησε το διάστημα συνύπαρξης των "μετριοπαθών" με αυτούς που δεν χάνουν ευκαιρία να αγκαλιάσουν την εξαρχειώτικη αλητεία.

Βιαστικά, σκέφτηκα ότι το στοίχημα του μειλίχιου δικηγόρου μπορεί να είναι η προσέλκυση κεντροαριστερών που, στην εποχή ΔΝΤ, ντρέπονται να δηλώσουν Πασόκοι. Ωστόσο, η ηπιότητα της Ανανεωτικής Δημοκρατικής Αριστεράς (Α.Δ.Α.) ίσως φανεί ξενέρωτη στον αγανακτισμένο (άνεργο, ψαλιδισμένο μισθολογικά - ή απλά γκρινιάρη), που θεωρώ πιθανότερο να καταφύγει στη σταθερή αξία του δοκιμασμένου, ιστορικού ΚΚΕ - ή στη νεανική μαχητικότητα του Τσίπρα. Το βρίσκω απίθανο να βρεθεί ο Κουβέλης στις πρώτες γραμμές διαδηλώσεων και να προσπαθεί να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό - υπάρχει κίνδυνος να τσαλακώσει το σακάκι του. Περισσότερο θα του ταίριαζε να στηριχτεί σε μια πειστική ιδεολογική "πλατφόρμα".

Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Κουβέλης είναι πρώτα και κύρια γνωστός για τις θέσεις του - δεν εννοώ για το όραμα που (δεν) κομίζει, αλλά για τις θέσεις-πόστα που έχει καταλάβει (έστω, κερδίσει) κατά καιρούς. Το δυσκολότερο είναι ότι η παρούσα εποχή είναι αρκετά πιο ρευστή από αυτή στην οποία σχηματίστηκαν οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της κεντρο-δεξιάς και -αριστεράς. Το καταλαβαίνουν αυτό οι "σιτεμένοι"/"σαλονάτοι" και τα παιδιά τους; Τι ακριβώς σημαίνει σήμερα (και όχι το 1984, που ελέω και ρητορείας Κύρκου έδινε 5% στις ευρωεκλογές) "ευρωπαϊ[στι]κή αριστερά" (τ. "ευρωκομμουνισμός"); Η υπεράσπιση ενός μοντέλου κοινωνικού κράτους που, σύμφωνα με αρκετές ενδείξεις (βλ. λαίλαπα "λιτότητας"), απέτυχε και πεθαίνει στην "παλιά Ευρώπη"; Μήπως είναι λιγάκι συντηρητικό, τελικά, αυτό; Μήπως τα "τσιπράκια" καταλαβαίνουν καλύτερα την πραγματικότητα, συντασσόμενα (στις καλές τους στιγμές) με διάφορα κινήματα "εναλλακτικού" προσανατολισμού;

Η πλειοψηφία των πολιτών μπορεί να μην έχει τη διάθεση ή/και την παιδεία που απαιτείται για θεωρητικές αναλύσεις. Παρ' όλα αυτά, σε μια εποχή που (θέλω να πιστεύω ότι) χάνει το νόημά της η προσκόλληση των ψηφοφόρων στον βο[υ]λευτή, υπάρχει χώρος για ιδέες που θα μας [συγ]κινήσουν. Γι' αυτό και ίσως είναι λάθος να "καταδικάζουμε" σε αποτυχία εγχειρήματα όπως του Κουβέλη (ή αύριο της Ντόρας) κρίνοντας μόνο από τον μικρό αριθμό στελεχών που φαίνεται να τους ακολουθούν αρχικά. Όπως εξήγησα παραπάνω, αλλού πιστεύω ότι πάσχει η Α.Δ.Α.

Όσο για τις μη αριστερές πρωτοβουλίες, αν συμβολίζονται από πρόσωπα συνδεδεμένα με την (είτε απροκάλυπτα μιζαδόρικη είτε όχι) corporate Ελλάδα, θεωρώ ότι ίσως έχουν ένα πρόβλημα εκπροσώπησης. Δεν λέω ότι ο Καρατζαφέρης είναι πιο πειστικός ως champion των μικρομεσαίων, των αυτοδημιούργητων και των "αγνών" υπέρμαχων της ελεύθερης αγοράς, αλλά η μονολιθική γερμανομάθεια μάλλον δεν αρκεί για να σε πάει πολύ μακριά.

Για μια "νέα" Ελλ-Α.Δ.Α.

Ματωμένα στόματα - part II?

Δάγκα(ς) στην κόκκινη γραμμή

Φουλαριστός τράβα doğru

Κι έτσι εκπληρώνεται το σύνθημα που φώναζαν οι αντίπαλοι της Γαλάζιας Γενιάς το '90 στα αμφιθέατρα:

Του χρόνου οι εκλογές
Να γίνουν στη Συγγρού
Να παίζουμε στην έδρα
Της Δαπ Νου Δου Φου Κου

Τώρα που αποκλείστηκε η Εθνική, ας ασχοληθούμε με το Θρύλο

Εκπρόσωπος της χώρας μας στο ΔΝΤ είναι ο πρώην υπουργός εθνικής οικονομίας Παναγιώτης Ρουμελιώτης. Ο κ. Ρουμελιώτης είχε παραπεμφθεί για το σκάνδαλο Κοσκωτά αλλά απέφυγε τη δίκη λόγω ευρωβουλευτικής ασυλίας.

Με την ίδια αναλογία (εξαιρουμένης της παραπομπής), έχω να προτείνω μια ενδιαφέρουσα υποψηφιότητα για τη θέση ποδοσφαιρικού προπονητή του Ολυμπιακού - τον κάτωθι εικονιζόμενο. (Οι ούγγροι άλλωστε ξέρουν από εποχές ΔΝΤ...)

Τα παιδιά της μαύρης νύχτας

Πέστε με τρελό, αλλά εγώ την αγαπώ την Ελεάννα!

Ασχολήθηκε με το ταπεινό μου ιστολόγιο, που πράγματι δεν ξεπερνά τις 30-100 επισκέψεις την ημέρα - ίσως ξεκολλήσω λιγάκι με τη διαφήμιση που μου κάνει αυτή η εξέχουσα προσωπικότητα.

Με έκανε να νιώσω ότι επιτέλους ανήκω κάπου - και συγκεκριμένα, στη συμπαγή και ομοιογενή ομάδα ιστολογίων που "δεν ασκούν κριτική στην Κίνηση Πολιτών Δήμου Κορινθίων" (αλήθεια, και ο "πιτσιρίκος" ή η "τσαούσα", που ούτε αυτοί της ασκούν κριτική, εκεί εντάσσονται;).

Κι ακόμη, με ένα εντυπωσιακό χωροχρονικό άλμα, συσχέτισε τη δημιουργία του ιστολογίου μου - το οποίο υπάρχει (πολύ πριν γεμίσουμε βλαχο-μπλόγκερς...) από την εποχή που έμενα σε άλλη περιφέρεια - με την συγκεκριμένη παράταξη, μιας πόλης στην οποία δεν είμαι καν δημότης/ψηφοφόρος.

Ομολογώ ότι έκανα ένα "λάθος": έγραψα ότι ο επικεφαλής της Κίνησης Πολιτών, καθηγητής Χ. Κασίμης, είναι φίλος μου. Θα συμβούλευα λοιπόν τους σώφρονες κορινθίους να προσέχουν με ποιους κάνουν παρέα, αν δεν θέλουν να τους περιλάβει η Ιφιγένεια εν Μαύροις (credits: Δ. Ψαθάς).

Η Ελεάννα που όλοι αγαπήσαμε

Η (αυτο)κριτική του Φρανκ

"Μας φάγαν οι Γκομενέκ"

Απιθανόπουλοι

Ίσως ο κύριος Απιθανόπουλος (not his real name - από τους Ανθρωποφύλακες του Κοροβέση το δανείστηκα), προϊστάμενος απογευματινής βάρδιας στα ΕΛΤΑ Πειραιά στις 14/6/'10, να είναι ένας καταπιεσμένος Αϊνστάιν που αδικήθηκε από τη ζωή. Μπορεί να έχει εξαίσια μουσική παιδεία, να πιάνουν τα χέρια του ή να είναι καλός ψήστης και ευχάριστος στην παρέα. Πάντως, στη σύντομη (ομολογουμένως) επαφή μου μαζί του δεν τον "έκοψα" για τίποτε από τα παραπάνω. Δεν είμαι βέβαια και φυσιογνωμιστής και μπορεί να σφάλλω. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος - και σκοπεύω να το επισημάνω σε πρώτη ευκαιρία στους ανωτέρους του (τη διοίκηση των ΕΛΤΑ και τον αρμόδιο υπουργό κ. Ρέππα) - είναι ότι ο κ. Α. σήμερα μου θύμισε το Δημόσιο που νόμιζα (ο αφελής) ότι είχαμε αφήσει πίσω εδώ και χρόνια.

Κάθε δίμηνο παραλαμβάνω από τα ΕΛΤΑ Πειραιά το επίδομα του ΟΓΑ για λογαριασμό της τρίτεκνης συζύγου μου. Η διαδικασία που ο Οργανισμός έχει προβλέψει για διευκόλυνση του πολίτη είναι η εξής: Στο πίσω μέρος της ειδοποίησης υπάρχουν κενά πλαίσια με τίτλους "Υπογραφή παραλήπτη", "Υπογραφή αντιπροσώπου" και "Στοιχεία ταυτότητας παραλήπτη ή αντιπροσώπου". Επειδή μένουμε στην Κόρινθο - και εγώ επισκέπτομαι την πρωτεύουσα κάθε βδομάδα - η γυναίκα μου υπογράφει και μου δίνει την ταυτότητά της, ώστε επιδεικνύοντάς την μαζί με τη δική μου να παραλάβω τα χρήματα.

Η διαδικασία αυτή πραγματοποιείται σχεδόν κάθε δίμηνο, χωρίς μέχρι τώρα κανένα πρόβλημα. Μέχρι που, σήμερα, η υπάλληλος αμφισβήτησε την γνησιότητα της υπογραφής της συζύγου μου. Ο κ. Α., στον οποίο απευθύνθηκε, επιβεβαίωσε ότι τα χρήματα δεν μπορούν να μου δοθούν, διότι η υπογραφή δεν είναι "ακριβώς ίδια" με την εμφανιζόμενη στο δελτίο ταυτότητας.

Το ότι αυτή τη διαδικασία την ακολουθούμε συνεχώς από το 2007, χωρίς κανένα πρόβλημα, δεν συγκίνησε τον κ. Α., ο οποίος με προέτρεψε να απευθυνθώ το επόμενο πρωί στον διευθυντή του υποκαταστήματος. Επειδή όλως τυχαίως είχα μάθει ότι αυτόν τον καιρό ο κ. διευθυντής έχει διάφορους μπελάδες (βλ. εδώ και εδώ) - και επειδή μέχρι αύριο, που λήγει η "άνετη" προθεσμία παραλαβής των χρημάτων (10 ολόκληρες ημερολογιακές μέρες), δεν θα προλάβω να βρω άκρη - δεν έκανα τον κόπο να συμπληρώσω το λευκό χαρτί (καλά που δεν ήταν χασαπόχαρτο...) που μου έδωσε ο κ. Α. (έντυπα παραπόνων δεν έχουν;) για να γράψω το παράπονό μου.

Πιο πολύ δεν με στενοχωρεί το ότι θα καθυστερήσουμε 2 μήνες να πάρουμε τα λεφτά (που δεν είναι για μας ζήτημα ζωής και θανάτου αλλά όλο και κάποια "τρύπα" κλείνουν). "Θλίβομαι" (που θα έλεγε και ο Σημίτης) από το ότι η υπάλληλος και ο κ. Α. υπονόησαν (μέχρι και για "γραφολόγο" μίλησαν!) ότι σήμερα το πρωί ο υπογράφων (που μπορεί να μεγάλωσε κοντά στη γούβα του Βάβουλα αλλά δεν είναι και κανένας κακοποιός) αποφάσισε:
- να βουτήξει την ταυτότητα της γυναίκας του - η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι της προ Σταθόπουλου εποχής και αναφέρει, όπως και η δική του, ονοματεπώνυμο συζύγου (ούτε κι αυτό βέβαια συγκίνησε τα ΕΛΤΑ Πειραιά, αλίμονο),
- να πλαστογραφήσει την υπογραφή της και
- να πάει κρυφά στο ταχυδρομείο για να εισπράξει μερικές εκατοντάδες ευρώ - τα οποία μάλιστα αποτελούν οικογενειακό (!) επίδομα.

Ο κ. Α. απόψε υποθέτω ότι θα δει τον ποδοσφαιρικό αγώνα, θα πιει τη μπυρίτσα του και θα πάει για ύπνο, με ήσυχη τη συνείδηση ότι συνέβαλε στη βελτίωση της ταμειακής θέσης των ΕΛΤΑ. Ποιος  ξέρει, μπορεί να παίρνει και μπόνους γι' αυτή τη συμπεριφορά. Έτσι, αγαπητό Δημόσιο, ξέρω κι εγώ να τα μειώνω τα ελλείμματα και να επιτρέπω στον Υπουργό Οικονομικών να είναι αισιόδοξος.

Είναι μακρινή η μέρα που η εξυπηρέτηση του πολίτη θα γίνεται από τους best & brightest.

Κι εδώ βουβουζέλα ρε γμτ...  

Τα μάτια μας (στο) 'δεκατέσσερα

Στις εξαγγελίες έργων και, ακόμη περισσότερο, "παρεμβάσεων" πρέπει να είναι κανείς άκρως επιφυλακτικός, με όσα έχουν ακούσει τ' αυτιά μας (και δεν έχουν δει τα μάτια μας, διότι απλούστατα δεν υλοποιούνται). Πρόσφατες (υπουργία Σουφλιά) είναι οι ασκήσεις επί χάρτου που βαφτίστηκαν "χωροταξικό" ή κάπως έτσι. Το Αθήνα 2014 της Τίνας Μπιρμπίλη ακούγεται κάπως σαν την επετειακή (10ετίας) μεσολυμπιάδα του 1906 - ένα fake ξενέρωμα, αν σταθεί κανείς στον συμβολισμό του τίτλου. Θα πρέπει να περιμένει κανείς συγκεκριμένα έργα. Θετική πάντως κρίνεται η πρόθεση για ζεύγος μονοδρόμων Πατησίων και Αχαρνών - οι άξονες είναι αρκετά κοντά μεταξύ τους ώστε το ξεβόλεμα από υπάρχουσες συνήθειες να είναι μικρό, και η κυκλοφοριακή ικανότητα που θα απελευθερωθεί μπορεί όντως να είναι σημαντική (η ίδια λογική λειτουργεί επί χρόνια στη Θεσσαλονίκη με τις οδούς "Κέννεντυ"/Ανθέων και Βασ. Όλγας).